Rechter wijst deelgeschil over arbeidsongeval af: advocaat verzweeg feiten Een postsorteerder viel in april 2025 op zijn werk en raakte gewond. Hij wilde dat de rechter vooraf vaststelt dat zijn werkgever aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval. Daarvoor startte hij een deelgeschil, een verkorte procedure waarin een rechter een deel van een schadegeschil beslist om de onderhandelingen tussen partijen vlot te trekken.
De kantonrechter in Utrecht vond het geschil in principe geschikt voor deze route. Partijen verschilden van mening over de vraag of sprake was van een arbeidsongeval waarvoor de werkgever aansprakelijk is, en een oordeel daarover kon de impasse doorbreken. De man moest daarvoor aannemelijk maken dat hij de schade had opgelopen tijdens zijn werkzaamheden. Lukt dat, dan is de werkgever aansprakelijk, tenzij die aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen of dat de schade vooral het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer.
Het ging mis bij de feiten. In het verzoekschrift stond niet hoe het ongeval precies was gebeurd. Pas tijdens de mondelinge behandeling gaf de man een concrete en gedetailleerde beschrijving. Op vragen van de rechter verklaarde zijn advocaat dat hij die toedracht kende en haar bewust niet in het verzoekschrift had opgenomen, om de wederpartij niet wijzer te maken dan nodig.
Volgens de kantonrechter is dat in strijd met de waarheidsplicht. Partijen moeten de hen bekende feiten volledig en naar waarheid aanvoeren, en in een deelgeschil zo vroeg mogelijk. Door de toedracht te verzwijgen kon de werkgever in zijn verweerschrift alleen in algemene bewoordingen op zijn zorgplicht ingaan. Ook kon hij zich niet goed verweren tegen een mogelijk verwijt van opzet of bewuste roekeloosheid. Omdat in een deelgeschil elke partij maar één keer schriftelijk aan het woord komt, was dit niet te herstellen door de feiten alsnog op de zitting te noemen. Daarvoor was een extra schriftelijke ronde nodig geweest, en die past niet in deze procedure.
De rechter woog mee dat de beslissing in een deelgeschil bindend is en hier ging over de vraag of de werkgever aansprakelijk kan worden gehouden. Dat rechtvaardigt volgens hem dat het verzoek wordt afgewezen.
Ook de kosten van het deelgeschil worden niet begroot, wat normaal wel gebeurt. De procedure is volgens de kantonrechter onnodig of onterecht ingesteld. Van een advocaat mag worden verwacht dat hij weet dat het opzettelijk weglaten van relevante feiten in het verzoekschrift in strijd is met een goede procesorde.
De kantonrechter wees het verzoek af. De man krijgt dus geen oordeel dat zijn werkgever aansprakelijk is, en de kosten van zijn deelgeschil worden niet vergoed.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechter veroordeelt automobilist voor verkeersongeval en geweigerde bloedproef Een automobilist is door de rechtbank veroordeeld voor een verkeersongeval op de Geldropseweg in Eindhoven, waarbij zijn bijrijder zwaar lichamelijk letsel opliep. De man weigerde bovendien om na het ongeval mee te werken aan een bloedonderzoek.
Het ongeval gebeurde op 3 november 2024. De verdachte reed in zijn Honda over de Geldropseweg, een rechte weg met twee rijstroken voor tegemoetkomend verkeer zonder harde middenberm. Op enig moment kwam zijn auto gedeeltelijk op de rijstrook van het tegemoetkomende verkeer terecht en botste frontaal met een Volvo. Na de klap gleed de Honda naar rechts en kwam gedeeltelijk in een sloot terecht.
De bestuurder van de Volvo verklaarde dat de tegemoetkomende auto plotseling op zijn weghelft kwam. Een onafhankelijke getuige die achter de Volvo reed, bevestigde dat beeld. Ook forensisch onderzoek naar de schade aan de voertuigen en de sporen op het wegdek wees uit dat de Honda op de verkeerde weghelft reed. Verdachte hield vol dat juist de bestuurder van de Volvo fout zat en dat getuigen en verbalisanten hierover onwaarheid spraken. De rechtbank volgde die lezing niet en ging uit van de getuigenverklaringen en het forensisch onderzoek.
Vervolgens moest de rechtbank bepalen hoe zwaar de schuld van verdachte aan het ongeval woog. De officier van justitie vond dat hij zeer onvoorzichtig en zeer onoplettend had gereden. De rechtbank ging daar niet in mee: uit het dossier bleek te weinig over bijvoorbeeld de snelheid van verdachte om zo'n zware schuldgraad te kunnen vaststellen. Wel oordeelde de rechtbank dat verdachte aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend heeft gereden, omdat hij op een weg zonder middenberm en in het donker gedeeltelijk op de weghelft van een zichtbaar naderende tegenligger terechtkwam.
De bijrijder in de auto van verdachte liep door het ongeval drie ribfracturen en een gecompliceerde enkelbreuk op, waarvoor zij is geopereerd. Ruim drie maanden na het ongeval kon zij nog niet lang lopen of staan, zat zij enige tijd in een rolstoel en volgde zij nog fysiotherapie. De rechtbank kwalificeerde dit als zwaar lichamelijk letsel.
Daarnaast bleek uit een proces-verbaal dat verdachte na het ongeval weigerde mee te werken aan een bloedonderzoek, terwijl daar sterke aanwijzingen voor waren dat hij onder invloed van alcohol of drugs had gereden. Verdachte zei dat artsen in het ziekenhuis dit onderzoek hadden afgeraden vanwege kneuzingen aan zijn middenrif. De rechtbank hechtte hier geen geloof aan en achtte de weigering bewezen, zowel als zelfstandig feit als strafverzwarende omstandigheid bij het ongeval.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank ook de proceshouding van verdachte mee. Hij nam op geen enkel moment verantwoordelijkheid, plaatste zichzelf in een slachtofferrol en toonde geen medeleven met het slachtoffer. Toen de bestuurder van de Volvo tijdens de zitting gebruikmaakte van het spreekrecht en om schadevergoeding vroeg, reageerde verdachte door zelf schadevergoeding te claimen. De rechtbank noemde dit een zorgelijke houding die weinig goeds voorspelt voor zijn toekomstige rijgedrag. Verdachte heeft geen strafblad, werkt fulltime in een kaasfabriek en huurt een woning op korte afstand van zijn werk.
Voor het veroorzaken van een verkeersongeval met een aanmerkelijke mate van schuld en een geweigerde bloedproef gaan de landelijke oriëntatiepunten uit van drie maanden cel en twee jaar rijontzegging. De rechtbank week daar niet in matigende zin van af en voegde een voorwaardelijk deel toe als extra waarschuwing.
De bestuurder van de Volvo had zich als benadeelde partij in de strafzaak gevoegd met een verzoek om smartengeld. De rechtbank wees dat verzoek af: de man had geen lichamelijk letsel opgelopen en er was geen andere grond, zoals geestelijk letsel of een ernstige aantasting in zijn persoon, om immateriële schadevergoeding toe te kennen.
De rechtbank veroordeelde de man tot 6 maanden gevangenisstraf, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, en ontzegde hem voor 2 jaar de bevoegdheid om motorrijtuigen te besturen. De vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding werd afgewezen.
Rechtbank Oost-Brabant · 4 september 2026
Strafrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechter verklaart vrouw blijvend arbeidsongeschikt na verkeersongeval in 2015 Een vrouw die in 2015 een verkeersongeval had meegemaakt, voerde al sinds 2020 een letselschadeprocedure tegen verzekeraar Allianz, die de aansprakelijkheid voor het ongeval had erkend. In een eerder tussenvonnis had de rechtbank Limburg al vastgesteld dat er een causaal verband bestond tussen haar gezondheidsklachten en het ongeval. Om vast te stellen of die klachten ook daadwerkelijk tot beperkingen in het werk leidden, benoemde de rechtbank achtereenvolgens een verzekeringsgeneeskundige en een arbeidsdeskundige. Dit vonnis is het eindvonnis waarin de rechtbank de laatste twee vorderingen van de vrouw beoordeelde.
De eerste vordering, een verklaring voor recht dat er een juridisch causaal verband bestaat tussen het ongeval en haar gezondheidsklachten, was door de rechtbank al in een eerder tussenvonnis inhoudelijk beoordeeld en toewijsbaar geacht. De rechtbank wees deze vordering dan ook toe, met uitzondering van de klachten die het gevolg waren van een lumbale hernia die in 2019 was ontstaan en dus los stond van het ongeval.
De kern van dit vonnis lag bij de tweede vordering: de verklaring voor recht dat de vrouw blijvend volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval. De door de rechtbank benoemde arbeidsdeskundige concludeerde dat de vrouw, in de situatie zonder ongeval, hoogstwaarschijnlijk een vergelijkbare functie had kunnen vinden na het aflopen van haar tijdelijke dienstverband, al zou zij daarbij mogelijk ook zonder ongeval periodes arbeidsongeschikt zijn geweest gezien haar arbeidsverleden en de hoge werkdruk in het onderwijs. In de situatie met het ongeval was de vrouw echter volledig ongeschikt voor haar oude functie, en waren er weliswaar in theorie andere passende functies, maar bleken die na een praktische beoordeling, gelet op de eisen die de verzekeringsarts aan haar werkomgeving had gesteld, niet haalbaar. Ook de kans dat zij zulk werk daadwerkelijk zou krijgen, achtte de arbeidsdeskundige gezien haar leeftijd, de duur van haar afwezigheid van de arbeidsmarkt en andere persoonlijke omstandigheden zeer klein.
Allianz voerde aan dat de vrouw wel degelijk passend werk kon verrichten en dat het niet benutten van haar arbeidsmogelijkheden aan haarzelf te wijten was. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het rapport volgde juist dat de in theorie passende functies na praktische toetsing afvielen door de medische beperkingen die de verzekeringsarts had vastgesteld, en niet door een gebrek aan inzet van de vrouw. Ook het verweer dat de vrouw sowieso, los van het ongeval, blijvend arbeidsongeschikt zou zijn geraakt, verwierp de rechtbank als onvoldoende onderbouwd: de arbeidsdeskundige had weliswaar gewezen op eerdere periodes van arbeidsongeschiktheid, maar ook vastgesteld dat de vrouw zich daarna telkens had weten te herpakken.
Op grond hiervan concludeerde de rechtbank dat de vrouw niet in staat is tot het verrichten van arbeid en dus volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval, met uitzondering van de periode waarin de hernia uit 2019 haar ook zonder ongeval zou hebben beperkt. Beide gevorderde verklaringen voor recht werden toegewezen. Omdat in deze procedure geen concreet schadebedrag was gevorderd, moet de precieze schadevergoeding nog in een vervolgtraject worden vastgesteld, waarbij ook de kans op arbeidsongeschiktheid zonder ongeval wordt verrekend. Allianz werd, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 3.205,89.
Rechtbank Limburg · 29 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst schadeclaim oud-agent tegen politie na aanhouding af Een 68-jarige man die veertig jaar bij de politie had gewerkt, belde midden in de nacht 112 omdat hij zijn zieke vrouw suf en klagend over hartkloppingen in bed aantrof. Tijdens het gesprek met de centralist kon hij bepaalde medische vragen niet beantwoorden en klonk hij naar eigen zeggen geïrriteerd; de centralist hoorde zijn vrouw kreunend op de achtergrond en verbrak het gesprek. Vanwege een mogelijk vermoeden van huiselijk geweld stuurde de meldkamer de politie naar de woning, nog voordat de ambulance er was.
Toen twee, en kort daarna nog twee agenten arriveerden, opende de man de deur en liet weten dat hij een ambulance had gebeld voor zijn vrouw. Volgens de agenten weigerde hij hen meteen toegang tot de woning; de man zelf stelde later dat hij juist voorop wilde lopen om hen de weg te wijzen. Op geluidsopnamen van een beveiligingscamera bij de buren was echter te horen dat hij letterlijk zei dat de agenten niet binnen mochten komen. Eén agent ging naar binnen om bij de vrouw te kijken, terwijl de andere agenten de man buiten probeerden te houden om voor hun collega een veilige werkomgeving te waarborgen. De man bleef zich verzetten en proberen naar binnen te gaan.
De agenten pakten hem daarop vast, brachten hem op zijn knieën en later op de grond, en boeiden hem. Daarbij raakte hij gewond aan zijn arm, kort na een operatie aan zijn rug een week eerder. Tijdens de worsteling sloeg hij een agent tegen de knie en smeerde hij zijn bebloede arm bewust over de arm van een andere agent, die daar naar eigen zeggen vies van werd. Onderweg naar het cellencomplex noemde hij de agenten uitgescholden voor onder meer mongolen en varkens. Hij bracht die nacht door in een cel en is nooit vervolgd voor het incident.
De man deed op zijn beurt aangifte tegen de agenten wegens mishandeling. De officier van justitie besloot niet tot vervolging over te gaan, omdat de politie voldoende reden had om hem aan te houden en niet anders kon dan geweld gebruiken om zijn verzet te breken. Een beklag tegen die beslissing bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd ongegrond verklaard: het hof achtte het toegepaste geweld rechtmatig en niet in strijd met de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.
De man stelde de politie vervolgens civielrechtelijk aansprakelijk voor de schade die hij door het politieoptreden zou hebben geleden, en vorderde in deze procedure een verklaring voor recht dat de politie onrechtmatig had gehandeld, plus vergoeding van materiële schade van € 2.373,56, immateriële schade van € 14.100 en buitengerechtelijke kosten. Hij stelde dat de agenten de grenzen van proportionaliteit en subsidiariteit hadden overschreden en zonder waarschuwing geweld hadden gebruikt. De politie betwistte dat en beriep zich op een rechtvaardigingsgrond.
De kantonrechter overweegt dat de politie bevoegd is geweld te gebruiken als dat in verhouding staat tot het doel en niet op een minder ingrijpende manier kan worden bereikt, en dat de rechter daarbij terughoudend moet toetsen en niet achteraf zijn eigen beoordeling in de plaats mag stellen van die van de agent in de hitte van de strijd. Op basis van de camerabeelden en de onder ede afgelegde processen-verbaal van de vier agenten gaat de kantonrechter ervan uit dat de man de agenten meteen de toegang tot de woning weigerde en zich bleef verzetten ondanks herhaalde verzoeken om rustig te blijven. Het toegepaste geweld, bestaande uit vastpakken, op de knieën en later op de grond brengen, acht de kantonrechter passend bij de mate van verzet en dus proportioneel; van bovenmatig geweld, zoals knieën in de rug of een klap tegen een muur, is niets aangetoond. Een uitdrukkelijke waarschuwing vooraf was niet nodig omdat de agenten al herhaaldelijk hadden gevraagd om medewerking.
Omdat de agenten volgens de kantonrechter binnen de grenzen van artikel 7 van de Politiewet zijn gebleven, bestond een rechtvaardigingsgrond voor het geweld en is van een onrechtmatige daad van de politie geen sprake. De kantonrechter erkent het persoonlijke leed van de man en zijn vrouw, maar wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.008.
Rechtbank Limburg · 5 augustus 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht