Kantonrechter stelt erfdeel van zoon op € 89.632 vast in geschil over bioscoopstichting van vader Een man uit Leiden wilde weten wat hij moest krijgen uit de nalatenschap van zijn in 2014 overleden vader. De vader was jarenlang bestuurder van een stichting die drie bioscopen exploiteerde. Tussen de vijf kinderen en hun moeder, de langstlevende echtgenote, ontstond ruzie over de omvang van de erfenis. De zoon wilde dat het vermogen van de stichting werd meegeteld alsof het van zijn vader was. Ook wilde hij dat de familie meer stukken overlegde en dat een notaris een boedelbeschrijving opmaakte.
Op grond van de wettelijke verdeling erven de kinderen niets direct. Zij krijgen een geldvordering op de langstlevende. De zoon vorderde zijn aandeel van een zesde deel van de nalatenschap. Hoeveel dat is, hing af van de waarde van de woning en van het pand met de bioscoop, en van de vraag of het vermogen van de stichting meetelde.
De zaak ging om een verzoekschrift dat in februari 2024 bij de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Leiden, binnenkwam. Er waren twee mondelinge behandelingen, in september 2024 en oktober 2026. Daartussen hielden partijen de zaak lang aan om een regeling te zoeken, die niet kwam.
De kantonrechter vond dat het vermogen van de stichting niet met dat van de vader mocht worden vereenzelvigd. Dat kan volgens de Hoge Raad alleen in uitzonderlijke omstandigheden. De vader was in loondienst van de stichting en vormde het bestuur vrijwel altijd samen met anderen. Dat de stichting door zijn inzet een behoorlijk eigen vermogen had opgebouwd, was onvoldoende. Er was ook niet gebleken dat hij de stichting gebruikte om geld aan zijn vermogen te onttrekken en naar een deel van de kinderen te laten gaan. De zoon had vragen over de overname van de bioscopen door een bedrijf van zijn broer. Maar die overname vond plaats na het overlijden en was door anderen dan de vader gedaan. Daarom was die gang van zaken niet van belang voor de vraag over vereenzelviging.
Daarna waardeerde de rechter de onroerende zaken. Een taxateur had de woning op € 378.000 getaxeerd, en het pand met de bioscoop op € 1.185.000. De zoon betwistte dat. De moeder en de andere kinderen stemden er echter mee in om uit te gaan van de hogere WOZ-waarde ten tijde van het overlijden. De rechter nam daarom € 467.000 voor de woning en € 1.218.000 voor het pand. Het vermogen van de ontbonden huwelijksgemeenschap kwam daarmee uit op € 2.081.319 aan bezittingen tegenover € 989.955 aan schulden. De nalatenschap bedroeg na aftrek van uitvaartkosten € 537.791.
De verzoeken om meer stukken en om een notariële boedelbeschrijving wees de kantonrechter af. De stukken die de familie in bezit had, waren al verstrekt. De zoon had niet uitgelegd waarom hij nog belang had bij een boedelbeschrijving, nu zijn vordering al kon worden vastgesteld.
De kantonrechter stelde de geldvordering van de zoon vast op € 89.631,83. De proceskosten werden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt, zoals gebruikelijk is in familiezaken. Het meer of anders verzochte werd afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Civiel Recht Kinderrechter stelt meisje onder toezicht na ontvoering en mishandeling door vader en neven Op 10 oktober 2026 werd een zestienjarig meisje in Amsterdam door een aantal neven op straat in een auto getrokken. Volgens haar eigen verklaring werd ze geschopt en geslagen, en toen ze wilde gillen, kneep iemand haar keel dicht. Ze werd naar een huis gebracht waar ook haar vader was. De politie bevrijdde haar snel en bracht haar naar het ziekenhuis, waar forse verwondingen rond haar nek werden vastgesteld. De vader en de neven zijn aangehouden en zitten in voorarrest.
De Raad voor de Kinderbescherming vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om het meisje voorlopig onder toezicht te stellen. Het eerste spoedverzoek, waarin de Raad vroeg om te beslissen zonder de betrokkenen te horen, wees de kinderrechter op 15 oktober 2026 af, omdat niet was voldaan aan de wettelijke voorwaarden. Op 21 oktober 2026 stelde de rechter het meisje alsnog voorlopig onder toezicht en verleende hij een spoedmachtiging voor uithuisplaatsing. Die machtiging is nooit uitgevoerd: het meisje is steeds thuis blijven wonen. Tijdens de zitting op 29 oktober 2026 trok de Raad het resterende deel van het verzoek om uithuisplaatsing in.
