Rechtbank wijst claim af: koper grondspeculatie bij Van Odenhoven niet misleid over kans op bouwgrond In 2007 en 2008 kocht een man via de verkoper Van Odenhoven twee percelen landbouwgrond, in Vries en Westerbork, voor samen € 33.000. Hij zag de grond als belegging: als de gemeente de bestemming ooit van landbouw naar bouwgrond zou wijzigen, zou de grond veel meer waard worden. Zo'n wijziging is er tot op heden niet gekomen.
Na een uitzending van het consumentenprogramma Radar over grondspeculatie in april 2024 schakelde de man Stichting GrondhandelClaim in. Die riep in september 2024 namens hem de vernietiging van de koopovereenkomsten in en vroeg Van Odenhoven de grond terug te nemen en de koopsommen terug te betalen. Van Odenhoven weigerde. De man en zijn echtgenote vorderden daarop bij de rechtbank onder meer terugbetaling van € 33.000, met rente. Hun stelling: de koop kwam tot stand door dwaling, omdat Van Odenhoven te optimistische en misleidende informatie gaf over de ontwikkelmogelijkheden en de waardevastheid van de percelen.
De vorderingen van de echtgenote wijst de rechtbank meteen af. Zij is geen partij bij de koopovereenkomsten, en alleen het feit dat de percelen in de huwelijksgemeenschap vallen geeft haar geen eigen vorderingsrecht. Daarna toetst de rechtbank de koopcontracten ambtshalve, dus zonder dat daarom is gevraagd, aan het consumentenrecht, omdat een handelaar en een consument de kopers waren. Er staan geen oneerlijke bedingen in.
Over de dwaling oordeelt de rechtbank dat de man niet heeft bewezen dat hem is toegezegd dat de grond binnen twintig jaar van bestemming zou wijzigen of meer dan 100 procent rendement zou opleveren. Hij kon zich tijdens de zitting niet herinneren dat zulke mededelingen zijn gedaan. De brochures die hij kreeg zijn volgens de rechtbank wel optimistisch en rooskleurig van toon, maar bevatten ook voorbehouden: woorden als 'kans', 'lijkt' en 'misschien', en een disclaimer dat bestemmingsplannen kunnen veranderen en er geen garantie is op waardestijging. Daarbij kwam dat de koopovereenkomsten zelf zeiden dat de verkoper geen enkele garantie gaf op een bestemmingswijziging. De man kreeg die contracten per post en had dus bedenktijd.
Dat de man naar eigen zeggen geen rekening hield met het uitblijven van een bestemmingswijziging, komt volgens de rechtbank voor zijn rekening. Hij had uit de informatie moeten begrijpen dat een wijziging onzeker was. Ook de belofte in de brochure dat de grond bij uitblijven van een wijziging 'tenminste nog een inflatie' zou volgen, is volgens de rechtbank niet onjuist. Die zin sloeg op de agrarische waarde. De man wist dat hij meer betaalde dan die waarde, onder meer omdat de website sprak van een 'landbouw plus prijs'. Bovendien stond bij de zin een verwijzing naar de disclaimer dat er geen garantie op waardevermeerdering werd gegeven.
Ook de ontwikkelmogelijkheden van de percelen waren niet onjuist voorgesteld. Voor Westerbork dateerde de structuurvisie waar de man naar verwees van ná de aankoop, en de brochure meldde terecht dat die visie nog in voorbereiding was. De bijgevoegde gemeentelijke stukken wezen op een woningbehoefte van ongeveer 200 woningen, terwijl op inbreidingslocaties slechts ruimte was voor 100, zodat andere locaties in aanmerking konden komen. Voor Vries was het juist dat de gemeente toen koos voor uitbreiding in het oosten en zuidoosten, terwijl het perceel in het zuidwesten ligt. Maar het perceel lag vlak bij de bebouwde kom en het was volgens de rechtbank niet ondenkbaar dat ook daar in de verdere toekomst gebouwd kon worden. Een reële kans op bestemmingswijziging ontbrak dus niet.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De man en zijn echtgenote moeten hoofdelijk de proceskosten van Van Odenhoven betalen van € 4.944. Dat betekent dat ieder van hen voor het hele bedrag kan worden aangesproken. Als zij niet binnen veertien dagen betalen, komt er € 98 bij, plus de kosten van betekening.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Overburen: poort mag erf afsluiten, maar buurman krijgt drie extra tags voor de poort Twee overburen in Breda strijden al langere tijd over een weg die op het erf van de een ligt, maar waarover de ander gebruik mag maken. De weg komt uit op de openbare weg en is daar afgesloten met een elektrische poort. De eigenaar van het erf, gedaagde in deze zaak, heeft ongeveer drie jaar geleden de versleuteling van die poort aangepast. De intercom, de pincode en de mogelijkheid om de poort met een telefoon te openen vielen toen weg. Sindsdien gaat de poort alleen nog open met een persoonlijke tag of een afstandsbediening. Ook is de uitrijlus, die auto's van binnenuit de poort uit laat rijden, 's nachts om 23.00 uur uitgeschakeld.
De buurman die over de weg mag rijden vindt dat hij daardoor wordt belemmerd in het gebruik van zijn erfdienstbaarheid, het vastgelegde recht om over andermans grond te gaan. Hij moet bezoekers nu steeds zelf naar binnen en naar buiten begeleiden, en voor een tuinman of schoonmaker moet altijd iemand thuis zijn. Daarnaast wil de eigenaar van de weg zijn erf afsluiten met een nieuwe, veertien meter brede poort, over de hele breedte van het deel van het perceel van de buurman dat aan de weg grenst. Ook daartegen verzette de buurman zich.
De rechtbank begint met de afweging die de wet vraagt. Een eigenaar mag zijn erf afsluiten, maar hij moet degene met een recht van overpad onbelemmerd toegang laten houden, zonder dat die telkens van zijn medewerking afhankelijk is. Het openen van de poort op afstand wijst de rechtbank af. Volgens een onweersproken verklaring van een beveiligingsbedrijf is dat alleen veilig als je de poort en de bezoekers goed in beeld hebt. De eigenaar van de weg heeft dat zicht vanuit zijn woning, de buurman niet. Het ongemak van de buurman weegt daar niet tegen op, zeker omdat hij op zijn eigen grond naast de poort een bel kan plaatsen. De uitrijlus is niet meer nodig, omdat inmiddels een systeem voor hulpdiensten is geïnstalleerd en de buurman op de zitting zei daar tevreden over te zijn. Ook een toezegging dat de poort nooit wordt uitgeschakeld krijgt hij niet: dat kan voor onderhoud of reparatie soms nodig zijn.
Op het aantal tags heeft de buurman wel gelijk. De erfdienstbaarheid is niet alleen voor de bewoners, maar ook voor vaste bezoekers, zoals zijn uitwonende zoon. De rechtbank rekent daarom op vijf tags: drie voor de bewoners, een voor de zoon en een reserve voor incidentele klussers. Dat moeten er dus drie meer worden dan hij nu heeft. Voor de afstandsbedieningen heeft hij met drie genoeg, en die heeft hij al.
De nieuwe poort mag er komen. Het recht om je erf af te sluiten is volgens de rechtbank vanzelfsprekend, en misbruik van recht neem je pas aan bij hoge uitzondering. De eigenaar noemde zijn privacy en de ernstig verstoorde burenrelatie, en de poort belemmert de buurman niet omdat deze over de hele huidige opening open kan. De breedte van veertien meter mag blijven, want de opening was bij het vestigen van de erfdienstbaarheid in 2012 ook dertien meter breed en kliko's zijn klein. Bij de uitvoering stelt de rechtbank wel eisen: de poort mag niet hoger zijn dan twee meter, moet aan beide kanten een drukknop hebben, een noodstroomvoorziening en een afstandsbediening die gelijk werkt aan die van de huidige poort. Verweer daartegen voerde de eigenaar niet, of het hield geen stand omdat ongewenste bezoekers al bij de eerste poort worden geweerd. Een intercom of huismodule hoeft hij niet te bekostigen, en de poort hoeft niet open te blijven staan zolang de buurman dat wil.
De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag is volgens de rechtbank te hoog, omdat maar een deel van de vordering wordt toegewezen. Zij beperkt die tot € 250 per dag met een maximum van € 10.000. Ook de buitengerechtelijke kosten van € 925 krijgt de buurman. De eigenaar wilde die verrekenen met boetes voor foutparkeerders op de weg, maar of die overtredingen zijn begaan is niet eenvoudig vast te stellen en vergt een apart debat over de erfgrens en de uitleg van de akte.
De rechtbank veroordeelt de eigenaar om binnen twee maanden na betekening drie nieuwe tags te verstrekken. Plaatst hij een nieuwe poort, dan moet die voldoen aan de vier genoemde eisen. Bij niet nakomen verbeurt hij € 250 per dag tot maximaal € 10.000, en hij betaalt € 925 aan buitengerechtelijke kosten. De proceskosten worden gecompenseerd: ieder draagt de eigen kosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Goederenrecht Rechter laat deskundige nabetaling van € 1,5 miljoen berekenen in grondgeschil Almere met restaurantbouwer De gemeente Almere verkocht in 2018 een perceel van circa 6.626 vierkante meter voor € 1.276.410 aan een bedrijf dat er een buffetrestaurant van 1.699 vierkante meter vloeroppervlak wilde bouwen. In de koopovereenkomst stond een nabetalingsregeling: als de koper het aantal vierkante meters bruto vloeroppervlak (BVO) zou uitbreiden, moest hij de gemeente extra betalen. Het restaurant kwam er, maar later bouwde het bedrijf op hetzelfde perceel ook 172 short stay woningen. Daarmee kwam er 4.480 vierkante meter BVO bij.
De gemeente vorderde daarom een nabetaling van € 1.530.000 en daarnaast een contractuele boete van € 100.000. Het bedrijf betwist dat het iets verschuldigd is. Volgens zijn eigen berekening, opgesteld door een ingeschakeld bureau, is de waarde van de grond negatief, zodat er niets na te betalen valt. De gemeente rekende zelf eerst € 1.550.731 uit en verlaagde de vordering met het oog op de lange doorlooptijd van de zaak.
Partijen zijn het eens over de rekenmethode. De nabetaling moet worden berekend op basis van de genormeerde residuele grondwaarde, zoals die is beschreven in de Nota Grondprijsbeleid 2022 van de gemeente. Daarbij wordt eerst de marktwaarde van het te bouwen vastgoed bepaald en worden daarvan de bouw- en bijkomende kosten afgetrokken. Wat overblijft is de grondwaarde. Ook de peildatum is afgesproken: 1 oktober 2022. Over de uitvoering van die berekening zijn partijen het niet eens. Het bedrijf verwijt de gemeente dat zij aan de opbrengstenkant uitgaat van 172 woningen of kamers, maar bij de kosten van 128. Ook zou de gemeente bij de bouwkosten de verkeerde categorie uit het Bouwkostenkompas hanteren, 'budgethotel basis' in plaats van 'budgethotel hoog', en zou zij de inrichtingskosten ten onrechte hebben gehalveerd. Een derde punt, de correctie voor btw, is tijdens de zitting opgelost.
De rechtbank heeft partijen voorgehouden een deskundige te benoemen, en zij waren het daarmee eens. De deskundige krijgt de vrije hand en mag ook afwijken van parameters waarover partijen het wel eens zijn. De rechtbank heeft een gerechtelijk deskundige en register-taxateur bereid gevonden, die heeft aangegeven onafhankelijk van partijen te zijn. Hij moet de nabetaling berekenen en aangeven hoe zijn uitkomst zich verhoudt tot de punten waarover partijen verdeeld zijn.
Een tweede geschilpunt is de minimumgrondprijs. De gemeente stelt dat de nabetaling nooit lager kan zijn dan € 177 per vierkante meter BVO, wat neerkomt op minstens € 792.960. Het bedrijf antwoordt dat zo'n minimum alleen geldt bij nieuwe gronduitgifte en dat het in 2018 al aan die prijs heeft voldaan. De rechtbank beslist hier nog niet over, want de vraag speelt pas als de deskundige uitkomt onder € 792.960. Wel krijgt de deskundige alvast vragen voorgelegd over de verhouding tussen een minimumgrondprijs en de residuele methode, en over de vraag of een minimumprijs tot een nabetaling boven de marktwaarde van de grond zou leiden.
De gemeente moet als eisende partij het voorschot op de deskundigenkosten betalen. Wie de kosten uiteindelijk draagt, beslist de rechtbank in het eindvonnis. De zaak komt op 11 november 2026 terug op de rol, zodat partijen bij akte kunnen reageren op de voorgestelde vragen. Dat vonnis is nog geen eindoordeel: de rechtbank houdt iedere verdere beslissing aan en bepaalt dat partijen elkaar een week voor de roldatum hun conceptakte moeten toesturen. Daarna volgt een nieuw tussenvonnis waarin het deskundigenonderzoek wordt bevolen.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht Verkoper moet € 55.658 betalen voor vochtige buitenmuren van verkochte woning in Limburg Een woning in Limburg die als permanente woonruimte werd verkocht, bleek na de levering last te hebben van optrekkend en doorslaand vocht in de buitenmuren. De kopers troffen na de overdracht op 1 augustus 2023 vochtproblemen aan en lieten de woning onderzoeken. Ze eisten van de verkoper vergoeding van de herstelkosten van de muren, en daarnaast ook van gebreken aan het riool, het dak en de schoorstenen. Daarnaast vroegen ze om vergoeding van de kosten van onderzoek en van het beslag dat ze op het vermogen van de verkoper hadden gelegd.
Om te beoordelen welke gebreken er al waren bij de levering, liet de rechtbank een deskundige onderzoek doen. Die concludeerde dat de vochtproblemen in de buitenmuren er al waren op 1 augustus 2023. Ze wees onder meer op het rapport van een vochttechnisch bedrijf van 31 augustus 2023, dat zouten in de muren vond. Zulke zouten ontstaan alleen na jarenlange vochtbelasting. Daarmee viel ook het verweer van de verkoper weg dat de schade zou komen door een forse regenbui in augustus 2023.
Volgens de deskundige kan het leven in een vochtige woning met gebrekkige ventilatie gezondheidsschade opleveren. De woning werd er minder goed verwarmbaar van en het woongenot nam af. De rechtbank oordeelde dat de woning daarom niet geschikt was voor het toegezegde gebruik als woonruimte. Dat er geen constructief gevaar was, veranderde daar niets aan. De verkoper had als eigenschap toegezegd dat de woning bewoond kon worden, en die eigenschap ontbrak.
De verkoper voerde aan dat het herstel een verbetering was, omdat de herstelwerkzaamheden een spouwindekking omvatten die er eerder niet was. Ze beriep zich ook op de afgesproken aftrek 'nieuw-voor-oud'. De rechtbank volgde dat niet. Beslissend is wat de kopers op grond van de overeenkomst mochten verwachten: buitengevels die geen vocht doorlaten in een mate die wonen onmogelijk maakt. De herstelkosten dienen alleen om die eigenschap alsnog te krijgen en zijn geen bijkomende verbetering. De deskundige begrootte de kosten op € 46.720,41 voor de constructie van de buitenmuren en € 8.938,00 voor het gevelschilderwerk, samen € 55.658,41. Een nadere specificatie van de deskundige vond de rechtbank niet nodig, omdat de verkoper daar niet eerder om had gevraagd.
Verder vroeg de verkoper de rechtbank terug te komen op een eerder oordeel dat de kopers niet verplicht waren om vóór de koop een bouwkundige keuring te laten doen. De deskundige had gezegd dat zo'n keuring verstandig was geweest, ook omdat een deel van de woning eerst een vakantiehuisje was. De rechtbank bleef bij haar oordeel. De woning was te koop gezet en verkocht als woning voor permanente bewoning, dus de kopers hadden geen reden om aan de geschiktheid te twijfelen.
De andere gebreken wees de rechtbank af. Het riool was weliswaar al bij de levering in slechte staat, maar niet vast te stellen was dat dit het wonen in de weg stond. Bij het dak kon de deskundige de omvang van de gebreken op het moment van levering niet vaststellen, en van een onveilige dakconstructie was geen sprake. Bij de schoorstenen kon niet worden vastgesteld dat het gebrek er al bij levering was. Volgens de rechtbank rust het risico dat dit achteraf niet meer vast te stellen is bij de kopers. Dat de verkoper een uitnodiging om na de levering te komen kijken afsloeg, verandert dat niet. De kopers grepen bovendien niet de kans om aanvullend bewijs te leveren.
Ook de nevenvorderingen werden maar gedeeltelijk toegewezen. De kosten van het onderzoek door de expertiseorganisatie, € 3.569,50, kwamen voor een derde voor rekening van de verkoper, omdat het rapport ongeveer voor een derde over de buitenmuren gaat. Dat is € 1.189,83. De kosten van het onderzoek naar het riool wees de rechtbank af, net als de buitengerechtelijke incassokosten, omdat de kopers de wettelijk verplichte aanmaning niet hadden overgelegd. De beslagkosten van € 2.505,89 kwamen wel voor rekening van de verkoper.
De rechtbank veroordeelt de verkoper tot betaling van € 55.658,41 aan herstelkosten, met wettelijke rente vanaf 19 september 2024, € 1.189,83 aan onderzoekskosten en € 2.505,89 aan beslagkosten. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De verkoper moet wel de helft van de kosten van de deskundige vergoeden, € 2.064,57.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechter vernietigt koop-constructie met 71% rente: woning blijft van vrouw die € 70.000 leende Een vrouw die snel geld nodig had, tekende op 4 oktober 2025 aan haar keukentafel een koopovereenkomst voor haar eigen woning. De koper, het vastgoedbedrijf Hooghuys uit Eindhoven, zou de woning kopen voor € 510.000 en betaalde al snel een voorschot van € 70.000. Wilde de vrouw van de verkoop af, dan moest zij dat voorschot terugbetalen plus een vergoeding van € 50.000. De rechtbank Den Haag oordeelt dat dit in werkelijkheid een lening was, en dat de constructie de wettelijke regels voor consumentenkrediet omzeilt.
De vrouw had eerder geld overgemaakt aan derden voor een vermeende crypto-belegging. Zij kreeg te horen dat zij nog één aanvullende storting moest doen voordat het vermogen zou vrijkomen. Toen zij zei dat zij geen geld meer had, dachten die derden mee over een oplossing en noemden zij de naam Hooghuys. Zij nam contact op met het bedrijf, dat in een advertentie op Marktplaats reclame maakt met het benutten van overwaarde. Tegenover Hooghuys vertelde zij niets over de crypto-belegging.
Hooghuys liet de overeenkomst op 13 oktober 2025 inschrijven in het Kadaster. Op 21 oktober 2025 vestigde de vrouw bij de notaris een hypotheekrecht van € 270.000 op de woning en een pandrecht op de inboedel, en ontving zij de € 70.000. In januari 2026 liet zij schrijven dat zij de overeenkomst vernietigde en het geleende bedrag wilde terugbetalen, maar de € 50.000 niet zou betalen. Hooghuys gaf geen rekeningnummer door en legde in maart 2026 beslag op de woning. In de rechtszaak eiste Hooghuys onder meer dat de vrouw de woning zou leveren, sleutels zou afgeven en bezichtigingen zou dulden, onder dreiging van dwangsommen. De vrouw vroeg in reconventie, voor het geval haar verweer slaagde, om het hypotheekrecht ongedaan te maken.
De rechtbank ziet dat de vrouw haar huis niet wilde verkopen. Zij wilde op korte termijn en voor korte tijd geld lenen. Het leningselement stond voorop, met de nadruk op het snelle voorschot en de mogelijkheid de transactie tegen betaling van € 50.000 ongedaan te maken. Over de verkoopprijs of de datum van overdracht is niet onderhandeld. Een lening van € 70.000 met een vergoeding van € 50.000 komt neer op een rente van ruim 71 procent. Het wettelijke maximum voor consumentenkrediet was 14 procent per jaar en is sinds 1 januari 2026 12 procent. Hooghuys wist dat zo'n kortlopende lening met deze rente en dit onderpand niet is toegestaan. Dat de vrouw niet eerlijk was over de reden van haar geldbehoefte, verandert daar niets aan.
De constructie is daarom in strijd met dwingende regels en de overeenkomst is vernietigbaar. De vrouw heeft die vernietiging terecht ingeroepen met haar brief van 21 januari 2026. Daarmee vervalt de grondslag van alle vorderingen van Hooghuys, die allemaal op de leveringsverplichting steunen. In reconventie oordeelt de rechtbank dat het hypotheekrecht en de pandrechten met de vernietiging waardeloos zijn geworden. De overige reconventionele vorderingen wijst zij af: de vrouw heeft geen belang bij een verklaring dat het om een geldlening gaat, en zij heeft niet onderbouwd waarom het beslag al voor het onherroepelijk worden van het vonnis moet vervallen.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Hooghuys af en veroordeelt het bedrijf in de proceskosten van de vrouw, begroot op € 1.836. Zij verklaart de hypothecaire inschrijving op de woning waardeloos. In reconventie draagt iedere partij de eigen proceskosten.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht