Kantonrechter geeft 16-jarige ondernemer handlichting voor zijn bedrijf Ride Motion Een jongen uit Lekkerkerk die op 4 maart 2010 is geboren, wil een eigen bedrijf beginnen. Omdat hij nog geen 18 is, mag hij dat niet zonder meer. Hij vroeg de kantonrechter daarom om bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat heet een handlichting: een rechter verklaart een minderjarige bevoegd tot rechtshandelingen die normaal alleen meerderjarigen mogen verrichten.
De jongen, in de uitspraak Luuk genoemd, wil zich inschrijven bij de Kamer van Koophandel en een zakelijke bankrekening openen en beheren. Ook wil hij zelfstandig overeenkomsten sluiten met klanten en leveranciers, betaalproviders als Mollie, PayPal en iDEAL-koppelingen gebruiken en verzekeringen afsluiten. Zijn verzoek betrof alle rechtshandelingen die bij de uitoefening van zijn bedrijf en aanverwante zakelijke activiteiten horen. Een bedrijfsplan heeft hij op de zitting overgelegd.
Eerst moest de kantonrechter bepalen of de rechtbank Rotterdam het verzoek wel mocht behandelen. Luuk woont in de gemeente Krimpenerwaard, en een verzoek als dit hoort daarom in principe bij de rechtbank Den Haag. Op de zitting van 13 oktober 2026 gaven Luuk en zijn vader aan dat zij niet wilden dat de zaak werd verwezen, maar dat de kantonrechter in Rotterdam haar zelf afhandelde. Daarop nam de kantonrechter de zaak in behandeling.
De ouders van Luuk hebben het gezag over hem en gaven aan het eens te zijn met het verzoek. Zijn vader was bij de zitting aanwezig en vertegenwoordigde ook de moeder, die hem daartoe had gemachtigd. De kantonrechter vond het verzoek voldoende gemotiveerd en wees het toe.
De beschikking wordt bekendgemaakt in de digitale Staatscourant en niet-geanonimiseerd gepubliceerd op Rechtspraak.nl. Dat verklaart waarom de naam van de jongen en zijn bedrijf in de uitspraak staan. Luuk moet de handlichting zelf laten inschrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De kantonrechter verleent Luuk de bevoegdheid om alle rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor zijn bedrijf met de handelsnaam Ride Motion en KvK-nummer 42137897. De griffier moet de beschikking publiceren in de Staatscourant en op Rechtspraak.nl. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat ze direct geldt.
Rechtbank Rotterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht Ondernemingskamer benoemt deskundige om aandelen in kinderverlichtingsbedrijf te waarderen Twee besloten vennootschappen houden elk de helft van de aandelen in een Amsterdams bedrijf dat verlichting voor kinderkamers ontwerpt en verkoopt, via een eigen website en via resellers. De directeuren-grootaandeelhouders achter beide vennootschappen vormen samen het bestuur en kunnen het bedrijf alleen gezamenlijk vertegenwoordigen. Dat bleek op de duur niet vol te houden. In juli 2026 vroeg een van de twee aandeelhouders de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam om de andere aandeelhouder te dwingen haar aandelen over te dragen. Subsidiair vroeg zij om een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van het bedrijf. Ook wilde zij als voorlopige maatregel dat de aandelen van de ander naar een beheerder zouden gaan en dat de andere bestuurder zou worden geschorst.
De strijd ging niet door. Op 10 september 2026 zette de verzoekende aandeelhouder haar verzoek om in een gezamenlijk verzoek op grond van artikel 2:343c van het Burgerlijk Wetboek, onder de voorwaarde dat de andere kant zich daar niet tegen zou verzetten. Een paar dagen later bevestigde de advocaat van de andere aandeelhouder dat zij instemde en vroeg zij zelf om voortzetting van de procedure op die basis. Daarmee was de voorwaarde vervuld. Het verzoek om een onderzoek naar het beleid was al ingetrokken. Partijen zagen af van een mondelinge behandeling en vroegen de Ondernemingskamer meteen een beschikking te geven.
Over het uitgangspunt waren partijen het eens: de ene aandeelhouder draagt haar aandelen over aan de andere, tegen gelijktijdige betaling van een prijs die nog moet worden vastgesteld. De Ondernemingskamer constateert die overeenstemming en gaat daarmee aan de slag. Zij benoemt één deskundige, in plaats van de drie die de wet als gewone regel kent, omdat partijen daar zelf de voorkeur aan gaven. Het gaat om drs. P. den Hertog RA RV. Hij moet de aandelen waarderen volgens de Leidraad voor deskundigen in de geschillenregeling, die de Ondernemingskamer zelf publiceert.