De vader verklaarde dat hij handelde uit zorg over zijn dochter. Hij maakte zich zorgen over haar sociale contacten, over meldingen dat ze schaars gekleed op TikTok te zien was en over geruchten dat ze lachgasballonnen gebruikte. De Raad sluit eergerelateerd geweld niet uit en wil dat verder laten onderzoeken. De vader betwist dat: er is volgens hem geen risico op eergerelateerd geweld en het dossier biedt daarvoor onvoldoende aanwijzingen. Het meisje zelf schreef de kinderrechter per e-mail dat ze graag thuis wil blijven wonen. Haar vader heeft haar op de dag van het incident volgens haar niet mishandeld en was niet aanwezig toen het letsel aan haar nek ontstond. Dat deed een van haar neven. Van eerwraak is volgens haar geen sprake en ze is er niet bang voor. Ze wil dat haar vader vrijkomt, maar nog niet met hem in gesprek: ze heeft tijd nodig om alles te verwerken.
De moeder en de vader verzetten zich niet tegen een voorlopige ondertoezichtstelling. De moeder staat open voor hulp, ook voor zichzelf, en vraagt voorzichtigheid bij het betrekken van de twee jongere broertjes, die niet precies weten wat er is gebeurd.
De kinderrechter oordeelt dat er een ernstig vermoeden is dat de ontwikkeling van het meisje acuut en ernstig wordt bedreigd. Dat ze door haar neven, in samenwerking met haar vader, van haar vrijheid is beroofd en is mishandeld, noemt de rechter onacceptabel handelen van een vader die juist garant hoort te staan voor de veiligheid van zijn kind. Het gevoel van veiligheid en het vertrouwen in haar vader zijn daardoor aangetast. Het toezicht is nodig om te onderzoeken wat dit met haar heeft gedaan en wat zij nodig heeft om het te verwerken. Ook de impact op het gezin moet in kaart worden gebracht. Dat de Raad het risico op eergerelateerd geweld onderzoekt, vindt de rechter terecht, gelet op de aanleiding voor het geweld (verondersteld onzedelijk gedrag van een meisje) en de wijze waarop het is uitgevoerd: meerdere mannelijke, relatief onbekende familieleden namen samen deel aan geweld tegen een minderjarig meisje. De ouders voelen zich bovendien onmachtig in de opvoeding en moeten ondersteuning krijgen. Als het meisje eraan toe is, kan contactherstel met haar vader worden onderzocht.
De kinderrechter stelt het meisje voorlopig onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Regio Amsterdam, van 29 oktober 2026 tot 21 januari 2027. Het verzoek in de eerste procedure wijst hij af bij gebrek aan belang, omdat in de tweede procedure al is beslist.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Pleegvader vrijgesproken van seksueel misbruik: verklaring pleegdochter zonder steunbewijs Een pleegvader uit de regio Breda werd ervan verdacht dat hij in november 2023 een meisje van veertien, dat in het kader van een uithuisplaatsing bij hem woonde, heeft misbruikt. Volgens het meisje kwam hij op twee momenten naar haar slaapkamer, trok hij haar sok uit en drukte hij haar blote voet tegen zijn kleding ter hoogte van zijn geslachtsdeel. Ook zou hij haar voeten hebben gekust en op haar borst zijn gaan liggen. De man ontkende dat dit is gebeurd.
Het meisje vertelde haar verhaal in twee studioverhoren, een speciaal opgenomen verhoor van een minderjarig slachtoffer. De rechtbank vond haar verklaringen in de kern consistent. Kleine verschillen tussen de twee verhoren en een schriftelijke verklaring die de toenmalige partner van de man namens haar had opgesteld, veranderden dat niet. Zulke afwijkingen komen volgens de rechtbank vaker voor als iemand een gebeurtenis meerdere keren navertelt. De rechtbank achtte de verklaring daarom betrouwbaar.
Daarmee was de zaak nog niet beslist. Volgens de wet kan een bewezenverklaring niet alleen berusten op de verklaring van één getuige of aangever. Er moet steunbewijs zijn: ander bewijs dat de verklaring op specifieke punten bevestigt. De officier van justitie wees op twee dingen: de verklaring van de dochter van de man en een WhatsApp-gesprek tussen de man en zijn toenmalige partner.
De dochter had verteld dat ze op twee momenten zag dat haar vader de voet van het meisje heen en weer bewoog. Over de volgorde van die momenten verklaarde ze wisselend: eerst zo, later precies andersom, en in het tweede verhoor weer zoals de eerste keer. Ze noemde bovendien niet dat haar vader over het meisje heen had gestaan en op haar borst was gaan liggen, terwijl het meisje zegt dat de dochter dat zag. De dochter sprak ook over rijdende bewegingen, iets wat het meisje zelf niet noemt. Daarnaast zei de dochter dat het meisje erbij was toen de schriftelijke verklaring werd opgesteld, terwijl het meisje en de toenmalige partner allebei zeggen van niet. Naar het oordeel van de rechtbank wijken de verklaringen van de dochter te veel af van de aangifte om als steunbewijs te dienen.
In het WhatsApp-gesprek schreef de man onder meer: 'De eerste keer is mijn fout heel veel spijt' en 'De 2de keer is [aangeefster] haar schuld'. De man verklaarde dat het ging om de twee keren dat hij en zijn toenmalige partner uit elkaar zijn gegaan. Omdat de berichten voor meerdere uitleg vatbaar waren, liet de rechtbank de toenmalige partner nader horen door de rechter-commissaris. Zij bevestigde de lezing van de man: met de eerste keer doelde hij op het einde van de relatie doordat hij voor een andere vrouw had gekozen. Ook de berichten bieden dus geen steun voor de verklaring van het meisje.
De rechtbank concludeert dat het dossier geen steunbewijs bevat en dat het ten laste gelegde niet wettig en overtuigend is bewezen. De rechtbank spreekt de man vrij van het primair ten laste gelegde (feitelijke aanranding) en het subsidiair ten laste gelegde (ontucht). De vordering van het meisje als benadeelde partij, een schadevergoeding van € 3.250, wordt niet-ontvankelijk verklaard omdat er geen bewezen feit is waaruit schade is ontstaan. Het meisje wordt veroordeeld in de proceskosten van de man, die zijn begroot op nihil.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 10 november 2026
Strafrecht Kantonrechter machtigt Poolse moeder om schuldenlast erfenis voor zoon te verwerpen Een moeder uit Polen wilde voorkomen dat haar minderjarige zoon opdraait voor de schulden van een man die in 2026 overleed. De jongen is erfgenaam in zijn nalatenschap. Omdat de erfenis volgens haar meer kost dan ze oplevert, vroeg zij de kantonrechter in Dordrecht om toestemming om de nalatenschap namens haar zoon te verwerpen. Zonder die toestemming kan een ouder dat niet doen: Nederlands recht eist dat de kantonrechter eerst meekijkt als een nalatenschap namens een minderjarige wordt verworpen.
De zaak heeft een internationaal karakter, want moeder en zoon wonen in Polen, terwijl de overledene zijn laatste woonplaats in Nederland had. De kantonrechter beoordeelde daarom eerst of hij het verzoek wel mocht behandelen. Hij oordeelde dat een verzoek om zo'n machtiging een kwestie van ouderlijke verantwoordelijkheid is, waarvoor een Europese verordening geldt. Op grond van die verordening is de Nederlandse rechter bevoegd, omdat het gaat om een in Nederland opengevallen nalatenschap en Nederland voor deze verwerping een machtiging van de kantonrechter eist.
De zaak had eigenlijk bij de kantonrechter in Den Haag moeten liggen. Omdat de moeder haar verzoek bij de rechtbank Rotterdam, locatie Dordrecht, indiende, leidde de kantonrechter daaruit af dat zij geen doorverwijzing wilde. Hij behandelde het verzoek daarom zelf. Volgens het Haags Kinderbeschermingsverdrag van 1996 past de Nederlandse rechter bovendien Nederlands recht toe als hij bevoegd is.
Inhoudelijk was de beslissing snel genomen. De moeder had voldoende aangetoond dat de nalatenschap negatief is. Daarmee is het in het belang van de jongen dat hij de erfenis niet aanvaardt en dus niet met zijn eigen vermogen aansprakelijk wordt voor de schulden.
De machtiging is nog geen verwerping. De moeder moet de verklaring tot verwerping zelf laten inschrijven in het boedelregister van de rechtbank Rotterdam, locatie Dordrecht, omdat de overledene in dat gebied het laatst woonde. Daarbij moet zij een kopie van de beschikking overleggen. Doet zij dat niet binnen twee maanden, dan vervalt de machtiging en geldt de nalatenschap als beneficiair aanvaard: de jongen is dan wel erfgenaam, maar niet met zijn eigen vermogen aansprakelijk voor de schulden.
De kantonrechter machtigde de moeder om de nalatenschap namens haar zoon te verwerpen en droeg haar op de verklaring tot verwerping binnen twee maanden na de beschikking in te dienen of af te leggen. Na die termijn geldt de machtiging niet meer.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht Hof legt 11 maanden cel en tbs met voorwaarden op voor mishandeling en bedreiging van partner en agent Een man werd op 1 oktober 2025 in de woning van zijn partner, met wie hij sinds mei 2024 een relatie had en een zoontje van enkele maanden oud kreeg, boos tijdens een ruzie. Hij sloeg haar meerdere keren in het gezicht, greep haar bij de keel en kneep die met kracht dicht. Ze kreeg moeite met ademhalen en werd tegen een kledingkast geduwd. Op de spoedeisende hulp werd letsel aan haar gezicht en handen vastgesteld, samen met licht traumatisch schedel-hersenletsel. De dag erna dreigde hij haar tanden uit haar mond te slaan en haar gezicht te verminken met sneeën van mond tot ogen. Ook appte hij haar dat hij het hele huis zou afbranden als ze niet antwoordde. Op 7 oktober 2025 bedreigde hij bovendien een agent die hem aanhield met de woorden 'Ik schiet je door je kop'.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 26 maart 2026 over deze feiten. De rechtbank had de man 6 maanden gevangenisstraf en tbs met voorwaarden gegeven. Het hoger beroep ging alleen over de veroordeling voor mishandeling en bedreiging, niet over een vrijspraak in een andere zaak. De advocaat-generaal vorderde een gevangenisstraf gelijk aan de duur van de voorlopige hechtenis, met tbs met bevel tot verpleging en de maatregel van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht.
De verdediging voerde aan dat de vrouw geen 'levensgezel' van de man was, omdat zij nooit een gemeenschappelijke huishouding hadden gevoerd. Het hof wees dat af. Een levensgezel is iemand met wie de verdachte een nauwe persoonlijke band van zekere hechtheid heeft, en dat vereist niet per se samenwonen. Het hof wees op de bestendige relatie van bijna anderhalf jaar, het gezamenlijke kind, het feit dat de man vaak in de woning van de vrouw sliep en betrokken was bij de zorg voor het kind. De mishandeling is daardoor strafverzwarend. Het bewijs steunde op de aangifte, foto's van het letsel, de medische gegevens en de eigen verklaringen van de man, die eerder had verklaard dat hij haar twee keer had geslagen. Zijn nieuwe verhaal ter zitting, dat zij hem eerst sloeg en dat het hem zwart voor de ogen werd, vond het hof te summier en in strijd met eerdere verklaringen. De bedreigingen bewees het hof mede op grond van zijn bekennende verklaring.
Psychiater en psycholoog stelden bij de man cognitieve beperkingen, impulsbeheersingsproblemen en trauma-gerelateerde problematiek vast. Zij adviseerden de feiten verminderd toe te rekenen, schatten het recidiverisico hoog in en achtten een langdurig behandelkader nodig. Het hof volgde dat en rekende de feiten in verminderde mate toe. Strafverzwarend woog mee dat de man eerder onherroepelijk is veroordeeld, onder meer voor partnermishandeling. Het reclasseringsrapport van 20 oktober 2026 liet zien dat de man in juni 2026 aan een klinische opname begon, maar dat die op 14 augustus 2026 voortijdig stopte door dreigend en agressief gedrag. Sinds 9 september 2026 zit hij weer in een penitentiaire inrichting en de reclassering zag geen mogelijkheden meer voor tbs met voorwaarden. Het hof vond een voorwaardelijke straf of alleen een gedragsbeïnvloedende maatregel desondanks niet toereikend. Het hof koos toch voor tbs met voorwaarden en niet voor tbs met bevel tot verpleging, omdat de man heeft verklaard dat hij behandeling nodig heeft en een behandelrelatie tijd kost. Het hof beveelde die maatregel dadelijk uitvoerbaar. De voorlopige hechtenis wordt geschorst zodra hij in een zorginstelling wordt opgenomen. Daarnaast legde het hof de maatregel van artikel 38z op, zodat hij ook na de tbs onder toezicht kan blijven.
Het hof veroordeelde de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 11 maanden, met aftrek van voorarrest. Dat is vijf maanden meer dan de rechtbank oplegde. Die tijd geeft de reclassering ruimte om een geschikte kliniek te vinden. Het hof beveelde bovendien de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf van 2 weken uit 2024.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht