Procureur-generaal adviseert Hoge Raad cassatieberoep te verwerpen na dodelijk bedrijfsongeval bij funderingsbedrijf Op 30 oktober 2019 vond op een bouwlocatie een dodelijk bedrijfsongeval plaats. Een medewerker van een funderingsbedrijf was bezig met het hijsen van een betonslang. Daarbij raakte een lier klem tussen de boormotor en een aan de funderingsmachine bevestigd werkplatform. Door de voortdurende hijsbeweging brak het werkplatform af, viel naar beneden en trof de medewerker op zijn hoofd. De man overleed ter plaatse aan zijn verwondingen.
Het funderingsbedrijf werd in eerste aanleg vrijgesproken, maar het gerechtshof Amsterdam veroordeelde het in hoger beroep tot een geldboete van € 50.000. Het hof stelde vast dat het risico van het klemraken van de lier bij hijswerkzaamheden al langer bekend was binnen het bedrijf. Op het werkplatform waren zowel oude als nieuwe beschadigingen zichtbaar die werden veroorzaakt door het inslijten van een hijskabel. Medewerkers hadden dit risico ook onderling besproken. Desondanks had het bedrijf het risico niet schriftelijk vastgelegd in een risico-inventarisatie, de slachtoffer (die pas vier weken in dienst was) niet doeltreffend ingelicht over dit gevaar, en geen technische maatregelen genomen aan de funderingsmachine om klemraking te voorkomen. Pas na het dodelijke ongeluk werden de machines aangepast.
Het bedrijf stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad. De advocaat in Leeuwarden, J. Boksem, stelde twee middelen van cassatie voor. Het eerste middel klaagde dat het hof een vereist bestanddeel van artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet, namelijk dat het bedrijf wist of redelijkerwijs had moeten weten dat levensgevaar of ernstige schade aan de gezondheid te verwachten was, niet had opgenomen in de bewezenverklaring. Het tweede middel betoogde dat het hof een onjuiste uitleg gaf aan dat artikel door geen daadwerkelijke wetenschap van het gevaar te vereisen.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad, Van Kempen, adviseert beide middelen te verwerpen. Over het eerste middel concludeert hij dat het ontbreken van de bewuste zinsnede in de bewezenverklaring berust op een kennelijke schrijffout van het hof. In de bewijsoverwegingen oordeelde het hof immers uitdrukkelijk dat het bedrijf redelijkerwijs had moeten weten dat levensgevaar of ernstige schade te verwachten was. De Hoge Raad kan deze misslag herstellen zonder het arrest te vernietigen.
Het tweede middel gaat niet op, aldus de procureur-generaal, omdat het door de verdediging aangehaalde arrest van de Hoge Raad uit 2017 betrekking had op een situatie waarin bewezenverklaard was dat het bedrijf het gevaar daadwerkelijk kende. In de huidige zaak is bewezen dat het bedrijf het gevaar redelijkerwijs had moeten kennen, een lagere drempel. Voor dat geval geldt de eis van daadwerkelijke wetenschap niet. Uit de bewijsmiddelen blijkt bovendien voldoende dat het risico intern bekend was, en dat het bedrijf desondanks geen maatregelen trof.
De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep. Als de Hoge Raad dit advies volgt, blijft de veroordeling van het funderingsbedrijf tot een geldboete van € 50.000 wegens opzettelijke overtreding van artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet in stand.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Chauffeur boven AOW-leeftijd krijgt geen transitievergoeding of loon bij ziekte Een 74-jarige buschauffeur van Personenvervoer Rotterdam, die kinderen met een beperking van en naar school reed, eist een transitievergoeding en achterstallig loon. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wijst beide verzoeken af en ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 december 2026.
De man bereikte in 2018 de AOW-leeftijd en kwam op 7 maart 2019 in dienst. Op 30 augustus 2024 meldde hij zich ziek. De arbo-arts constateerde beperkingen bij staan en langer lopen en vond hem geschikt voor passend werk. Op 18 november 2024 meldde hij zich opnieuw ziek. Na zes weken stopte de werkgever met loondoorbetaling. Dat mag bij een werknemer die de AOW-leeftijd heeft bereikt, want voor hem geldt een loondoorbetalingsplicht van maximaal zes weken bij ziekte.
Op 6 januari 2025 schreef de chauffeur dat hij zich per 13 januari hersteld zou melden, omdat hij anders geen geld meer kreeg. In dezelfde brief stond dat zijn gezondheid niet was veranderd sinds oktober 2024. De rechter ziet dat niet als een echte hersteldmelding. Ook deed de man in die brief een gedetailleerd voorstel om de arbeidsovereenkomst te beëindigen, waardoor de werkgever de indruk kreeg dat hij zelf weg wilde.
De arbo-arts adviseerde op 23 januari 2025 dat de man inzetbaar was voor passend werk. De werkgever wilde eerst door de bedrijfsarts laten vaststellen wat dat werk voor hem precies was. De rechter vindt dat begrijpelijk en getuigen van goed werkgeverschap: een chauffeur moet bij de overdracht van kinderen vaak een eind lopen, en juist daar had de man beperkingen. Hij verscheen echter niet op de afspraak van 29 april 2025. Zijn brief aan de bedrijfsarts kwam niet op tijd aan, en zijn uitleg dat hij niet hoefde te komen als hij hersteld was, klopt niet met de brieven van de arbodienst. Ook vroeg hij geen deskundigenoordeel aan het UWV, terwijl hij het niet eens was met de adviezen. Welk werk passend was, is daardoor nooit vastgesteld. Volgens de rechter heeft hij daarom geen recht op loon.
De werkgever vroeg ontbinding op meerdere gronden. De man voerde daar geen inhoudelijk verweer tegen en wilde zelf ook van het dienstverband af, maar zonder de transitievergoeding mis te lopen. Die vergoeding is echter niet verschuldigd als de arbeidsovereenkomst eindigt na het bereiken van de AOW-leeftijd (artikel 7:673 lid 7 onder b BW). Het beroep van de man op een beschikking van de Hoge Raad uit 2018 slaagt niet. Die uitspraak oordeelde dat deze regel geen verboden leeftijdsonderscheid oplevert, en maakt geen uitzondering voor wie pas na de AOW-leeftijd in dienst kwam.
De rechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding; de andere gronden hoeven niet meer te worden beoordeeld. Hoewel de man ongelijk krijgt, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De werkgever heeft namelijk niet duidelijk uitgelegd waarom hij naar de arbo-arts moest en hem niet gewezen op de mogelijkheid van een second opinion of deskundigenoordeel.
De man krijgt dus geen loon en geen transitievergoeding. De arbeidsovereenkomst eindigt per 1 december 2026 en iedere partij betaalt de eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst ziekenhuismedewerker per 1 januari 2027 na schikking Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een werknemer af. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord, en was herplaatsing niet meer mogelijk. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. De werkneemster, die door een eigen gemachtigde werd bijgestaan, voerde verweer.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 door naar de rechtbank Overijssel, kamer voor kantonzaken in Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met 38 producties en later nog twee extra producties. De werkneemster reageerde met een verweerschrift met 33 bijlagen.
Op 14 oktober 2026 volgde de mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De kantonrechter hoefde daardoor geen inhoudelijk oordeel te vellen over wie de schuld had aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter nam de afspraken van partijen over. Volgens de rechter is er sprake van een verstoorde arbeidsverhouding, waardoor van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Ook de afspraak over de proceskosten werd overgenomen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst op 21 oktober 2026 met ingang van 1 januari 2027. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank veroordeelt minister tot € 1.868 proceskosten voor uitzendbureau na herstel besluit Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025.
De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in.
Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek.
De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet.
Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank.
De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Rechtbank Gelderland · 13 november 2026
Bestuursrecht