De aanwijzingen aan de deskundige volgen het gezamenlijke verzoek van partijen. De peildatum is 31 december 2026. De waardering ziet op alle aandelen in het bedrijf, op de veronderstelling dat de onderneming zelfstandig en op gebruikelijke wijze wordt voortgezet. De deskundige werkt zelfstandig en niet onder leiding van de Ondernemingskamer. Hij maakt binnen vier weken een plan van aanpak met een begroting, waarna de Ondernemingskamer partijen kan laten reageren en het voorschot en de termijn voor het rapport vaststelt. Partijen mogen tijdens het onderzoek opmerkingen maken en verzoeken doen, en dat moet uit het rapport blijken. Daarna volgt een ronde schriftelijke reacties en, tenzij niemand daar prijs op stelt, een mondelinge behandeling waarin de prijs wordt vastgesteld.
De kosten van het onderzoek worden gedeeld. Het voorschot komt voor de helft voor rekening van elke aandeelhouder, en de Ondernemingskamer kondigt aan dat ook de definitieve kosten bij de prijsvaststelling gelijk worden verdeeld, conform wat partijen onderling afspraken. Raadsheer mr. C.H. Rombouts wordt benoemd tot raadsheer-commissaris. De Ondernemingskamer benoemt dus de deskundige en bepaalt de kaders voor de waardering, verklaart de beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad en houdt alle verdere beslissingen aan.
Gerechtshof Amsterdam · 15 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank wijst claim van aannemer op bestuurders van horecabedrijf af: geen persoonlijk ernstig verwijt Een groot horecapand aan de markt in een Brabantse stad stond al een paar jaar leeg toen twee ondernemers het plan opvatten om er een horecagelegenheid in te openen. Daarvoor was een grote verbouwing nodig. Zij richtten via hun eigen holdingvennootschappen een werkmaatschappij op, die het pand per 1 januari 2023 ging huren. Voor de verbouwing schakelden zij Bouwbedrijf Lymbouw in. Dat bedrijf begon medio december 2022 met de werkzaamheden. Op 27 februari 2023 werd een gewijzigde aannemingsovereenkomst ondertekend, na een offerte van 16 februari 2023 van ruim € 387.000 exclusief btw.
De werkmaatschappij betaalde de facturen van Lymbouw tot en met 17 april 2023, in totaal ruim € 521.000 exclusief btw. Daarna bleven de facturen onbetaald: ruim € 115.000 exclusief btw voor de periode tot de opening op 9 juni 2023 en ruim € 199.000 exclusief btw voor de periode daarna. In een arbitrageprocedure werd de werkmaatschappij veroordeeld tot betaling van ruim € 479.000. Op 24 juni 2025 ging zij op eigen aangifte failliet. Lymbouw bleef daardoor onbetaald zonder verhaal en sprak de twee ondernemers en hun holdings aan voor het bedrag, van € 398.892,85 (subsidiair € 131.603,50, meer subsidiair € 47.865,83). Volgens Lymbouw wisten zij of hadden zij moeten begrijpen dat de werkmaatschappij de verplichtingen niet kon nakomen. Ook hadden zij volgens Lymbouw eerder faillissement moeten aanvragen. Verder beriep Lymbouw zich op groepsaansprakelijkheid.
De rechtbank begint met de maatstaf. Een bestuurder is naast de vennootschap alleen aansprakelijk als hem persoonlijk een ernstig verwijt te maken valt. Die hoge drempel geldt volgens de rechtbank ook bij een beroep op groepsaansprakelijkheid. Anders zou de drempel te omzeilen zijn. Voor het aangaan van verplichtingen waarvan de bestuurder wist of moest begrijpen dat de vennootschap ze niet kon nakomen en geen verhaal zou bieden, is bovendien vereist dat hij dat inzicht had op het moment van aangaan. Dit is de zogeheten Beklamel-norm.
Van die wetenschap is in februari en maart 2023 volgens de rechtbank onvoldoende gebleken. De werkmaatschappij had een financiering van € 900.000 van de bank, een rekening-courantkrediet van € 157.000, € 475.000 eigen inbreng van de ondernemers en € 150.000 van de verhuurder tot haar beschikking. Dat was in totaal € 1.525.000. De offerte van februari 2023 viel ruim binnen het bedrag dat voor de verbouwing was bestemd. Een kostenoverzicht van Lymbouw met forse overschrijdingen kwam pas op 30 maart 2023. Daarna betaalde de werkmaatschappij nog facturen tot en met 17 april 2023.
Voor de periode daarna was het aan Lymbouw om concreet te stellen welke nieuwe opdrachten de bestuurders nog gaven, wanneer dat gebeurde en hoeveel die extra zouden kosten. Dat heeft Lymbouw volgens de rechtbank niet gedaan. Dat een factuur van na 17 april 2023 dateert, zegt niets over het moment van de opdracht. Verslagen van wekelijkse bouwvergaderingen waarin de kosten zouden zijn genoemd, heeft Lymbouw niet overgelegd. Een uitzondering is een opdracht voor cortenstalen bekleding van een DJ-booth op 11 mei 2023 van € 1.649,35. Dat bedrag is te gering voor aansprakelijkheid. De rechtbank wijst er ook op dat een aannemer die een stelpost voorstelt, de opdrachtgever tijdig moet waarschuwen als de begrote kosten in betekenende mate dreigen te worden overschreden.
De overige verwijten slagen evenmin. Een lege projectvennootschap, zoals in het arrest van de Hoge Raad waarop Lymbouw zich beriep, was de werkmaatschappij niet. De toezegging in juni 2023 dat er betaald zou worden en het voorstel in juli 2023 om de helft van de vorderingen aan een andere vennootschap te factureren, veranderden niets aan haar financiële positie. Verweer voeren tegen een faillissementsverzoek is niet onrechtmatig. Dat Lymbouw daarna een dure arbitrageprocedure koos, ligt volgens de rechtbank aan haar eigen keuze en niet aan het gedrag van de bestuurders.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Lymbouw af. Lymbouw moet de proceskosten van de ondernemers en hun holdings betalen, begroot op € 14.496,00, en daar komen € 98,00 nakosten bij als zij niet tijdig betaalt.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Gerecht Curaçao vernietigt ontbinding van Curaçao Secure Storage door KvK om onbetaalde registerbijdrage Curaçao Secure Storage B.V., een opslagbedrijf dat sinds 2008 bestaat, werd op 18 mei 2026 door de Kamer van Koophandel en Nijverheid (KvK) ontbonden. De reden: het bedrijf had langer dan een jaar de jaarlijkse bijdrage voor inschrijving in het handelsregister niet betaald, een achterstand van Cg 500 bij een jaarbijdrage van Cg 100. Door de ontbinding kon het bedrijf onder meer zijn erfpachtrechten niet meer beheren en zich niet meer verweren in gerechtelijke procedures.
De KvK had het voornemen tot ontbinding bekendgemaakt door het bedrijf op 13 januari 2026 op een ontbindingslijst te zetten, gepubliceerd op haar website op 30 januari 2026 en vermeld in de Landscourant en de Extra. De zes weken om de achterstand weg te werken liet het bedrijf verstrijken. Het stelde op 22 juni 2026 beroep in en betaalde de achterstand op 13 juli 2026. Het Gerecht behandelde het beroep op 16 september 2026.
Het bedrijf voerde aan dat de ontbinding in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, omdat het een onderneming is met echte bezittingen en lopende rechtsverhoudingen die enkel om een administratieve achterstand is ontbonden. Ook zou het eigendomsrecht uit het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens zijn geschonden. De KvK stelde dat zij verplicht was te ontbinden: de voorwaarden waren vervuld en de wet biedt geen ruimte voor een afweging van belangen. Latere betaling verandert dat volgens haar niet.
Het Gerecht stelde vast dat de voorwaarden voor ontbinding vervuld waren en dat de bekendmaking correct was verlopen. Toch had de KvK de regel hier niet mogen toepassen. De toelichting op de wet laat zien dat de regeling bedoeld is voor lege, verlaten of onbereikbare rechtspersonen, mede om witwassen en terrorismefinanciering tegen te gaan. Dat ook actieve ondernemingen met echte bezittingen om een betalingsachterstand zouden kunnen worden ontbonden, heeft de wetgever niet onderkend.
Na ontbinding mag een bedrijf alleen nog handelingen verrichten voor de vereffening en kan het geen nieuwe verplichtingen aangaan. Voor een doorstart is in beginsel een nieuwe rechtspersoon nodig, met alle kosten van dien. De KvK had het bedrijf niet aangemaand en niet geprobeerd de bijdrage op een andere manier te innen. Ter zitting zei zij dat het niet haar bedoeling is bedrijven als dit te ontbinden, maar dat zij zich gedwongen voelt. Toepassing van de regel is hier zo onevenredig dat die achterwege moet blijven. Aan de klacht over het eigendomsrecht kwam het Gerecht daarom niet toe.
Het Gerecht verklaarde het beroep gegrond en vernietigde de ontbindingsbeschikking. De KvK moet de beslissing inschrijven in het handelsregister en de vernietiging bekendmaken op haar website, in de Landscourant en in dagbladen. Zij betaalt de proceskosten van Cg 1.400 en vergoedt het griffierecht van Cg 150. Hoger beroep staat niet open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst inzage in beslagen bewijs af in concurrentiezaak na vijf jaar bedrijfsverkoop Een bedrijf dat in 2019 werd opgericht om twee werkmaatschappijen over te nemen, wil weten of de vorige eigenaar en diens bedrijf met een nieuwe onderneming de concurrentie zijn aangegaan. De bedrijfsnaam is in de uitspraak geanonimiseerd, het bedrijf heet daarin [eiseres]. De vorige eigenaar, [gedaagde 1], verkocht in 2019 een meerderheidsbelang van 75 procent in de twee werkmaatschappijen aan [eiseres] en bleef als manager aan het bedrijf verbonden. In oktober 2023 verkocht [gedaagde 1] ook de resterende 25 procent. Daarna deden [gedaagde 2], bestuurder van [gedaagde 1], en zijn echtgenote nog werk voor [eiseres] als opdrachtnemers. Een paar weken later, op 26 oktober 2023, werd [gedaagde 3] opgericht.
[eiseres] stelt dat [gedaagde 1] en [gedaagde 2] met [gedaagde 3] een concurrent hebben opgezet en daarmee de afspraken hebben geschonden die na de verkoop gelden: geheimhouding, het verbod om personeel en relaties weg te halen, een non-concurrentiebeding en een boetebeding. Ook zou [gedaagde 3] onrechtmatig hebben geprofiteerd van die schending. In de hoofdzaak eist [eiseres] boetes en schadevergoeding. Dat deel van de zaak is nog niet beslist; de rechtbank deed nu alleen uitspraak over een tussenvordering, een zogenoemd incident.
In dat incident wilde [eiseres] inzage in en een afschrift van gegevens die bij een deurwaarderskantoor in bewaring liggen. Die gegevens zijn in april 2025 en mei 2026 in beslag genomen. Dat is een conservatoir bewijsbeslag: informatie wordt veiliggesteld voordat een partij die kan laten verdwijnen. [eiseres] voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de schendingen van de afspraken en het onrechtmatig handelen te onderbouwen. De drie gedaagden voerden daartegen gemotiveerd verweer.
De rechtbank wijst erop dat voor inzage aan vier voorwaarden moet zijn voldaan: de vrager is partij bij een rechtsbetrekking, de gevraagde informatie is voldoende bepaald, de vrager heeft voldoende belang en de ander beschikt over de informatie. Het gaat hier om het belang. De rechtbank vindt dat [eiseres] dat belang in dit stadium onvoldoende heeft aangetoond.
Daarvoor wijst de rechtbank op het verloop van de zaak. [eiseres] had eerder in kort geding inzage gevraagd. De rechtbank Limburg wees die vordering op 25 juni 2025 af en overwoog toen dat [eiseres] haar vorderingen in de bodemprocedure kon onderbouwen. Had [eiseres] echt belang bij de gegevens gehad, dan had het volgens de rechtbank voor de hand gelegen dat zij de inzagevordering meteen bij de dagvaarding had ingesteld. Dan had zij haar stellingen met de gegevens kunnen onderbouwen en hadden de gedaagden daar inhoudelijk op kunnen reageren. [eiseres] dagvaardde echter zonder inzagevordering en diende die pas in nadat de schriftelijke ronde in de hoofdzaak vrijwel was afgerond. Zij wachtte ook niet op de beslissing in hoger beroep, die op 19 mei 2026 volgde.
Uit dit alles leidt de rechtbank af dat [eiseres] al beschikte over de informatie die zij nodig had om haar feiten te onderbouwen. Voor zover zij de gegevens wil gebruiken om iets te bewijzen, is bewijslevering nog niet aan de orde. In dit stadium van de procedure, waarin de hoofdzaak is afgeconcludeerd en voor mondelinge behandeling komt, heeft [eiseres] dus onvoldoende belang bij inzage.
De rechtbank wijst de incidentele vordering daarom af. [eiseres] is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten betalen: € 842 aan [gedaagde 2] en [gedaagde 1] samen, en € 842 aan [gedaagde 3], elk te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als dat niet gebeurt. De hoofdzaak is verwezen naar de rol van 4 november 2026 voor het bepalen van de dag van de mondelinge behandeling.
Rechtbank Oost-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht