Kantonrechter bevestigt ontslag op staande voet na vijf snelheidsovertredingen in vijf dagen Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden.
De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in.
De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst.
De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren.
Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak.
De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd.
De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter: ontslag op staande voet van zieke werknemer ongeldig, werkgever betaalt € 5.805 en meer Een allround medewerker uit de omgeving van Bergen op Zoom meldde zich op 5 mei 2026 ziek. Drie dagen later, op 8 mei 2026, kreeg hij een brief waarin zijn werkgever, een vennootschap onder firma, hem op staande voet ontsloeg. Als redenen noemde de werkgever onvoldoende functioneren, depressieve klachten die de werksfeer ernstig zouden verstoren en de vele gesprekken die geen verbetering hadden gebracht. De man werkte sinds 9 april 2024 bij het bedrijf, met een contract voor bepaalde tijd dat tot 9 april 2027 liep.
De werknemer vroeg de kantonrechter vast te stellen dat het ontslag niet geldig was. Daarnaast wilde hij een vergoeding voor onregelmatige opzegging, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij uitbetaling van de inhoudingen op zijn eindafrekening, een wettelijke verhoging, rente en een gecorrigeerde eindafrekening met bruto/netto specificatie. De werkgever voerde verweer.
Het ontslag op staande voet is volgens de kantonrechter niet rechtsgeldig. Voor zo'n ontslag is een dringende reden nodig, en die moet onverwijld en duidelijk worden medegedeeld. De werknemer stelde dat daar geen sprake van was, en de werkgever sprak dat niet tegen. De man berust zelf in het einde van het dienstverband, dat daarmee per 8 mei 2026 is geëindigd.
Omdat het ontslag niet geldig is, is het een onregelmatige opzegging, waarvoor in principe het loon tot het einde van het contract moet worden betaald. De werkgever vroeg om matiging, onder meer omdat de man een ziektewetuitkering krijgt, het dienstverband kort was en het bedrijf klein is. De kantonrechter matigt de vergoeding tot het wettelijke minimum van drie maanden loon. Omdat de man bij ziekte recht had op 70 procent van zijn loon van € 2.764,30 bruto per maand, komt dat uit op € 5.805,03 bruto. Zijn ziektewetuitkering ligt € 234,49 per maand lager dan zijn loon zou zijn geweest, en dat verschil bedraagt tot april 2027 in totaal € 2.581,41. De overige argumenten van de werkgever leiden niet tot een lager bedrag.
De transitievergoeding wijst de kantonrechter toe voor het gevraagde bedrag van € 1.919,65 bruto. De gevraagde billijke vergoeding van € 10.000 wijst hij af. Het inkomensverlies tot april 2027 is al gedekt door de vergoeding voor onregelmatige opzegging, en over andere schade, zoals de kwetsbare medische situatie, de onzekerheid over de uitkeringspositie, de druk door verrekening en het uitblijven van re-integratie, gaf de man geen toelichting.
Ook de eindafrekening ging niet goed. De werkgever had 16 wachturen ingehouden (€ 470,72 bruto) en € 1.338,16 netto voor een lening. Dat de man met die inhoudingen had ingestemd door de ontslagbrief te ondertekenen, volgt volgens de kantonrechter niet uit die brief. Voor de wachturen vond hij in het contract geen grondslag, en het personeelshandboek was niet overgelegd. Voor de lening ontbrak een toelichting op hoe het bedrag van € 6.000 was opgebouwd, en de terugbetalingsregels uit de opleidingsovereenkomst gelden niet bij een ongeldig ontslag op staande voet. Over het ten onrechte ingehouden loon is een wettelijke verhoging verschuldigd, die de kantonrechter beperkt tot 25 procent, in totaal € 452,22. De gevraagde dwangsommen wijst hij af, omdat de werkgever vrijwillige medewerking toezegde.
De werkgever moet de man de vergoeding voor onregelmatige opzegging van € 5.805,03 bruto en de transitievergoeding van € 1.919,65 bruto betalen. Daarnaast betaalt zij de inhoudingen van € 470,72 bruto en € 1.338,16 netto terug, plus € 452,22 wettelijke verhoging, alles met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving. Binnen veertien dagen na aanschrijving moet zij ook een correcte eindafrekening met bruto/netto specificatie verstrekken. Verder veroordeelt de kantonrechter haar in de proceskosten van € 1.102,00. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad. De billijke vergoeding en het overige verzochte zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank geeft UWV tot 15 januari 2027 voor WIA-besluit, dwangsom € 100 per dag Een man uit de regio Zeeland-West-Brabant vroeg een WIA-uitkering aan, maar kreeg die niet. Het UWV wees zijn aanvraag op 4 december 2025 af. Daartegen maakte hij bezwaar, maar op dat bezwaar kwam geen beslissing. Hij stelde het UWV op 26 juni 2026 in gebreke, een brief waarin hij eist dat binnen twee weken alsnog wordt beslist. Het UWV ontving die brief op 30 juni 2026, maar bleef ook daarna stil.
De man ging daarom naar de rechter. Daarmee gaat het hier niet om de vraag of hij recht heeft op een uitkering, maar alleen om de vraag of het UWV te lang over zijn bezwaar doet. Dat het UWV de termijn heeft overschreden, was niet in geschil. De rechtbank vond het beroep zo duidelijk gegrond dat ze zonder zitting uitspraak deed, op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht.
Het UWV schreef in zijn verweerschrift dat de vertraging komt door een tekort aan verzekeringsartsen. Het liet ook weten dat het nog onduidelijk is wanneer er een besluit kan komen. De rechtbank gaf daar geen ander oordeel op dan haar vaste lijn. Een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank had op 4 september 2026 in drie zaken over te late UWV-besluiten uitspraak gedaan. Daarin bepaalde zij dat de lijn uit die uitspraken geldt voor alle latere beroepen over het niet op tijd beslissen door het UWV. Die lijn houdt in dat het UWV twaalf maanden krijgt, gerekend vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. De rechtbank zag in deze zaak geen reden om daarvan af te wijken.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet uiterlijk op 15 januari 2027 alsnog een besluit op bezwaar bekendmaken. Haalt het die datum niet, dan moet het een dwangsom betalen van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000. Daarnaast moet het UWV het griffierecht van € 54 aan de man vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen. Dat bedrag is relatief laag, omdat de gemachtigde van de man alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel over de beslistermijn ging.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank: UWV mocht WIA-uitkering van ex-elektromonteur met geblesseerde arm stopzetten Een elektromonteur raakte in oktober 2018 gewond bij een bedrijfsongeval. Hij hield letsel over aan zijn linkerpols en elleboog en kreeg daarna ziekengeld. Een WIA-uitkering kreeg hij in 2020 nog niet, omdat het UWV hem toen minder dan 35 procent arbeidsongeschikt achtte. Hij ging daarna een werkloosheidsuitkering ontvangen.
In april 2022 meldde de man zich opnieuw ziek, omdat de klachten aan zijn linkerarm en elleboog waren toegenomen. Na een aanvraag in maart 2024 volgden medische en arbeidsdeskundige onderzoeken. Daaruit bleek dat hij vanaf 11 april 2022 geen benutbare mogelijkheden had, omdat hij functioneel met één arm moest werken. Hij kreeg daarom een WGA-uitkering, een regeling voor mensen die gedeeltelijk of tijdelijk arbeidsongeschikt zijn, naar een arbeidsongeschiktheid van 100 procent. Per 24 juni 2024 schatte het UWV zijn arbeidsongeschiktheid echter op 31,56 procent. Daarom beëindigde het UWV zijn uitkering per 18 november 2024. Het bezwaar van de man werd op 1 april 2025 ongegrond verklaard.
Voor de rechtbank voerde de man aan dat de verzekeringsarts te weinig beperkingen had aangenomen. Hij wilde extra beperkingen voor actief zijn boven schouderhoogte, voor frequent reiken, duwen en trekken, tillen en dragen, en voor schroefbewegingen en knijpen met zijn handen. Ook wees hij op oogirritatie door stof of beeldschermen en op mentale klachten na het ongeval. De rechtbank vond dat voor schouderhoogte, ogen en mentale klachten onvoldoende was onderbouwd. De man had zelf tegenover de arts gezegd dat hij geen mentale klachten had, en in de medische gegevens van de huisarts stonden geen oogklachten.
Op twee punten gaf de rechtbank de man wel gelijk. In de beoordeling in bezwaar stond bij frequent reiken en bij duwen en trekken een toelichting die niet klopte met de redenering van de verzekeringsarts. Die had geschreven dat de beperkingen van de linkerarm grotendeels ook voor de rechterarm golden, maar in de toelichting stond een lichtere beperking voor rechts. Het besluit was op die punten dus onvoldoende gemotiveerd. De verzekeringsarts herstelde dat in beroep met een aanvullend rapport en een aangescherpte lijst van functionele mogelijkheden. De rechtbank zag geen reden om aan die toelichting te twijfelen.
Daarna toetste de rechtbank de drie functies waarop het UWV de arbeidsongeschiktheid had gebaseerd: parking host, medewerker tandtechniek en monteur reparatie smartphones en tablets. Bij de parking host kwam af en toe een reikafstand van 70 centimeter voor, terwijl de man tot 60 centimeter was beperkt. Volgens de rechtbank was gemotiveerd dat dit incidentele reiken, 15 keer per uur, binnen zijn belastbaarheid bleef. Ook de bezwaren over knijpen, schroeven en tillen bij de drie functies slaagden niet. Bij de tandtechniek kwam de rechtbank tot hetzelfde oordeel over het frequente reiken, omdat 360 keer per uur over korte afstanden niet meer is dan de man volgens zijn beperkingen aankan.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond: het UWV heeft de WIA-uitkering terecht beëindigd. De gebreken in de motivering konden worden gepasseerd, omdat de man er niet door is benadeeld en ook zonder die gebreken een besluit met dezelfde uitkomst was genomen. Omdat de goede medische onderbouwing pas in beroep kwam, moet het UWV het griffierecht van € 53 vergoeden en € 2.802 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Gelderland · 5 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht