Rechtbank Rotterdam houdt oordeel aan over bevoegdheid in geschil tussen koper en Nestex over auto en geldlening Een vrouw dagvaardde het Belgische bedrijf Nestex B.V. voor de Rechtbank Rotterdam na een mislukte aankoop van een Audi Q3 Sportback en een onbetaalde geldlening. Nestex betwistte de bevoegdheid van de Nederlandse rechtbank en beriep zich op een forumkeuze in haar algemene voorwaarden, die de exclusieve bevoegdheid toekent aan de rechtbank in het Belgische arrondissement waar Nestex is gevestigd.
De zaak draait om twee geschillen tegelijk. De vrouw kocht in juli 2025 een auto van Nestex voor € 34.500, maar de wagen bleek bij aflevering meerdere gebreken te hebben. Na een ingebrekestelling en sommatie weigerde Nestex te repareren of de koopsom terug te betalen, waarop de vrouw de koopovereenkomst buitengerechtelijk ontbond. Zij vordert € 39.365, bestaande uit de koopprijs, een BPM-aanslag en herstelkosten. Daarnaast had zij in de zomer van 2025 in totaal € 45.000 aan Nestex geleend voor de aankoop en doorverkoop van auto's. Nestex betaalde slechts € 2.000 terug en trok zich na de ontbinding van de koopovereenkomst volledig terug uit het contact. De vrouw vordert het resterende geleende bedrag van ruim € 44.800 terug.
Omdat Nestex in België is gevestigd, moet de rechtbank nagaan of zij internationaal bevoegd is. Dat toetst zij aan de Europese verordening Brussel I bis, die de bevoegdheid van rechtbanken in de EU regelt bij grensoverschrijdende burgerlijke en handelszaken. De rechtbank concludeert dat zij in beginsel bevoegd is voor beide vorderingen: de geldlening moet worden terugbetaald in Capelle aan den IJssel, de woonplaats van de vrouw, en de auto moest daar ook worden afgeleverd. Beide aanknopingspunten wijzen naar het rechtsgebied van Rechtbank Rotterdam.
Over de geldlening is de rechtbank bovendien duidelijk: de algemene voorwaarden van Nestex zijn alleen van toepassing op offertes, bestellingen, verkopen en werkzaamheden, niet op leningsovereenkomsten. De forumkeuze voor de Belgische rechter in artikel 9.2 van die voorwaarden staat de bevoegdheid van de Rotterdamse rechtbank voor de lening dan ook niet in de weg.
Voor de koopovereenkomst ligt dat anders. Die valt wél binnen het toepassingsbereik van de algemene voorwaarden. De vrouw betwist echter dat zij die voorwaarden ooit heeft aanvaard: zij stelt dat ze pas achteraf, bij de factuur van 2 november 2025, zijn meegezonden, en dus ná het sluiten van de koopovereenkomst. Dat is een cruciaal punt, omdat een forumkeuze op grond van Brussel I bis alleen geldig is als zij tijdig en uitdrukkelijk is overeengekomen. Nestex heeft op deze stelling nog niet kunnen reageren.
De rechtbank houdt haar oordeel over de bevoegdheid ten aanzien van de koopvordering aan en verwijst de zaak naar de rol van 11 november 2026, zodat Nestex alsnog bij akte kan reageren op het standpunt van de vrouw over de tijdigheid van de algemene voorwaarden. Iedere verdere beslissing is aangehouden.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter dwingt ex-vrouw tot overdracht bedrijfspand, afrekening polis van € 65.380 blijft liggen Een tandartsechtpaar dat na de scheiding nog steeds procedeert over de verdeling van het gezamenlijke vermogen, heeft opnieuw bij de rechter aangeklopt. Het stel dreef samen een tandartspraktijk in een maatschap, die op 31 juli 2019 werd ontbonden. De echtscheiding werd uitgesproken bij beschikking van 24 maart 2020. Daarna ontstond onenigheid over de verdeling van wat er van de maatschap over was, onder meer over het bedrijfspand waarin de praktijk was gevestigd.
In een arbitrale procedure kwam eind januari 2026 een eindvonnis. De scheidsrechters oordeelden dat de man in verband met het voortzetten van de praktijk € 102.718,41 aan zijn ex-vrouw moest betalen. Omdat hij al € 122.500 had betaald, had hij € 19.781,59 te veel voldaan. De vrouw werd veroordeeld om dat bedrag terug te betalen. Zij deed dat niet en stelde voor het bedrag te verrekenen met een vordering van haarzelf: de helft van de waarde van een levensverzekering bij ASR die bij de scheiding aan de man was toebedeeld. Die helft, € 65.380, had de man nooit aan haar betaald. De man ging daar niet mee akkoord.
Ook het bedrijfspand zelf zorgde voor een impasse. Een notaris stelde een akte van verdeling op, maar de vrouw wilde alleen tekenen als de akte uitsluitend over de overdracht van het pand ging. De conceptakte bevatte volgens haar ook slotbepalingen over de afwikkeling van de maatschap als geheel. De man vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om het arbitrale vonnis uitvoerbaar te verklaren, om de vrouw te dwingen mee te werken aan de overdracht van het pand en om haar de notariskosten van € 7.081,40 te laten betalen. De vrouw eiste in reconventie de € 65.380 plus wettelijke rente.
De voorzieningenrechter verleent verlof om het arbitrale vonnis ten uitvoer te leggen. De vrouw voerde daartegen op zichzelf geen verweer en er was geen weigeringsgrond. Haar beroep op verrekening staat dat verlof niet in de weg. Ook over de overdracht van het pand is de rechter duidelijk: de vrouw is verplicht mee te werken. Wel schrapt hij de twee slotbepalingen uit de conceptakte, omdat nog niet over de hele linie finale kwijting over en weer wordt verleend en die bepalingen daarom niet nodig of wenselijk zijn. Weigert de vrouw te tekenen, dan komt het vonnis in plaats van haar handtekening.
De notariskosten wijst de rechter af. Dat is een zelfstandige geldvordering, waarvoor in kort geding spoedeisend belang nodig is, en dat is niet aangetoond. De vordering van de vrouw over de ASR-polis wijst hij eveneens af. Hij vindt het aannemelijk dat partijen via hun advocaten hebben afgesproken dat alle onderlinge vorderingen pas worden afgerekend nadat de rechter daar definitief over heeft geoordeeld. Dat verklaart volgens hem ook dat de vrouw geen beslag heeft gelegd. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Het resultaat: de man krijgt verlof voor tenuitvoerlegging van het arbitrale vonnis en de vrouw moet de akte voor de overdracht van het bedrijfspand ondertekenen, zonder de slotbepalingen M2 en M3. De vorderingen over de notariskosten en de ASR-polis worden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Kinderrechter verleent spoedmachtiging gesloten jeugdhulp na vlucht minderjarige Een minderjarige jongen staat al enige tijd onder toezicht van jeugdbeschermingsinstantie De Jeugd & Gezinsbeschermers. Op 26 oktober 2026 verleende de kinderrechter een spoedmachtiging om hem uit huis te plaatsen in een reguliere jeugdhulpaccommodatie. Toen medewerkers de beslissing bij de moeder thuis met hem bespraken, vluchtte de jongen weg en keerde hij niet terug.
De jeugdbeschermingsinstantie stapte daarop meteen opnieuw naar de rechter. De gevreesde situatie had zich immers al onmiddellijk voltrokken: de jongen onttrekt zich aan hulpverlening, houdt zich niet aan afspraken en vermijdt begeleiding. Bovendien bestaat het risico dat hij verder afgleidt in het criminele circuit en meer middelen gaat gebruiken. In een open setting zou hij volgens de instantie opnieuw verdwijnen.
De kinderrechter oordeelde dat er ernstige opgroei- en opvoedingsproblemen zijn die de ontwikkeling van de jongen naar volwassenheid ernstig belemmeren. Plaatsing in een gesloten instelling is volgens de rechter noodzakelijk om te voorkomen dat hij zich opnieuw onttrekt aan de hulp die hij nodig heeft. Minder ingrijpende alternatieven zijn niet voorhanden gebleken.
Een gewone zitting kon niet worden afgewacht omdat dat onmiddellijk en ernstig gevaar voor de jongen zou opleveren. De rechter verleende de spoedmachtiging dan ook zonder de betrokkenen eerst te horen, maar bepaalde wel dat de jongen zo snel mogelijk na plaatsing door een gedragsdeskundige in persoon moet worden gezien. De kinderrechter verleende de spoedmachtiging voor gesloten jeugdhulp met ingang van 27 oktober 2026 tot 24 november 2026 en hield de behandeling van het bredere verzoek voor drie maanden gesloten plaatsing aan voor een volgende zitting, waarbij de instantie, de moeder, de minderjarige en zijn advocaat worden opgeroepen.
Rechtbank Noord-Holland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof wijst bevel af om woning te verlaten en huur te betalen: spoedeisend belang van vrouw weggevallen Een echtpaar uit Amsterdam woonde met drie kinderen in een huurwoning in [plaats A]. De vrouw diende in september 2025 een echtscheidingsverzoek in en vroeg daarnaast in kort geding om voorlopige voorzieningen. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam bepaalde op 14 januari 2026 dat de man de achterstallige en toekomstige huur moest betalen, dat hij opgave moest doen van zijn inkomsten en uitgaven over 2025 en dat hij de woning per direct moest verlaten. Het exclusieve gebruiksrecht van de woning kwam daarmee aan de vrouw toe.
De man ging in hoger beroep tegen het vonnis van de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam van 14 januari 2026. Hij voerde onder meer aan dat het spoedeisend belang ontbrak. Dat is de eis dat een kort geding alleen zin heeft als een snelle voorlopige beslissing echt nodig is. Een deel van zijn hoger beroep, het bevel om opgave te doen van zijn inkomsten en uitgaven, trok hij feitelijk terug: zijn advocaat bevestigde ter zitting dat hij daartegen geen grief had. Daarvoor werd hij niet-ontvankelijk verklaard.
Voor de rest keek het hof ambtshalve naar de vraag of er op het moment van het arrest nog spoedeisend belang bestond. Dat is vaste rechtspraak van de Hoge Raad: de rechter in hoger beroep beoordeelt dat zelf, ook als partijen er niet over beginnen. De omstandigheden waren sinds het kort geding sterk veranderd. De vrouw was op 19 februari 2026 met de kinderen naar Servië vertrokken, waar zij onderdak heeft. De man was op 5 maart 2026 weer in de woning getrokken en woont daar nog steeds. De vrouw had haar Nederlandse echtscheidingsverzoek op 19 april 2026 ingetrokken en in Servië een nieuw verzoek ingediend.
Over het gebruiksrecht van de woning oordeelde het hof dat de vrouw daar geen spoedeisend belang meer bij heeft. Zij verblijft in Servië en haar advocaat verklaarde ter zitting, na overleg met haar, dat zij niet langer als huurder op het contract wil staan en zelf geen belang meer bij de woning heeft. De man heeft een teruggeleidingsprocedure gestart omdat hij vindt dat de vrouw de kinderen ongeoorloofd naar Servië heeft overgebracht. Als die procedure slaagt, moet de vrouw mogelijk terugkeren naar Nederland. Volgens het hof geeft dat de vrouw nog geen spoedeisend belang om nu al het exclusieve gebruiksrecht te vorderen.
Ook bij de huurbetaling viel het belang weg. De man verklaarde dat hij met hulp van familie de achterstallige huur heeft betaald en weer maandelijks het volledige bedrag voldoet. Er dreigt geen ontruiming meer en de vrouw betwistte dit niet. Zijn stelling dat de vrouw de helft van de huur zou moeten dragen, liggen in deze procedure niet voor.
Het hof vernietigt daarom het bestreden vonnis voor het overige en wijst de vorderingen van de vrouw alsnog af: het bevel om de huur te betalen en de bepaling dat de man de woning moet verlaten met voorlopig exclusief gebruiksrecht voor de vrouw. De grieven van de man blijven wegens gebrek aan belang onbesproken. Omdat partijen echtgenoten zijn, draagt ieder zijn eigen proceskosten, in beide instanties.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kinderrechter machtigt uithuisplaatsing van tweejarige na zorgen over drugsgebruik moeder en geweld Een kinderrechter in Alkmaar heeft een spoedmachtiging verleend om een tweejarig kind uit huis te plaatsen in een pleeggezin. De beslissing volgde op een verzoek van de gecertificeerde instelling William Schrikker Stichting Jeugdbescherming & Jeugdreclassering, dat op dezelfde dag als de uitspraak werd ingediend.
De zorgen over het kind spitsen zich toe op de thuissituatie bij de moeder. De jeugdbeschermer stelt dat de moeder drugs gebruikt terwijl zij verantwoordelijk is voor de zorg van het kind, waardoor zij onvoldoende beschikbaar is. Omdat het kind pas twee jaar oud is, heeft hij voortdurend een opvoeder nodig die hem de benodigde aandacht en zorg kan geven.
Daarnaast spelen er ernstige problemen tussen de ouders. Hoewel zij geen relatie meer hebben, slagen zij er niet in het contact beperkt te houden. De ruzies gaan regelmatig gepaard met geschreeuw en fysiek geweld, ook in de omgeving. Het kind wordt daardoor blootgesteld aan emotionele onveiligheid en loopt risico fysiek gewond te raken. De vader zou bovendien ongewenst langskomen, ook op momenten dat de moeder het contact probeert te verbreken.
Een verdere complicerende factor is dat de moeder niet eerlijk zou zijn tegenover de hulpverlening over haar contact met de vader en haar drugsgebruik. Zij verscheen ook niet op afspraken bij Queeste, de instantie waar zij voor therapie rondom trauma's en emotieregulatie was aangemeld, waardoor die behandeling niet van de grond is gekomen.
De kinderrechter oordeelde dat het niet verantwoord was om een reguliere zitting af te wachten, omdat sprake is van onmiddellijk en ernstig gevaar voor het kind. Omdat de beschikking uitvoerbaar bij voorraad is verklaard, geldt de beslissing direct, ook als een van de betrokkenen in hoger beroep gaat.
De kinderrechter verleende de spoedmachtiging tot uithuisplaatsing in een netwerkpleeggezin voor de periode van 29 oktober tot 26 november 2026. Over het aanvullende verzoek voor een machtiging van drie maanden wordt nog een zitting gehouden waarbij de GI, de moeder en de vader kunnen worden gehoord.
Rechtbank Noord-Holland · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht