Rechtbank wijst vordering af: certificaathouder kwam te laat met omzetting naar certificaten op naam Een houder van twee certificaten van aandelen aan toonder in Forward Business Parks 2000 N.V. wilde die laten omzetten in certificaten op naam. Het administratiekantoor dat de aandelen houdt, de STAK, weigerde dat. De houder stapte naar de rechter en eiste dat de STAK alsnog zou meewerken, op straffe van een dwangsom.
De achtergrond is een wijziging van de administratievoorwaarden van de STAK bij notariële akte van 9 oktober 2017. Houders van certificaten aan toonder konden die tot uiterlijk 9 oktober 2022 kosteloos op naam laten stellen. Wie dat niet deed, zou zijn certificaten zien vervallen: de STAK zou de onderliggende aandelen kosteloos aanbieden aan de onderneming, waarna de niet-omgezette certificaten hun waarde verloren. De houder deed zijn verzoek pas op 18 april 2023, ruim een halfjaar na het verstrijken van die termijn.
De houder beriep zich primair op artikel 2:82 lid 6 en lid 9 van het Burgerlijk Wetboek. Volgens hem mochten eerder uitgegeven aandeelbewijzen tot 31 december 2025 worden ingeleverd, en gold dat ook voor certificaten. De rechtbank volgt hem niet. Die wetsbepaling ziet op aandelen en niet op certificaten. De wetgever heeft bewust onderscheid gemaakt tussen de regels voor aandelen van een naamloze vennootschap en contractuele certificaten van aandelen, dus de bepalingen kunnen ook niet naar analogie worden toegepast.
Subsidiair vroeg de houder om de wijziging van de administratievoorwaarden te vernietigen, en meer subsidiair om haar nietig te verklaren. Hij voerde aan dat hij geen overgangsperiode had gekregen en dat dit in strijd is met het recht op eigendom uit artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. De rechtbank wijst dat af. De houder heeft niet duidelijk gemaakt welke bepaling hij bedoelt, laat staan waarom die in strijd zou zijn met het EVRM-protocol, dat in beginsel van toepassing is op staten. Ook de meest subsidiair gevorderde verklaring voor recht dat de STAK onrechtmatig handelt, strandt. De STAK handelt niet in strijd met een wettelijke verplichting of met haar eigen administratievoorwaarden, en de houder heeft niet uitgelegd op welke andere wijze zij onrechtmatig zou handelen. Daardoor komt de rechtbank niet toe aan de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De houder is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten van de STAK betalen: € 4.292, bestaande uit € 2.995 griffierecht, € 1.108 salaris advocaat en € 189 nakosten. Bij niet-tijdige betaling binnen veertien dagen na aanschrijving komen daar € 98 nakosten en de kosten van betekening bij, plus de wettelijke rente. Het vonnis is wat de proceskosten betreft uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State kent Groningse boer € 54.863 toe voor herstel van scheuren in achtergevel boerderij Een eigenaar van een Oldambtster boerderij uit 1920 in Groningen meldde op 19 november 2018 schade aan zijn pand als gevolg van de gaswinning. Het Instituut Mijnbouwschade Groningen kende hem in 2021 en 2022 schadevergoedingen toe van € 13.078,54 en € 23.148,21. Toen de rechtbank daar in 2024 nog € 22.096,88 aan toevoegde, had hij in totaal € 58.323,63 ontvangen. Dat was voor hem nog niet genoeg: hij vond dat de rechterhelft van de achtergevel van zijn schuur niet met wat plaatselijk herstel te redden was.
De zaak ligt bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 23 december 2024. Daar had de eigenaar al deels gelijk gekregen, maar de rechtbank volgde de deskundigen van het Instituut. Volgens hen volstond het uithakken van scheuren, opnieuw voegen en het vervangen van losse stenen.
Op de zitting in maart 2026 kwam een deel van het geschil te vervallen. Voor zes schades, onder meer scheuren in de binnenwanden van de tweede paardenstal, was het Instituut het alsnog eens met de eigenaar. Het Instituut gaf zelf toe dat het daar onvoldoende onderzoek naar had laten doen. Op basis van foto's op de zitting nam het Instituut het advies over dat deze wanden niet plaatselijk te herstellen zijn maar opnieuw moeten worden opgebouwd. Ook over het linkerdeel van de achtergevel was men het uiteindelijk eens: daar volstaat het herstellen van voegen en het vervangen van kapotte stenen.
Blijven over de scheuren in het rechterdeel van de achtergevel. De eigenaar liet zijn eigen deskundige, Vergnes, rapporteren. Die zag dat tussen de kopgevel en de zijgevel een hoogteverschil is ontstaan, dat de gevel opbolt en dat de buitenmuur losscheurt van twee binnenmuren. Daardoor ontbreekt het constructieve verband in het metselwerk, en dat herstel je volgens hem niet met plaatselijk voegwerk. Het Instituut hield met zijn eigen deskundige vast aan de goedkopere methode, omdat het opnieuw opmetselen van de gevel een te grote verbetering zou zijn.
De Raad van State oordeelt anders dan de rechtbank. De foto's op de zitting lieten zien dat het deel van de gevel vlak onder de dakgoot opbolt en wijkt van de rest van de gevel. Het Instituut kon niet overtuigend uitleggen waarom voegwerk en nieuwe stenen genoeg zouden zijn om die wijking en de samenhang met de losgescheurde binnenwanden te herstellen. De deskundigen van het Instituut hadden de boerderij bovendien voor het laatst in 2020 bezocht en geen aanleiding gezien de rechtergevel opnieuw te bekijken, terwijl de deskundige van de eigenaar na de uitspraak van de rechtbank wel opnieuw was gaan kijken. Omdat bij de binnenwanden bovendien was gebleken dat het onderzoek niet volledig was geweest, bleef de vraag naar de stabiliteit van de achtergevel onbeantwoord.
Gezien de lange duur van de procedure en de wens van beide partijen om er een punt achter te zetten, voorziet de Afdeling zelf in de zaak. Voor vier schades die niet langer in geschil waren kent zij samen € 6.570,58 toe. Voor de scheuren in de paardenstal komt daar € 2.454,85 bij, en voor de achtergevel de volledige begroting van de deskundige van de eigenaar.
De Afdeling verklaart het hoger beroep gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor de betreffende schades, evenals het besluit van 6 september 2022 voor zover het die schades betreft. Het Instituut moet de eigenaar en zijn mede-appellant € 6.570,58 betalen voor de schades 17, 56, 84 en 85 en € 2.454,85 voor de schades 120 en 121, en daarnaast € 54.863,12 voor de scheuren in de achtergevel. Bij die laatste twee bedragen komt BTW en gaat het bedrag af dat de rechtbank al had toegekend. Over alles loopt wettelijke rente vanaf 19 november 2018 tot de dag van uitbetaling. Het Instituut moet ook de proceskosten van € 1.941,47 en het griffierecht van € 289 vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter kent € 1.500 toe voor tegel die was doorboord, eiser vroeg € 5.804 Bij isolatiewerkzaamheden bij de buren van een vrouw uit Overijssel is op 1 december 2025 door een badkamertegel in haar eigen badkamer geboord. De onderaannemer die het werk uitvoerde, werkte voor een bedrijf dat de aansprakelijkheid voor de schade niet betwistte. Over de hoogte van de schade konden partijen het niet eens worden, en daarom kwam de zaak bij de kantonrechter in Almelo.
De vrouw wilde dat de badkamer herstel kreeg dat zowel technisch als esthetisch gelijkwaardig is aan de oorspronkelijke toestand. De tegels lopen in een U-vorm door over twee wanden en de vloer, met daarin de nis waar de beschadigde tegel zit. Op basis van een offerte van een sanitair- en tegelbedrijf vorderde zij € 5.803,79 om die doorlopende tegelafwerking te vervangen. Daarnaast vroeg zij wettelijke rente vanaf 29 december 2025 en vergoeding van de proceskosten.
Het bedrijf bood eerst € 500 aan, of herstel door een tegelzetter met een nieuwe tegel in de hele nis. Dat vond de vrouw niet passend. Pas nadat de dagvaarding was uitgebracht, kwam het bedrijf met een offerte van een reparatiebedrijf van € 494,58, waarbij de beschadigde tegel nagenoeg onzichtbaar zou worden hersteld. Volgens het bedrijf zou de U-vormige afwerking dan behouden blijven.
De kantonrechter vindt het bezwaar van de vrouw tegen die herstelmethode begrijpelijk. Het reparatiebedrijf geeft slechts twee jaar garantie, en op de lak geldt in een natte ruimte helemaal geen garantie. Omdat het hier om een badkamer gaat, krijgt de vrouw dus niet de zekerheid dat na herstel vrijwel niets meer te zien is van de schade. Zij hoefde daarom niet akkoord te gaan met herstel onder die voorwaarden.
Tegelijk gaat de vordering van € 5.803,79 de kantonrechter te ver. Het gaat om schade aan één tegel in de nis, en van het bedrijf kan redelijkerwijs niet worden gevraagd dat alle tegels in de U-vorm worden vervangen. De kantonrechter begroot de schade op € 1.500. Dat is volgens hem niet genoeg voor volledige vervanging, maar laat de vrouw na herstel van de tegel een bedrag over dat zij kan gebruiken als het herstel niet afdoende blijkt.
Het bedrijf moet ook de proceskosten betalen. Het had na de schademelding eerder met een concreet voorstel kunnen komen, en door dat niet te doen heeft het de vrouw in de positie gebracht dat zij meende te moeten dagvaarden. Die kosten bedragen € 520,67.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf tot betaling van € 1.500, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 29 december 2025, en tot betaling van de proceskosten van € 520,67. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad; het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter heft blokkade op spaarrekening op na 18e verjaardag van jongere Een jongere uit Brabant heeft toestemming gekregen om zijn spaargeld vrij te maken. Het geld stond op een geblokkeerde bankrekening bij ABN AMRO, een vermogensspaarrekening die in het verleden voor hem was geopend toen hij nog minderjarig was. Nu hij 18 is, wil hij het saldo overzetten naar een andere spaar- of depositorekening.
De blokkade op zo'n rekening heet een BEM-clausule. Het gaat om een geblokkeerde bankrekening op naam van een kind jonger dan 18 jaar. De wettelijke vertegenwoordiger van het kind kan alleen met toestemming van de kantonrechter geld opnemen. Bij de meeste banken eindigt de clausule vanzelf als het kind 18 wordt, en wordt het kind dan eigenaar van het geld. Bij ABN AMRO werkt dat anders, zo wist de kantonrechter ambtshalve, dus uit eigen kennis van het gerecht. Daar vervalt de clausule niet automatisch en moet een verzoek worden ingediend.
Dat gebeurde in deze zaak. De jongere en zijn moeder of vertegenwoordiger vroegen de kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Tilburg, in een verzoek dat op 28 september 2026 binnenkwam om de clausule op te heffen. Uit het dossier bleek dat gelden die de jongere destijds toekwamen op deze rekening waren gestort. Met de bank was overeengekomen dat het vermogen tot zijn 18e verjaardag onder bewind zou blijven staan. De jongere werd op 19 augustus 2026 18 jaar. De kantonrechter hield geen mondelinge behandeling, omdat de zaak daar niet om vroeg.
De kantonrechter oordeelde dat het verzoek op de wet gegrond was en dus kon worden toegewezen. Door het bereiken van de meerderjarigheid was de reden voor de blokkade vervallen, en alleen de bank zelf had nog een formele stap nodig voordat de jongere over zijn eigen geld kon beschikken.
De kantonrechter wees het verzoek toe en heft daarmee de BEM-clausule op de ABN AMRO-spaarrekening op. De jongere kan het geld daardoor zelf beheren en naar een andere spaarrekening overzetten. Tegen de beschikking kan alleen via een advocaat hoger beroep worden ingesteld bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch, binnen drie maanden.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 4 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht