Hof verkort straf voor drugshandel in Breda met 2 maanden na overschrijding redelijke termijn Een man uit Breda handelde in 2018 samen met een medeverdachte in harddrugs en softdrugs. De politie volgde drie telefoonnummers waarop afnemers bestellingen plaatsten. Die zogeheten deallijnen werden volgens justitie door de twee mannen gebruikt. Observaties, afgeluisterde gesprekken en verklaringen van klanten moesten dat bewijzen. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelde de man in 2021 voor handel in harddrugs en softdrugs, en sprak hem vrij van een derde feit.
De zaak ligt nu in hoger beroep bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch, tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 16 april 2021. De verdachte had onbeperkt beroep ingesteld. Tegen de vrijspraak van het derde feit kan een verdachte volgens de wet geen hoger beroep instellen, en daarom verklaarde het hof hem op dat punt niet-ontvankelijk.
De verdediging bepleitte vrijspraak en voerde drie verweren. Volgens de raadsman bleek niet dat de deallijnen van de verdachte waren. Hij vond verder dat de verklaringen van negen getuigen buiten het bewijs moesten blijven, omdat hij hen niet had kunnen ondervragen. Ook de observaties uit april 2018 mochten volgens hem niet meetellen voor een periode die op 1 mei 2018 begon. Het hof verwierp alle verweren.
Over de getuigen overwoog het hof dat zeven van hen wel waren gehoord door een rechter-commissaris of raadsheer-commissaris, in aanwezigheid van de verdediging. Twee getuigen konden niet meer worden gehoord omdat ze zijn overleden. De verdediging had in eerste aanleg niet gevraagd om hen te horen. Bovendien rust het bewijs niet in beslissende mate op hun verklaringen: de deallijnen, observaties, tapgesprekken en andere getuigen ondersteunen die verklaringen. Daarom is er volgens het hof geen schending van het recht op een eerlijk proces.
Een van de getuigen was door de politie gehoord zonder tolk. Het hof vond dat geen reden om die verklaring uit te sluiten. De verbalisanten hadden vastgelegd dat de getuige Nederlands voldoende beheerste. Zijn begeleidster van een jeugdzorginstelling zat erbij en greep niet in. Zijn antwoorden waren gedetailleerd, en hij herkende de verdachte op een foto bij zijn voornaam. Ook de observaties uit april 2018 mochten meewegen, omdat dealen in april redengevend kan zijn voor dealen in de maanden daarna.
Bij de straf wees het hof erop dat de redelijke termijn ook in hoger beroep is overschreden, naast de overschrijding in eerste aanleg. De advocaat-generaal eiste 10 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 voorwaardelijk. De rechtbank had 12 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. Het hof vernietigde het vonnis voor de straf en legde 10 maanden gevangenisstraf op, waarvan 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd in voorarrest wordt daarvan afgetrokken. Voor het overige bevestigt het hof het vonnis.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 12 november 2026
Strafrecht Man krijgt 181 dagen cel voor beschieten van vijf katten met kruisboog in Eindhoven Tussen november 2025 en mei 2026 werden in een woonwijk in Eindhoven meerdere katten getroffen door een pijl uit een kruisboog. Een kat werd dood voor de woning van zijn eigenaar aangetroffen, met een pijl in het oog. Vier andere katten raakten gewond: een met een pijl in de rechterachterpoot, een met een pijl in het lichaam, en twee katten van dezelfde eigenaar, de een met een pijl bij het oog en de ander een dag later eveneens gewond. De dader bleek een jongeman uit Eindhoven te zijn, die in voorlopige hechtenis zat.
De rechtbank Oost-Brabant heeft de man veroordeeld voor het doden van de ene kat en het verwonden van de vier andere. De man bekende de feiten. Hij werd vervolgd voor het doden van een kat en het zonder redelijk doel toebrengen van pijn en letsel aan dieren, volgens de Wet dieren. De rechtbank verklaarde die primair ten laste gelegde feiten bewezen. De alternatieve tenlasteleggingen, waarin de katten als eigendom van hun baasjes waren aangemerkt, kwamen daardoor niet meer aan bod.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar mee. De katten en hun eigenaren hebben veel leed gekend, en de feiten veroorzaakten onrust in de buurt: bewoners wisten niet of ze hun huisdieren nog veilig naar buiten konden laten. Dat de man met een kruisboog schoot in een woonwijk, waar ook mensen op straat lopen, rekende de rechtbank hem zwaar aan. Hij verklaarde zelf dat hij 's avonds schoot omdat hij wist dat dit gevaarlijk was.
In het voordeel van de man woog zijn blanco strafblad, het oprechte berouw en het feit dat hij zelf een schaderegeling trof met de meeste eigenaren. Uit een Pro Justitia-rapport bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft en dat hij daardoor vooral vanuit zijn eigen perspectief handelde. De rechtbank nam het advies over om de feiten in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De kans op herhaling is volgens het rapport laag, en de reclassering zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste negen maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank oordeelde dat een andere of lichtere straf dan een gevangenisstraf niet volstond, maar dat 181 dagen de ernst van de feiten voldoende uitdrukt, gelet op zijn persoonlijke omstandigheden. De man mag het voorarrest in mindering brengen en zijn voorlopige hechtenis is opgeheven.
Ook vier eigenaren hadden schadevergoeding gevorderd. Drie van hen werden niet-ontvankelijk verklaard omdat hun schade al was vergoed: twee kregen betaald van de man, een derde ontving steun via crowdfunding. Bij de vierde eigenaar bleef een bedrag van € 54,40 aan dierenartskosten open. De rechtbank wees dat toe, met wettelijke rente vanaf 21 mei 2026, en legde de man daarvoor ook een schadevergoedingsmaatregel op. Het in beslag genomen stuk vlees krijgt de man terug.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 17-jarige 100 uur werkstraf op voor crash met 125 km/u waarbij passagier zwaar gewond raakte Op 23 oktober 2025 rond half elf 's avonds reed een toen 17-jarige jongen over de Udensedijk in Langenboom, in de gemeente Land van Cuijk. Het regende en het was donker. Hij zat achter het stuur van de auto van een collega, die naast hem op de bijrijdersstoel zat. Ter plaatse gold een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur, maar de jongen reed 125. Hij miste een flauwe bocht en kwam met de auto tegen twee bomen aan de rechterkant van de weg terecht.
De collega raakte zwaar gewond. Hij liep onder meer ernstig hersenletsel en meerdere botbreuken in zijn been op. Op de zitting bleek dat een medische eindsituatie nog niet in zicht is. Het slachtoffer heeft een zichtbare deuk in zijn schedel, last van uitval aan de linkerkant van zijn lichaam en kan door het beenletsel nog altijd niet fietsen of voetballen. Hij moet opnieuw aan zijn been worden geopereerd.
De jongen had bovendien helemaal niet zelfstandig mogen rijden. Hij reed met een begeleiderspas, en de collega die naast hem zat was niet als begeleider op die pas vermeld. De rechtbank vond dat van een beginnend bestuurder in deze omstandigheden (donker, onverlicht en een nat wegdek) extra voorzichtigheid mocht worden verwacht. In plaats daarvan overschreed hij de maximumsnelheid ruimschoots. De rechtbank beschouwde dat als zeer onvoorzichtig rijgedrag, wat een lagere schuldgradatie is dan roekeloosheid. De jongen bekende de feitelijke gedragingen ter zitting en zijn raadsvrouw bepleitte geen vrijspraak.
Na de crash liep de jongen om de auto heen en bleef hij bij het slachtoffer zitten om te kijken hoe het met hem ging. Toen een agent hem aansprak en vroeg of hij er iets mee te maken had, zei hij dat hij wist wie het was, maar niet dat hij erbij betrokken was. Hij gaf niet aan dat hij de bestuurder was en liet de agenten zijn identiteit niet vaststellen. Nadat een agent hem had weggestuurd uit de directe omgeving van de verongelukte auto, liep hij weg zonder zijn gegevens achter te laten. Hij meldde zich pas de volgende dag bij de politie, binnen 17 uur na het ongeluk. De rechtbank vond dat de verwarring over de opmerking van de agent dit gedrag niet rechtvaardigt, en achtte ook het doorrijden na het ongeval bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de jongen ten tijde van het ongeluk 17 was, zichtbaar aangedaan was op de zitting en zelf nog last heeft van het ongeluk. Hij lost een betalingsregeling af voor de schade aan de auto van (de vader van) het slachtoffer, heeft zijn excuses aangeboden en geprobeerd een mediationtraject met het slachtoffer op te starten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een werkstraf en zag geen reden voor een leerstraf, jeugdreclasseringstoezicht of een voorwaardelijke straf als stok achter de deur. De rechtbank volgde dat en oordeelde dat een lichtere straf dan geëist de ernst van de feiten voldoende tot uitdrukking brengt.
De officier van justitie eiste 160 uur werkstraf en een rijontzegging van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank legt een werkstraf van 100 uur op, met 50 dagen jeugddetentie als vervangende straf als de werkstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast krijgt de jongen een ontzegging van de rijbevoegdheid van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd dat het rijbewijs al was ingevorderd wordt daarvan afgetrokken. Omdat de jongen zijn rijbewijs voor zijn werk nodig heeft, hoeft hij het op dit moment niet in te leveren.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 36 maanden cel op voor bijna 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel; officier eiste 40 Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen. Eerder die maand was er een melding binnengekomen over een chemische lucht en een zoemend geluid bij het huis. Ook brandde er elke avond en nacht licht op zolder en liepen er regelmatig verdachte personen rond. Bij de inval lag de huurder in de slaapkamer en sliep een tweede man op de bank in de woonkamer.
Op zolder stond een tafel met resten wit poeder en hennepgruis, een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes. Achter schotten aan de zijkant van de zolder lagen tassen met gesealde zakken poeder en witte blokken. In totaal ging het om 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron. Daarnaast lag er ruim 3,5 kilo hasjiesj en gedroogde henneptoppen, en een aparte zak van 320 gram met 4-CMC en 2-MMC.
De huurder, een man uit 1997, zit vast en stond terecht voor het aanwezig hebben van deze middelen. De rechtbank stelt dat een bewoner in beginsel verantwoordelijk is voor wat er in zijn woning ligt. De man heeft bovendien bekend dat hij wist dat er drugs in zijn huis lagen. Hij is daarom schuldig aan het opzettelijk aanwezig hebben van de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs.
De rechtbank acht ook bewezen dat hij dit samen met de man deed die op de bank sliep. Berichten op de telefoon van die tweede man laten zien dat hij meerdere dagen in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon in de weken voor de inval vrijwel uitsluitend in het bereik van de woning was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam. Op het hengsel van een tas met drugs zat bovendien een DNA-mengprofiel dat meer dan 10 miljoen keer waarschijnlijker is wanneer het van hem en drie onbekenden afkomstig is. De rechtbank vindt het daarom onaannemelijk dat hij niet van de drugs wist. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen en tassen zat, is volgens de rechtbank geen medepleger, omdat uit het dossier zijn rol niet blijkt.
Van twee onderdelen spreekt de rechtbank de man vrij. De 1840 gram wit poeder dat als ketamine ten laste was gelegd, is door het Nederlands Forensisch Instituut niet onderzocht. De indicatieve test van de politie is daarvoor te weinig, en ook de officier van justitie vroeg om vrijspraak. Een pot met bruine stroperige substantie bleek cannabisconcentraat, maar het NFI kon niet vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Daardoor kan de rechtbank niet bepalen welk artikel van de Opiumwet is overtreden.
Bij de straf weegt de rechtbank mee dat de man zijn woning als opslagplaats gebruikte. Dat hij eerder in Frankrijk voor een soortgelijk feit werd veroordeeld en binnen een jaar na zijn vrijlating opnieuw Opiumwet-feiten pleegde, telt strafverzwarend. De rechtbank gebruikt de oriëntatiepunten als vertrekpunt: 30 maanden onvoorwaardelijke cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De reclassering adviseert een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. Uit onderzoek van Novadic-Kentron blijkt dat de man een ernstige stoornis in het cannabisgebruik heeft en een psychotrauma- of stressgerelateerde stoornis.
De rechtbank veroordeelt hem tot 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie eiste 40 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. Aan het voorwaardelijke deel koppelt de rechtbank de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden: een meldplicht, ambulante behandeling voor verslaving en psychische klachten, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en meewerken aan het aflossen van schulden. De eis van een geldboete van € 891,95, bedoeld om criminele winst af te romen, wijst de rechtbank af, omdat er geen aanknopingspunten zijn voor financieel voordeel en alleen aanwezig hebben, niet handel, is bewezen. De voorlopige hechtenis blijft bestaan. Het strafrechtelijk beslag op het geldbedrag van € 891,95 wordt opgeheven en het geld gaat terug naar de man.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Taakstraf voor Zeeuwse cocaïnedealer na traag proces, rechtbank had celstraf gegeven Een man uit de grensstreek bij Woensdrecht verkocht ruim vijftien maanden lang cocaïne aan vaste klanten. Afnemers namen contact op via WhatsApp met een telefoonnummer dat de rechtbank als dealernummer aanmerkt. Daarna kwam er iemand met de drugs naar een afgesproken plek in Hoogerheide of Putte. Volgens de rechtbank was verdachte een van de dealers die na zo'n bericht verschenen. De rechtbank veroordeelt hem voor het medeplegen van de handel in cocaïne, maar legt in plaats van een celstraf een taakstraf op, omdat het proces te lang heeft geduurd.
De politie hoorde meerdere afnemers. Zij verklaarden maanden tot enkele jaren cocaïne te bestellen via hetzelfde nummer, en dat het meestal verdachte was die de bestelling kwam afleveren. Op 8 en 9 februari 2024 verkocht hij cocaïne in of vanuit zijn Audi. Op 25 maart 2024 trof de politie in die auto, onder de middenconsole, een groot aantal ponypacks aan. Dat zijn zakjes die vooral worden gebruikt om cocaïne in te bewaren. In een ervan zat 15,62 gram cocaïne, en er lag veel muntgeld in de wagen.
De verdediging betwistte het bewijs op meerdere punten. De in beslag genomen middelen waren alleen indicatief getest en niet door het Nederlands Forensisch Instituut onderzocht. De herkenning van verdachte op 9 februari 2024 zou onbetrouwbaar zijn, en de dealertelefoon zou niet alleen aan hem toe te schrijven zijn. Subsidiair stelde de verdediging dat de periode korter was dan ten laste gelegd. De rechtbank volgt dat niet. De snelle tests waren positief op cocaïne en afnemers kochten jarenlang telkens dezelfde waar, zodat het om cocaïne ging. De verbalisant kende verdachte al en verdachte reed een dag eerder in dezelfde auto, waarvan hij de tenaamgestelde is. Aan die herkenning twijfelt de rechtbank dus niet.
Voor medeplegen is volgens de rechtbank voldoende dat meerdere dealers na contact met hetzelfde nummer ter plaatse konden verschijnen. Daarachter moet een organisatie hebben gezeten die de cocaïne leverde en de opbrengst inde. Verdachte was een essentiële schakel in die drugslijn. Op basis van de verklaringen van drie afnemers stelt de rechtbank vast dat hij in elk geval sinds begin 2023 dealde. De periode loopt tot 25 maart 2024.
Bij de straf weegt de rechtbank mee dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beginsel gerechtvaardigd was, gelet op de ernst van het feit, de pleegperiode en de landelijke oriëntatiepunten. Verdachte was niet eerder veroordeeld voor een soortgelijk feit. De redelijke termijn begon op 25 maart 2024, de dag van de doorzoekingen en inbeslagnemingen. Een eindvonnis had uiterlijk 25 maart 2026 moeten liggen, dus de termijn is met meer dan zeven maanden overschreden. Daarom kiest de rechtbank voor een lichtere straf: een taakstraf in plaats van een onvoorwaardelijke celstraf. Wel krijgt verdachte daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf, zodat hij beseft dat hij zoiets niet meer mag doen.
De officier van justitie eiste een taakstraf van 200 uur, een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden en een geldboete van € 1.700. De rechtbank legt de voorwaardelijke straf hoger op omdat zij een langere periode bewezen acht dan de officier. Een boete volgt niet. Het in beslag genomen geldbedrag van € 1.700 gaat terug naar verdachte, omdat niet kan worden vastgesteld dat het uit het bewezen feit afkomstig is.
De rechtbank verklaart het medeplegen van de handel in cocaïne bewezen en veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 200 uur, te vervangen door 100 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast krijgt hij vier maanden voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van een jaar. Van het meer of anders ten laste gelegde spreekt de rechtbank hem vrij.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht