Buurvrouw moet twee camera's op perceel van schoonzoon verwijderen, anders mag deurwaarder de woning in Twee buren, die ook familie van elkaar zijn, liggen al geruime tijd met elkaar overhoverhoop over camera's. De vrouw plaatste binnenshuis meerdere camera's aan de voor- en achterkant van haar woning. Haar schoonzoon, die naast haar woont met zijn vrouw en kinderen, ervaart dat als een voortdurende inbreuk op zijn privacy. Hij kaartte het aan bij zijn schoonmoeder, bij buurtbemiddeling, de Autoriteit Persoonsgegevens en de gemeente, en stuurde sommatiebrieven. Niets hielp.
De schoonzoon begon daarom een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Omdat de vrouw niet op de zitting verscheen, wees de voorzieningenrechter op 3 april 2026 een verstekvonnis. Daarin kreeg zij 48 uur om de camera's te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 25.000. De vrouw ging niet in hoger beroep en haalde de camera's niet weg, ook niet nadat de deurwaarder het vonnis op 7 april 2026 had betekend en ook niet na een nieuwe sommatie van 5 augustus 2026. De schoonzoon legde op 11 juni 2026 beslag onder de Sociale Verzekeringsbank en startte een nieuw kort geding.
Tijdens de mondelinge behandeling van 28 september 2026 beperkte hij zijn bezwaar tot twee van de drie camera's: die achter het raam aan de voorzijde op de begane grond en die achter het raam aan de achterzijde op de eerste verdieping. De voorzieningenrechter oordeelt dat deze twee camera's onrechtmatig inbreuk maken op zijn privacy. Hoewel iemand in beginsel een camera mag plaatsen om de eigen woning te beschermen, mag dat niet ook het perceel van een ander in beeld brengen. Foto's van de schoonzoon laten zien dat beide camera's op zijn perceel zijn gericht, en de afstand tussen de percelen is klein. De vrouw beweerde dat haar camera's alleen haar eigen perceel filmen, maar bracht daarvoor geen bewijs, zoals camerabeelden. Dat de camera's meedraaien met de bewegingen van de schoonzoon op zijn eigen terrein, wijst volgens de rechter juist op het filmen van zijn perceel. Bovendien hangen de camera's al twee jaar, dus de inbreuk is structureel.
Het beroep van de vrouw op haar eigen veiligheid slaagt niet. Zij houdt nog een camera beneden achter en een ringbelcamera aan de voorkant, zodat zij haar eigen terrein kan blijven bewaken. Haar vermoeden dat de schoonzoon haar zonnescherm beschadigde, onderbouwde zij niet. De belangenafweging pakt uit in het voordeel van de schoonzoon.
Omdat de dwangsommen hun doel niet hebben bereikt, krijgt de schoonzoon ook een machtiging op grond van artikel 3:299 BW. Houdt de vrouw zich niet aan het bevel, dan mag hij met een deurwaarder de camera's laten verwijderen. Het weghalen van camera's in een woning geldt als gedeeltelijke ontruiming, en alleen de gerechtsdeurwaarder mag daarvoor zonder toestemming de woning binnengaan. Een slotenmaker of de schoonzoon zelf mag dat niet. De machtiging geldt ook voor opnieuw geplaatste camera's die op zijn perceel zijn gericht, na een sommatie en een vaststelling door de deurwaarder, maar vervalt zodra partijen niet meer naast elkaar wonen. De kosten van de deurwaarder, inclusief redelijke opslagkosten, komen voor rekening van de vrouw.
De vordering tot betaling van € 25.000 aan verbeurde dwangsommen wijst de voorzieningenrechter af. De vordering is wel aannemelijk gemaakt, maar de schoonzoon onderbouwde onvoldoende waarom hij daar in een spoedprocedure direct recht op heeft. Dat zijn schoonmoeder 'op leeftijd' is en het onzeker is hoe lang zij nog verhaal biedt, is daarvoor te weinig. Omdat partijen familie zijn, draagt ieder de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Verhuurder wint verzet van huurster met kinderen: ontbinding om huurachterstand blijft staan Een verhuurder die door het uitblijven van de huur zelf in financiële problemen kwam en haar eigen woning kwijtraakte, heeft in een verzetprocedure gelijk gekregen tegen haar huurster. De huurder betaalde de huur niet en liet een achterstand van ruim drie maanden ontstaan. Over de periode tot en met augustus 2025 ging het om € 3.357,89, met rente en kosten.
De verhuurder startte daarom een rechtszaak. Omdat de huurster niet verscheen, wees de rechtbank Rotterdam op 18 september 2025 bij verstek de ontbinding van de huurovereenkomst, de ontruiming van de woning en betaling van de achterstand toe. Een verstekvonnis is een vonnis dat wordt gewezen als de gedaagde niet reageert op de dagvaarding. De huurster ging op tijd in verzet, de procedure waarmee je zo'n vonnis laat toetsen. De zaak kwam daarmee opnieuw bij de kantonrechter.
De huurster voerde meerdere verweren. Zij zei dat zij door de Toeslagenaffaire in overmacht verkeerde. Ook vond zij dat een ontruiming niet in verhouding stond tot de gevolgen voor haar minderjarige kinderen, onder verwijzing naar artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Verder meende zij dat de verhuurder haar te snel voor de rechter had gebracht, zonder de gemeentelijke vroegsignalering af te wachten, en dat de buitengerechtelijke incassokosten onterecht waren omdat de aanmaningen haar niet zouden hebben bereikt. Inmiddels had zij de woning in december 2025 vrijwillig ontruimd en had de gemeente de oorspronkelijke achterstand betaald. Partijen spraken af dat eventuele schade aan de woning en de borg buiten deze procedure bleven.
De kantonrechter wees alle verweren af. Het betalen van de huur is volgens hem de kernverplichting van een huurder. Een ontruiming is ingrijpend, zeker voor kinderen, maar dat maakt de ontbinding niet onterecht. Tegenover het woonbelang van de huurster staan de zwaarder wegende belangen van de verhuurder. Bovendien bleek dat de huurster ook na augustus 2025 geen huur betaalde.
Ook het verweer over de vroegsignalering slaagde niet. De verhuurder had onweersproken de achterstand bij de gemeente gemeld, en uit de verklaring van de gemachtigde van de huurster bleek dat haar situatie, mede door de Toeslagenaffaire, al bij de gemeente bekend was. Van een verhuurder hoeft niet te worden verwacht dat zij haar recht op huur opschort tot een schuldhulptraject is opgestart.
Bij de incassokosten oordeelde de rechter dat de huurster te weinig concreets had aangevoerd. Zij had gezegd bijna geen brieven te hebben ontvangen, maar niet uitgelegd welke problemen er met de bezorging waren geweest. Dat derden toegang hadden tot haar brievenbus komt voor haar eigen rekening en risico. Zij had bovendien zelf verklaard minstens één aanmaning te hebben gekregen, waarmee zij naar Wegwijzer was gegaan, en zij deed op 9 juli 2025 nog een deelbetaling van € 100. Zij kende haar achterstand dus en kreeg ruim de kans om te betalen. De incassokosten van € 202,50 zijn terecht toegewezen.
De kantonrechter bekrachtigt daarom het verstekvonnis van 18 september 2025. Bedragen die de huurster inmiddels heeft betaald, bijvoorbeeld via de gemeente of loonbeslag, gaan van haar schuld af. Zij moet ook de kosten van de verzetprocedure betalen, begroot op € 506.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Huurder moet zelfgebouwde trap naar zolder laten slopen en herstelkosten tot € 13.322 betalen Een huurster in Breda liet in haar woning een vaste trap naar de zolder plaatsen, zonder dat haar verhuurder daarvoor toestemming had gegeven. Daarvoor werd een opening in de betonnen zoldervloer gezaagd. Toen de verhuurder, vereniging Laurentius, daar op 12 juni 2025 achter kwam, vroeg zij de werkzaamheden direct te stoppen en liet de volgende dag stempels in de woning plaatsen. De trap was op dat moment nog niet af.
Laurentius wil dat de trap verdwijnt en dat de woning in de oorspronkelijke staat wordt hersteld. Volgens de verhuurder is de betonvloer doorgezaagd, waardoor de constructieve veiligheid niet meer te controleren is. Omdat het om de draagconstructie gaat, wil zij het werk zelf door een professionele aannemer laten uitvoeren. De huurster moet dat toelaten en de kosten betalen. Laurentius raamt die kosten op € 13.322,64, op basis van een offerte van De Kok Bouwgroep.
De huurster voerde verweer. Zij betwistte dat de vloer constructief was aangetast en wees erop dat de werkzaamheden nog niet klaar waren. Volgens haar was haar eerder verteld dat het herstel tussen € 4.000 en € 4.500 zou kosten. Ook vond zij het in strijd met het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, omdat de buren wel een vaste trap naar zolder zouden hebben. Zelf vroeg zij de rechter om Laurentius te veroordelen alsnog toestemming voor de trap te geven.
De kantonrechter stelt vast dat vaststaat dat de huurster voor de trap toestemming nodig had en die niet heeft gevraagd. De huurovereenkomst en de wet geven de verhuurder dan het recht te eisen dat de verandering op kosten van de huurder ongedaan wordt gemaakt. Dat dit niet onevenredig is, ligt volgens de rechter voor de hand: het gaat om werk dat de constructie van het pand raakt en dus ook de veiligheid. Het beroep op de buren slaagt niet. Ter zitting bleek dat het niet om de directe buren ging maar om een andere woning in de wijk, en welke woning dat is, heeft de huurster niet duidelijk gemaakt.
Ook haar eigen vordering strandt. De rechter leest die als een verzoek om een machtiging op grond van artikel 7:215 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek. Zo'n machtiging kan niet worden verleend nadat de verandering al is aangebracht, en dat erkende de huurster op de zitting zelf. Zij is daarom niet-ontvankelijk in haar vordering.
Over de kosten oordeelt de kantonrechter dat de offerte niet onredelijk is en dat de huurster die onvoldoende gemotiveerd heeft betwist. Zij moet de herstelkosten betalen tot maximaal € 13.322,64. De rechter gaat ervan uit dat Laurentius alleen de werkelijk gemaakte kosten in rekening brengt als die lager uitvallen.
Een tweede punt betreft de tegelvloer, die Laurentius ook zonder toestemming geplaatst vond. Bij aanvang van de huur had de huurster een tegelvloer van de vorige huurder overgenomen, die zij later door laminaat had vervangen om daarna weer tegels te leggen. Laurentius heeft volgens de rechter niet aangetoond dat zij nu belang heeft bij herstel van de vloer, en niet duidelijk gemaakt wat de oorspronkelijke staat was. Die vordering wordt afgewezen.
Weigert de huurster de werkzaamheden te gedogen, dan mag Laurentius de woning tijdelijk en gedeeltelijk laten ontruimen, voor zover dat voor het werk nodig is. Gezien haar eerdere houding begrijpt de rechter dat de verhuurder daar belang bij heeft: zo hoeft zij niet opnieuw te procederen. De huurster hoeft de woning niet te verlaten als zij het werk gedoogt of als het zonder ontruiming kan.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt de huurster op 4 november 2026 om het verwijderen van de trap en het herstel van de schade en de vlizotrap te gedogen. Voor het geval zij dat niet doet, moet zij het gehuurde tijdelijk en voor zover nodig ontruimen. Zij betaalt € 553,77 proceskosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. In reconventie wordt zij niet-ontvankelijk verklaard, zonder proceskosten. De vordering over de tegelvloer en het meer of anders gevorderde zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 4 november 2026
Civiel Recht Rechter zet huurder uit woning om € 4.050 achterstand en schrapt boete als oneerlijk beding Een huurder uit Limburg heeft vanaf juni 2026 geen huur meer betaald voor zijn woning. De huurovereenkomst liep pas sinds 1 januari 2026. De huur bedroeg € 900 per maand, inclusief € 75 aan voorschot voor servicekosten en € 200 voor gas, water en elektra. Eind september stond de teller al op € 3.150, na de huur van oktober was dat € 4.050, ruim vier maanden huur.
De verhuurder, Stichting Juridisch Eigenaar Solida Residential I, stuurde op 13 augustus 2026 via haar beheerder een brief met het verzoek binnen veertien dagen te betalen. De huurder reageerde daar niet op. Daarna meldde Solida hem op 28 augustus 2026 aan bij de gemeente Sittard-Geleen voor vroegsignalering, een hulpprogramma voor mensen met beginnende betalingsproblemen. Ook dat leidde niet tot betaling. Solida vroeg de kantonrechter in kort geding om ontruiming van de woning en betaling van de achterstand.
De huurder erkende de achterstand. Hij vertelde dat hij in de problemen kwam toen hij een bedrijf wilde starten, dat hij inmiddels een bijstandsuitkering had aangevraagd en dat hij bewindvoering wilde aanvragen. Verlies van zijn woning zou het volgens hem moeilijker maken zijn leven weer op orde te krijgen. Zijn ouders waren bereid de achterstand te betalen. De kantonrechter gaf hem tot 26 oktober 2026 om 12.00 uur de tijd om te melden dat die betaling was gedaan. Dat gebeurde niet; Solida meldde dat zij niets had ontvangen.
De kantonrechter vond dat Solida een spoedeisend belang had. De hypotheeklasten, gemeentelijke lasten en fiscale eigenaarslasten lopen door terwijl de huur uitblijft, en de achterstand groeit. Een ontruiming in kort geding grijpt diep in, dus de rechter is terughoudend. Toewijzing kan alleen als het belang van de verhuurder zwaarder weegt en het aannemelijk is dat een bodemrechter de huurovereenkomst zou ontbinden. Een achterstand van drie maanden is bij woonruimte in beginsel ernstig genoeg voor ontbinding. Hier ging het om ruim vier maanden, die in meerdere maanden was opgelopen. De persoonlijke omstandigheden van de huurder en de uitgebleven betaling door zijn ouders gaven geen reden om anders te beslissen.
Een deel van de vordering wees de rechter af. Solida eiste € 475 aan contractuele boetes: 10 procent van het verschuldigde bedrag per maand, met een minimum van € 20 per maand, zonder maximum. Omdat de huurder een consument is, toetste de rechter ambtshalve of dit beding oneerlijk is. De boete ligt veel hoger dan de wettelijke rente die een consument normaal verschuldigd is, en zij kan onbeperkt oplopen. Solida kon op de zitting niet uitleggen waarom het beding niet oneerlijk zou zijn. De rechter oordeelde dat het evenwicht tussen de partijen aanzienlijk wordt verstoord en dat een bodemrechter het beding waarschijnlijk oneerlijk zal vinden. Solida kan er daarom geen beroep op doen.
De kantonrechter veroordeelde de huurder om de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis te ontruimen en schoon en leeg achter te laten, met afgifte van alle sleutels. Hij moet de achterstand van € 4.050 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en daarna € 900 per maand vanaf 1 november 2026 tot en met de maand van de ontruiming. Daarnaast moet hij € 337,50 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.664,46 aan proceskosten betalen. De boete van € 475 en het meerdere van de incassokosten werden afgewezen.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter dwingt verhuurder niet tot schuldregeling na achterstallige huur en vertrek zonder opzegging Een man uit Rotterdam die zijn huur in België niet meer betaalde en met de noorderzon vertrok, kan zijn verhuurder niet dwingen akkoord te gaan met een schuldregeling waarbij de verhuurder niets terugziet. De rechtbank Rotterdam wees het verzoek om een zogeheten gedwongen schuldregeling af.
De man had vier schuldeisers met in totaal € 9.400,71 aan vorderingen. Via schuldhulpverlening bood hij zijn schuldeisers een regeling aan waarbij zij 0% van hun vordering zouden krijgen, tegen finale kwijting. Drie schuldeisers gingen daarmee akkoord. De verhuurder, met een vordering van € 7.171,12, weigerde. Hij maakt daarmee 76,3% van de totale schuldenlast uit. De man vroeg de rechter om die schuldeiser te bevelen met de regeling in te stemmen.
De verhuurder vertelde dat de man ongeveer acht jaar zijn appartement huurde. Tijdens de coronaperiode ontstond een huurachterstand, waarbij de verhuurder zich coulant opstelde. Medio 2025 stopte de man opnieuw zonder aankondiging met betalen. Contact lukte niet. Eind juli of begin augustus 2025 trof de verhuurder de sleutels in de brievenbus aan en een smerig appartement, met ook post van een derde. Hij begon eind augustus 2025 een procedure bij een Belgisch gerecht, dat de man veroordeelde tot betaling. De verhuurder wees erop dat hij de huurprijs jarenlang niet had geïndexeerd en dat de Belgische rechter maar twee van de contractuele vier maanden wederverhuringsvergoeding had toegewezen.
De rechtbank begon bij het uitgangspunt dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald. Daarna keek zij of de verhuurder in redelijkheid niet had kunnen weigeren, gezien de belangen van de man en de andere schuldeisers. Omdat de verhuurder drie kwart van de schuldenlast vertegenwoordigt, is volgens de rechtbank niet snel aan te nemen dat zijn weigering onredelijk is.
Daar kwam bij dat de man volgens de rechtbank niet te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Hij had zich niet als goed huurder gedragen. Hij verliet het gehuurde na het einde van zijn relatie, zonder de verhuurder te informeren en zonder het huurcontract op de juiste manier op te zeggen. Hij probeerde ook geen betaalafspraken te maken maar hield zich onbereikbaar. Om dezelfde reden vond de rechtbank dat de man op dit moment ook niet in aanmerking komt voor toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarover beslist zij bij een aparte beslissing.
Dat is van belang voor de vergelijking met het alternatief. Zonder schuldsanering zou de verhuurder volgens de rechtbank nog gedeeltelijk betaald kunnen worden: door aflossingen uit het vrij te laten bedrag of het vakantiegeld, door af te lossen onder beslag, of door een deel van het pensioen dat de man in de zomer van 2027 gaat ontvangen. De rechtbank vond daarom onvoldoende aannemelijk dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat moet worden geacht. Dat de gemeente hem sinds 20 oktober 2026 op medische of sociale gronden vrijstelde van de arbeidsverplichting en dat hij geen nieuwe schulden meer liet ontstaan, veranderde dat niet.
De belangen van de weigerende verhuurder wegen daarom zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wees het verzoek om een gedwongen schuldregeling af.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht