Hof bekrachtigt schadevergoeding van € 11.080 voor slachtoffer van mishandeling Een man mishandelde in september 2021 een ander tijdens een incident in zijn straat, waarbij het slachtoffer letsel aan zijn kaak opliep en tijdelijk niet kon werken als zelfstandige timmerman. De politierechter in Haarlem veroordeelde de dader in mei 2023 voor mishandeling; dat strafvonnis werd niet aangevochten en staat dus onherroepelijk vast.
Het slachtoffer stapte daarna naar de kantonrechter om zijn schade vergoed te krijgen: het eigen risico van zijn zorgverzekering en gederfde inkomsten omdat hij negen weken niet of nauwelijks kon werken. De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland wees deze vordering van in totaal € 11.080,23 in december 2024 toe en veroordeelde de dader in de proceskosten. Die ging in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam tegen dat vonnis van 18 december 2024.
In hoger beroep voerde de man twee grieven aan. Ten eerste stelde hij dat de kantonrechter zijn beroep op eigen schuld van het slachtoffer ten onrechte onbesproken had gelaten. Hij voerde aan dat hij bij thuiskomst na een voetbaltraining terechtkwam in een dreigende situatie: het slachtoffer zou met een groep mannen overlast hebben veroorzaakt met vuurwerk en lachgas, en hem hebben klemgezet, waarna hij uit noodweer zou hebben geslagen. Het hof oordeelt dat de man niet voldoende heeft toegelicht welke concrete gedraging van het slachtoffer aan de mishandeling heeft bijgedragen, en wijst ook zijn verzoek af om het complete strafdossier alsnog in te brengen ter onderbouwing: nieuwe onderbouwing had bij de memorie van grieven moeten worden aangeleverd. Het beroep op eigen schuld gaat dus niet op.
Ten tweede betwistte de man de onderbouwing van de inkomstenschade, omdat het slachtoffer volgens hem alleen een korte verklaring van zijn opdrachtgever en twee facturen had overgelegd, terwijl gebruikelijke bewijsstukken zoals belastingaangiften en bankafschriften ontbraken. Het hof stelt vast dat het slachtoffer zijn schade van € 10.752 aan gederfde inkomsten weliswaar summier, maar wel voldoende heeft onderbouwd met facturen, een verklaring van zijn opdrachtgever en een toelichting op de gemiste werkdagen. Omdat de man daar in hoger beroep slechts in algemene bewoordingen tegenin bracht, zonder concreet op de aangeleverde stukken in te gaan, komt het hof tot het oordeel dat ook deze grief niet slaagt.
Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigt daarom het vonnis van de kantonrechter volledig: de schadevergoeding van € 11.080,23 plus wettelijke rente blijft in stand. Het hoger beroep heeft geen succes en het hof veroordeelt de man in de proceskosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 362.
Gerechtshof Amsterdam · 21 september 2026
Civiel Recht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Rechter wijst deelgeschil over arbeidsongeval af: advocaat verzweeg feiten Een postsorteerder viel in april 2025 op zijn werk en raakte gewond. Hij wilde dat de rechter vooraf vaststelt dat zijn werkgever aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval. Daarvoor startte hij een deelgeschil, een verkorte procedure waarin een rechter een deel van een schadegeschil beslist om de onderhandelingen tussen partijen vlot te trekken.
De kantonrechter in Utrecht vond het geschil in principe geschikt voor deze route. Partijen verschilden van mening over de vraag of sprake was van een arbeidsongeval waarvoor de werkgever aansprakelijk is, en een oordeel daarover kon de impasse doorbreken. De man moest daarvoor aannemelijk maken dat hij de schade had opgelopen tijdens zijn werkzaamheden. Lukt dat, dan is de werkgever aansprakelijk, tenzij die aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen of dat de schade vooral het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer.
Het ging mis bij de feiten. In het verzoekschrift stond niet hoe het ongeval precies was gebeurd. Pas tijdens de mondelinge behandeling gaf de man een concrete en gedetailleerde beschrijving. Op vragen van de rechter verklaarde zijn advocaat dat hij die toedracht kende en haar bewust niet in het verzoekschrift had opgenomen, om de wederpartij niet wijzer te maken dan nodig.
Volgens de kantonrechter is dat in strijd met de waarheidsplicht. Partijen moeten de hen bekende feiten volledig en naar waarheid aanvoeren, en in een deelgeschil zo vroeg mogelijk. Door de toedracht te verzwijgen kon de werkgever in zijn verweerschrift alleen in algemene bewoordingen op zijn zorgplicht ingaan. Ook kon hij zich niet goed verweren tegen een mogelijk verwijt van opzet of bewuste roekeloosheid. Omdat in een deelgeschil elke partij maar één keer schriftelijk aan het woord komt, was dit niet te herstellen door de feiten alsnog op de zitting te noemen. Daarvoor was een extra schriftelijke ronde nodig geweest, en die past niet in deze procedure.
De rechter woog mee dat de beslissing in een deelgeschil bindend is en hier ging over de vraag of de werkgever aansprakelijk kan worden gehouden. Dat rechtvaardigt volgens hem dat het verzoek wordt afgewezen.
Ook de kosten van het deelgeschil worden niet begroot, wat normaal wel gebeurt. De procedure is volgens de kantonrechter onnodig of onterecht ingesteld. Van een advocaat mag worden verwacht dat hij weet dat het opzettelijk weglaten van relevante feiten in het verzoekschrift in strijd is met een goede procesorde.
De kantonrechter wees het verzoek af. De man krijgt dus geen oordeel dat zijn werkgever aansprakelijk is, en de kosten van zijn deelgeschil worden niet vergoed.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst schadeclaim oud-agent tegen politie na aanhouding af Een 68-jarige man die veertig jaar bij de politie had gewerkt, belde midden in de nacht 112 omdat hij zijn zieke vrouw suf en klagend over hartkloppingen in bed aantrof. Tijdens het gesprek met de centralist kon hij bepaalde medische vragen niet beantwoorden en klonk hij naar eigen zeggen geïrriteerd; de centralist hoorde zijn vrouw kreunend op de achtergrond en verbrak het gesprek. Vanwege een mogelijk vermoeden van huiselijk geweld stuurde de meldkamer de politie naar de woning, nog voordat de ambulance er was.
Toen twee, en kort daarna nog twee agenten arriveerden, opende de man de deur en liet weten dat hij een ambulance had gebeld voor zijn vrouw. Volgens de agenten weigerde hij hen meteen toegang tot de woning; de man zelf stelde later dat hij juist voorop wilde lopen om hen de weg te wijzen. Op geluidsopnamen van een beveiligingscamera bij de buren was echter te horen dat hij letterlijk zei dat de agenten niet binnen mochten komen. Eén agent ging naar binnen om bij de vrouw te kijken, terwijl de andere agenten de man buiten probeerden te houden om voor hun collega een veilige werkomgeving te waarborgen. De man bleef zich verzetten en proberen naar binnen te gaan.
De agenten pakten hem daarop vast, brachten hem op zijn knieën en later op de grond, en boeiden hem. Daarbij raakte hij gewond aan zijn arm, kort na een operatie aan zijn rug een week eerder. Tijdens de worsteling sloeg hij een agent tegen de knie en smeerde hij zijn bebloede arm bewust over de arm van een andere agent, die daar naar eigen zeggen vies van werd. Onderweg naar het cellencomplex noemde hij de agenten uitgescholden voor onder meer mongolen en varkens. Hij bracht die nacht door in een cel en is nooit vervolgd voor het incident.
De man deed op zijn beurt aangifte tegen de agenten wegens mishandeling. De officier van justitie besloot niet tot vervolging over te gaan, omdat de politie voldoende reden had om hem aan te houden en niet anders kon dan geweld gebruiken om zijn verzet te breken. Een beklag tegen die beslissing bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd ongegrond verklaard: het hof achtte het toegepaste geweld rechtmatig en niet in strijd met de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.
De man stelde de politie vervolgens civielrechtelijk aansprakelijk voor de schade die hij door het politieoptreden zou hebben geleden, en vorderde in deze procedure een verklaring voor recht dat de politie onrechtmatig had gehandeld, plus vergoeding van materiële schade van € 2.373,56, immateriële schade van € 14.100 en buitengerechtelijke kosten. Hij stelde dat de agenten de grenzen van proportionaliteit en subsidiariteit hadden overschreden en zonder waarschuwing geweld hadden gebruikt. De politie betwistte dat en beriep zich op een rechtvaardigingsgrond.
De kantonrechter overweegt dat de politie bevoegd is geweld te gebruiken als dat in verhouding staat tot het doel en niet op een minder ingrijpende manier kan worden bereikt, en dat de rechter daarbij terughoudend moet toetsen en niet achteraf zijn eigen beoordeling in de plaats mag stellen van die van de agent in de hitte van de strijd. Op basis van de camerabeelden en de onder ede afgelegde processen-verbaal van de vier agenten gaat de kantonrechter ervan uit dat de man de agenten meteen de toegang tot de woning weigerde en zich bleef verzetten ondanks herhaalde verzoeken om rustig te blijven. Het toegepaste geweld, bestaande uit vastpakken, op de knieën en later op de grond brengen, acht de kantonrechter passend bij de mate van verzet en dus proportioneel; van bovenmatig geweld, zoals knieën in de rug of een klap tegen een muur, is niets aangetoond. Een uitdrukkelijke waarschuwing vooraf was niet nodig omdat de agenten al herhaaldelijk hadden gevraagd om medewerking.
Omdat de agenten volgens de kantonrechter binnen de grenzen van artikel 7 van de Politiewet zijn gebleven, bestond een rechtvaardigingsgrond voor het geweld en is van een onrechtmatige daad van de politie geen sprake. De kantonrechter erkent het persoonlijke leed van de man en zijn vrouw, maar wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.008.
Rechtbank Limburg · 5 augustus 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht