Rechtbank wijst iPhone-batterijclaim tegen Apple af: te weinig steun van gedupeerden voor Stichting Aequitas Honderdduizenden Nederlanders bezaten in 2017 en 2018 een iPhone waarvan de prestaties werden afgeremd door een software-update. Volgens Stichting Aequitas Belangenbehartiging heeft Apple die gebruikers niet eerlijk geïnformeerd over problemen met de batterij en over de energiebeheerfunctie die de snelheid van het toestel verminderde. De stichting wil via een collectieve actie dat Apple de schade vergoedt, die zij voorlopig begroot op € 316.600.000. De rechtbank Amsterdam komt niet aan de vraag toe of Apple iets te verwijten valt, want de stichting mocht deze procedure niet voeren.
Het gaat om de iPhone 6, 6 Plus, 6s, 6s Plus, de eerste generatie SE en de iPhone 7 en 7 Plus. Bij sommige van deze toestellen schakelde de telefoon onverwacht uit, vooral bij een laag oplaadniveau, een oudere batterij of lage temperaturen. Apple introduceerde daarop met de update iOS 10.2.1 van 23 januari 2017 een energiebeheerfunctie die pieken in het stroomverbruik beperkt. Voor de iPhone 7 volgde iOS 11.2 op 2 december 2017. De laatste relevante update verscheen op 29 maart 2018. Stichting Aequitas verwijt Apple dat het bedrijf niet duidelijk meldde dat de prestaties van de toestellen daardoor opzettelijk werden vertraagd.
De zaak is aangespannen tegen Apple Inc. uit Californië en de Nederlandse vennootschappen Apple Benelux, Apple Holding en Apple Retail Netherlands. Het is een collectieve actie onder de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA). De rechter beoordeelt eerst of de belangenorganisatie ontvankelijk is, en pas daarna of de claim inhoudelijk deugt.
De rechtbank toetst vooral aan het representativiteitsvereiste. Een belangenorganisatie moet de steun hebben van een voldoende groot deel van de groep voor wie zij opkomt. De Hoge Raad overwoog op 17 juli 2026 in een andere WAMCA-zaak dat het niet genoeg is dat een niet te verwaarlozen aantal personen achter de actie staat. Het aantal deelnemers moet worden afgezet tegen de totale groep.
Bij Stichting Aequitas hadden zich bij dagvaarding 14.705 deelnemers aangemeld, op de datum van de mondelinge behandeling volgens de stichting 16.362. Stichting Aequitas zelf schat het aantal getroffen iPhones op ruim 4,4 miljoen. Omdat het aanmeldformulier uitgaat van één iPhone per deelnemer en de stelling dat veel mensen meerdere toestellen hadden niet is onderbouwd, stelt de rechtbank de totale groep ongeveer gelijk aan dat aantal. Dan steunt slechts 0,33 procent (bij 14.705 deelnemers) tot 0,37 procent (bij 16.362 deelnemers) van de groep de vordering.
Die kleine achterban kan alleen voldoende zijn als andere omstandigheden dat goedmaken. Stichting Aequitas wees erop dat alle iPhone-modellen onder de deelnemers vertegenwoordigd zijn en dat ConsumentenClaim de aanmeldingen verwerkt. De rechtbank vindt dat onvoldoende. Over de samenstelling van de totale groep is niets bekend, dus zegt de verdeling over de modellen niets over een goede afspiegeling. Dat ConsumentenClaim de administratie verzorgt, zegt volgens de rechtbank evenmin iets over de steun onder gedupeerden.
Daar komt bij dat niet vaststaat dat de aangemelde deelnemers wel tot de groep behoren zoals de stichting die zelf heeft gedefinieerd. Volgens het rapport van RSM Netherlands Accountants zijn niet vastgelegd welke update zij installeerden, of zij toen in Nederland woonden, of zij het batterijvervangingsprogramma voor de iPhone 6s hebben gebruikt en hoeveel van hen als bedrijf in plaats van als particulier handelden. De overige ontvankelijkheidseisen bespreekt de rechtbank niet meer.
Apple vroeg ook om een vervijfvoudigde proceskostenveroordeling, omdat de vorderingen tegen de Nederlandse Apple-vennootschappen summierlijk ondeugdelijk zouden zijn. De rechtbank wijst dat af. Tegen Apple Inc. is dat verweer niet gevoerd, en niet is gebleken dat voor de Nederlandse gedaagden meer kosten zijn gemaakt. Daarom geldt het gewone liquidatietarief.
De rechtbank verklaart Stichting Aequitas niet-ontvankelijk in haar vorderingen en veroordeelt haar in de proceskosten van Apple, begroot op € 19.639. Dat bedrag bestaat uit € 10.188 griffierecht, € 9.262 salaris voor de advocaat en € 189 nakosten.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht Hof draait veroordeling om: verkoper speculatieve landbouwgrond hoefde kopers niet anders te informeren In 2019 kocht een vrouw via bemiddelingsbedrijf twee percelen landbouwgrond voor in totaal € 40.000. De verkoper presenteerde de percelen als strategisch gelegen grond met potentie voor bestemmingswijziging en toekomstige waardestijging. Na het overlijden van de vrouw in 2024 vernietigde haar man de koopovereenkomsten buitengerechtelijk, met een beroep op dwaling en oneerlijke handelspraktijken. Hij eiste terugbetaling van de koopsom.
De rechtbank Noord-Holland gaf de man gelijk. Volgens de rechtbank had de verkoper de kopers beter moeten informeren over de risico's, had hij met de brochures een onjuist rooskleurig beeld geschetst en was uit onderzoek van het Kadaster gebleken dat de percelen in werkelijkheid onverkoopbaar en daarmee waardeloos waren.
In hoger beroep oordeelde het Gerechtshof Amsterdam anders. Het hof stelde vast dat de vrouw vóór het sluiten van de koopovereenkomsten op meerdere manieren was gewaarschuwd. De brochures bevatten naast wervende teksten ook uitdrukkelijke disclaimers dat geen garanties werden gegeven over toekomstige waardeontwikkelingen en dat sprake was van agrarische grond. Ook de blanco koopovereenkomst, die een week van tevoren naar haar was gestuurd met het verzoek die te lezen, bevatte duidelijke vrijwaringen. Bovendien had de verkoper haar tijdens het verkoopgesprek mondeling op de risico's gewezen, waaronder het feit dat de betaalde prijs ruim boven de reële agrarische waarde lag en dat zij een lange adem moest hebben.
Het hof verwierp elk van de drie dwalingsgronden die de man had aangevoerd. Ten eerste kon niet worden vastgesteld dat de percelen bij aankoop in werkelijkheid geen bijzondere potentie hadden: de verkoper had onderbouwd dat hij zorgvuldig grond selecteerde en samenwerkte met planologen, en rapporten van de gemeente wezen uit dat de percelen destijds al als eventuele bouwlocaties in beeld waren. Ten tweede had de verkoper geen te rooskleurig beeld geschetst over kansen en rendement, gelet op alle verstrekte waarschuwingen. Ten derde kon niet worden vastgesteld dat de percelen zonder bestemmingswijziging onverkoopbaar zouden zijn: de grond kon ook aan boeren worden verkocht, worden verpacht of als tuin dienen.
Het hof wees ook het beroep op een oneerlijke handelspraktijk af. Van een gemiddeld omzichtige consument mag worden verwacht dat die niet alleen de aanprijzende delen van de brochures bekijkt, maar ook de voorzichtigere teksten leest en de toegezonden contractinformatie doorneemt. Op basis van alle beschikbare informatie was de vrouw in staat geweest een geïnformeerd besluit te nemen.
Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en wees alle vorderingen van de man alsnog af. De man werd veroordeeld in de proceskosten van beide instanties: € 5.432 voor de eerste aanleg en € 7.104,45 voor het hoger beroep. Ook moet hij alles terugbetalen wat de verkoper hem op grond van het vernietigde vonnis had uitbetaald.
Gerechtshof Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter laat veiling van aandelen Access World door Glencore doorgaan, claim van eigenaar GCM afgewezen Het bedrijf Global Capital Merchants Limited (GCM) kocht in 2022 de aandelen in Access World Group Holdings, een bedrijf met een Rotterdamse holding, voor USD 176,7 miljoen. De koop werd deels betaald met een lening van de grondstoffenhandelaar Glencore van uiteindelijk USD 140 miljoen, die uiterlijk 16 januari 2023 terugbetaald moest zijn. Als zekerheid kreeg Glencore een pandrecht op alle aandelen. Dat pandrecht betekent dat Glencore de aandelen mag laten verkopen als GCM niet terugbetaalt.
Die terugbetaling bleef uit. Een door Glencore geleid verkoopproces van eind 2024 tot eind 2025 leverde geen koper op. Eind 2025 legden twee andere schuldeisers van GCM, Perfect Hexagon Limited en Siltech PMR, ook nog beslag op de aandelen. Begin 2026 besloot Glencore daarom het pandrecht uit te winnen. Eerst wilde zij de aandelen onderhands verkopen aan haar eigen dochter Tironimus AG voor USD 51,4 miljoen. De voorzieningenrechter wees dat verzoek op 2 juli 2026 af, onder meer omdat bij verkoop aan een dochteronderneming de kans op belangenverstrengeling reëel is.
Glencore koos daarna voor een openbare veiling ten overstaan van een deurwaarder. Geïnteresseerden konden tot 15 oktober 2026 hun interesse melden en moesten aantonen dat zij € 25 miljoen beschikbaar hebben. Biedingen kunnen tot 3 december 2026 worden uitgebracht. Glencore mag zelf meebieden en haar vordering op GCM verrekenen met de koopprijs. Glencore mag ook weigeren de aandelen te gunnen aan de partij die de deurwaarder voordraagt.
GCM vroeg in kort geding om die veilingvoorwaarden aan te passen en de veiling te schorsen. Zij wilde langere deadlines (15 december 2026 en 1 februari 2027), schrapping of versoepeling van de eis van € 25 miljoen, vaste stukken in de data room (de digitale kamer met bedrijfsinformatie voor bieders), een matiging van de afstandsverklaring voor de uitvoerders van de veiling en een beperking van het bieden door Glencore. Verder eiste zij informatie van Access World en Glencore, op straffe van een dwangsom.
De voorzieningenrechter vond de deadlines niet te krap. Geïnteresseerden hadden vier weken om zich te melden. De partijen uit Qatar en Saudi-Arabië waarmee GCM in gesprek zou zijn, deden dat niet. Bovendien kan de biedtermijn op verzoek worden verlengd. Voor de eis van € 25 miljoen geldt dat potentiële bieders hun capaciteit op verschillende manieren kunnen aantonen. De vrees van GCM dat dit bieders afschrikt, is onvoldoende onderbouwd. De data room bevat de gevraagde stukken volgens Glencore al, en GCM heeft de data room niet vooraf bekeken om dat te controleren.
Het recht van niet-gunning is volgens de rechter met waarborgen omkleed. De notaris werkt alleen mee als de veiling correct verloopt, en Glencore zegde ter zitting toe het recht alleen te gebruiken bij gegronde objectieve redenen. De afstandsverklaring geldt al alleen voor zover de wet dat toestaat. Dat een credit-bid (bieden met verrekening van de eigen vordering) bieders afschrikt of tot belangenverstrengeling leidt, heeft GCM niet onderbouwd.
Ook de gevraagde informatie hoefde niet te worden verstrekt. Access World had een deel van de stukken al geleverd, een ander deel kwam in de data room of was niet beschikbaar. Alle bieders moeten dezelfde informatie krijgen. De verschillen in omzetcijfers verklaarde Access World eenvoudig met een verschil tussen bruto en netto.
De voorzieningenrechter weigert alle gevraagde voorzieningen. Het belang van Glencore bij een voortgezette executie met een zo hoog mogelijke opbrengst weegt zwaarder dan dat van GCM. GCM moet de proceskosten betalen: € 2.101 aan Glencore, € 2.101 aan Access World en € 1.707 aan de deurwaarder, plus wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht Ondernemingskamer stelt maximum van € 30.129 vast voor waardering aandelen in B.V.-geschil Twee aandeelhouders van een Utrechtse besloten vennootschap liggen overhoop met een derde aandeelhouder. Wat de waarde is van de aandelen die die derde aandeelhouder in de vennootschap houdt, moet nu door een onafhankelijke deskundige worden bepaald. In deze beschikking regelt de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam de praktische kant van dat onderzoek.
De zaak is een vervolg op eerdere beschikkingen. Op 4 september 2026 had de Ondernemingskamer een onderzoek bevolen naar de waarde van de aandelen, per die datum of een zo dicht mogelijk daarbij liggende datum die de deskundige praktisch acht. Op 22 september 2026 wees zij drs. M.A. Nagelhout RV aan om dat onderzoek uit te voeren.
De deskundige stuurde de Ondernemingskamer op 22 oktober 2026 een plan van aanpak, met daarin een begroting van de uren die het onderzoek kost. Op basis daarvan raamde hij de kosten op € 30.129, inclusief btw. Partijen kregen de kans om op de begroting en het plan te reageren. De verzoekende aandeelhouders hadden geen opmerkingen. De derde aandeelhouder had geen bezwaar tegen de begroting, maar wees op een schrijffout in het plan van aanpak. Op pagina 4 stond tweemaal 'verweersters' waar 'verzoeksters' bedoeld was.
De Ondernemingskamer volgt de begroting. Omdat niemand bezwaar maakte en het bedrag haar niet onredelijk voorkomt, stelt zij vast dat het onderzoek ten hoogste € 30.129 mag kosten, inclusief omzetbelasting. Het voorschot op die kosten komt volgens de eerdere beschikking van 4 september 2026 voor rekening van de vennootschap zelf. De deskundige had voorgesteld dat voorschot rechtstreeks aan de vennootschap te factureren en daartegen was geen bezwaar. De Ondernemingskamer past daarom de gebruikelijke regeling van artikel 187 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering niet toe.
Ook de schrijffout is gecorrigeerd. De derde aandeelhouder heeft volgens de Ondernemingskamer terecht gewezen op de fout in twee zinnen. In de zin over het Excel-sjabloon waarmee partijen hun prognose kunnen opstellen en aanleveren, en in de zin dat de derde aandeelhouder op die prognose mag reageren, moet 'verzoeksters' worden gelezen in plaats van 'verweersters'.
Tot slot bepaalt de Ondernemingskamer wanneer het deskundigenbericht er moet zijn. De deskundige wordt gevraagd het rapport uiterlijk 1 maart 2027 in te dienen, of zoveel eerder als het klaar is.
De Ondernemingskamer stelt dus het maximumbedrag voor het onderzoek vast op € 30.129 inclusief btw, verzoekt de deskundige het bericht uiterlijk 1 maart 2027 in te sturen, verklaart de beschikking uitvoerbaar bij voorraad en houdt iedere verdere beslissing aan.
Gerechtshof Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Kantonrechter laat administratiekantoor € 3.877 incasseren van klant zonder schriftelijke opdracht Een ondernemer uit Rotterdam deed jarenlang haar administratie, loonbelasting, btw-aangiften en jaarstukken door een extern kantoor. Afspraken over de prijs legden ze nooit op papier vast, en een schriftelijke overeenkomst was er ook niet. Tussen februari 2021 en oktober 2024 stuurde het kantoor meerdere facturen, waarvan een deel onbetaald bleef. De ondernemer stelde dat ze niets hoefde te betalen, en dat zij in elk geval de eigen vordering mocht verrekenen.
Het kantoor eiste in de dagvaarding van 29 juli 2025 een hoofdsom van € 4.094,75, plus € 534,48 aan incassokosten en € 879,19 aan handelsrente. De zaak werd op 29 september 2026 ter zitting besproken. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wees de vordering voor het grootste deel toe.
Het eerste verweer was dat er geen schriftelijke overeenkomst bestond. Dat hielp de ondernemer niet. Een overeenkomst van opdracht is vormvrij en kan ook mondeling of stilzwijgend tot stand komen. Omdat de ondernemer de dienstverlening, waaronder het indienen van belastingaangiften, had gebruikt, stond voor de kantonrechter vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, maakte dat niet anders: dan is een redelijk loon verschuldigd. De facturen, met bedragen van € 157,30 tot € 1.173,80, vond de kantonrechter niet onredelijk, en de ondernemer had dat ook onvoldoende betwist.
De ondernemer voerde verder aan dat de openstaande facturen niet als schuld in de jaarrekeningen stonden die het kantoor zelf had opgesteld. Het kantoor wees echter op de jaarstukken over 2023, waarin onder de post accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan het kantoor was opgenomen. De ondernemer kon dat ter zitting niet weerleggen. Het beroep op verjaring faalde ook: de oudste factuur dateert van 12 februari 2021, dus de termijn van vijf jaar was bij de dagvaarding nog niet verstreken. Dat facturen laat waren verstuurd of aangiften laat waren ingediend, maakte de betalingsplicht niet minder.
De ondernemer wilde ook een bedrag van ongeveer € 3.000 verrekenen voor cosmetische producten die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor stelde dat zij die producten gewoon via de webshop had besteld en betaald. De ondernemer onderbouwde haar claim niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, dus de kantonrechter liet het beroep op verrekening buiten beschouwing. Ook de geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leverden niets op: er was geen formele tegenvordering ingesteld en als verweer was het onvoldoende onderbouwd. Stukken waar de gemachtigde van de ondernemer ter zitting naar verwees, maar die niet in het geding waren gebracht, liet de kantonrechter ook buiten beschouwing.
Over de hoofdsom week de kantonrechter af van de eis. In de dagvaarding stond € 4.094,75, maar de in de tekst genoemde factuurbedragen kwamen bij elkaar op € 3.876,95. Daarvan ging de kantonrechter uit.
De ondernemer moet het kantoor € 3.876,95 betalen, met wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen tot de dag van volledige betaling. Daarnaast komt er € 512,70 aan buitengerechtelijke incassokosten. De proceskosten zijn begroot op € 1.104,40, omdat de ondernemer voor het grootste deel ongelijk kreeg. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, dus het kantoor mag het meteen laten uitvoeren, ook als de ondernemer in hoger beroep gaat. Het anders of meer gevorderde, onder meer het hogere bedrag aan hoofdsom, wees de kantonrechter af.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht