Kantonrechter: huurprijs blijft geliberaliseerd, maar jaarlijkse verhoging vervalt; verhuurster betaalt € 562 terug Sinds juni 2019 huren twee huurders een woning in Amsterdam. Hun huurprijs begon in 2019 op € 1.395 per maand en liep via twee nieuwe contracten op naar € 1.590 per maand vanaf 1 juni 2023. Op 1 juli 2024 verhoogde de verhuurster de huur naar € 1.660,23 en een jaar later naar € 1.721,61. Een van de huurders vond de huur te hoog. Hij stelde voor de kale huurprijs per 1 juli 2025 te verlagen van € 1.345 naar € 800,71 per maand, uitgaande van 128 woningwaarderingspunten.
De huurcommissie ging in maart 2026 grotendeels met de huurders mee. Zij waardeerde de woning op 130 punten en stelde de kale huurprijs vast op € 813,91 per maand. Het energielabel D dat de verhuurster in november 2025 had laten registreren, telde zij niet mee, omdat het pas na de voorgestelde ingangsdatum was geregistreerd. De verhuurster legde de zaak daarna aan de kantonrechter voor. Volgens haar komt de woning met dat label op 159 punten en valt zij in de vrije sector, zodat de contractuele huurverhogingen gelden. De huurders wilden juist bevestigd zien dat de huur € 813,91 bedraagt en eisten het te veel betaalde terug.
De kantonrechter volgde de huurcommissie niet. Hij verwees naar een eerdere uitspraak van deze rechtbank van 12 mei 2026 en naar de Hoge Raad (uitspraak van 30 juni 2023). Een energielabel dat na de peildatum is geregistreerd telt mee, mits duidelijk is dat de toestand van de woning niet is veranderd en het label beschikbaar was toen de huurcommissie besliste. De verhuurster had het label al op 7 november 2025 doorgestuurd, ruim voor de zitting. Zij toonde met het eerdere label D uit 2017 en met foto's van de woning aan dat de energieprestatie gelijk was gebleven. De huurders brachten daar te weinig tegenin. Zij noemden alleen werk aan de verwarming en de standleidingen na een lekkage, zonder aan te geven dat dit de energieprestatie veranderde. Met het label komt de woning op 159 punten.
Daarmee lag de aanvangshuur van € 1.590 per 1 juni 2023 ruim boven de toenmalige liberalisatiegrens van € 808,06. De huurprijs is daarom geliberaliseerd, en dat blijft volgens het overgangsrecht van de Wet betaalbare huur zo voor contracten van vóór 1 juli 2024. Het voorstel tot huurverlaging is dan niet redelijk.
De verhuurster verloor wel op het punt van de verhogingen. Zij baseerde die op een indexeringsbeding in de algemene bepalingen, maar legde die bepalingen niet over. Omdat de huurovereenkomst met consumenten is gesloten, moet de rechter zo'n beding ambtshalve toetsen aan het consumentenrecht. Dat kon nu niet, dus liet hij het beding buiten toepassing. De huurders hadden in een e-mail van 20 mei 2025 wel erkend dat de huur € 1.660,23 bedroeg, maar volgens de kantonrechter berustte die erkenning op het beding en was het geen afzonderlijke afspraak. De huur bleef dus € 1.590 per maand, ook per 1 juli 2024 en 1 juli 2025. Over de maanden juli 2025 tot en met februari 2026 betaalden de huurders € 13.282,17 in plaats van € 12.720, zodat zij € 562,17 te veel betaalden. Voor de periode daarna ontbraken betalingsstukken, en wettelijke rente wees de rechter af omdat de huurders geen verzuim hadden aangetoond.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de kale huurprijs per 1 juli 2024 en per 1 juli 2025 € 1.590 per maand bedraagt. Hij veroordeelde de verhuurster tot terugbetaling van € 562,17, uitvoerbaar bij voorraad. De gevorderde huurachterstand van € 373,31 en de lopende huur van € 1.721,61 wees hij af, evenals de verklaring voor recht van de huurders dat de huur € 813,91 bedraagt. De proceskosten in conventie en reconventie zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Verhuurder wint verzet van huurster met kinderen: ontbinding om huurachterstand blijft staan Een verhuurder die door het uitblijven van de huur zelf in financiële problemen kwam en haar eigen woning kwijtraakte, heeft in een verzetprocedure gelijk gekregen tegen haar huurster. De huurder betaalde de huur niet en liet een achterstand van ruim drie maanden ontstaan. Over de periode tot en met augustus 2025 ging het om € 3.357,89, met rente en kosten.
De verhuurder startte daarom een rechtszaak. Omdat de huurster niet verscheen, wees de rechtbank Rotterdam op 18 september 2025 bij verstek de ontbinding van de huurovereenkomst, de ontruiming van de woning en betaling van de achterstand toe. Een verstekvonnis is een vonnis dat wordt gewezen als de gedaagde niet reageert op de dagvaarding. De huurster ging op tijd in verzet, de procedure waarmee je zo'n vonnis laat toetsen. De zaak kwam daarmee opnieuw bij de kantonrechter.
De huurster voerde meerdere verweren. Zij zei dat zij door de Toeslagenaffaire in overmacht verkeerde. Ook vond zij dat een ontruiming niet in verhouding stond tot de gevolgen voor haar minderjarige kinderen, onder verwijzing naar artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Verder meende zij dat de verhuurder haar te snel voor de rechter had gebracht, zonder de gemeentelijke vroegsignalering af te wachten, en dat de buitengerechtelijke incassokosten onterecht waren omdat de aanmaningen haar niet zouden hebben bereikt. Inmiddels had zij de woning in december 2025 vrijwillig ontruimd en had de gemeente de oorspronkelijke achterstand betaald. Partijen spraken af dat eventuele schade aan de woning en de borg buiten deze procedure bleven.
De kantonrechter wees alle verweren af. Het betalen van de huur is volgens hem de kernverplichting van een huurder. Een ontruiming is ingrijpend, zeker voor kinderen, maar dat maakt de ontbinding niet onterecht. Tegenover het woonbelang van de huurster staan de zwaarder wegende belangen van de verhuurder. Bovendien bleek dat de huurster ook na augustus 2025 geen huur betaalde.
Ook het verweer over de vroegsignalering slaagde niet. De verhuurder had onweersproken de achterstand bij de gemeente gemeld, en uit de verklaring van de gemachtigde van de huurster bleek dat haar situatie, mede door de Toeslagenaffaire, al bij de gemeente bekend was. Van een verhuurder hoeft niet te worden verwacht dat zij haar recht op huur opschort tot een schuldhulptraject is opgestart.
Bij de incassokosten oordeelde de rechter dat de huurster te weinig concreets had aangevoerd. Zij had gezegd bijna geen brieven te hebben ontvangen, maar niet uitgelegd welke problemen er met de bezorging waren geweest. Dat derden toegang hadden tot haar brievenbus komt voor haar eigen rekening en risico. Zij had bovendien zelf verklaard minstens één aanmaning te hebben gekregen, waarmee zij naar Wegwijzer was gegaan, en zij deed op 9 juli 2025 nog een deelbetaling van € 100. Zij kende haar achterstand dus en kreeg ruim de kans om te betalen. De incassokosten van € 202,50 zijn terecht toegewezen.
De kantonrechter bekrachtigt daarom het verstekvonnis van 18 september 2025. Bedragen die de huurster inmiddels heeft betaald, bijvoorbeeld via de gemeente of loonbeslag, gaan van haar schuld af. Zij moet ook de kosten van de verzetprocedure betalen, begroot op € 506.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht A-G: bruiklener mag woning niet zomaar verhuren; arrest hof moet worden vernietigd Twee broers kochten in 2019 een woning van de familie van de man die er al woonde. Met hun vader, die namens hen onderhandelde, werd afgesproken dat de verkoper de woning vijftien jaar lang mocht blijven gebruiken, zonder huur te betalen. Hij betaalt alleen gas, water, licht en de WOZ-aanslagen. Hij verblijft geregeld in Spanje en verhuurde de woning aan derden. De broers vinden dat hij dat niet mocht en ontbonden de overeenkomst in februari 2023. Partijen zijn het erover eens dat het om bruikleen gaat: gebruik van een zaak om niet.
De rechtbank Noord-Holland en het gerechtshof Amsterdam wezen de vorderingen van de broers af. Volgens het hof was de bruiklener niet verplicht zelf in de woning te wonen en was niet gebleken dat verhuur was verboden. Het hof vond dat de regel uit het huurrecht, die onderverhuur van een woning verbiedt, niet geldt omdat het hier om bruikleen gaat. De broers gingen in cassatie.
In zijn conclusie vindt advocaat-generaal Valk (Parket bij de Hoge Raad) dat het hof is uitgegaan van het verkeerde vertrekpunt. Zijn uitgangspunt: een bruiklener mag de zaak die hij om niet in gebruik heeft gekregen niet aan een derde in gebruik geven, tenzij anders is overeengekomen. Hij wijst erop dat de oudere Nederlandse literatuur dat zo zag en dat het ontwerp voor het nieuwe Burgerlijk Wetboek dat voorschreef. Ook in Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Portugal, Frankrijk, België en Engeland geldt die regel. De wettelijke regeling van bruikleen stamt uit 1838 en noemt het onderwerp niet uitdrukkelijk, maar volgens de A-G kan de rechter het als regel van aanvullend recht aanvaarden.
De A-G bespreekt ook de nieuwere Nederlandse schrijvers die meer ruimte willen laten voor een beoordeling per geval. Hij vindt hun argumenten niet overtuigend. Een geleend renpaard dat tijdelijk aan een ander wordt gegeven is volgens hem een uitzonderlijk geval. Bruikleen wordt gewoonlijk verleend met het oog op de persoon van de bruiklener. Bij verhuur komt daar iets bij: de bruiklener haalt dan geldelijk gewin uit wat hem om niet is gegund. Bij een woning zijn de argumenten volgens hem nog sterker. Voor huur van woonruimte verbiedt de wet onderverhuur, mede omdat een onderhuurder bescherming geniet. Dat geldt volgens de A-G ook voor bruikleen van een woning, want de uitlener mag niet worden geconfronteerd met huurders of onderbruikleners. Wil de bruiklener toch verhuren, dan moet hij stellen en bewijzen dat dit is overeengekomen. Het hof liet dat niet op hem rusten maar zette het gebrek aan bewijs op rekening van de uitleners.
Over het middel zelf is de A-G kort. Onderdeel 1 slaagt, omdat het hof de hoofdregel en de verdeling van stelplicht en bewijslast heeft miskend. De feitelijke beoordeling van het hof is volgens hem van dat onjuiste vertrekpunt doortrokken. Onderdeel 2 bespreekt hij bewust niet, omdat dat aan het verwijzingshof is. Als de overeenkomst alsnog zo wordt uitgelegd dat verhuur was toegestaan, kan de uitkomst anders zijn, maar dan moet het hof van de juiste regel uitgaan. Voor het geval dat de bruiklener zonder toestemming verhuurt, wijst hij erop dat de uitlener de overeenkomst kan beëindigen en de zaak kan terugvorderen.
De conclusie van de A-G strekt tot vernietiging van het arrest van het hof en verwijzing van de zaak. De Hoge Raad beslist later of hij dat advies volgt. Tegen de bruiklener is in cassatie verstek verleend.
Parket bij de Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter: ontslag op staande voet van zieke werknemer ongeldig, werkgever betaalt € 5.805 en meer Een allround medewerker uit de omgeving van Bergen op Zoom meldde zich op 5 mei 2026 ziek. Drie dagen later, op 8 mei 2026, kreeg hij een brief waarin zijn werkgever, een vennootschap onder firma, hem op staande voet ontsloeg. Als redenen noemde de werkgever onvoldoende functioneren, depressieve klachten die de werksfeer ernstig zouden verstoren en de vele gesprekken die geen verbetering hadden gebracht. De man werkte sinds 9 april 2024 bij het bedrijf, met een contract voor bepaalde tijd dat tot 9 april 2027 liep.
De werknemer vroeg de kantonrechter vast te stellen dat het ontslag niet geldig was. Daarnaast wilde hij een vergoeding voor onregelmatige opzegging, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij uitbetaling van de inhoudingen op zijn eindafrekening, een wettelijke verhoging, rente en een gecorrigeerde eindafrekening met bruto/netto specificatie. De werkgever voerde verweer.
Het ontslag op staande voet is volgens de kantonrechter niet rechtsgeldig. Voor zo'n ontslag is een dringende reden nodig, en die moet onverwijld en duidelijk worden medegedeeld. De werknemer stelde dat daar geen sprake van was, en de werkgever sprak dat niet tegen. De man berust zelf in het einde van het dienstverband, dat daarmee per 8 mei 2026 is geëindigd.
Omdat het ontslag niet geldig is, is het een onregelmatige opzegging, waarvoor in principe het loon tot het einde van het contract moet worden betaald. De werkgever vroeg om matiging, onder meer omdat de man een ziektewetuitkering krijgt, het dienstverband kort was en het bedrijf klein is. De kantonrechter matigt de vergoeding tot het wettelijke minimum van drie maanden loon. Omdat de man bij ziekte recht had op 70 procent van zijn loon van € 2.764,30 bruto per maand, komt dat uit op € 5.805,03 bruto. Zijn ziektewetuitkering ligt € 234,49 per maand lager dan zijn loon zou zijn geweest, en dat verschil bedraagt tot april 2027 in totaal € 2.581,41. De overige argumenten van de werkgever leiden niet tot een lager bedrag.
De transitievergoeding wijst de kantonrechter toe voor het gevraagde bedrag van € 1.919,65 bruto. De gevraagde billijke vergoeding van € 10.000 wijst hij af. Het inkomensverlies tot april 2027 is al gedekt door de vergoeding voor onregelmatige opzegging, en over andere schade, zoals de kwetsbare medische situatie, de onzekerheid over de uitkeringspositie, de druk door verrekening en het uitblijven van re-integratie, gaf de man geen toelichting.
Ook de eindafrekening ging niet goed. De werkgever had 16 wachturen ingehouden (€ 470,72 bruto) en € 1.338,16 netto voor een lening. Dat de man met die inhoudingen had ingestemd door de ontslagbrief te ondertekenen, volgt volgens de kantonrechter niet uit die brief. Voor de wachturen vond hij in het contract geen grondslag, en het personeelshandboek was niet overgelegd. Voor de lening ontbrak een toelichting op hoe het bedrag van € 6.000 was opgebouwd, en de terugbetalingsregels uit de opleidingsovereenkomst gelden niet bij een ongeldig ontslag op staande voet. Over het ten onrechte ingehouden loon is een wettelijke verhoging verschuldigd, die de kantonrechter beperkt tot 25 procent, in totaal € 452,22. De gevraagde dwangsommen wijst hij af, omdat de werkgever vrijwillige medewerking toezegde.
De werkgever moet de man de vergoeding voor onregelmatige opzegging van € 5.805,03 bruto en de transitievergoeding van € 1.919,65 bruto betalen. Daarnaast betaalt zij de inhoudingen van € 470,72 bruto en € 1.338,16 netto terug, plus € 452,22 wettelijke verhoging, alles met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving. Binnen veertien dagen na aanschrijving moet zij ook een correcte eindafrekening met bruto/netto specificatie verstrekken. Verder veroordeelt de kantonrechter haar in de proceskosten van € 1.102,00. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad. De billijke vergoeding en het overige verzochte zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter beveelt ontruiming van eetcafé na acht maanden huurachterstand bij Heineken Heineken verhuurt een bedrijfsruimte in Groningen die wordt gebruikt als eetcafé. De huurder betaalde de huur al ongeveer acht maanden niet meer. Inmiddels is de achterstand opgelopen tot € 88.876,11, bij een huurprijs van € 11.140,47 per maand. Twee andere bedrijven hebben zich in de huurovereenkomst hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de verplichtingen van de huurder. Heineken vroeg de kantonrechter in kort geding, een spoedprocedure, om ontruiming van het pand en om betaling van de achterstand.
De zaak is behandeld door de kantonrechter van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Op 27 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Namens Heineken verschenen drie medewerkers, bijgestaan door gemachtigde mr. H.J. Heynen. De drie gedaagden verschenen niet, waarop de rechter verstek tegen hen verleende. Bij verstek wordt een vordering toegewezen, tenzij die onrechtmatig of ongegrond lijkt.
De kantonrechter vond dat Heineken een spoedeisend belang had. Er was al acht maanden huur onbetaald en Heineken vreesde dat ook de komende termijnen niet betaald zouden worden. Volgens de rechter kan van een verhuurder in die situatie niet worden verlangd dat hij de uitkomst van een bodemprocedure afwacht. Tegelijk benadrukte de rechter dat ontruiming in kort geding een ingrijpende maatregel is die de huurbescherming raakt. Voor toewijzing moet daarom in hoge mate waarschijnlijk zijn dat een gewone procedure tot hetzelfde resultaat zou leiden.
Die waarschijnlijkheid zag de kantonrechter hier wel. Een huurachterstand van acht maanden, met de verwachting dat die verder oploopt, is een ernstige tekortkoming in de nakoming van de huurovereenkomst. Heineken had om ontruiming binnen acht dagen gevraagd. Die termijn vond de rechter te kort voor het ontruimen van een bedrijfspand, en hij verlengde die tot veertien dagen na betekening van het vonnis. Ook de gevraagde betalingen werden toegewezen, met uitzondering van rente over huurtermijnen vanaf november 2026, omdat die termijnen nog niet opeisbaar zijn.
De huurder moet het eetcafé binnen veertien dagen na betekening van het vonnis ontruimen met alle personen en zaken die er zijn, behalve spullen van Heineken, en de sleutels afgeven. De drie gedaagden moeten hoofdelijk € 96.956,82 aan achterstallige huur tot en met oktober 2026 betalen, vermeerderd met contractuele rente van 1% per maand vanaf 13 oktober 2026. Daarnaast moeten zij € 5.456,24 aan openstaande drankleveranties betalen, met wettelijke handelsrente, en € 11.140,47 per maand vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Hoofdelijk betekent dat Heineken elk van hen voor het volledige bedrag kan aanspreken. Ook de proceskosten van € 2.357,62 komen voor hun rekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het kan direct worden uitgevoerd, ook als gedaagden in verzet gaan.
Rechtbank Noord-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht