Rechtbank deelt woning toe aan ex-partner voor € 300.000 en kent ex € 200 per maand toe Twee voormalige partners die jarenlang een affectieve relatie hadden, kwamen er na hun uiteengaan niet uit wie de gezamenlijke woning in Limburg krijgt, wat hun inboedel waard is en wie nog geld van de ander tegoed heeft. De vrouw begon een procedure, de man vorderde in reconventie zelf een reeks bedragen en toedelingen. Beide partijen hebben hun eis in de loop van de procedure meermaals gewijzigd.
De belangrijkste vraag was wat er met de woning moet gebeuren. In een eerder tussenvonnis van 11 februari 2026 beval de rechtbank een taxatie door een deskundige. Die kwam op een marktwaarde van € 300.000. Beide partijen konden zich in dat bedrag vinden. Omdat de vrouw zich niet langer verzette tegen toedeling aan de man, deelt de rechtbank de woning aan hem toe voor de getaxeerde waarde. Hij krijgt vier maanden om aan te tonen dat hij de woning kan financieren en dat de bank de vrouw uit de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypotheek ontslaat. Lukt dat niet, dan moet de woning via een makelaar aan een derde worden verkocht en wordt de opbrengst na aftrek van verkoopkosten en hypotheek bij helften verdeeld.
De vrouw wilde dat de man € 75.000 aan haar zou betalen. De rechtbank wijst dat af: niet is gebleken dat partijen hierover een definitieve overeenkomst hebben gesloten. De man moet haar de helft van de overwaarde uitkeren, namelijk € 300.000 minus de op dat moment openstaande hypotheek, en hij draagt de kosten van de notariële akte.
Ook de kleinere geldkwesties kwamen aan bod. De man erkende dat hij de vrouw € 3.000 verschuldigd is, omdat een restschuld van € 6.000 uit zijn vorige woning in de gezamenlijke hypotheek is meegefinancierd. De rechtbank wijst dat bedrag toe, maar het is pas opeisbaar bij de toedeling of verkoop van de woning. Verder moet de man de vrouw een gebruiksvergoeding van € 200 per maand betalen vanaf 31 augustus 2024. Hij woont er alleen, terwijl zij de helft van de hypotheeklasten (€ 202 per maand) betaalt en ook haar eigen woonlasten draagt. Zijn betaling van verzekeringen en gemeentelijke belastingen verandert dat niet.
Bij de inboedel moet de man de vrouw toegang geven tot de afgesloten kamer(s) waar haar spullen staan, binnen twee weken na betekening van het vonnis. Zij mag één persoon meenemen, niet de vijf die zij vroeg. Daarnaast moet hij de wasmachine, het wandrek, de jacuzzi, de hangmat, de scootmobiel en de door haar broer gemaakte tafel klaarzetten. Op beide verplichtingen staat een dwangsom van € 5.000. De overige, te vaag omschreven spullen wijst de rechtbank af.
De vorderingen van de man hebben weinig succes. Zijn eis om de helft van een afkoopsom van € 9.624,98 van zijn vroegere werkgever terug te krijgen, € 4.812,49, wijst de rechtbank af: hij onderbouwde niet dat het geld in de woning, bijvoorbeeld in een nieuw dak, is gestoken. Daarmee vervalt ook zijn vordering om een factuur van het dakbedrijf in het geding te brengen. Wel krijgt hij gelijk over de helft van een schoorsteenvegerfactuur van € 100,01, € 50, omdat de vrouw daartegen geen verweer voerde. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder de eigen kosten draagt. De vrouw betaalt de helft van de deskundigenkosten, € 387,50, aan de griffier.
De rechtbank deelt de woning dus toe aan de man voor € 300.000 met de verplichting de helft van de overwaarde aan de vrouw uit te keren, en veroordeelt hem tot betaling van € 3.000 en een gebruiksvergoeding van € 200 per maand en tot afgifte van haar spullen op straffe van twee dwangsommen van € 5.000.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Procureur-generaal adviseert Hoge Raad immateriële schadevergoeding van € 500 te schrappen na bedreiging Een man werd in 2024 door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf wegens bedreiging met zware mishandeling en verduistering. Hij had een auto meegenomen tijdens een proefrit bij een garagebedrijf en die nooit teruggebracht. Toen de eigenaar van het bedrijf via advertenties aandacht vroeg voor de verdwenen auto, stuurde de verdachte hem via sms en WhatsApp ernstige dreigberichten, waaronder berichten waarin hij dreigde met geweld tegen de kinderen van de eigenaar.
Het hof kende de eigenaar van het garagebedrijf € 500 toe als vergoeding voor immateriële schade, gebaseerd op de bedreigingen. Aan het garagebedrijf zelf werd een schadevergoeding van ruim € 9.258 toegewezen voor de materiële schade door de verduistering van de auto.
De verdachte ging in cassatie bij de Hoge Raad. Het cassatieberoep richt zich niet op de materiële schadevergoeding aan het bedrijf, maar uitsluitend op de € 500 immateriële schadevergoeding aan de eigenaar persoonlijk. De vraag is of het hof voldoende heeft uitgelegd op welke juridische grond en op basis van welke vastgestelde feiten die vergoeding is toegekend.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad concludeert dat het middel terecht is voorgesteld. Het hof heeft in zijn arrest niet uitgelegd op welke grond uit het Burgerlijk Wetboek de immateriële schadevergoeding berust, en ook niet op welke concrete omstandigheden het die beslissing baseert. Voor immateriële schade is een specifieke wettelijke grond vereist. In dit geval zou dat alleen kunnen zijn dat sprake is van een 'aantasting in de persoon op andere wijze', maar de in het dossier genoemde klachten zoals angst, kortere nachten en een gespannen werksfeer zijn daarvoor naar het oordeel van de procureur-generaal onvoldoende onderbouwd.
Om praktische redenen adviseert de procureur-generaal de Hoge Raad de zaak niet terug te wijzen naar een ander hof voor een nieuwe behandeling. Een nieuwe procedure voor slechts € 500 zou een onevenredige belasting van het strafgeding zijn. De eigenaar kan zijn verzoek om immateriële schadevergoeding desgewenst nog bij de civiele rechter indienen.
De conclusie strekt tot gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het hof: de immateriële schadevergoeding van € 500 aan de eigenaar en de bijbehorende schadevergoedingsmaatregel moeten komen te vervallen, terwijl het cassatieberoep voor het overige wordt verworpen. Dit is een conclusie van de procureur-generaal en nog geen beslissing van de Hoge Raad zelf.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Kantonrechter wijst advocatenkantoor af: kopieermachine-huur moet door, € 42.509 aan facturen betaald Een advocatenkantoor huurde een multifunctionele kopieermachine, kreeg die later vervangen door een nieuwere en breidde het contract nog eens uit. Toen de facturen onbetaald bleven, trok de verhuurder naar de rechter. Het kantoor beweerde dat het was misleid: het zou ervan uit zijn gegaan dat het maandbedrag alle kosten dekte, terwijl in werkelijkheid ook per afdruk en per scan werd bijgerekend.
Partijen sloten drie overeenkomsten. De eerste, een 'All-in Huurovereenkomst' uit 2021, kostte € 95 per maand en bevatte 2.000 zwart-witte en 300 kleurige 'tellertikken' (afdrukken, kopieën en scans). Daarna volgde in 2022 een overeenkomst voor een nieuwere machine van € 895 per maand en in 2023 een uitbreiding met extra tellertikken en onbeperkt scannen voor € 355 per maand. Samen kwamen de contracten neer op € 1.345 per maand, met looptijden tot 2027 en 2028.
Het kantoor stelde eerst dat de eerste overeenkomst was vervallen door het sluiten van de derde. De kantonrechter volgt dat niet. In de latere contracten staat uitdrukkelijk dat de eerdere overeenkomst ongewijzigd doorloopt, en de derde overeenkomst is ondertekend door de advocaat die tevens eigenaar van het kantoor is. Ook de e-mails en de feitelijk betaalde facturen laten zien dat het om aanvullende afspraken ging. Dat de verhuurder in een e-mail ongelukkig had geschreven dat het eerste contract zou vervallen, verandert daar niets aan.
Het kantoor voerde verder aan dat het ten onrechte dacht aan een vast all-in bedrag en dat de verhuurder een verborgen tariefstructuur en een ondoorzichtige indexering hanteerde. Het sprak van dwaling, bedrog, misleiding en oneerlijke handelspraktijken. De kantonrechter wijst dat af. Uit de overeenkomst volgt dat het all-in bedrag huur en onderhoud dekt, plus een afgesproken aantal tellertikken. Wie daar bovenuit gaat, betaalt achteraf extra: € 0,05 per zwart-witte en € 0,17 per kleurenafdruk. Dat staat ook in de algemene voorwaarden, waarin eveneens staat dat een scan als tellertik telt. De bestuurder van het kantoor verklaarde op zitting dat hij de eerste overeenkomst wel had gezien maar niet goed had gelezen, omdat hij meteen moest beslissen. Volgens de kantonrechter komt dat voor eigen rekening en risico, zeker van een juridische professional. Het argument dat de algemene voorwaarden te klein gedrukt waren, gaat niet op: het was een digitaal pdf-bestand waarin kon worden ingezoomd.
Dat het kantoor geen argeloze klant was, blijkt volgens de kantonrechter ook uit het verloop. Voor de tweede en derde overeenkomst werd onderhandeld over prijs, looptijd en aantal tellertikken, en de verhuurder schreef zelfs twee facturen voor meer-tellertikken (€ 2.215,89 en € 3.510,20) volledig af. De indexering volgde jaarlijks de CBS-index, zoals in de algemene voorwaarden staat, en het kantoor betaalde de facturen tot november 2024 telkens volledig. Beroepen op consumentenbescherming gaan niet op, omdat het kantoor geen consument is.
De kantonrechter wijst daarom de vorderingen van het kantoor in reconventie af, waaronder de verzoeken om de overeenkomsten (deels) te vernietigen of te ontbinden en betaalde bedragen terug te krijgen. Het kantoor moet € 42.509,13 aan openstaande facturen betalen, plus wettelijke handelsrente. Dat is deels berekend vanaf 27 oktober 2025 over € 23.925,51 en deels vanaf 9 juni 2026 over € 18.583,62. Daarnaast is € 2.107,99 aan verschenen rente verschuldigd. Ook verklaart de kantonrechter voor recht dat de drie overeenkomsten bestaan, met de genoemde looptijden en indexering, tegen een bedrag van € 6.302,58 per kwartaal in 2026. Het kantoor wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van € 3.889,40 en in reconventie in € 866. Het salaris van de gemachtigde is verhoogd met een half punt, omdat de late eiswijziging van het kantoor ervoor zorgde dat de zaak niet in één zitting kon worden behandeld. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst aansprakelijkheidsverzoek over omgevallen bouwhek af in deelgeschil Een fietser raakte op 28 januari 2026 rond elf uur 's ochtends gewond doordat een bouwhek op hem viel. Hij kwam langs wegwerkzaamheden van een aannemingsbedrijf uit Heesch. De rijbaan was afgesloten met hekken, met een voetpad ernaast voor voetgangers. Een medewerker van het bedrijf was bezig een hek te verplaatsen en raakte daarbij een ander, losstaand hek. Dat hek, 1,2 meter hoog, 3,5 meter breed en 11 kilo zwaar, viel richting het voetpad en trof de man op zijn rechterheup.
De man stelde het bedrijf op 4 februari 2026 aansprakelijk. Op 26 mei 2026 wees het bedrijf die aansprakelijkheid van de hand. Daarna stapte hij naar de rechtbank met een verzoek in een deelgeschilprocedure. Dat is een snelle en goedkopere procedure bij letselschade, bedoeld om één knelpunt uit de onderhandelingen voor te leggen aan de rechter, zodat partijen daarna verder kunnen praten. Hij wilde dat de rechter vaststelde dat het bedrijf aansprakelijk is voor al zijn schade door het ongeval. Ook vroeg hij om begroting van de kosten van de procedure op € 2.876 en om veroordeling van het bedrijf tot betaling daarvan.
Volgens de man had de medewerker onzorgvuldig gehandeld. Het bedrijf zou als werkgever daarvoor moeten opdraaien. Het bedrijf verweerde zich met het argument dat de zaak zich niet leent voor een deelgeschil, omdat partijen het oneens zijn over wat er precies is gebeurd en over de omvang van de schade. Subsidiair betwistte het onrechtmatig handelen en voerde het aan dat de man deels zelf schuld had.
De rechtbank gaf het bedrijf hierin gelijk. Partijen verschillen van mening over wezenlijke onderdelen van de toedracht. De man zegt dat hij met zijn fiets aan de hand over het voetpad liep en na de klap viel: eerst op zijn knieën, daarna op zijn schouders en hoofd. Het bedrijf stelt dat hij met aanzienlijke snelheid op een elektrische fiets over het voetpad reed, niet viel, maar zijn fiets wegzette en op zijn hurken ging zitten. Volgens het bedrijf riep hij toen dat hij net was gerevalideerd van knieklachten. Die verschillen doen ertoe, want ze bepalen met welk gedrag van de fietser de medewerker rekening moest houden en welke gevolgen voorzienbaar waren.
Ook over de schade is te veel onduidelijk. De man spreekt van klachten aan hoofd, nek, schouders en knieën en van klachten die volgens hem passen bij hersenletsel, zoals hoofdpijn, overgevoeligheid voor prikkels en herbelevingen. Zijn huisarts nam contact op met een neuroloog en noteerde dat de klachten zouden kunnen passen bij een hersenkneuzing. Het bedrijf wijst erop dat er geen zichtbare aanwijzingen voor letsel waren: geen beschadigde kleding, geen schaafwonden, geen bewusteloosheid. Het overlegde een foto waarop de man telefonerend tegen een muurtje leunt in een onbeschadigde witte broek. Hij weigerde volgens het bedrijf eerst een ambulance en vertrok daarna zelf op de fiets. De rechtbank stelde vast dat het gestelde hersenletsel op basis van de overgelegde medische stukken niet is vast te stellen. Onderzoek of aanvullende informatie van een fysiotherapeut of neuroloog ontbreekt.
Voor het oplossen van deze geschilpunten is nader feitenonderzoek nodig, en voor de medische klachten ook aanvullende onderbouwing. Daarvoor is in een deelgeschil geen plaats. De rechtbank wees het verzoek daarom af.
De kosten van de procedure begrootte de rechtbank wel, omdat het verzoek niet volstrekt onnodig of onterecht was ingesteld. Het bedrijf vond het uurtarief van de advocaat van de man te hoog, omdat die nog geen jaar advocaat is. De rechtbank vond een tarief van € 190 redelijk in plaats van € 230. De gevraagde 10 uur tijdsbesteding vond zij wel redelijk. Daar komen 21 procent btw en € 93 griffierecht bij. Het bedrijf hoeft die kosten alleen te betalen als zijn aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De rechtbank wijst het verzoek af en begroot de kosten van het deelgeschil op € 2.299 inclusief btw, plus € 93 griffierecht. Het bedrijf wordt niet tot betaling veroordeeld.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechter: bewind eindigt voor het begint als betrokkene dag ervoor overlijdt Een bewindvoerder vroeg de kantonrechter in 's-Hertogenbosch om een bewind op te heffen dat nooit van start is gegaan. De betrokkene, over wie het bewind was ingesteld, overleed op de dag voordat het zou ingaan.
De kantonrechter had op 7 september 2026 een bewind ingesteld met ingang van 8 september 2026. Bij een bewind beheert een bewindvoerder de financiën van iemand die dat zelf niet kan. Op 7 september 2026, dus een dag voor de ingangsdatum, overleed de betrokkene. Zijn dood werd diezelfde dag vastgesteld. De bewindvoerder diende op 23 september 2026 een verzoek in en vroeg opheffing van het bewind, rectificatie (rechtzetting) van de instellingsbeschikking, of anders vrijstelling van de boedelbeschrijving en van de rekening en verantwoording.
De kantonrechter stelt dat een bewind van rechtswege eindigt op het moment dat de dood van de betrokkene wordt vastgesteld. Dat gebeurde hier voordat het bewind was aangevangen. In juridische zin heeft het bewind dus nooit aanvang genomen en zal het dat ook nooit doen. Hetzelfde geldt voor de taak van de bewindvoerder: die is nooit begonnen.
Omdat het bewind al was geëindigd, is er volgens de kantonrechter niets meer op te heffen. De rechter kan de bewindvoerder ook niet vrijstellen van de boedelbeschrijving of de rekening en verantwoording. Die verplichtingen ontstaan alleen als de taak is aangevangen, en dat is hier niet gebeurd. Er is dus geen verplichting waarvan vrijstelling nodig is.
De kantonrechter heeft het verzoek zonder mondelinge behandeling afgedaan, op basis van de ontvangen informatie. De rechter verklaart de bewindvoerder niet-ontvankelijk in zijn verzoek. Daarmee wordt er inhoudelijk niet op het verzoek beslist: het bewind was al van rechtswege geëindigd voordat het inging.
Rechtbank Oost-Brabant · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht