Rotterdamse man met CJIB-schulden en parkeerboetes toch toegelaten tot schuldsanering Een jonge man uit Rotterdam zit diep in de schulden. Een deel daarvan bestaat uit openstaande boetes bij het CJIB, het Centraal Justitieel Incassobureau, en uit parkeerboetes van de gemeente Rotterdam. Om een oplossing te vinden vroeg hij toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling, de Wsnp. Daarin lossen mensen drie jaar of korter hun schulden zoveel mogelijk af, waarna de rest wordt kwijtgescholden.
De rechtbank Rotterdam had eerst een obstakel te nemen. Wie tot de schuldsanering wil worden toegelaten, moet zijn schulden te goeder trouw hebben laten ontstaan, waarbij vooral naar de laatste drie jaar wordt gekeken. Volgens de rechtbank zijn boetes van het CJIB en parkeerboetes die in die periode zijn ontstaan naar hun aard niet te goeder trouw ontstaan. Zulke schulden staan in beginsel aan toelating in de weg.
Toch maakte de rechtbank hier een uitzondering, met de hardheidsclausule uit de wet. Daarbij woog zwaar dat de man de oorzaak van die schulden onder controle heeft gekregen. Op de zitting verklaarde hij dat de boetes zijn ontstaan doordat zijn vader misbruik maakte van een auto die op naam van de man stond. De rechtbank benadrukte dat dit hem niet ontslaat van zijn eigen verantwoordelijkheid voor die schulden. Maar hij heeft inmiddels geen auto of brommer meer op zijn naam, waardoor nieuwe boetes van dezelfde soort niet voor de hand liggen.
Ook de rest van zijn situatie pleitte voor hem. De man liet op de zitting zien dat hij van zijn schulden af wil en maakt al gebruik van budgetbeheer. Zijn financiële situatie is stabiel. Hij werkt 36 uur per week en volgt daarnaast een opleiding. De rechtbank wees hem erop dat hij de kosten van die opleiding tijdens de schuldsanering niet door anderen kan laten betalen: zo'n betaling geldt als een schenking en moet dan worden afgedragen aan de boedel, het vermogen waaruit de schuldeisers worden betaald. De rechtbank kreeg voldoende vertrouwen dat hij zich aan de verplichtingen van de regeling zal houden.
De man had niet gevraagd om een eerdere ingangsdatum van de schuldsanering. Zo'n eerdere datum kan alleen als de schuldenaar al in het traject voorafgaand aan de rechtbank maximaal heeft afgelost en zich heeft ingespannen om zoveel mogelijk inkomsten te krijgen. Uit de stukken en de zitting bleek ook niet dat hij daaraan had voldaan. De regeling gaat daarom in op de dag van het vonnis.
Tijdens het traject moet hij zich houden aan een reeks verplichtingen: informatie verstrekken, zich inspannen om inkomsten te verwerven, geen nieuwe schulden maken, schuldeisers niet benadelen en inkomen boven het vrij te laten bedrag afdragen. Houdt hij zich daaraan, dan eindigt het traject met een schone lei, en kunnen schuldeisers hun vorderingen niet meer op hem verhalen. De eerste dertien maanden geldt in beginsel een postblokkade: alle post gaat dan eerst naar de bewindvoerder, die haar na controle doorstuurt.
De rechtbank verklaart de schuldsaneringsregeling van toepassing op de man, met 4 november 2026 als ingangsdatum en een looptijd van achttien maanden. Mr. M.C. Franken wordt rechter-commissaris en B. van Huessen uit Barendrecht wordt bewindvoerder, met de opdracht de post van de man in te zien.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter dwingt schuldeiser met 3,55% van schulden in te stemmen met schuldregeling van vrouw Een vrouw uit de regio Rotterdam met achtentwintig schuldeisers en een totale schuldenlast van € 113.171,29 kreeg een schuldeiser niet mee in haar aanbod om haar schulden te regelen. Zevenentwintig schuldeisers stemden in met de regeling, maar een bedrijf met een vordering van € 4.020,04 weigerde. De rechtbank Rotterdam beval dat bedrijf alsnog in te stemmen.
De vrouw staat sinds 28 augustus 2023 onder beschermingsbewind en woont met haar partner en vijf minderjarige kinderen. Twee van die kinderen hebben intensieve zorg nodig. Haar zoontje heeft het syndroom van Duane, staat onder controle bij de kinderarts en krijgt fysiotherapie om te kunnen lopen en bewegen. Hij kan nog niet naar een reguliere opvang en staat op een wachtlijst. Zij heeft geen betaald werk. De rechtbank vond aannemelijk dat zij op dit moment niet inzetbaar is voor arbeid.
De schuldeisers kregen in december 2025 en februari 2026 een regeling aangeboden op basis van de NVVK-norm, met een afloscapaciteit van € 67,00 per maand. Zij zouden ongeveer 1,9% (preferente schuldeisers) en ongeveer 0,96% (concurrente schuldeisers) krijgen, tegen finale kwijting. Het bedrijf dat weigerde, is een schuldeiser die zijn vordering heeft laten behandelen door Bazuin & Partners. Het kwam niet naar de zitting en gaf ook geen schriftelijke toelichting.
De rechtbank woog de belangen af. Een schuldeiser mag in beginsel 100% van zijn vordering eisen, maar hier ging het om een klein deel van de totale schuld (3,55%) en ging een ruime meerderheid van de schuldeisers akkoord. Het voorstel was getoetst door schuldhulpverlener Geldplein, goed gedocumenteerd en volgens de rechtbank het uiterste waartoe de vrouw in staat is. Als haar situatie verandert en zij kan werken, komt die extra verdiencapaciteit via hercontroles ten goede aan de schuldeisers. Door het beschermingsbewind ligt het ontstaan van nieuwe schulden niet in de rede.
Ook vergeleek de rechtbank de regeling met de wettelijke schuldsaneringsregeling. Die zou de schuldeisers minder opleveren, omdat de kosten voor een bewindvoerder en het griffierecht van de afloscapaciteit afgaan. De werkelijke afloscapaciteit is volgens de berekening € 0,00, zodat daar vooralsnog geen uitkeringen te verwachten zijn.
De rechtbank beval het bedrijf daarom in te stemmen met de schuldregeling. Het vonnis komt in de plaats van die instemming. Het bedrijf is veroordeeld in de proceskosten, die zijn begroot op nihil, omdat er geen griffierecht is en de vrouw geen advocaat had. Het subsidiaire verzoek om toepassing van de schuldsaneringsregeling is afgewezen, omdat de vrouw door de gedwongen regeling haar schulden kan blijven betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 9 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Verhuurder wint verzet van huurster met kinderen: ontbinding om huurachterstand blijft staan Een verhuurder die door het uitblijven van de huur zelf in financiële problemen kwam en haar eigen woning kwijtraakte, heeft in een verzetprocedure gelijk gekregen tegen haar huurster. De huurder betaalde de huur niet en liet een achterstand van ruim drie maanden ontstaan. Over de periode tot en met augustus 2025 ging het om € 3.357,89, met rente en kosten.
De verhuurder startte daarom een rechtszaak. Omdat de huurster niet verscheen, wees de rechtbank Rotterdam op 18 september 2025 bij verstek de ontbinding van de huurovereenkomst, de ontruiming van de woning en betaling van de achterstand toe. Een verstekvonnis is een vonnis dat wordt gewezen als de gedaagde niet reageert op de dagvaarding. De huurster ging op tijd in verzet, de procedure waarmee je zo'n vonnis laat toetsen. De zaak kwam daarmee opnieuw bij de kantonrechter.
De huurster voerde meerdere verweren. Zij zei dat zij door de Toeslagenaffaire in overmacht verkeerde. Ook vond zij dat een ontruiming niet in verhouding stond tot de gevolgen voor haar minderjarige kinderen, onder verwijzing naar artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Verder meende zij dat de verhuurder haar te snel voor de rechter had gebracht, zonder de gemeentelijke vroegsignalering af te wachten, en dat de buitengerechtelijke incassokosten onterecht waren omdat de aanmaningen haar niet zouden hebben bereikt. Inmiddels had zij de woning in december 2025 vrijwillig ontruimd en had de gemeente de oorspronkelijke achterstand betaald. Partijen spraken af dat eventuele schade aan de woning en de borg buiten deze procedure bleven.
De kantonrechter wees alle verweren af. Het betalen van de huur is volgens hem de kernverplichting van een huurder. Een ontruiming is ingrijpend, zeker voor kinderen, maar dat maakt de ontbinding niet onterecht. Tegenover het woonbelang van de huurster staan de zwaarder wegende belangen van de verhuurder. Bovendien bleek dat de huurster ook na augustus 2025 geen huur betaalde.
Ook het verweer over de vroegsignalering slaagde niet. De verhuurder had onweersproken de achterstand bij de gemeente gemeld, en uit de verklaring van de gemachtigde van de huurster bleek dat haar situatie, mede door de Toeslagenaffaire, al bij de gemeente bekend was. Van een verhuurder hoeft niet te worden verwacht dat zij haar recht op huur opschort tot een schuldhulptraject is opgestart.
Bij de incassokosten oordeelde de rechter dat de huurster te weinig concreets had aangevoerd. Zij had gezegd bijna geen brieven te hebben ontvangen, maar niet uitgelegd welke problemen er met de bezorging waren geweest. Dat derden toegang hadden tot haar brievenbus komt voor haar eigen rekening en risico. Zij had bovendien zelf verklaard minstens één aanmaning te hebben gekregen, waarmee zij naar Wegwijzer was gegaan, en zij deed op 9 juli 2025 nog een deelbetaling van € 100. Zij kende haar achterstand dus en kreeg ruim de kans om te betalen. De incassokosten van € 202,50 zijn terecht toegewezen.
De kantonrechter bekrachtigt daarom het verstekvonnis van 18 september 2025. Bedragen die de huurster inmiddels heeft betaald, bijvoorbeeld via de gemeente of loonbeslag, gaan van haar schuld af. Zij moet ook de kosten van de verzetprocedure betalen, begroot op € 506.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter ontbindt huurcontract na € 7.618 huurachterstand en vernietigt oneerlijk opslagbeding Een gezin huurt sinds 11 maart 2013 een woning in de regio Rotterdam. Vanaf september 2025 betaalden de huurders niet meer volledig. De verhuurder stapte naar de kantonrechter en eiste betaling van de huurachterstand, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning. De huurders lieten verstek gaan: ze kwamen niet opdagen en voerden geen verweer.
Ook al verscheen er niemand namens de huurders, toch keek de kantonrechter zelf kritisch naar het huurcontract. In artikel 9.3 stond dat de huur elk jaar kon stijgen met de consumentenprijsindex (de inflatiecijfers) plus een opslag van minimaal 3 procent. De kantonrechter oordeelt dat dit beding oneerlijk is, omdat de verhuurder de opslag zelf kan bepalen en die nergens is begrensd op 3 procent. De verhuurder had niet uitgelegd waarom het beding in dit geval toch redelijk zou zijn. Daarom vernietigt de kantonrechter het opslagbeding. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover die voor deze zaak van belang waren.
Dat had gevolgen voor de hoogte van de vordering. De verhuurder had de kale huur per 1 juli 2025 verhoogd naar € 1.229,38, terwijl op basis van alleen de inflatie maximaal € 1.098,28 mocht worden gevraagd. Over de vijf maanden van september 2025 tot en met januari 2026 was dus maandelijks € 131,10 te veel in rekening gebracht, samen € 655,50. De verhuurder volgde die berekening zelf in een latere akte en de kantonrechter nam die over. Op de dag van de dagvaarding was daardoor een huurbedrag van € 4.297,22 verschuldigd. Toen de verhuurder in april 2026 haar eis aanpaste, waren ook de termijnen van februari tot en met april niet betaald. Dat bracht de totale achterstand tot en met april 2026 op € 7.618,46.
De kantonrechter ontbindt de huurovereenkomst, omdat de huurders hun verplichting om de huur op tijd te betalen niet nakwamen. De achterstand is volgens de rechter ernstig genoeg om het contract te beëindigen. De huurders moeten de woning daarom verlaten. Omdat er minderjarige kinderen in huis wonen, krijgen ze twee maanden de tijd om elders onderdak te zoeken. Die termijn gaat in nadat het vonnis aan hen is betekend, dat wil zeggen officieel is uitgereikt door een deurwaarder.
Tot de dag van de ontruiming moeten de huurders een maandelijkse vergoeding betalen van € 1.107,08 inclusief servicekosten, vanaf mei 2026. Ruimen ze de woning voor het einde van een maand, dan hoeven ze voor de resterende dagen van die maand niets te betalen. De verhuurder had namelijk niet uitgelegd waarom ze ook voor die dagen een vergoeding zou verdienen. Verhogingen van deze vergoeding mogen alleen onder dezelfde regels als gewone huurverhogingen.
De huurders moeten ook de wettelijke rente betalen over de achterstand vanaf 28 april 2026 en de proceskosten, omdat zij voor het grootste deel in het ongelijk zijn gesteld. De kantonrechter begroot die kosten op € 1.115,09: dagvaardingskosten, griffierecht, salaris voor de gemachtigde en nakosten. Komt het vonnis nog te worden betekend, dan kan daar een bedrag bij komen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct mag worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
De kantonrechter veroordeelt de huurders dus hoofdelijk tot betaling van € 7.618,46 met rente, ontbindt de huurovereenkomst, beveelt ontruiming binnen twee maanden na betekening, en legt hen de maandelijkse vergoeding van € 1.107,08 tot de ontruiming en proceskosten van € 1.115,09 op. Het meer of anders gevorderde wordt afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof legt € 7.500 boete op aan advocatenkantoor voor bankbreuk, na vrijspraak door rechtbank Een advocatenkantoor liet zich in 2017 een vordering van ruim € 170.000 overdragen door een cliënt die op dat moment al jaren niet betaalde. Voor die overdracht betaalde het kantoor ongeveer € 10.000, dat werd verrekend met openstaande declaraties. Een jaar later ging de cliënt failliet. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat het kantoor zich daarmee schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van bankbreuk: het kantoor bevoordeelde zichzelf boven de andere schuldeisers van de gefailleerde.
Het hof beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had het kantoor, dat als vennootschap werd vervolgd, vrijgesproken. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het hof komt tot een ander oordeel over het bewijs, vernietigt het vonnis en doet de zaak opnieuw. De advocaat-generaal vorderde een geldboete van € 50.000, de verdediging pleitte voor vrijspraak.
Het hof beschrijft hoe de cliënt jarenlang vermogen bij derden onderbracht om beslag door schuldeisers te voorkomen. Zo droeg hij een woonboerderij 'met gesloten beurzen' over aan zijn toenmalige advocaat, waarbij de koopsom werd omgezet in een lening en hij het recht behield om terug te kopen. Nadat de rechter die woning in maart 2017 aan hem teruggaf, deed hij twee maanden later hetzelfde met een bekende van hem. De cliënt weigerde bovendien structureel zijn advocaatkosten te betalen. Zijn schuld aan het kantoor liep op tot ruim € 154.000.
De bestuurder van het kantoor, die ook de enige aandeelhouder is, wist volgens het hof van dit patroon. Hij had de cliënt al in 2014 gewaarschuwd dat een faillissement dreigde als die de schulden aan het pensioenfonds niet betaalde. Op 4 april 2017 veroordeelde het gerechtshof de cliënt in een andere zaak tot betaling van ruim € 251.000. Een week later, op 11 april 2017, tekende het kantoor de overeenkomst waarmee de vordering werd overgedragen. Daarin stond dat de Belastingdienst beslag had gelegd voor € 550.000. Dezelfde dag sloot de cliënt een regeling met de Belastingdienst, waardoor de beslagen zouden vervallen en het kantoor een betere positie kreeg om betaald te worden.
Het hof vindt dat een faillissement op dat moment voorzienbaar was en dat het kantoor dat ook had moeten zien. De afspraak uit 2015 om de vordering over te dragen als beloning voor bijstand in een procedure, had het kantoor volgens het hof niet meer moeten uitvoeren. Bovendien lijkt de overeenkomst op een overdracht tot zekerheid van betaling, omdat het meerdere boven de schuld terugging naar de cliënt. Zo kon die doen voorkomen dat de vordering niet meer tot zijn vermogen behoorde.
De handelingen van de bestuurder worden aan de vennootschap toegerekend, omdat ze pasten in de normale bedrijfsvoering en het kantoor ervan profiteerde. Van het primair ten laste gelegde, waaronder de verkoop van onroerend goed, spreekt het hof vrij. Het subsidiair ten laste gelegde, de overdracht van de vordering, acht het bewezen.
Bij de straf weegt mee dat het kantoor geen strafblad heeft. Ook weegt mee dat in de zaak tegen de bestuurder de woning verbeurd is verklaard, zodat het kantoor zijn vordering op de gefailleerde niet meer kan innen. Het hof legt een geldboete van € 7.500 op, aanzienlijk minder dan de gevorderde € 50.000.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht