Maastrichtse man veroordeeld voor reeks geweld in cafés en vernieling Binnen enkele dagen in augustus 2025 sloeg een Maastrichtse man in twee verschillende cafés drie mensen. Eerst deelde hij klappen uit in café De Pieter: hij sloeg één slachtoffer tegen zijn neus en een ander hard op het oor. Vier dagen later sloeg hij in café De Karkol een man eerst met zijn vuist in het gezicht en vervolgens met een bierglas tegen het oor. Dat laatste slachtoffer bloedde en moest naar de spoedeisende hulp, waar zijn oor met negen hechtingen werd gesloten.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte alle drie de slachtoffers had mishandeld. Over de ernst van het letsel ontstond discussie: bij het slachtoffer dat op het oor werd geslagen in café De Pieter kon op basis van de medische informatie niet worden vastgesteld dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel. Hetzelfde gold voor het slachtoffer van de glasslag in café De Karkol: de littekens in het oor waren niet zodanig ontsierend dat ze juridisch als zwaar lichamelijk letsel konden worden aangemerkt.
Toch achtte de rechtbank de verdachte voor die glasslag wel schuldig aan poging tot zware mishandeling. Het slaan met een glas tegen het oor levert naar het oordeel van de rechtbank een duidelijk risico op blijvend letsel op. De verdachte moet die kans bewust hebben aanvaard, zodat sprake was van voorwaardelijk opzet. Dat het erger had kunnen aflopen, was niet te danken aan de verdachte zelf. Naast de cafégeweldincidenten had de verdachte eerder, in maart 2024, ook al het glas van een voordeur van zijn toenmalige vriendin vernield, waarvoor hij zijn schuld bekende.
Bij de strafbepaling woog de rechtbank mee dat de verdachte eerder al voor uitgaansgeweld was veroordeeld en dat hij naar eigen zeggen geen enkele herinnering had aan de voorvallen, wat de rechtbank koppelde aan overmatig alcoholgebruik. Uit een psychologisch rapport bleek dat de verdachte lijdt aan een autismespectrumstoornis en een stoornis in alcoholgebruik, waardoor de feiten hem enigszins verminderd werden toegerekend. Tegelijkertijd was er ook goed nieuws: de verdachte had gewerkt aan zijn alcoholprobleem, was inmiddels abstinent en werkte als chef-kok. De rechtbank vond een volledig onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet in het belang van de samenleving, omdat de verdachte zijn leven juist weer op orde had gekregen.
Het slachtoffer van de glasslag vorderde ruim € 22.000 aan schadevergoeding, waarvan het grootste deel bestond uit immateriële schade voor psychische gevolgen. De rechtbank wees de materiële schadeposten toe, maar beperkte de immateriële vergoeding tot € 2.000. Angst en onzekerheid zijn op zichzelf onvoldoende voor een hogere vergoeding: daarvoor is vereist dat sprake is van ernstig geestelijk letsel, en dat was niet voldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 240 dagen, waarvan 194 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden gekoppeld: reclasseringstoezicht, behandeling gericht op zijn autismespectrumstoornis en een volledig alcoholverbod met controlemogelijkheden. Daarnaast legde de rechtbank een taakstraf op van 180 uur. De verdachte moet het slachtoffer van de glasslag € 2.594,98 betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 27 augustus 2025.
Rechtbank Limburg · 4 augustus 2026
Strafrecht Rechtbank veroordeelt man tot 24 maanden cel voor poging doodslag Tegelen Op 12 juli 2025 kwam het in Tegelen, gemeente Venlo, tot een gewelddadige confrontatie tussen twee mannen en een automobilist. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, oordeelde over de rol daarin van een van de twee verdachten, die terechtstond wegens poging tot doodslag samen met een ander, oftewel medeplegen.
Volgens het dossier reed de auto van de medeverdachte frontaal tegen de auto van het slachtoffer aan op een smalle weg buiten de bebouwde kom. Nadat het slachtoffer zijn portieren op slot had gedaan, klom de medeverdachte op de motorkap en trapte een barst in de voorruit. Vervolgens haalden de twee mannen een paraplu en een ander lang, hard voorwerp uit de auto. Ze sloegen de ruiten aan beide kanten van de auto van het slachtoffer in, en terwijl deze probeerde te ontsnappen via de bestuurdersdeur, werd hij door de verdachte terug de auto in geduwd. Het slachtoffer kreeg meerdere harde klappen tegen zijn hoofd, vooral aan de rechterkant, en liep daarbij onder meer een gebroken voorhoofdsbot en drie breuken in zijn jukbeen op.
De verdachten verklaarden dat het slachtoffer een mes had en dat zij daarop reageerden, wat volgens de verdediging een noodweersituatie zou opleveren: een situatie waarin geweld mag worden gebruikt ter verdediging tegen een directe aanval. De rechtbank gelooft dit niet. Het gestelde mes is nooit gevonden, ook niet na onderzoek met een speurhond, terwijl het slachtoffer geen enkele gelegenheid heeft gehad om zoiets te laten verdwijnen. Bovendien bleek uit telefoongegevens dat de medeverdachte rond het incident contact had met een kennis die kort daarna op de plaats van het delict aanwezig was, wat er juist op wijst dat het gebruikte slagvoorwerp door anderen kon zijn weggemaakt. Het beroep op noodweer werd daarom verworpen.
De rechtbank achtte bewezen dat de verdachte samen met zijn medeverdachte het slachtoffer met een paraplu en een ander hard voorwerp tegen het hoofd heeft geslagen. Daarbij was volgens de rechtbank sprake van voorwaardelijk opzet op de dood van het slachtoffer: geen van beide verdachten was er specifiek op uit om het slachtoffer te doden, maar door met kracht met een hard voorwerp op iemands hoofd te slaan, aanvaardden zij wel bewust de aanmerkelijke kans dat dit dodelijk zou aflopen. Dat de verdachte niet zelf achter het stuur zat en niet de zwaarste klappen uitdeelde, deed niets af aan zijn strafbaarheid: hij zorgde er immers voor dat het slachtoffer niet via de bestuurderskant kon ontsnappen, wat volgens de rechtbank de vereiste nauwe en bewuste samenwerking oplevert. De aanklacht dat ook de aanrijding met de auto zelf al een poging tot doodslag opleverde, werd niet bewezen geacht, waarvan de verdachte gedeeltelijk werd vrijgesproken.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van het geweld, dat op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en bij het slachtoffer blijvende PTSS-klachten veroorzaakte. Tegelijk woog de rechtbank mee dat de verdachte een kleiner aandeel had dan zijn medeverdachte en dat hij kampt met een persoonlijkheidsstoornis waarvoor hij in therapie is. De rechtbank legde daarom een lagere straf op dan de 36 maanden die de officier van justitie had geëist.
Het slachtoffer had als benadeelde partij een schadevergoeding gevorderd van in totaal € 42.588,34, waarvan € 41.500 voor immateriële schade zoals psychisch leed. De rechtbank vond dit bedrag te hoog gelet op vergelijkbare zaken en kende in plaats daarvan € 10.000 immateriële schade toe, naast de volledige materiële schade van € 1.088,34. Het overige deel van de vordering werd niet-ontvankelijk verklaard, wat betekent dat het slachtoffer daarvoor naar de civiele rechter moet stappen.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 24 maanden, met aftrek van het voorarrest, voor het medeplegen van poging tot doodslag. Daarnaast moet hij, hoofdelijk met zijn medeverdachte, € 11.088,34 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 12 juli 2025.
Rechtbank Limburg · 4 september 2026
Strafrecht Rechter laat Achmea tussentijds in hoger beroep in letselschadezaak over vaststellingsovereenkomst Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een verkeersongeval. Sindsdien heeft hij fysieke en psychische klachten en werkt hij niet meer. Verzekeraar Achmea erkende de aansprakelijkheid van haar verzekerde. Over de schade ontstond daarna een tweespalt: Achmea vond dat met een vaststellingsovereenkomst, een afspraak waarmee de schadekwestie definitief wordt afgesloten, een slotuitkering van € 75.000 was overeengekomen. De man vond van niet.
Die vraag lag eerder voor in een deelgeschilprocedure, een versnelde procedure over één onderdeel van een letselschadezaak. In haar beschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank dat er geen vaststellingsovereenkomst was gesloten en dat de man dus geen finale kwijting had verleend. De man had het aanbod van Achmea niet aanvaard, omdat hij aan zijn eigen tegenaanbod de voorwaarde had verbonden dat zijn buitengerechtelijke kosten integraal zouden worden vergoed. Achmea ging daar niet in mee.
Achmea is het niet eens met die beschikking. Volgens haar waren partijen het wel eens over de hoogte van de schade, en was dat bedrag betaald. Alleen over de hoogte van de buitengerechtelijke kosten was nog geen overeenstemming. Omdat een eindbeslissing in de lopende bodemprocedure lang op zich kan laten wachten, vroeg Achmea in een incident (een tussenprocedure binnen de hoofdzaak) om verlof om nu al hoger beroep in te stellen tegen de beschikking in het deelgeschil.
De rechtbank stelde eerst vast dat het verzoek op tijd was ingediend: binnen drie maanden na de eerste roldatum, zoals de wet voorschrijft. Daarna wees zij op de bedoeling van de wetgever. Uit de toelichting bij de wet blijkt dat tussentijds hoger beroep nuttig kan zijn als de beschikking een cruciale kwestie betreft die bepalend is voor de afloop van de zaak. Dan kunnen partijen die kwestie bij het gerechtshof uitprocederen, zonder eerst de hele procedure in eerste aanleg af te ronden, met alle kosten en vertraging van dien. In de deelgeschilbeschikking was bovendien zonder voorbehoud beslist dat er geen vaststellingsovereenkomst was. Daaraan is de rechter in de bodemprocedure gebonden, alsof het een tussenvonnis in die procedure was.
De man voerde geen verweer tegen de vordering en liet de beslissing aan de rechtbank over. Die oordeelde dat de vordering moest worden toegewezen. Gezien de erkende aansprakelijkheid moet in de bodemprocedure nog worden vastgesteld in hoeverre de klachten door het ongeluk zijn veroorzaakt en welke schadevergoeding Achmea moet betalen. Daarvoor zijn eerst nadere medische gegevens nodig, vermoedelijk een medisch deskundigenbericht en mogelijk nog een debat met bewijslevering over de schade door gemist inkomen. Dat duurt geruime tijd en is overbodig als het hof alsnog tot het oordeel komt dat er wel een vaststellingsovereenkomst was.
De rechtbank staat daarom tussentijds hoger beroep toe tegen de beschikking van 8 april 2026. De hoofdzaak wordt in afwachting van dat hoger beroep naar de parkeerrol van 7 april 2027 verwezen, zodat partijen zich dan over de stand van zaken kunnen uitlaten. Iedere verdere beslissing houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank wijst aansprakelijkheidsverzoek over omgevallen bouwhek af in deelgeschil Een fietser raakte op 28 januari 2026 rond elf uur 's ochtends gewond doordat een bouwhek op hem viel. Hij kwam langs wegwerkzaamheden van een aannemingsbedrijf uit Heesch. De rijbaan was afgesloten met hekken, met een voetpad ernaast voor voetgangers. Een medewerker van het bedrijf was bezig een hek te verplaatsen en raakte daarbij een ander, losstaand hek. Dat hek, 1,2 meter hoog, 3,5 meter breed en 11 kilo zwaar, viel richting het voetpad en trof de man op zijn rechterheup.
De man stelde het bedrijf op 4 februari 2026 aansprakelijk. Op 26 mei 2026 wees het bedrijf die aansprakelijkheid van de hand. Daarna stapte hij naar de rechtbank met een verzoek in een deelgeschilprocedure. Dat is een snelle en goedkopere procedure bij letselschade, bedoeld om één knelpunt uit de onderhandelingen voor te leggen aan de rechter, zodat partijen daarna verder kunnen praten. Hij wilde dat de rechter vaststelde dat het bedrijf aansprakelijk is voor al zijn schade door het ongeval. Ook vroeg hij om begroting van de kosten van de procedure op € 2.876 en om veroordeling van het bedrijf tot betaling daarvan.
Volgens de man had de medewerker onzorgvuldig gehandeld. Het bedrijf zou als werkgever daarvoor moeten opdraaien. Het bedrijf verweerde zich met het argument dat de zaak zich niet leent voor een deelgeschil, omdat partijen het oneens zijn over wat er precies is gebeurd en over de omvang van de schade. Subsidiair betwistte het onrechtmatig handelen en voerde het aan dat de man deels zelf schuld had.
De rechtbank gaf het bedrijf hierin gelijk. Partijen verschillen van mening over wezenlijke onderdelen van de toedracht. De man zegt dat hij met zijn fiets aan de hand over het voetpad liep en na de klap viel: eerst op zijn knieën, daarna op zijn schouders en hoofd. Het bedrijf stelt dat hij met aanzienlijke snelheid op een elektrische fiets over het voetpad reed, niet viel, maar zijn fiets wegzette en op zijn hurken ging zitten. Volgens het bedrijf riep hij toen dat hij net was gerevalideerd van knieklachten. Die verschillen doen ertoe, want ze bepalen met welk gedrag van de fietser de medewerker rekening moest houden en welke gevolgen voorzienbaar waren.
Ook over de schade is te veel onduidelijk. De man spreekt van klachten aan hoofd, nek, schouders en knieën en van klachten die volgens hem passen bij hersenletsel, zoals hoofdpijn, overgevoeligheid voor prikkels en herbelevingen. Zijn huisarts nam contact op met een neuroloog en noteerde dat de klachten zouden kunnen passen bij een hersenkneuzing. Het bedrijf wijst erop dat er geen zichtbare aanwijzingen voor letsel waren: geen beschadigde kleding, geen schaafwonden, geen bewusteloosheid. Het overlegde een foto waarop de man telefonerend tegen een muurtje leunt in een onbeschadigde witte broek. Hij weigerde volgens het bedrijf eerst een ambulance en vertrok daarna zelf op de fiets. De rechtbank stelde vast dat het gestelde hersenletsel op basis van de overgelegde medische stukken niet is vast te stellen. Onderzoek of aanvullende informatie van een fysiotherapeut of neuroloog ontbreekt.
Voor het oplossen van deze geschilpunten is nader feitenonderzoek nodig, en voor de medische klachten ook aanvullende onderbouwing. Daarvoor is in een deelgeschil geen plaats. De rechtbank wees het verzoek daarom af.
De kosten van de procedure begrootte de rechtbank wel, omdat het verzoek niet volstrekt onnodig of onterecht was ingesteld. Het bedrijf vond het uurtarief van de advocaat van de man te hoog, omdat die nog geen jaar advocaat is. De rechtbank vond een tarief van € 190 redelijk in plaats van € 230. De gevraagde 10 uur tijdsbesteding vond zij wel redelijk. Daar komen 21 procent btw en € 93 griffierecht bij. Het bedrijf hoeft die kosten alleen te betalen als zijn aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De rechtbank wijst het verzoek af en begroot de kosten van het deelgeschil op € 2.299 inclusief btw, plus € 93 griffierecht. Het bedrijf wordt niet tot betaling veroordeeld.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank veroordeelt man tot 30 maanden cel voor poging doodslag Een man reed op 12 juli 2025 in Tegelen frontaal in op de auto van een ander, om vervolgens samen met een vriend het slachtoffer met een paraplu en een ander hard voorwerp meermaals hard op het hoofd te slaan. De rechtbank Limburg veroordeelde de man voor het medeplegen van poging tot doodslag tot een gevangenisstraf van 30 maanden.
Het slachtoffer reed die middag over een smalle weg buiten de bebouwde kom toen er plotseling een auto op hem afkwam en frontaal tegen zijn wagen botste. De bestuurder van die andere auto sprong uit en probeerde het portier van het slachtoffer te openen. Toen dat niet lukte omdat de portieren op slot zaten, klom hij op de motorkap en trapte een barst in de voorruit. Vervolgens haalde hij een paraplu en een ander lang, hard voorwerp uit zijn eigen auto, gaf de paraplu aan zijn vriend en hield het andere voorwerp zelf vast. Beide ruiten aan de voorzijde van de auto van het slachtoffer werden ingeslagen, waarna het slachtoffer meerdere harde klappen op zijn voorhoofd kreeg. Toen hij probeerde te ontsnappen via de bestuurderskant, werd hij door de vriend teruggeduwd de auto in.
Het slachtoffer liep hierbij ernstig letsel op: een breuk van het voorhoofdsbot die doorliep tot in de oogkas, drie breuken in het jukbeen en een wond die gehecht moest worden. De verdachte en zijn vriend ontkenden het geweld en stelden dat het slachtoffer hen met een mes had bedreigd, maar dit mes werd nooit gevonden, ook niet na onderzoek met een speurhond. De rechtbank vond de lezing van het slachtoffer overtuigender: die kwam overeen met de vastgestelde schade aan de auto, waaronder de kapotte ruit aan de kant waar de verdachte stond, terwijl er geen letsel aan zijn handen was aangetroffen dat zou passen bij het met blote handen inslaan van een ruit.
De rechtbank oordeelde dat de verdachten weliswaar niet van meet af aan uit waren op de dood van het slachtoffer, maar dat het met kracht slaan met een hard voorwerp op iemands hoofd naar algemene ervaring een aanmerkelijke kans op de dood oplevert. Omdat de verdachten die kans bewust hebben aanvaard, was er sprake van voorwaardelijk opzet op de dood, wat volstaat voor een veroordeling voor poging tot doodslag. Van de aanrijding zelf als aparte poging tot doodslag sprak de rechtbank de verdachte vrij, omdat niet vaststond dat die met een gevaarlijke snelheid was uitgevoerd.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte voor eigen rechter had gespeeld, vermoedelijk naar aanleiding van een vermeend seksueel misbruik van zijn partner of een affaire tussen haar en het slachtoffer, en dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond. De rechtbank legde een lichtere straf op dan de door justitie gevorderde 36 maanden, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals een stabiele baan, huisvesting en de zorg voor zijn kinderen.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 30 maanden, met aftrek van voorarrest, en wees de vordering van het slachtoffer als benadeelde partij gedeeltelijk toe tot een bedrag van € 11.088,34, bestaande uit materiële en immateriële schadevergoeding, hoofdelijk te betalen samen met de medeverdachte.
Rechtbank Limburg · 4 september 2026
Strafrecht