Rechter dwingt RBC bankrelatie met Union Caribe voort te zetten Union Caribe, een geldtransactiebedrijf met vestigingen op Curaçao, Aruba en Sint Maarten, verzorgt internationale overboekingen voor particulieren. Het grootste deel daarvan gaat in US-dollars. Daarvoor is het bedrijf afhankelijk van een US-dollarrekening bij RBC Royal Bank, die zelf een US-dollarrekening aanhoudt bij de Amerikaanse bank Wells Fargo. In maart 2026 zegde RBC de bankrelatie op Sint Maarten op, met ingang van 25 juli 2026. Die opzegging werd niet onderbouwd. De relatie liep daarna gewoon door.
Op 7 oktober 2026 volgde een nieuwe brief, die Union Caribe pas op 20 oktober zag: de US-dollarrekening zou per 16 oktober worden gesloten, omdat de correspondentbank RBC had gevraagd geen US-dollartransacties namens Union Caribe meer te verwerken. Union Caribe stapte naar de rechter in kort geding. Zij stelde dat zij zonder deze rekening haar activiteiten moet staken en dat geen andere bank op Sint Maarten haar als klant wil.
RBC voerde aan dat zij als bank aan antiwitwasregels is gebonden. Zij wees op de omvang van de contante geldstromen, de verificatie van de herkomst van geld, het cliëntonderzoek bij klanten en overboekingen via een ander geldtransactiebedrijf. Volgens RBC had Union Caribe nagelaten een onafhankelijk onderzoek te laten uitvoeren. Daarnaast zou RBC door de instructie van Wells Fargo niet aan de vorderingen kunnen voldoen.
Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten gaat uit van de contractsvrijheid van banken, maar die is niet onbegrensd. Banken hebben een maatschappelijke functie en een zorgplicht, en bedrijven hebben een zwaarwegend belang bij een betaalrekening. De rechter weegt daarom het belang van de bank af tegen dat van de klant. Volgens het Gerecht kon RBC de relatie niet opzeggen zonder dat te onderbouwen. De enkele verwijzing naar de instructie van Wells Fargo is onvoldoende, omdat noch die instructie noch de brief van RBC een verdere onderbouwing bevat.
De uitgebreide correspondentie tussen RBC en Union Caribe op Aruba kan RBC niet achteraf in dit kort geding gebruiken. De opzeggingen waren gericht aan Union Caribe op Sint Maarten, over rekeningen op Sint Maarten. RBC had moeten uitleggen waarom de Arubaanse gronden ook daar gelden. Bovendien kon niemand namens RBC tijdens de zitting uitleggen waarom Wells Fargo had verzocht geen transacties meer te verwerken. Die brief was gericht aan de vestiging op Aruba, zodat niet vaststaat dat Wells Fargo ook de transacties van Union Caribe op Sint Maarten wil weigeren. Een onderscheid tussen de US-dollarrekening en de rekening in lokale valuta maakt het Gerecht daarom niet.
Het belang van Union Caribe bij voortzetting weegt zwaarder dan dat van RBC bij beëindiging. Het Gerecht wijst de vordering om de relatie voort te zetten tot een bodemzaak onherroepelijk is beslist of voor een vaste termijn af, omdat zo'n procedure jaren kan duren en RBC in de tussentijd alsnog een grond voor opzegging kan krijgen. Ook de gevraagde dwangsom wijst het Gerecht af, omdat RBC heeft gezegd een vonnis op te volgen.
Het Gerecht beveelt RBC de bankrelatie met Union Caribe op de gebruikelijke voorwaarden en zonder nieuwe beperkingen voort te zetten, of onmiddellijk te herstellen als zij al is beëindigd. RBC moet de proceskosten van Union Caribe betalen, begroot op Cg. 3.000, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Twee bestuurders betalen DebitRoom € 24.800 als borg; boete, contractuele rente en incassokosten afgewezen Op 8 juni 2023 kreeg een bedrijf van Stichting DebitRoom een krediet van € 150.000 in rekening-courant. Twee bestuurders, ieder indirect via hun eigen holding, stonden daarvoor privé borg tot € 75.000. In augustus 2024 mislukten twee incasso's van € 35.232 en € 29.568 bij het bedrijf, waarna DebitRoom het op 20 augustus 2024 sommeerde € 76.694,91 te betalen. Het bedrijf betaalde daarna € 40.000 in een betalingsregeling, maar ging op 17 april 2025 failliet. DebitRoom vorderde daarom € 41.261,76 plus contractuele rente van de bedrijfsleiders als borgen. De procedure tegen het failliete bedrijf is van rechtswege geschorst.
DebitRoom dagvaardde op 25 februari 2025. Een van de borgen voerde verweer en verscheen, de ander en het bedrijf kwamen niet op de zitting van 15 september 2026. De bestuurder die verweer voerde, zei dat DebitRoom het bedrag van het krediet niet had gesteld, dat hij niet was gewaarschuwd voor de risico's van borg staan, dat DebitRoom de eisen voor particuliere borgtocht had geschonden en dat hij nooit in gebreke was gesteld.
De rechtbank nam aan dat het krediet € 150.000 bedroeg: een niet-betwiste e-mail van 6 juni 2023 en de borgtocht zelf noemden dat bedrag. Een schending van de zorgplicht zag ze niet: als bestuurder wist hij hoe het bedrijf ervoor stond, en hij was betrokken bij het krediet. De borgtocht is volgens de rechtbank een particuliere borgtocht, omdat niet is gebleken dat hij de meerderheid van de aandelen had. Daarom gelden dwingende beschermende regels.
De regel dat de borg gelijktijdig wordt geïnformeerd als de schuldeiser de hoofdschuldenaar in gebreke stelt, was hier niet geschonden. Het bedrijf was na de mislukte incasso's direct in verzuim, zodat een ingebrekestelling niet nodig was. Welke schade de borg had kunnen voorkomen, had hij niet onderbouwd.
Over de bijkomende vorderingen oordeelde de rechtbank dat de wet de borg maar beperkt aansprakelijk maakt. De contractuele rente werd afgewezen: een particuliere borg is alleen wettelijke rente verschuldigd over de periode dat hij zelf in verzuim is, en afwijking daarvan is bij een particuliere borg niet toegestaan. Omdat de borgen nooit in gebreke waren gesteld, kende de rechtbank wettelijke rente toe vanaf de dagvaarding. De boete van € 9.720 die het bedrijf verschuldigd was, kon DebitRoom niet op de borgen verhalen. De buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen, omdat de borg alleen kosten van rechtsvervolging hoeft te vergoeden als hij tijdig is ingelicht, en dat was niet gebeurd.
De hoofdsom was € 64.800. Daar trok de rechtbank de € 40.000 van het bedrijf van af. De rechtbank veroordeelde de twee bestuurders hoofdelijk om € 24.800 te betalen, plus wettelijke rente vanaf 25 februari 2025. Zij betalen ook de proceskosten: € 3.452,43 hoofdelijk, en de bestuurder die verweer voerde daarnaast € 836.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter vernietigt lening van Bondora zonder kredietcheck, maar klant moet € 6.864 terugbetalen De Estse kredietverstrekker Bondora kwam bij de kantonrechter in Eindhoven in actie tegen een consument die niet verscheen. Bondora vorderde terugbetaling van een lening die in december 2024 was verstrekt, met rente, administratiekosten en betaling voor aanvullende diensten. In totaal had Bondora de man of vrouw een krediet van € 6.864 verstrekt, in twee stappen op 10 en 13 december 2024. De overeenkomst was buiten de verkoopruimte gesloten.
De kantonrechter keek eerst naar het toepasselijke recht. In de algemene voorwaarden van Bondora staat dat Estisch recht geldt. Bondora wilde de zaak toch naar Nederlands recht laten beoordelen. De rechter liet in het midden of dat eenzijdig kan, omdat de bepalingen over consumentenkrediet in het Burgerlijk Wetboek hoe dan ook dwingend gelden. Daaraan toetste hij de vordering.
Daarbij ging het om de kredietwaardigheidstoets. Een kredietverstrekker moet vooraf informatie inwinnen over de financiële positie van de klant, onderbouwd met stukken over inkomsten en uitgaven zoals loonstroken, om overkreditering te voorkomen. De rechter moet ambtshalve controleren of dat is gebeurd. Bondora stelde dat zij de toets had uitgevoerd en beschreef haar werkwijze in het algemeen. Zij zei echter niet in staat te zijn de toets voor deze klant inzichtelijk te maken. Daardoor kon de kantonrechter niet vaststellen of en wanneer de toets volledig was uitgevoerd. Hij ging er daarom van uit dat Bondora haar wettelijke plicht niet was nagekomen.
Dat heeft verstrekkende gevolgen. Beschermende regels voor consumenten die uit Europese richtlijnen voortkomen, rekent de rechter tot de regels van openbare orde. Omdat de toets niet was gedaan, vernietigde hij de kredietovereenkomst uit eigen beweging. Door de terugwerkende kracht van die vernietiging was het geld zonder rechtsgrond verstrekt. De klant moet de kredietsom dus terugbetalen, maar is geen rente en kosten uit de overeenkomst verschuldigd. Wat al aan rente en kosten was betaald, gaat van de terug te betalen som af.
De vorderingen voor vertragingsrente en administratiekosten wees de rechter af. Ook de gevorderde bedragen voor aanvullende diensten vielen weg, omdat die niet los van het krediet konden worden gezien: zonder krediet geen grondslag. De gedaagde werd grotendeels in het ongelijk gesteld en kreeg daarom de proceskosten opgelegd.
De kantonrechter veroordeelde de gedaagde tot betaling van € 6.864 aan Bondora, plus proceskosten van € 127,08 dagvaardingskosten, € 559 griffierecht, € 360 salaris van de gemachtigde en € 144 nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Oost-Brabant · 15 oktober 2026
Civiel Recht Hof wijst beroep af: hypotheek ING weg, dus geen beheersregeling meer nodig voor appartement Een man kocht in 2009 het appartement van zijn stiefzoon, maar kreeg het nooit geleverd. Het appartement bleef belast met een hypotheek van ING, de rechtsvoorganger van de bank had in 2006 een lening aan de stiefzoon verstrekt. In 2021 werd die hypothecaire lening volledig afgelost met geld van de dochter van de man, die het appartement later in eigendom kreeg. Daarna bleef een kleinere schuld over uit een betaalrekening en een rekening-courantkrediet van de stiefzoon bij ING, in totaal € 17.069,62. Toen die niet werd betaald, zegde ING in 2023 de openbare verkoop van het appartement aan.
Om die executie te stoppen, betaalde de man in oktober 2023 € 45.076,63 aan de bank, onder protest. ING schortte de veiling op, maar boekte het bedrag in februari 2024 weer terug. In diezelfde maand betaalde de man de schuld van € 17.069,62 alsnog. Later betaalde hij ook de kosten van € 16.038,61 die ING voor de afgelaste veiling had gemaakt. Begin juli 2025 liet ING de hypotheek op het appartement doorhalen.
In de procedure bij de rechtbank vroeg de man om een beheersregeling. Dat is een regeling die de rechter kan vaststellen als deelgenoten in een gemeenschappelijk goed er onderling niet uitkomen. Hij wilde dat ING en hijzelf het appartement niet zouden mogen laten veilen zonder overleg, dat de bank moest wachten met executiemaatregelen totdat duidelijk was welke vorderingen onder het hypotheekrecht vielen, en dat het appartement bij een veiling als woonruimte en niet als bedrijfsruimte zou worden omschreven. Hij stelde dat hij door zijn betalingen was gesubrogeerd in de hypotheekrechten van ING, waardoor hij met de bank een gemeenschap zou vormen. ING stelde voor dat geval een tegenverzoek om zelf de veiling te mogen voortzetten. De rechtbank wees alle verzoeken af.
In hoger beroep voegde de man een nieuw verzoek toe: een verklaring voor recht dat hij door zijn betalingen van € 78.381,97 en € 17.069,62 was gesubrogeerd in het hypotheekrecht van ING. Het hof weigerde die wijziging. Volgens het hof is de procedure over een beheersregeling bedoeld om een regeling te treffen waar deelgenoten er zelf niet uitkomen, niet om andere geschillen over wat rechtens tussen partijen geldt te beslechten. Onderzoek naar de vraag of eerdere betalingen tot subrogatie hebben geleid, valt buiten de grenzen van die procedure.
De primaire verzoeken strandden op een ander punt. Tussen partijen staat vast dat het hypotheekrecht niet meer bestaat. Een beheersregeling veronderstelt juist een bestaand hypotheekrecht, dus de man heeft er geen belang meer bij. Zijn eigen advocaat erkende tijdens de zitting dat aan de primaire verzoeken het belang was ontvallen. Ook de proceskosten die de man in eerste aanleg moest betalen, vormen geen reden voor hoger beroep: ING verklaarde tijdens de zitting af te zien van die aanspraken, en het hof gaat ervan uit dat de bank de kosten terugbetaalt voor zover dat nog niet is gebeurd. Het tegenverzoek van ING valt weg omdat de voorwaarde daarvoor, toewijzing van een verzoek van de man, niet is vervuld en ook niet meer kan worden vervuld.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden verwerpt het hoger beroep van de man tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland. De kosten van het hoger beroep worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. Wat verder is verzocht, wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter schrapt rente na 2018 in verzet tegen verstekvonnis over krediet van € 35.000 Een man uit België kreeg in 2011 een krediet van € 35.000 bij Santander. Een deel van dat geld, € 23.248,36, ging naar de aflossing van een lening bij de ING. Nadat hij ophield met betalen, stapte Next Finance (voorheen JJ&G Finance), de partij aan wie de vordering was overgedragen, naar de rechter. In 2013 veroordeelde de kantonrechter in Heerlen de man bij verstek, dus zonder dat hij zich in die procedure verweerde, tot betaling van de hoofdsom en de contractuele rente. In 2025 werd dat vonnis aan hem betekend. Daarna verzette hij zich ertegen bij de kantonrechter in Maastricht.
De man voerde meerdere verweren. Hij betwistte dat Next Finance de vordering rechtsgeldig had overgenomen. De kantonrechter oordeelt dat dit wel zo is. Voor overdracht van een vordering is een ondertekende akte nodig, plus een mededeling aan de schuldenaar. De akte van 27 juli 2012 is in de procedure overgelegd. De mededeling is gedaan in de dagvaarding van 2012, die op zijn adres in het bevolkingsregister is betekend. Daarvoor is geen bijzondere vorm voorgeschreven.
Ook het beroep op verjaring van de hoofdsom slaagt niet. De verjaringstermijn van vijf jaar is niet voltooid vóór het verstekvonnis van 3 juli 2013. Vanaf die datum geldt voor de hoofdsom een nieuwe termijn van twintig jaar. De man liet deze uitleg van Next Finance onweersproken.
De man stelde verder dat hij nooit een kredietovereenkomst had gesloten, dat de handtekening niet de zijne was en dat hij het geld niet had ontvangen. Hij vroeg om een handtekeningonderzoek. Next Finance legde stukken over: een rekeningafschrift van zijn ING-rekening, een salarisspecificatie, een kopie van zijn Italiaanse identiteitsbewijs en een transactieoverzicht waaruit blijkt dat hij de € 35.000 in één keer opnam. Ook werd via automatische incasso € 1.575 van zijn rekening afgeschreven. De man reageerde daar niet meer op, terwijl hij daartoe in de gelegenheid was gesteld. De kantonrechter verwerpt zijn verweer daarom als onvoldoende onderbouwd en gelast geen handtekeningonderzoek. Hetzelfde geldt voor zijn bezwaren tegen de hoogte van de hoofdsom van € 35.406,69 en tegen de rente van 0,447% per maand.
Op één punt krijgt de man wel gelijk: de rente. Een uitspraak waarin rente is toegekend, kan na vijf jaar niet meer worden uitgevoerd voor die rente, tenzij de verjaring binnen die tijd wordt gestuit. Dat is hier niet gebeurd. Next Finance vond dat de rente pas vijf jaar terug vanaf de betekening in september 2025 verjaard was, omdat de man jarenlang onvindbaar zou zijn geweest. De kantonrechter volgt dat niet, want Next Finance had het vonnis ook openbaar kunnen laten betekenen. De rentevordering is daardoor op 3 juli 2018 verjaard.
De kantonrechter verklaart het verzet daarom deels gegrond. Hij vernietigt het verstekvonnis op het onderdeel dat de rente tot de dag van voldoening toekende en bepaalt dat de contractuele rente alleen loopt vanaf 20 oktober 2012 tot 3 juli 2018. De rest van het verstekvonnis, waaronder de veroordeling tot betaling van € 35.987,44 (hoofdsom en rente tot 20 oktober 2012), blijft in stand. De man moet de proceskosten in verzet betalen, begroot op € 1.009,50, omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld.
Rechtbank Limburg · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht