Rechter beveelt heropening domeinnaam van Crowe Peak: afsluiting door Crowe-licentiegever was disproportioneel Op maandagochtend 12 oktober 2026 lag bij het Rotterdamse accountantskantoor Crowe Peak het e-mailverkeer plat. Ook de website was onbereikbaar en de bedrijfsapplicaties waren niet meer toegankelijk. De oorzaak: Horwath International Registration (HIR), de houder van de domeinnaam waar Crowe Peak al jaren mee werkt, had die domeinnaam uitgeschakeld. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam oordeelde in kort geding dat dit onrechtmatig was en beval HIR de domeinnaam binnen 24 uur te heropenen.
Crowe Peak was sinds 1999 lid van Crowe Global, een internationaal netwerk van accountants, belastingadviseurs en consultants. HIR is een dochter van die vereniging en houdt de merkrechten en de domeinnaam. Sinds 2018 had Crowe Peak daarvoor een licentieovereenkomst met HIR. In 2025 verkochten de aandeelhouders van Crowe Peak hun aandelen aan een groep van accountantskantoren. Crowe Global wees daarna het verzoek van Crowe Peak om lid te blijven af en stelde dat het lidmaatschap per 9 mei 2026 was geëindigd.
Daarna onderhandelden partijen over een afwikkeling, een zogeheten Settlement Agreement. Crowe Peak mocht de naam Crowe volgens het laatste voorstel tot uiterlijk 31 december 2026 blijven gebruiken, tegen betaling van USD 10.000 per maand over oktober, november en december. Na 1 januari 2027 wilde Crowe Global de domeinnaam alleen nog 90 dagen openhouden voor een automatisch antwoord met het nieuwe adres. Doorsturen van e-mail naar een nieuw adres van Crowe Peak en onderbrenging van de domeinnaam bij een onafhankelijke derde wees Crowe Global af. Op donderdag 8 oktober 2026 liet de Amerikaanse advocaat van Crowe Global en HIR weten dat de domeinnaam zou worden uitgeschakeld als Crowe Peak de overeenkomst niet vóór zondag 11 oktober ondertekende. Dat gebeurde in de vroege uren van maandag 12 oktober.
De voorzieningenrechter nam eerst rechtsmacht aan. HIR zit in de staat New York, maar de schade door het uitschakelen treedt volgens de rechter in Nederland in, omdat Crowe Peak hier een onderneming drijft. Ook de uitbreiding van de eis door Crowe Peak tijdens de procedure liet de rechter toe: HIR had er op de zitting inhoudelijk op kunnen reageren.
Over de onderhandelingen oordeelde de rechter dat Crowe Global en HIR niet verplicht waren in te stemmen met de extra wensen van Crowe Peak. Die wensen waren een langere periode van automatische beantwoording, doorsturen van e-mails en onderbrenging van de domeinnaam bij een derde. Voor het laatste verwees hij naar de licentieovereenkomst, die bepaalt dat de licentienemer na beëindiging 90 dagen heeft om het gebruik van de domeinnaam te staken en daarna moet meewerken aan overdracht aan de entiteit van HIR. Dat partijen het nog niet eens waren, kon HIR dus niet worden verweten.
Toch was het uitschakelen volgens de rechter niet gerechtvaardigd. De rechtsverhouding, die 27 jaar had geduurd, wordt beheerst door redelijkheid en billijkheid. Partijen moeten daarin rekening houden met elkaars gerechtvaardigde belangen. HIR kon voorzien dat afsluiting zeer ingrijpende gevolgen zou hebben voor de bedrijfsvoering van Crowe Peak. De rechter vond de maatregel disproportioneel, gezet tegenover de schade voor Crowe Peak en het belang van Crowe Global dat de naam niet zonder contractuele basis wordt gebruikt. Bovendien lagen er maar vier dagen, waarvan een weekend, tussen de dreigende e-mail en de afsluiting. Dat liet Crowe Peak onvoldoende gelegenheid zich voor te bereiden.
Het spoedeisend belang stond vast: Crowe Peak had via een andere domeinnaam weer toegang tot een deel van de bedrijfsapplicaties, maar e-mail via de oude domeinnaam en de website waren nog steeds onbereikbaar.
De rechter wees de vordering toe, maar beperkter dan gevraagd. Crowe Peak vroeg 180 dagen herstel; de rechter bepaalde 30 dagen. Dat is volgens hem genoeg om over te stappen op een nieuwe domeinnaam, en geeft partijen tijd om alsnog tot overeenstemming te komen, wat beide partijen op de zitting wilden. De rechter beperkte het gebod ook tot herstel van de toegang zoals die vóór 12 oktober 2026 was.
HIR moet de toegang van Crowe Peak tot de domeinnaam uiterlijk 24 uur na betekening van het vonnis aan haar Nederlandse advocaten herstellen en 30 dagen hersteld houden. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 25.000 per uur, tot maximaal € 1.000.000. Crowe Peak had € 250.000 per uur gevraagd met een maximum van € 100.000.000. HIR moet ook de proceskosten van € 2.226,57 betalen. De overige vorderingen zijn afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Erasmus MC moet opnieuw beslissen over openbaarheid apenproeven, vrees voor activisme onvoldoende onderbouwd Een man wil weten wat er bij het Erasmus MC in Rotterdam met proefapen gebeurt. Op 15 februari 2021 diende hij twee verzoeken in op grond van de Wet openbaarheid van bestuur. Het eerste ging over onderzoeksvoorstellen, protocollen en verslagen van experimenten met apen sinds 1 januari 2011, inclusief eventuele aanvragen. Het tweede ging over de dossiers die het ziekenhuis per aap moet bijhouden, ook wel levensloopdossiers genoemd.
Het Erasmus MC maakte op 19 augustus 2021 een deel van de stukken openbaar. Voor de periode van 2011 tot mei 2016 verwees het naar eerdere besluiten uit februari 2020 op vergelijkbare verzoeken van de inmiddels overleden partner van de man. Namen van medewerkers, de precieze plekken waar de apen verblijven en gegevens over zakelijke relaties maakte het ziekenhuis onleesbaar, met een beroep op privacy en het risico van dierenrechtenactivisme. Onderzoeksresultaten en klinische scores vielen volgens het ziekenhuis buiten de wet, omdat ze alleen voor de wetenschap zijn. Het bezwaar van de man werd op 4 februari 2022 ongegrond verklaard, en de rechtbank Den Haag verklaarde zijn beroep op 13 juni 2023 ongegrond.
In hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kreeg de man op belangrijke punten gelijk. Het Erasmus MC had zijn eerste verzoek te beperkt gelezen. De man vroeg uitdrukkelijk ook om aanvragen, dus het aanvraagformulier voor de vergunning voor de dierproeven en de veiligheidsbijlage bij het werkprotocol hadden bij de beslissing moeten worden betrokken. Twee bijlagen over proeven met knaagdieren, konijnen, fretten, muizen en kippen vielen wel terecht buiten het verzoek.
De namen van leveranciers van de proefapen mocht het ziekenhuis niet zomaar geheimhouden. Volgens de Europese dierproevenrichtlijn moet de openbare samenvatting van een dierproefproject anoniem blijven, en daarom mogen namen van medewerkers, de dierexperimentencommissie en locaties geheim blijven. Leveranciers vallen daar niet onder. Het ziekenhuis beriep zich op de vrees voor dierenrechtenactivisme, maar die moet met actuele, concrete gegevens worden onderbouwd. Het Erasmus MC verwees naar een rapport over 2008 tot en met 2016, een algemeen WODC-rapport, een Europol-rapport over aanslagen in 2024 die niet in Nederland plaatsvonden, en stukken van AIVD en NCTV die niets over dierenrechtenactivisme zeggen. Dat was onvoldoende. De namen van leveranciers zijn overigens geen milieu-informatie over emissies, zodat de strengere openbaarheidsregels daarvoor niet gelden.
Ook over de kosten van het bezwaar kreeg de man gelijk. Het ziekenhuis had in bezwaar erkend dat het in een document te veel informatie onleesbaar had gemaakt en die alsnog vrijgegeven. Daarmee was het eerste besluit in zoverre herroepen en had de man recht op vergoeding van zijn bezwaarkosten. Op andere punten faalde hij wel. Onderzoeksresultaten en klinische scores blijven buiten de wet, andere verslagen van de proeven zijn er niet, en de transparantieovereenkomst over dierproeven die het Erasmus MC tekende, zegt niets over de toepassing van de wet.
De procedure duurde ruim een jaar en een maand langer dan de redelijke termijn van vier jaar, volledig door toedoen van de Afdeling zelf.
De Afdeling vernietigde de uitspraak van de rechtbank en het besluit van 4 februari 2022. Het Erasmus MC moet binnen zes weken opnieuw beslissen, nu op grond van de Wet open overheid. Het ziekenhuis moet € 3.736 aan proceskosten en € 458 griffierecht vergoeden. De Staat betaalt de man € 1.500 schadevergoeding wegens de lange duur van de procedure en € 467 aan kosten voor dat verzoek.
Raad van State · 30 september 2026
Bestuursrecht Naam van gemeenteambtenaar in Roompot-dossier blijft geheim na Woo-verzoek Een man diende bij de gemeente Noord-Beveland een verzoek in op grond van de Wet open overheid (Woo) om documenten openbaar te maken die te maken hadden met een eerdere procedure van onderzoeksplatform Follow the Money. Dat platform had destijds via de Wet openbaarheid van bestuur documenten opgevraagd over vakantieparkexploitant Roompot. De man wilde onder meer dat het college een specifiek document opnieuw beoordeelde en kritisch bekeek of het zwart maken van namen daarin wel volgens de regels was gebeurd.
Het college wees het verzoek af, en het bezwaar daartegen werd ongegrond verklaard. In de beroepsprocedure bij de rechtbank beperkte de man zijn verzoek tot één concreet punt: de naam van een ambtenaar die in mei 2012 per mail had gereageerd op een brief van een advocatenkantoor over het Roompotstrand. Die ambtenaar had in die mail laten weten de brief niet aan een dossier toe te voegen. Volgens de man had het college de naam van deze ambtenaar ten onrechte niet openbaar gemaakt.
Het college beriep zich op de weigeringsgrond in de Woo die openbaarmaking uitsluit voor zover het belang daarvan niet opweegt tegen de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat het college dat privacybelang van de ambtenaar zwaarder mocht laten wegen dan het belang bij openbaarmaking, ook al was er sinds 2012 veel tijd verstreken. De man ging daartegen in hoger beroep.
Bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State voerde hij aan dat de ambtenaar willens en wetens de brief buiten het dossier had gehouden en zo de besluitvorming over het plaatsen van strandslaaphuisjes bewust had beïnvloed ten gunste van Roompot: als de brief wel in het dossier had gezeten, had er volgens hem een openbare aanbesteding moeten plaatsvinden. Omdat de ambtenaar daarmee volgens hem de integriteitsregels had geschonden, zou het algemeen belang bij openbaarmaking van diens naam zwaarder moeten wegen dan diens privacybelang. Ook betoogde hij dat de ambtenaar wél mocht beslissen om de brief niet toe te voegen, en dus als vertegenwoordiger van de gemeente in de openbaarheid trad, en dat de rechtbank ten onrechte niet had beoordeeld of de ambtenaar in het mandaatregister stond.
De Afdeling wees er eerst op dat deze procedure alleen over het Woo-verzoek ging, en niet over de vraag of de ambtenaar zich daadwerkelijk schuldig had gemaakt aan een integriteitsschending; dat viel buiten de omvang van het geschil. Inhoudelijk stelde de Afdeling vast, na kennis te hebben genomen van de niet-openbare gegevens, dat het om een ambtenaar ging die niet vanwege zijn functie in de openbaarheid treedt. De enkele omstandigheid dat deze ambtenaar kon beslissen een document niet aan het dossier toe te voegen, maakte niet dat hij daarmee als vertegenwoordiger van de gemeente naar buiten trad. Ook de vraag of hij in het mandaatregister stond, deed er niet toe: dat is alleen relevant bij het ondertekenen van besluiten, en hier ging het slechts om een naamsvermelding onder een mailbericht. De man had niet aannemelijk gemaakt dat het openbaarheidsbelang zwaarder woog dan het privacybelang van de ambtenaar. Voor het aan de orde stellen van een vermeende integriteitsschending was openbaarmaking van de naam bovendien niet nodig: daarvoor kan hij een klacht indienen bij de gemeente of de Nationale Ombudsman, met gebruikmaking van de al openbare stukken. Het college verklaarde ter zitting bovendien dat de brief van 23 april 2012 altijd gewoon in het dossier heeft gezeten en daar nooit uit is gehaald.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De naam van de ambtenaar blijft dus geheim, en het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 9 september 2026
Bestuursrecht Taakstraf van 216 uur voor deelname aan online groep die YouTubers belaagde Jarenlang werden twee YouTubers lastiggevallen door een onlinegroep die zichzelf een 'kartel' noemde. De groep, die op Telegram en Discord actief was en op het hoogtepunt bijna 9.000 leden telde, richtte zich op [aangever 1] en op [benadeelde 2] en zijn familie. Er werden valse advertenties op Marktplaats geplaatst, waarna vreemden bij de slachtoffers aan de deur stonden. Er werd massaal gebeld, er werden bestellingen op hun naam gedaan, en de internetverbinding van [benadeelde 2] werd platgelegd. Bij [benadeelde 2] werden ramen ingegooid en werd graffiti op de woning gespoten. De beheerders van de groep beloofden geld aan wie die acties wilde uitvoeren.
De Rechtbank Midden-Nederland veroordeelde een man uit de groep, geboren in 1997, tot een taakstraf van 216 uur. De man was op 18 juli 2023 aangehouden. De politie had hem herleid via de gebruikersnamen waarmee hij in de chatgroepen actief was. In beslag genomen telefoons en chatberichten vormden een belangrijk deel van het bewijs.
De rechtbank verklaarde bewezen dat de man heeft deelgenomen aan een criminele organisatie, die het plegen van opruiing, bedreiging, belaging en vernieling tot doel had. Het 'kartel' was volgens de rechtbank een duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband met een zekere taakverdeling: de een plaatste berichten, een ander betaalde en overhaalde leden om strafbare feiten te plegen, weer een ander voerde DDOS-aanvallen uit of schreef brieven aan de buren van [benadeelde 2]. De man wist dat de groep deze misdrijven beoogde. Hij plaatste Marktplaatsadvertenties op naam van [aangever 1] en belde hem 224 keer ongewenst.
Ook de belaging van [aangever 1] is bewezen, maar alleen voor de periode van 17 juni 2023 tot en met 18 juli 2023. Voor de periode daarvoor was te weinig bewijs, wat het openbaar ministerie en de verdediging ook vonden. De man bekende deze belaging. Hij werd niet veroordeeld als oprichter of leider: de rechtbank kon niet vaststellen dat hij ook het account gebruikte van een van de leiders. Het account bleef berichten sturen toen hij vastzat, en de twee accounts zaten tegelijk in dezelfde groepschat. Van de belaging van [benadeelde 2] sprak de rechtbank hem vrij, net zoals de officier van justitie had gevraagd.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar. De slachtoffers leden grote schade: [benadeelde 2] durfde zijn huis niet meer uit, verhuisde drie keer en woont op een geheime locatie. De kinderen van zijn nicht [benadeelde 1] werden onderweg naar school achtervolgd en bedreigd. [aangever 1] moest een van zijn woningen verlaten en is overleden voordat de zaak inhoudelijk werd behandeld. Tegelijk had de man geen strafblad. Uit een rapport van het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft en daardoor mogelijk niet volledig besefte dat zijn gedrag strafbaar was. De rechtbank verklaarde hem verminderd toerekeningsvatbaar. De reclassering zag in zijn groei sinds zijn voorlopige hechtenis werd geschorst reden voor een straf zonder bijzondere voorwaarden.
De rechtbank vond een taakstraf van 240 uur in beginsel passend, en geen gevangenisstraf. De officier had een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden, een taakstraf van 180 uur en een contactverbod van 5 jaar geëist. Omdat de redelijke termijn met ruim 15 maanden was overschreden, matigde de rechtbank de taakstraf met 10 procent (24 uur) tot 216 uur, zonder dat de verdachte daar zelf schuld aan had. Het gevraagde contact- en locatieverbod legde de rechtbank niet op, omdat niet vaststond dat de man rechtstreeks betrokken was bij de belaging van [benadeelde 2] en zijn familie. De rechtbank verklaarde zijn telefoon verbeurd en hief het eerder geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op.
De drie benadeelde partijen kregen hun schadeclaim niet toegewezen. [aangever 1] had zijn vordering van € 5.000 niet onderbouwd, en zijn erfgenamen zagen af van een nadere toelichting. [benadeelde 2] (€ 10.000) en [benadeelde 1] (€ 26.905,58) vorderden schade door het optreden van de groep, maar daarvoor was onvoldoende grondslag. Deelname aan een criminele organisatie betekent niet automatisch dat een lid aansprakelijk is voor alles wat anderen uit de groep deden. Er waren geen concrete onrechtmatige gedragingen van deze man jegens hen vastgesteld. [benadeelde 2] en [benadeelde 1] kunnen hun vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen, en de man blijft dus mogelijk aansprakelijk. Het eindoordeel: een taakstraf van 216 uur, met aftrek van het voorarrest, te vervangen door 108 dagen hechtenis als hij die niet of niet goed uitvoert.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Strafrecht Raad van State: hoger beroep in Woo-zaak misbruik van recht, man krijgt geen inhoudelijke behandeling Een man vroeg in juli 2022 bij het ministerie van Justitie en Veiligheid om openbaarmaking van stukken op grond van de Wet open overheid (Woo). Zijn drie verzoeken hingen samen met een strafzaak die uit een aangifte van eind 2017 is voortgekomen. Hij wilde weten op grond van welke documenten het Openbaar Ministerie een brief aan een notaris, over de erfenis van zijn ouders, als belaging kon aanmerken. Hij vroeg ook om e-mails, sms-berichten en telefoontjes van twee personen die buiten het strafdossier zouden zijn gebleven, en om stukken over het vermogen van een echtgenote bij een echtscheiding.
De minister wees alle drie de verzoeken af. Volgens het ministerie gaat het om informatie uit een strafdossier of om uitleg over regels die al openbaar zijn in het Wetboek van Strafvordering. Voor strafdossiers gelden bijzondere openbaarmakingsregels, en die gaan voor op de Woo. De minister verwees de man naar artikel 30 van het Wetboek van Strafvordering, waarmee hij kan vragen om kennis te nemen van stukken uit een strafdossier. Het bezwaar van de man tegen de afwijzingen verklaarde de minister op 29 september 2022 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant oordeelde op 4 juli 2023 dat de minister de verzoeken mocht afwijzen. De rechtbank volgde daarbij de vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bijzondere openbaarmakingsbepalingen, zoals die uit het Wetboek van Strafvordering, hebben voorrang op de Woo. De man ging hiertegen in hoger beroep. Hij voerde aan dat hij juist om stukken had gevraagd die niet in het strafdossier zitten en dus wel onder de Woo vallen.
De Afdeling bestuursrechtspraak kwam daar niet aan toe. Ze verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin verklaarde ze zijn hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. Hij doet herhaaldelijk dezelfde verzoeken, dient een grote hoeveelheid kansloze klachten in en voert veel procedures. Ook levert hij onduidelijke processtukken aan en werkt hij onvoldoende mee. Zijn gedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. Van hem mag worden verwacht dat hij weet dat zijn hoger beroep evident geen kans van slagen heeft.
De man had ook gevraagd om prejudiciële vragen te stellen aan de Hoge Raad. De Afdeling zag daarvoor geen aanleiding. Hij had niet aangegeven waarop die vragen gericht zouden moeten zijn en had zijn verzoek niet onderbouwd. Daarom oordeelde de Afdeling dat hij zijn bevoegdheid om hoger beroep in te stellen evident zonder redelijk doel heeft gebruikt.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep niet-ontvankelijk en beoordeelde de inhoud ervan dus niet. De uitspraak van de rechtbank blijft daarmee overeind. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht