Ondernemingskamer beveelt onderzoek bij zorgbedrijf Family Care Almere Overgooi wegens twijfel over beleid Een zorgonderneming in Almere die met publiek geld wordt gefinancierd, moet worden doorgelicht. De Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam heeft een onderzoek bevolen naar het beleid en de gang van zaken van Family Care Almere Overgooi B.V. vanaf de oprichting op 28 december 2021. De rechter oordeelde dat er gegronde redenen zijn om te twijfelen aan een juist beleid.
Het verzoek kwam van een vrouw uit Almere, die samen met anderen belanghebbende is bij het bedrijf. Zij vroeg om een onderzoek en om spoedmaatregelen. Het bedrijf en twee van de betrokkenen uit Lelystad vroegen om afwijzing, net als een derde belanghebbende uit Almere. De zaak werd op 22 oktober 2026 behandeld en de Ondernemingskamer sprak dezelfde dag mondeling uit.
De rechter somt tien punten op die twijfel wekken. Sinds de oprichting is er slechts één aandeelhoudersvergadering gehouden, op 1 juli 2025, terwijl de statuten een jaarlijkse vergadering voorschrijven. De jaarrekeningen over 2023 en 2024 zijn niet opgemaakt. De jaarrekening over 2022 is bij de Kamer van Koophandel gedeponeerd als vastgesteld, maar is nooit op een aandeelhoudersvergadering vastgesteld.
Ook ontbreken de statutair verplichte raad van commissarissen en cliëntenraad. Een van de belanghebbenden staat vermoedelijk als commissaris ingeschreven in het Handelsregister, maar zegt zelf nooit commissaris te zijn geweest. Daarnaast gaf een van de bestuurders in december 2024 aan de Kamer van Koophandel door dat hij met terugwerkende kracht vanaf 1 juli 2023 zelfstandig bevoegd was het bedrijf te vertegenwoordigen, terwijl er een gezamenlijke vertegenwoordigingsbevoegdheid gold.
Ook de geldstromen roepen vragen op. Er zijn grote bedragen overgemaakt naar een van de belanghebbenden, zonder dat de afspraken over haar inzet deugdelijk zijn vastgelegd, en die bedragen lijken buitensporig. Uit de bankafschriften blijkt dat grote bedragen contant zijn opgenomen, terwijl onduidelijk is gebleven waarvoor. De Ondernemingskamer kon bovendien niet vaststellen dat het bedrijf aan de wettelijke administratieplicht voldoet. Tot slot is er geen jaarverantwoording over 2024 opgemaakt voor de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, en is onduidelijk welke vergoeding de (oud-)bestuurders voor hun werk krijgen.
De Ondernemingskamer vindt dit samen genoeg om een onderzoek noodzakelijk te achten. Een belangenafweging leidde niet tot een andere uitkomst. Omdat het bedrijf wordt gefinancierd met publieke middelen, wegen de onduidelijke geldstromen en de gebrekkige administratie extra zwaar.
Naast het onderzoek treft de rechter onmiddellijke voorzieningen. Naast de huidige bestuurder komt er een nader aan te wijzen bestuurder met beslissende stem. Deze bestuurder kan het bedrijf zelfstandig vertegenwoordigen, en zonder hem kan het bedrijf niet worden vertegenwoordigd. Hij mag ook de ontbrekende verantwoordingen opmaken en met de Inspectie en andere instanties delen.
Wie het onderzoek gaat doen, is nog niet bepaald. De rechter houdt de aanwijzing van een onderzoeker voorlopig aan om te bezien of de nieuwe bestuurder het geschil al kan oplossen. Elke partij of de nieuwe bestuurder kan de Ondernemingskamer op elk moment vragen alsnog een onderzoeker aan te wijzen. Het onderzoeksbudget wordt later vastgesteld, nadat de onderzoeker binnen zes weken een plan van aanpak en een begroting heeft ingediend.
De Ondernemingskamer beveelt dus het onderzoek vanaf 28 december 2021 en benoemt een extra bestuurder met beslissende stem. De kosten van het onderzoek en het salaris van de bestuurder komen voor rekening van het bedrijf, dat zekerheid moet stellen voor de betaling van het onderzoek. Elke partij draagt de eigen proceskosten. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en al het overige dat is verzocht, wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank wijst claim van aannemer op bestuurders van horecabedrijf af: geen persoonlijk ernstig verwijt Een groot horecapand aan de markt in een Brabantse stad stond al een paar jaar leeg toen twee ondernemers het plan opvatten om er een horecagelegenheid in te openen. Daarvoor was een grote verbouwing nodig. Zij richtten via hun eigen holdingvennootschappen een werkmaatschappij op, die het pand per 1 januari 2023 ging huren. Voor de verbouwing schakelden zij Bouwbedrijf Lymbouw in. Dat bedrijf begon medio december 2022 met de werkzaamheden. Op 27 februari 2023 werd een gewijzigde aannemingsovereenkomst ondertekend, na een offerte van 16 februari 2023 van ruim € 387.000 exclusief btw.
De werkmaatschappij betaalde de facturen van Lymbouw tot en met 17 april 2023, in totaal ruim € 521.000 exclusief btw. Daarna bleven de facturen onbetaald: ruim € 115.000 exclusief btw voor de periode tot de opening op 9 juni 2023 en ruim € 199.000 exclusief btw voor de periode daarna. In een arbitrageprocedure werd de werkmaatschappij veroordeeld tot betaling van ruim € 479.000. Op 24 juni 2025 ging zij op eigen aangifte failliet. Lymbouw bleef daardoor onbetaald zonder verhaal en sprak de twee ondernemers en hun holdings aan voor het bedrag, van € 398.892,85 (subsidiair € 131.603,50, meer subsidiair € 47.865,83). Volgens Lymbouw wisten zij of hadden zij moeten begrijpen dat de werkmaatschappij de verplichtingen niet kon nakomen. Ook hadden zij volgens Lymbouw eerder faillissement moeten aanvragen. Verder beriep Lymbouw zich op groepsaansprakelijkheid.
De rechtbank begint met de maatstaf. Een bestuurder is naast de vennootschap alleen aansprakelijk als hem persoonlijk een ernstig verwijt te maken valt. Die hoge drempel geldt volgens de rechtbank ook bij een beroep op groepsaansprakelijkheid. Anders zou de drempel te omzeilen zijn. Voor het aangaan van verplichtingen waarvan de bestuurder wist of moest begrijpen dat de vennootschap ze niet kon nakomen en geen verhaal zou bieden, is bovendien vereist dat hij dat inzicht had op het moment van aangaan. Dit is de zogeheten Beklamel-norm.
Van die wetenschap is in februari en maart 2023 volgens de rechtbank onvoldoende gebleken. De werkmaatschappij had een financiering van € 900.000 van de bank, een rekening-courantkrediet van € 157.000, € 475.000 eigen inbreng van de ondernemers en € 150.000 van de verhuurder tot haar beschikking. Dat was in totaal € 1.525.000. De offerte van februari 2023 viel ruim binnen het bedrag dat voor de verbouwing was bestemd. Een kostenoverzicht van Lymbouw met forse overschrijdingen kwam pas op 30 maart 2023. Daarna betaalde de werkmaatschappij nog facturen tot en met 17 april 2023.
Voor de periode daarna was het aan Lymbouw om concreet te stellen welke nieuwe opdrachten de bestuurders nog gaven, wanneer dat gebeurde en hoeveel die extra zouden kosten. Dat heeft Lymbouw volgens de rechtbank niet gedaan. Dat een factuur van na 17 april 2023 dateert, zegt niets over het moment van de opdracht. Verslagen van wekelijkse bouwvergaderingen waarin de kosten zouden zijn genoemd, heeft Lymbouw niet overgelegd. Een uitzondering is een opdracht voor cortenstalen bekleding van een DJ-booth op 11 mei 2023 van € 1.649,35. Dat bedrag is te gering voor aansprakelijkheid. De rechtbank wijst er ook op dat een aannemer die een stelpost voorstelt, de opdrachtgever tijdig moet waarschuwen als de begrote kosten in betekenende mate dreigen te worden overschreden.
De overige verwijten slagen evenmin. Een lege projectvennootschap, zoals in het arrest van de Hoge Raad waarop Lymbouw zich beriep, was de werkmaatschappij niet. De toezegging in juni 2023 dat er betaald zou worden en het voorstel in juli 2023 om de helft van de vorderingen aan een andere vennootschap te factureren, veranderden niets aan haar financiële positie. Verweer voeren tegen een faillissementsverzoek is niet onrechtmatig. Dat Lymbouw daarna een dure arbitrageprocedure koos, ligt volgens de rechtbank aan haar eigen keuze en niet aan het gedrag van de bestuurders.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Lymbouw af. Lymbouw moet de proceskosten van de ondernemers en hun holdings betalen, begroot op € 14.496,00, en daar komen € 98,00 nakosten bij als zij niet tijdig betaalt.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Franchisenemer hoeft niet persoonlijk in te staan voor schulden: ondertekening onvoldoende bewezen Op 9 juni 2023 kwamen de bestuurder van franchisegever Oh My Sushi, een medewerker en de eigenaar van een transportbedrijf bijeen. Volgens Oh My Sushi tekende de eigenaar die dag digitaal de franchiseovereenkomst, namens zijn bv. De eigenaar zegt dat het slechts een adviesgesprek was en dat hij nooit heeft getekend, onder meer omdat hij daarmee persoonlijk aansprakelijk zou worden. Over die handtekening ging het geschil.
De rechtbank Amsterdam had Oh My Sushi in een tussenvonnis van 5 november 2025 opgedragen te bewijzen dat de elektronische handtekening onder de overeenkomst van 9 juni 2023 van de gedaagden afkomstig is. Daarna zijn getuigen gehoord, en Oh My Sushi overlegde ook een schriftelijke verklaring van een derde.
De bestuurder van Oh My Sushi verklaarde dat de eigenaar tijdens de bijeenkomst heeft getekend. Zijn broer en zakenpartner bevestigde dat hem dat later die dag telefonisch is verteld. De rechtbank gaf aan dat laatste verhaal weinig gewicht, omdat de broer er zelf niet bij was en dus niet uit eigen waarneming kon verklaren. Bovendien zijn beiden nauw betrokken bij Oh My Sushi, waardoor hun verklaringen extra kritisch moeten worden bekeken.
De verklaring van de bestuurder staat lijnrecht tegenover die van de eigenaar. De enige andere persoon die bij de bijeenkomst was, de medewerker van Oh My Sushi, is niet als getuige gehoord. Oh My Sushi had hem wel opgeroepen, maar hij verscheen niet, en daarna zag zij ervan af hem te horen. De rechtbank noemt dat een manco in de bewijslevering. De schriftelijke verklaring die hij wel afgaf heeft maar beperkte waarde: hij legde die niet onder ede af, de eigenaar kon hem er geen vragen over stellen en hij zegt er niets over het telefoongesprek waarvan de twee broers gewag maken. Twee getuigen van de eigenaar verklaarden juist dat hij hun zei niet te hebben getekend en dat ook niet te willen.
Oh My Sushi is daarom niet geslaagd in het bewijs dat de eigenaar de overeenkomst heeft ondertekend. Daardoor staat niet vast dat is afgesproken dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen van zijn bv uit de franchiseovereenkomst. Ook een non-concurrentiebeding voor de duur van de overeenkomst is niet komen vast te staan. De vorderingen die daarop berusten wijst de rechtbank af. Dat gold volgens het tussenvonnis al voor de vorderingen op basis van een non-concurrentiebeding dat na afloop van de overeenkomst zou gelden.
Toegewezen is wel de vordering tot betaling van de franchisevergoedingen over juli 2024 tot en met maart 2025. Het gaat om € 22.021,48, plus wettelijke handelsrente vanaf de dag van de dagvaarding. Dat bedrag moet de bv betalen. Omdat beide partijen deels gelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechtbank verklaarde de betalingsveroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst claim van € 83.000 op bestuurders van Havirit af: geen ernstig verwijt voor onbetaalde schuld Een projectvennootschap die een handelsplatform voor tuinbouwproducten moest realiseren, raakte na het stopzetten van de samenwerking in geldnood en bleef een schuld van € 80.000 onbetaald. Twee bedrijven uit het Berkelse concern achter dat project, Netherlands Commodity Exchange (NLCE) en Shouguang Vegetable Industry Holding Group (SVG), probeerden dat bedrag daarom bij de bestuurders van de vennootschap te halen. Dat lukt niet: de rechtbank Amsterdam wijst alle vorderingen af.
Het gaat om Havirit B.V., in 2017 opgericht voor een project met NLCE en SVG. Zij zouden samen een handelsplatform opzetten voor de handel in tuinbouwproducten en in financiële producten daarover. In augustus 2020 zetten NLCE en SVG het project on hold, zonder dat er een vergunning was. Havirit liet daarna beslag leggen op bezittingen van NLCE en SVG en begon procedures over betaling van facturen. De rechtbank Rotterdam en het gerechtshof Den Haag verklaarden zich onbevoegd, omdat partijen arbitrage waren overeengekomen. In de arbitrageprocedure die Havirit daarna startte, werden al haar vorderingen in juni 2025 afgewezen. Zij werd veroordeeld in de proceskosten van NLCE en SVG, vastgesteld op € 80.000.
Havirit betaalde dat bedrag niet. Haar eigen vermogen was inmiddels negatief en haar enige activa was een belang van 15 procent in NLCE. NLCE en SVG stapten daarom naar de rechter om de bestuurder van Havirit, een andere vennootschap, en de bestuurder daarvan, een natuurlijke persoon, persoonlijk aansprakelijk te stellen voor in totaal € 83.480,98. Dat bedrag bestond uit de arbitrale proceskosten met rente en verlofkosten, plus de kosten van een beslaggarantie die zij hadden gesteld om de beslagen van Havirit op te heffen.
De rechtbank legt uit dat in beginsel alleen de vennootschap zelf haar schulden moet betalen. Een bestuurder is alleen persoonlijk aansprakelijk als hem een ernstig persoonlijk verwijt valt te maken. Die drempel ligt hoog, mede om te voorkomen dat bestuurders uit angst voor aansprakelijkheid defensief gaan handelen.
NLCE en SVG verweten de bestuurder in de eerste plaats dat Havirit de arbitrageprocedure begon terwijl duidelijk was dat zij een kostenveroordeling niet zou kunnen betalen. De rechtbank vindt dat geen ernstig verwijt. Er bestaat geen regel dat een partij vooraf geld moet reserveren voor een mogelijke kostenveroordeling. Dat zou het recht op toegang tot de rechter te veel beperken. Het risico dat een wederpartij een kostenveroordeling niet kan verhalen, is volgens de rechtbank een aanvaardbaar maatschappelijk risico. Misbruik van procesrecht was niet gesteld en is ook niet gebleken. Dat de bestuurder na het arbitrale vonnis geen extra geld meer in Havirit stak, is evenmin onrechtmatig, want daartoe was hij niet verplicht.
Ook de andere verwijten slagen niet. NLCE en SVG stelden dat inkomsten na 2020 bewust buiten Havirit waren gehouden en in een andere holding terecht waren gekomen. Zij onderbouwden dat alleen met verwijzingen naar LinkedIn-pagina's, en dat is volgens de rechtbank te weinig. Dat zij als enige schuldeisers onbetaald bleven, klopt niet: ook de Belastingdienst, de advocaat en de accountant van Havirit kregen niet alles. Van ongeoorloofde selectieve betaling is geen sprake. Wat Havirit na het arbitrale vonnis nog ontving, ging grotendeels naar de Belastingdienst als preferente schuldeiser, naar de advocaat en naar de accountant. Een teruggestort voorschot van het arbitrage-instituut ging terug naar de bestuurder, die dat voorschot zelf had voorgeschoten.
Voor de schade door het beslag oordeelt de rechtbank dat Havirit onrechtmatig handelde: het beslag bleek achteraf ten onrechte gelegd, want haar vordering was afgewezen. Maar NLCE en SVG hadden niet uitgelegd waarom de bestuurder daarvoor een persoonlijk ernstig verwijt treft. Daarom is ook dat deel niet toewijsbaar.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. NLCE en SVG moeten hoofdelijk de proceskosten van de bestuurders betalen, begroot op € 5.764, en dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht Hof houdt beslagen op aandelen EuroChem op, maar schrapt hoge proceskosten Twee bouwbedrijven uit de Tecnimont-groep voeren een groot geschil met het EuroChem-concern over een kunstmestfabriek in het Russische Kingisepp. De Italiaanse vennootschap Tecnimont en MT Russia vorderen in een arbitrageprocedure in Londen ruim € 818 miljoen van EuroChem. Om die vordering veilig te stellen legden zij in Nederland en België beslag op vermogen van EuroChem Group AG en de Nederlandse tussenholding EuroChem International. Aanleiding was dat EuroChem International op 6 november 2025 haar aandelen in het Belgische EuroChem Antwerpen overdroeg aan het Zwitserse moederbedrijf. Daardoor, zo stelden de bouwbedrijven, konden die aandelen niet langer indirect via de Nederlandse holding in beslag worden genomen. Volgens hen was de overdracht bedoeld om hun verhaal te frustreren.
De voorzieningenrechter in Haarlem verleende op 5 februari 2026 verlof voor de beslagen. Op 9 april 2026 hief dezelfde rechtbank ze weer op, omdat de bouwbedrijven het beslagverlof niet volledig hadden toegelicht. Zij hadden niet verteld dat kort daarvoor in Zwitserland een beslagprocedure was afgerond, waarin de Zwitserse rechter geen aanwijzingen zag dat EuroChem vermogen wegsluisde. Ook de verklaring dat EuroChem bereid was zich te verbinden tot informatie vooraf over overdrachten buiten de EU en Zwitserland, ontbrak. De bouwbedrijven moesten daarbij de werkelijke proceskosten van € 48.328,57 betalen. Tecnimont en MT Russia gingen in hoger beroep; EuroChem kwam in incidenteel beroep op om een hogere kostenvergoeding te krijgen. Het gerechtshof Amsterdam beslist in dit arrest.
Het hof oordeelt dat de bouwbedrijven inderdaad hun verplichting tot volledige en juiste informatie (artikel 21 Rv) hebben geschonden. Een beslagrekest moet alle procedures noemen die inzicht geven in de verhaalsmogelijkheden, ook buitenlandse. Dat de Zwitserse zaak over een andere rechtsvraag ging, maakt dat niet anders. Toch is die schending volgens het hof niet zwaar genoeg om de beslagen alleen daarom op te heffen. De Zwitserse uitspraak ging over vrees voor verduistering van vermogen, terwijl voor het grootste deel van de beslagen die vrees niet eens vereist is. Het hof acht niet aannemelijk dat de beslagrechter het verlof voor die beslagen zou hebben geweigerd.
De beslagen houden het hof echter om een andere reden niet overeind. De vordering waarvoor ze zijn gelegd, is volgens het hof summierlijk ondeugdelijk. Een conservatoir beslag is een bewarende maatregel en geen verhaal zelf. De aandelen in EuroChem Antwerpen zijn niet aan verhaal onttrokken: ze blijven in handen van EuroChem Group AG en beschikbaar voor verhaal als in de arbitrage een vordering wordt toegewezen. Het Zwitserse moederbedrijf staat bovendien onder Zwitsers staatstoezicht en onder sanctieregels, waardoor het die aandelen niet zomaar buiten de EU of Zwitserland kan brengen. Het enkele feit dat in Nederland eenvoudiger beslag kan worden gelegd dan in België of Zwitserland, maakt de overdracht niet nietig, vernietigbaar of onrechtmatig. Ook bij een afweging van belangen wint EuroChem: de bouwbedrijven houden voldoende verhaal, onder één schuldenaar, en daarnaast zijn in de Zwitserse zaak veel andere vermogensbestanddelen genoemd.
De volledige proceskostenveroordeling gaat wel van tafel. Daarvoor is alleen plaats bij buitengewone omstandigheden zoals misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen, en daar past volgens het hof terughoudendheid bij. Dat de bouwbedrijven de Zwitserse procedure verzwegen, is onvoldoende, mede omdat de vordering niet kansloos is. De gevraagde vergoeding van de kosten van de Belgische procedure wijst het hof af, omdat EuroChem geen spoedeisend belang had gesteld. Het hof bekrachtigt dus de opheffing van de beslagen en verlaagt de kostenveroordeling tot het gebruikelijke tarief.
Het hof bekrachtigt het vonnis, behalve de proceskostenveroordeling. Tecnimont en MT Russia moeten voor de eerste aanleg € 2.815,57 betalen in plaats van de werkelijke kosten. In het hoger beroep draagt iedere partij de eigen kosten. EuroChem moet de bouwbedrijven € 1.290 betalen voor het incidentele beroep dat het verloor.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht