Hof verklaart klacht tegen deurwaarder over ontruiming bedrijfspand ongegrond Een bedrijf dat een bedrijfspand huurde, werd in kort geding veroordeeld om dat pand te ontruimen en de achterstallige huur te betalen. Toen het bedrijf niet vrijwillig vertrok, schakelde de verhuurder een gerechtsdeurwaarder in om de ontruiming uit te voeren. Na de ontruiming diende het bedrijf een tuchtklacht in tegen de deurwaarder, met vier verwijten: dat hij het vonnis onrechtmatig had geëxecuteerd ondanks betaalde huurtermijnen, dat hij zijn onderzoeksplicht had verzaakt, dat hij een verouderd vonnis had gebruikt, en dat hij de inboedel zonder wettelijke basis had vastgehouden totdat de ontruimingskosten waren betaald.
De kamer voor gerechtsdeurwaarders in Amsterdam verklaarde drie van deze vier klachtonderdelen gegrond en legde de deurwaarder een berisping en een geldboete van € 500 op, plus een kostenveroordeling. De deurwaarder ging tegen deze beslissing in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam.
Het hof kwam tot een ander oordeel dan de kamer. Over de executie van het vonnis overwoog het hof dat de veroordeling tot ontruiming, anders dan de kamer had aangenomen, helemaal niet afhankelijk was gesteld van het bestaan van een huurachterstand. De deurwaarder mocht dus gewoon executeren op basis van het vonnis, ongeacht de betalingen die het bedrijf inmiddels had gedaan. Dat in de aanzegging van de ontruiming per abuis stond dat de huurovereenkomst zou zijn ontbonden, veranderde daar niets aan, temeer omdat die aanzegging niet door de deurwaarder zelf was opgesteld.
Ook het verwijt dat de deurwaarder geen onderzoek had gedaan naar een eventuele huurachterstand of een verouderd vonnis had gebruikt, wees het hof van de hand. Omdat de ontruiming sowieso niet van een huurachterstand afhing, was verder onderzoek daarnaar niet nodig geweest. Tussen het vonnis en de daadwerkelijke ontruiming zat iets meer dan vier maanden, en gelet op de lopende correspondentie en de voorbereidingen die in die periode waren getroffen, mocht de deurwaarder de ontruimingstitel ook na die tijd nog gebruiken.
Het derde punt betrof de inboedel van het bedrijf, die na de ontruiming was opgeslagen en pas zou worden vrijgegeven na betaling. Het hof stelde vast dat de opdrachtgever van de deurwaarder, de verhuurder, hiertoe gerechtigd was op grond van het retentierecht: het recht om spullen onder zich te houden totdat een vordering is betaald. Weliswaar was in eerste instantie een onjuist bedrag doorgegeven, waarin ten onrechte ook de ontruimingskosten zelf waren meegerekend, maar dit was later gecorrigeerd en het bedrijf was daarna herhaaldelijk geïnformeerd over de juiste, lagere opslagkosten. Toen het bedrijf op die berichten niet meer reageerde en ook niet betaalde, is de inboedel uiteindelijk in opdracht van de verhuurder vernietigd. Het hof zag hierin geen onzorgvuldig handelen van de deurwaarder.
Het vierde klachtonderdeel, over gestelde schade door misgelopen bedrijfsoverdracht, was door de kamer al ongegrond verklaard en bleef dat ook bij het hof: voor een schadevergoeding moet het bedrijf naar de civiele rechter, niet naar de tuchtrechter. Een nieuw verwijt over het ontbreken van een inventarislijst, dat het bedrijf pas tijdens de mondelinge behandeling bij de kamer had geopperd, verklaarde het hof niet-ontvankelijk omdat het geen deel uitmaakte van de oorspronkelijke klacht.
Omdat geen van de klachtonderdelen doel trof, vernietigde het hof de beslissing van de kamer voor gerechtsdeurwaarders en verklaarde de klacht tegen de deurwaarder alsnog in haar geheel ongegrond. Daarmee kwamen ook de eerder opgelegde berisping, de geldboete van € 500 en de kostenveroordeling te vervallen.
Gerechtshof Amsterdam · 8 september 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst claim tegen letselschade-advocaat af: oud-cliënt ging zelf niet in hoger beroep Een motorrijder raakte in 2014 twee keer gewond. Op 6 september gleed hij in een bocht om met zijn motor, en op 27 september werd hij op zijn scooter aangereden door een auto. De verzekeraar van de automobilist, destijds Delta Lloyd, erkende aansprakelijkheid en keerde € 18.300 aan voorschotten uit voor het letsel aan zijn rechter grote teen. Over zijn overige klachten, zoals urineretentie, buikpijn en posttraumatische stressstoornis, was ruzie: in twee medische adviezen kon geen verband met het ongeval worden vastgesteld, en de verzekeraar betwistte dat verband.
De advocaat die de man bijstond, begon in 2018 een bodemprocedure tegen de verzekeraar en vorderde een verklaring voor recht dat die aansprakelijk was voor € 80.000 schade. Direct na de mondelinge behandeling in oktober 2018 nam de man afscheid van deze advocaat. Op 21 november 2018 wees de rechtbank Amsterdam de vordering af. De man schakelde een nieuwe advocaat in, en samen besloten ze geen hoger beroep in te stellen. De verzekeraar beschouwde het dossier daarna als gesloten en weigerde verder uit te keren.
De man stelde zijn oude advocaat in 2019 aansprakelijk. Een deelgeschil over de vraag of het vonnis van 2018 ook voor zijn urologische klachten bindend was, verloor hij in 2020. Daarna diende hij een tuchtklacht in. De raad van discipline verklaarde die in 2022 gedeeltelijk gegrond en legde een berisping op, omdat de advocaat ondermaats had geprocedeerd. Het Hof van Discipline bevestigde dat in 2024. Voor de civiele rechter vorderde de man nu een verklaring voor recht dat de advocaat toerekenbaar tekortgeschoten was of onrechtmatig had gehandeld, met schadevergoeding op te maken bij staat. Hij noemde vier beroepsfouten: de wijze van procederen, het starten van een bodemprocedure terwijl de medische causaliteit ontbrak, het niet adviseren over hoger beroep en het aannemen van de zaak zonder de vereiste specialisatie. De advocaat voerde onder meer aan dat zijn oud-cliënt te laat had geklaagd en dat een eventuele schade zijn eigen schuld was.
De rechtbank Den Haag laat de vraag of de advocaat fouten maakte onbeantwoord, want ook als dat zo was, ontbreekt volgens de rechtbank de schade of het verband daarmee. De gestelde schade bestond uit het verlies van de kans om via medische experts het oorzakelijk verband vast te stellen en meer schadevergoeding te krijgen, het verlies van de mogelijkheid om de volledige schade via de verzekeraar vergoed te krijgen, en een zwakkere onderhandelingspositie omdat de verzekeraar het vonnis als voldongen feit zag. Al die mogelijkheden bleven volgens de rechtbank bestaan na het vertrek van de advocaat. In hoger beroep had de zaak opnieuw beoordeeld kunnen worden en hadden deskundigen kunnen worden benoemd. Dat de man daarvan afzag, deed hij bewust en in overleg met zijn nieuwe advocaat. Het vonnis werd pas onaantastbaar toen de beroepstermijn verliep.
Voor de kosten van medisch onderzoek en juridische bijstand is volgens de rechtbank de mogelijkheid van schade niet aannemelijk. Het oordeel van de rechtbank Amsterdam over de medische causaliteit is bindend geworden, dus nieuw onderzoek kan niets meer opleveren. De juridische kosten waren niet onderbouwd, en de kosten van de bodemprocedure had de advocaat zelf op zich genomen. Een verwijzing naar een schadestaatprocedure is daarom niet aan de orde.
De advocaat vroeg om vergoeding van zijn volledige proceskosten, maar de rechtbank ziet geen misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. De rechtbank wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.836, te betalen binnen veertien dagen, met wettelijke rente als hij dat niet doet. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof verklaart hoger beroep tegen notaris niet-ontvankelijk wegens te late indiening Een vrouw diende in september 2024 een tuchtklacht in tegen een notaris. De voorzitter van de kamer voor het notariaat verklaarde die klacht grotendeels kennelijk niet-ontvankelijk en voor het overige kennelijk ongegrond, zonder de zaak eerst op een zitting te behandelen. Tegen die beslissing van de voorzitter kan een klager in verzet gaan, waarna de voltallige kamer de zaak alsnog beoordeelt. Dat deed de vrouw ook.
De kamer verklaarde het verzet op twee onderdelen gegrond, maar op de overige onderdelen ongegrond. Tegen het ongegrond verklaarde deel van zo'n verzetbeslissing staat volgens de Wet op het notarisambt normaal gesproken geen hoger beroep open. Dit rechtsmiddelenverbod kan alleen in zeer uitzonderlijke gevallen worden doorbroken, bijvoorbeeld als bij de behandeling een fundamenteel rechtsbeginsel is geschonden, zodat van een eerlijke en onpartijdige procedure geen sprake meer was.
De vrouw ging toch in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam. Zij voerde aan dat de kamer, anders dan de voorzitter, een nieuwe motivering had gebruikt zonder haar daarover eerst te horen, wat volgens haar in strijd is met het beginsel van hoor en wederhoor. Ook zou de kamer onvoldoende hebben gemotiveerd waarom bepaalde uitzonderingen op de klachttermijn niet golden en waarom een van de klachtonderdelen helemaal niet werd besproken.
Voordat het hof aan die inhoudelijke vraag toekomt, moet eerst worden vastgesteld of het hoger beroep wel op tijd is ingesteld. Omdat de wet voor dit soort uitzonderingsgevallen geen aparte beroepstermijn noemt, geldt in beginsel dezelfde termijn als wanneer het rechtsmiddelenverbod niet zou bestaan: dertig dagen na verzending van de beslissing. De beslissing van de kamer dateert van 14 augustus 2025, maar het beroepschrift van de vrouw kwam pas op 14 januari 2026 bij het hof binnen, vijf maanden later.
De vrouw voerde aan dat zij eerder, op 28 augustus 2025, al een reactie naar de kamer had gestuurd die als (tijdig) beroepschrift zou moeten gelden. Het hof volgt dat niet. Uit die reactie zelf blijkt dat de vrouw die had bedoeld als aanvulling voorafgaand aan een zitting bij de kamer, niet als een beroepschrift gericht aan het hof. Andere omstandigheden die de termijnoverschrijding verschoonbaar zouden maken, zijn niet aangevoerd en ook niet gebleken.
Omdat het beroepschrift dus te laat is ingediend, komt het hof niet meer toe aan de vraag of het rechtsmiddelenverbod in dit geval doorbroken had moeten worden. Wel merkt het hof ten overvloede op dat een gebrek in de motivering van een tuchtbeslissing volgens vaste rechtspraak op zichzelf niet voldoende is om zo'n verbod te doorbreken. Het hof verklaart het hoger beroep van de vrouw daarom niet-ontvankelijk.
Gerechtshof Amsterdam · 11 augustus 2026
Civiel Recht CBb legt accountant waarschuwing op wegens niet doorgeven van post van buitenlandse vennootschap Een Amerikaanse advocaat was bestuurder van een buitenlandse vennootschap die vanaf de oprichting in 2014 op het woonadres van een Nederlandse registeraccountant was gevestigd. Die accountant had samen met twee anderen via eigen vennootschappen een derde van de aandelen in een Nederlandse bv. Jarenlang kwam de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel voor de vennootschap op haar woonadres binnen. Pas in 2020 liet de bestuurder het vestigingsadres wijzigen, op verzoek van de accountant. Daarna diende de vennootschap een tuchtklacht tegen haar in.
De klacht had vier onderdelen. De accountant zou de belastingaangiften en het deponeren van jaarrekeningen hebben verzuimd, zonder toestemming aangiften hebben gedaan en teruggaven hebben ontvangen, de post niet tijdig hebben doorgegeven en financiële stukken hebben achtergehouden. De accountantskamer verklaarde op 27 maart 2023 alle onderdelen ongegrond. De vennootschap en haar bestuurder gingen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Dat oordeelde op 3 november 2026 over de zaak.
Eerst deed het College twee procedurele uitspraken. Een grote hoeveelheid nadere stukken die klagers vlak voor de zitting indienden, liet het buiten beschouwing. Volgens het College belemmerde dat de procedure, en niet was uitgelegd waarom de stukken niet eerder waren ingebracht. Ook stelde het vast dat het hogerberoepschrift de klacht op enkele punten anders weergaf dan het klaagschrift in eerste aanleg. Zo was 'via een derde' toegevoegd aan het onderdeel over de aangiften. Een uitbreiding van de klacht in hoger beroep is niet toegestaan, dus die toevoegingen telden niet mee.
Over het eerste klachtonderdeel, het verzuimen van aangiften en jaarrekeningen, oordeelde het College net als de accountantskamer dat klagers niet aannemelijk hadden gemaakt dat de accountant dit werk had toegezegd, ook niet als vriendendienst. Dat zij post ontving, met inlogcodes voor de Belastingdienst, en overleggen met een Amerikaanse fiscalist bijwoonde, bewijst zo'n afspraak niet. Zonder toezegging kon haar ook niet worden verweten dat zij niet meldde de taak te willen neerleggen.
Ook het tweede onderdeel, het zonder toestemming indienen van aangiften en het ontvangen van belastingteruggaven, faalde. Klagers wezen op een back-up van haar laptop waarin een aangifte vennootschapsbelasting en een ontvangstbevestiging van de Belastingdienst stonden. Het College vond een schermafdruk van metadata zonder onderbouwing, bijvoorbeeld een forensische rapportage, onvoldoende. Zo'n rapport uit 2024 was pas kort voor de zitting ingebracht, en dat kwam voor rekening van klagers. Dat de vennootschap recht had op een teruggave, bewees niet dat de accountant het geld had ontvangen.
Het derde onderdeel, de post, slaagde wel. Volgens het College rustte op de accountant, door haar woonadres als vestigingsadres te laten gebruiken, de verantwoordelijkheid om te zorgen dat de bestuurder tijdig kennis kon nemen van de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel. Zij had daarover duidelijke afspraken moeten maken of in de praktijk moeten laten zien dat dit gebeurde. Die verantwoordelijkheid bleef bestaan toen het kantoor van de bv naar [plaats 2] verhuisde en zij de post daar volgens haar eigen verklaring in een archiefkast bewaarde. Haar stellingen over doorsturen en achterlaten van post had zij onvoldoende onderbouwd. Zij overlegde één e-mail uit januari 2016 met een pdf-bestand zonder bekende inhoud, en over twee jaar verder niets. Daarmee schond zij het beginsel van professionaliteit uit de Verordening gedrags- en beroepsregels accountants.
Tegen de ongegrondverklaring van het vierde onderdeel, het achterhouden van stukken, hadden klagers geen hogerberoepsgrond aangevoerd. Dat oordeel bleef daarom in stand.
Het College vernietigde de uitspraak van de accountantskamer voor zover het derde klachtonderdeel ongegrond was verklaard, verklaarde dat onderdeel gegrond en legde de accountant de maatregel van waarschuwing op. Voor het overige verklaarde het het hoger beroep ongegrond.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 3 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank laat oordeel over beroepsfout advocaat in Triodos-zaak nog open Een cliënt die via zijn advocatenkantoor een succesvolle procedure voerde tegen Triodos Bank, weigerde daarna de laatste twee rekeningen van dat kantoor te betalen. Hij stelde dat zijn advocaat beroepsfouten had gemaakt, met name in de schadestaatprocedure die op de gewonnen zaak volgde. De rechtbank Amsterdam moest beoordelen of dat klopt, en of de cliënt recht heeft op terugbetaling van eerder betaalde declaraties en schadevergoeding.
De achtergrond: de cliënt had in 2011 ongeveer € 2,6 miljoen belegd in certificaten van Triodos Bank. Nadat de bank in 2021 de handel in die certificaten opschortte en de koers sterk daalde, schakelde hij mr. [naam 1] in om te procederen. In 2024 won hij de aansprakelijkheidsprocedure: de rechtbank Midden-Nederland oordeelde dat Triodos haar zorgplicht had geschonden. Vervolgens moest in een schadestaatprocedure de hoogte van de schade worden vastgesteld. Die procedure liep mis: de rechtbank gaf in een tussenvonnis aan de schadeberekeningen niet te kunnen volgen en suggereerde een alternatief scenario. Uiteindelijk schikte de cliënt met Triodos.
Tegen die achtergrond weigerde de cliënt de slotdeclaratie van € 44.104,29 en een doorbelaste rekening van € 1.507,91 te betalen. Het advocatenkantoor dagvaardde hem voor betaling. De cliënt stelde in reconventie dat zijn advocaat een verkeerde strategie had gevoerd, de schadeberekeningen niet goed had opgezet en te laat een externe deskundige had ingeschakeld. Hij vorderde onder meer ontbinding van de overeenkomst en bijna € 2 miljoen aan schadevergoeding.
De rechtbank Amsterdam verwerpt het verweer van het kantoor dat de cliënt te laat heeft geklaagd. De klacht werd ingediend op 8 mei 2025, kort nadat een nieuwe juridisch adviseur het dossier had beoordeeld. Dat de cliënt daarvóór geen reden had om te twijfelen aan de kwaliteit van het werk, is begrijpelijk: hij had immers een veroordelend vonnis gekregen in de eerste procedure.
Over de verwijten aan het adres van de advocaat oordeelt de rechtbank vervolgens deels al en deels nog niet. Wat de schadestaatprocedure betreft, ziet de rechtbank geen beroepsfouten. De schadeberekeningen sloten aan bij het eindvonnis, de externe deskundige werd niet te laat ingeschakeld en diens adviezen zijn voldoende verwerkt in de processtukken. Dat de rechtbank Midden-Nederland de berekeningen uiteindelijk niet volgde, maakt het handelen van de advocaat nog niet onzorgvuldig.
Het verwijt dat de advocaat de zogenoemde '2017-kennis' van Triodos niet heeft gebruikt als grondslag voor de zorgplichtschending, wijst de rechtbank eveneens af. De advocaat koos voor de meest voor de hand liggende strategie, namelijk het verwijt dat Triodos niet had gewaarschuwd voor de eenzijdige beleggingsportefeuille. Dat was verdedigbaar, zeker ook omdat de relevante beschikking van de Ondernemingskamer pas werd uitgesproken nadat Triodos al was gedagvaard.
Over één punt kan de rechtbank nog niet beslissen: het verwijt dat de advocaat nooit uitdrukkelijk heeft aangevoerd dat de voormalig accountmanager van Triodos, [naam 3], aan de cliënt had gegarandeerd dat de certificaten altijd verhandelbaar zouden zijn tegen de intrinsieke waarde. Die garantie stond al in de allereerste e-mail die de cliënt in april 2022 aan zijn advocaat stuurde. Toch staat de garantie niet in de dagvaarding, werd [naam 3] er niet over gehoord in het voorlopig getuigenverhoor, en noemde de advocaat haar pas bij de mondelinge behandeling als 'nader bewijsaanbod', dat de rechter vervolgens passeerde. De rechtbank vindt dit zonder nadere uitleg niet begrijpelijk, mede omdat [naam 3] inmiddels schriftelijk heeft verklaard dat hij de toezeggingen inderdaad heeft gedaan en die onder ede wil bevestigen.
Partijen krijgen nu de gelegenheid zich verder uit te laten over de vraag of het niet eerder en uitdrukkelijker aanvoeren van die garantie een beroepsfout oplevert, of dat tot een ander resultaat in de procedure had kunnen leiden, en welke schade daardoor is ontstaan. Alle verdere beslissingen, ook over de onbetaalde declaraties, houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Amsterdam · 15 juli 2026
Civiel Recht