Gemeenteraadslid moet uitlatingen over pretparkeigenaar rectificeren; verbod en dwangsom afgewezen Een gemeenteraadslid noemde de nieuwe eigenaar van een speeltuin- en attractiepark in een radio-interview 'een spijkerharde speculant' die 'net doet of hij het voor de kinderen in de wijk doet'. Later zei hij in een YouTube-interview dat de eigenaar in een andere gemeente politieke partijen had willen omkopen met donaties van elk een ton, om hun stemgedrag te beïnvloeden. De eigenaar vond dat zijn eer en goede naam werden aangetast en stapte naar de rechter.
Het park staat op grond van de gemeente, uitgegeven in erfpacht tot eind 2030. Over wat daarna met de grond moet gebeuren lopen de meningen uiteen: de eigenaar wil het park behouden, het raadslid wil betaalbare woningen. Beiden zoeken de publiciteit. De eigenaar vroeg in kort geding een rectificatie op de sociale media van het raadslid, een opdracht om ook Rijnmond, het AD en Pretparkuur om rectificatie te vragen, een verbod op soortgelijke uitlatingen en een dwangsom van € 17.500 per overtreding.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag verwierp eerst het bevoegdheidsverweer. Het raadslid woont elders, maar de uitlatingen waren ook in Den Haag te horen, en dat volstaat. Zijn beroep op een SLAPP, een strategische rechtszaak tegen publieke participatie, haalde niets uit: de Europese richtlijn geldt alleen bij grensoverschrijdende zaken en bevat geen bevoegdheidsregels.
Bij de inhoud woog de rechter de vrijheid van meningsuiting tegen de bescherming van de goede naam. Politici genieten daarbij een krachtige bescherming, en de eigenaar mengt zich zelf met forse uitspraken in het publieke debat. Toch ging het raadslid te ver. Hij presenteerde zijn woorden als feiten en kon niet onderbouwen dat de eigenaar peperdure woningen wil bouwen of dat het hem puur om geld gaat. De feiten wijzen eerder de andere kant op: de eigenaar investeerde naar eigen zeggen € 18.000.000, het park opende snel, kinderen uit de wijk kwamen gratis binnen en het eten is goedkoop. Dat de eigenaar zijn sloopbedrijven had en een plek aan tafel wil, was niet onrechtmatig. De omkopingsbeschuldiging was onrechtmatig. Het raadslid gaf zelf toe dat die niet klopte. Zijn latere videobericht op Instagram zag de rechter niet als rectificatie, omdat die opmerking tussen andere onderwerpen verscheen.
De rechter maakte de gevraagde maatregelen minder ruim. Een bevel om media te laten rectificeren wees hij af, want het raadslid is niet verantwoordelijk voor wat media berichten. Een algemeen verbod op onrechtmatige uitlatingen kwam er niet, omdat van een volksvertegenwoordiger mag worden verwacht dat hij zich aan de wet houdt. Ook een dwangsom wees hij af: die zou het publieke debat onbedoeld kunnen belemmeren.
De voorzieningenrechter beval het raadslid binnen 72 uur na betekening een rectificatie te plaatsen op zijn Instagram- en LinkedIn-kanaal, met de door de rechter vastgestelde tekst. Hij veroordeelde hem in de proceskosten van € 1.858,94 en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Den Haag · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter beveelt heropening domeinnaam van Crowe Peak: afsluiting door Crowe-licentiegever was disproportioneel Op maandagochtend 12 oktober 2026 lag bij het Rotterdamse accountantskantoor Crowe Peak het e-mailverkeer plat. Ook de website was onbereikbaar en de bedrijfsapplicaties waren niet meer toegankelijk. De oorzaak: Horwath International Registration (HIR), de houder van de domeinnaam waar Crowe Peak al jaren mee werkt, had die domeinnaam uitgeschakeld. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam oordeelde in kort geding dat dit onrechtmatig was en beval HIR de domeinnaam binnen 24 uur te heropenen.
Crowe Peak was sinds 1999 lid van Crowe Global, een internationaal netwerk van accountants, belastingadviseurs en consultants. HIR is een dochter van die vereniging en houdt de merkrechten en de domeinnaam. Sinds 2018 had Crowe Peak daarvoor een licentieovereenkomst met HIR. In 2025 verkochten de aandeelhouders van Crowe Peak hun aandelen aan een groep van accountantskantoren. Crowe Global wees daarna het verzoek van Crowe Peak om lid te blijven af en stelde dat het lidmaatschap per 9 mei 2026 was geëindigd.
Daarna onderhandelden partijen over een afwikkeling, een zogeheten Settlement Agreement. Crowe Peak mocht de naam Crowe volgens het laatste voorstel tot uiterlijk 31 december 2026 blijven gebruiken, tegen betaling van USD 10.000 per maand over oktober, november en december. Na 1 januari 2027 wilde Crowe Global de domeinnaam alleen nog 90 dagen openhouden voor een automatisch antwoord met het nieuwe adres. Doorsturen van e-mail naar een nieuw adres van Crowe Peak en onderbrenging van de domeinnaam bij een onafhankelijke derde wees Crowe Global af. Op donderdag 8 oktober 2026 liet de Amerikaanse advocaat van Crowe Global en HIR weten dat de domeinnaam zou worden uitgeschakeld als Crowe Peak de overeenkomst niet vóór zondag 11 oktober ondertekende. Dat gebeurde in de vroege uren van maandag 12 oktober.
De voorzieningenrechter nam eerst rechtsmacht aan. HIR zit in de staat New York, maar de schade door het uitschakelen treedt volgens de rechter in Nederland in, omdat Crowe Peak hier een onderneming drijft. Ook de uitbreiding van de eis door Crowe Peak tijdens de procedure liet de rechter toe: HIR had er op de zitting inhoudelijk op kunnen reageren.
Over de onderhandelingen oordeelde de rechter dat Crowe Global en HIR niet verplicht waren in te stemmen met de extra wensen van Crowe Peak. Die wensen waren een langere periode van automatische beantwoording, doorsturen van e-mails en onderbrenging van de domeinnaam bij een derde. Voor het laatste verwees hij naar de licentieovereenkomst, die bepaalt dat de licentienemer na beëindiging 90 dagen heeft om het gebruik van de domeinnaam te staken en daarna moet meewerken aan overdracht aan de entiteit van HIR. Dat partijen het nog niet eens waren, kon HIR dus niet worden verweten.
Toch was het uitschakelen volgens de rechter niet gerechtvaardigd. De rechtsverhouding, die 27 jaar had geduurd, wordt beheerst door redelijkheid en billijkheid. Partijen moeten daarin rekening houden met elkaars gerechtvaardigde belangen. HIR kon voorzien dat afsluiting zeer ingrijpende gevolgen zou hebben voor de bedrijfsvoering van Crowe Peak. De rechter vond de maatregel disproportioneel, gezet tegenover de schade voor Crowe Peak en het belang van Crowe Global dat de naam niet zonder contractuele basis wordt gebruikt. Bovendien lagen er maar vier dagen, waarvan een weekend, tussen de dreigende e-mail en de afsluiting. Dat liet Crowe Peak onvoldoende gelegenheid zich voor te bereiden.
Het spoedeisend belang stond vast: Crowe Peak had via een andere domeinnaam weer toegang tot een deel van de bedrijfsapplicaties, maar e-mail via de oude domeinnaam en de website waren nog steeds onbereikbaar.
De rechter wees de vordering toe, maar beperkter dan gevraagd. Crowe Peak vroeg 180 dagen herstel; de rechter bepaalde 30 dagen. Dat is volgens hem genoeg om over te stappen op een nieuwe domeinnaam, en geeft partijen tijd om alsnog tot overeenstemming te komen, wat beide partijen op de zitting wilden. De rechter beperkte het gebod ook tot herstel van de toegang zoals die vóór 12 oktober 2026 was.
HIR moet de toegang van Crowe Peak tot de domeinnaam uiterlijk 24 uur na betekening van het vonnis aan haar Nederlandse advocaten herstellen en 30 dagen hersteld houden. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 25.000 per uur, tot maximaal € 1.000.000. Crowe Peak had € 250.000 per uur gevraagd met een maximum van € 100.000.000. HIR moet ook de proceskosten van € 2.226,57 betalen. De overige vorderingen zijn afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank wijst ontneming van € 450.098 bij verkoper van gamecheats af wegens gebrekkige berekening Een jonge man uit de gemeente Noordoostpolder verkocht via een webshop software voor online games: cheats, programma's waarmee gameservers konden crashen en zogenoemde spoofers om een verbanning van een server te omzeilen. De rechtbank veroordeelde hem in de strafzaak voor een deel van die handel. Het openbaar ministerie wilde daarnaast de winst die hij ermee zou hebben gemaakt bij hem weghalen.
Op 9 juli 2026 vorderde de officier van justitie dat de rechtbank het wederrechtelijk verkregen voordeel zou vaststellen en de man zou verplichten € 450.098,46 aan de Staat te betalen. De Noordelijke Fraudekamer van de rechtbank Noord-Nederland behandelde de vordering op 24 augustus 2026 en sloot het onderzoek op 14 september 2026. De man verscheen beide keren niet.
De politie had het bedrag berekend door alle bijschrijvingen op de bankrekeningen van de man van Shopify, Stripe en particulieren op te tellen. Volgens het rapport bevatte het grootste deel van de verkochte producten strafbare elementen. Van een deel, zoals accounts voor Spotify of IPVanish, stond de onrechtmatigheid niet vast. Omdat de man geen administratie bijhield, was niet te achterhalen welke omzet bij welk product hoorde. De politie merkte daarom alle ontvangsten aan als criminele opbrengst.
De rechtbank twijfelde er niet aan dat de man voordeel had gehad van de verkoop van illegale software. Maar in de strafzaak had zij hem grotendeels vrijgesproken van de handel in hackingtools, omdat uit het dossier niet bleek dat de meeste programma's echt de werking van een server konden aantasten. Ook de politie gaf aan dat van een deel van het aanbod niet vaststond dat het illegaal was, en onduidelijk was of hij ook zuiver legale producten verkocht.
De berekening was niet uitgesplitst per product of productgroep. Daardoor kon de rechtbank niet zelf uitrekenen welk deel van de omzet uit illegale verkoop kwam. Een rechter mag het voordeel schatten, maar daarvoor is een solide basis nodig, en die ontbrak. Omdat ontneming bedoeld is om de financiële situatie te herstellen, mag het bedrag het werkelijk genoten voordeel niet overtreffen.
De rechtbank vond de vordering onvoldoende onderbouwd en wees haar af. De man hoeft dus geen bedrag ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel aan de Staat te betalen.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 september 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Raad van State: gemeente Gemert-Bakel hoeft geen extra Woo-stukken te zoeken in mailbox kabinetschef Een inwoner van De Mortel, gemeente Gemert-Bakel, wil alle correspondentie inzien die de provincie en de gemeente met elkaar hebben gevoerd over zijn dossier. Hij vroeg die stukken op 17 februari 2023 op via de Wet openbare overheid (Woo), de wet waarmee burgers overheidsinformatie kunnen opvragen. Het college van burgemeester en wethouders wees het verzoek af, omdat de gevraagde documenten al openbaar waren.
De man ging in bezwaar. Het college verklaarde dat bezwaar op 14 juni 2023 niet-ontvankelijk. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep daartegen op 29 maart 2024 gegrond en droeg het college op een nieuw besluit op bezwaar te nemen. Dat deed het college op 14 mei 2024: het bezwaar werd opnieuw ongegrond verklaard, nu met een nadere toelichting over hoe het naar de documenten had gezocht. De rechtbank verklaarde ook het beroep tegen dat nieuwe besluit ongegrond, bij uitspraak van 18 april 2025. Volgens de rechtbank had het college voldoende inzichtelijk gemaakt welke zoekslagen het had verricht.
De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Zijn kernpunt: de kabinetschef van de provincie had hem zelf verteld dat zij emailberichten naar de gemeente had gestuurd. Die berichten zouden dus bij het college moeten berusten. Ook vond hij dat het college ten onrechte afzag van het inschakelen van een digitaal opsporingsbedrijf, dat volgens hem wel meer documenten zou kunnen vinden.
De Afdeling oordeelde dat de gronden van de man grotendeels een herhaling waren van wat hij al in beroep had aangevoerd. De rechtbank was daar gemotiveerd op ingegaan, en de man had geen redenen genoemd waarom die beoordeling onjuist of onvolledig zou zijn. Wat hij op de zitting vertelde over zijn gesprek met de kabinetschef was volgens de Afdeling bovendien niet concreet genoeg om aannemelijk te maken dat er meer documenten onder het college berusten dan al openbaar zijn gemaakt.
De Afdeling verwees naar een eerdere uitspraak van 25 maart 2026 over een gelijkluidend verzoek van dezelfde man. Daarin zag de Afdeling geen grond om aan te nemen dat de inhoud van de mailbox van de kabinetschef toch onder het college berust, ondanks de toelichting van het college.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Leider van onlinegroep krijgt 20 maanden cel voor jarenlange belaging van twee YouTubers Jarenlang werden twee YouTubers en hun families belaagd door een onlinegroep die opereerde via Telegram en Discord. Bij een van hen werden ramen ingegooid en graffiti op de gevel gespoten, hij werd bedreigd en er werden ongevraagd bestellingen op zijn naam gedaan. Zijn internetverbinding werd platgelegd tijdens livestreams. De ander werd jarenlang lastiggevallen met telefoontjes en nepadvertenties op Marktplaats, waardoor vreemden bij hem aan de deur kwamen. De rechtbank Midden-Nederland heeft een man uit deze groep veroordeeld tot een gevangenisstraf van 20 maanden. Hij was een van de leiders.
De groep begon als pestgroep tegen een YouTuber die zijn dagelijks leven streamde. Vanaf april 2020 werd ook een tweede YouTuber het doelwit. De leiders verspreidden de leugen dat hij pedofiel zou zijn, waarna 'pedojagers' naar zijn woning kwamen en tegen zijn deur trapten. Ook zijn ouders, zijn nicht en haar kinderen werden bedreigd en lastiggevallen. Het graf van zijn overleden broertje werd vernield. In 2022 had een van de groepen ruim 9.000 leden. Beheerders riepen leden op tot strafbare acties en loofden geld uit voor wie ramen wilde ingooien.
De verdachte gebruikte in de chatgroepen een schuilnaam. Hij verklaarde pas vanaf februari 2022 mee te doen, om te achterhalen wie problemen veroorzaakte bij zijn vriendin, de bovenbuurvrouw van een van de slachtoffers. Dat is volgens de rechtbank onjuist. Uit berichten van medeleden blijkt dat deze gebruiker al sinds 2018 actief was. Bovendien beheerde hij berichten in het openbare kanaal en gaf hij anderen instructies, onder meer om een scholier een betaalkaart te laten kopen waarmee de dader van een ruitvernieling betaald kon worden. Een medelid kreeg van hem een beheerdersrol nadat hij een autoruit had ingegooid. Volgens de rechtbank had hij daarmee voldoende macht en gezag om als leider te gelden.
Ook de belaging van de eerste YouTuber is bewezen. De verdachte belde hem tussen oktober 2021 en oktober 2022 minstens 173 keer. De verdediging vroeg om vrijspraak voor het benaderen via sociale media en de Marktplaatsadvertenties, maar de rechtbank oordeelt dat de verdachte als medepleger ook voor die onderdelen verantwoordelijk is, omdat hij als leider zijn bijdrage van voldoende gewicht leverde aan de belaging als geheel. Dat de klacht van het slachtoffer niet apart in het dossier zat, verhindert de vervolging niet: uit zijn aangifte blijkt dat hij een strafproces wilde.
Van de uitlokking van een vernieling op 2 maart 2022 is de verdachte vrijgesproken, omdat uit het dossier niet blijkt dat de dader door hem is aangezet. Dat de dader een fiets en een beloning kreeg, is niet aangetoond. Van uitlokking van een voltooide vernieling op 6 augustus 2022 is hij ook vrijgesproken, omdat die vernieling niet is voltooid. Wel is bewezen dat hij een poging daartoe heeft uitgelokt door 20 euro uit te loven.
De rechtbank vindt 24 maanden cel passend, maar verlaagt dat met 4 maanden omdat de redelijke termijn bijna twee jaar is overschreden. Een celstraf gelijk aan het voorarrest, zoals de verdediging bepleitte, past niet bij de ernst van de feiten. De officier van justitie eiste 18 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. Daarnaast krijgt de verdachte een contactverbod van twee jaar met drie slachtoffers, dat direct ingaat. Een locatieverbod wijst de rechtbank af.
De verdachte moet de tweede YouTuber € 10.000 smartengeld betalen, vermeerderd met wettelijke rente. Aan zijn nicht moet hij € 22.415,79 betalen: € 10.000 immateriële schade en € 12.415,79 materiële schade, bestaande uit de helft van haar gederfde inkomsten (€ 4.489,79) en verhuiskosten (€ 7.926). De vordering van de inmiddels overleden eerste YouTuber is niet-ontvankelijk, omdat zijn erfgenamen die niet wilden onderbouwen. De in beslag genomen telefoon wordt verbeurdverklaard. De verdachte krijgt dus 20 maanden gevangenisstraf met aftrek van voorarrest en moet de beide benadeelden in totaal € 32.415,79 vergoeden.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht