Verzoek om voorlopige voorziening voor AIO-aanvulling afgewezen wegens ontbreken van spoedeisend belang Een man vroeg de rechtbank Amsterdam om een spoedmaatregel te treffen nadat de Sociale Verzekeringsbank (SVB) zijn aanvraag voor een AIO-aanvulling had afgewezen. De AIO-aanvulling is een uitkering die een onvolledig AOW-pensioen aanvult voor mensen met weinig vermogen. De SVB wees de aanvraag af omdat de man een woning in Turkije zou bezitten waarvan de waarde boven het toegestane vermogensplafond ligt. De woning staat op naam van zijn in Turkije wonende echtgenote.
De man stelde dat hij geen zeggenschap heeft over de woning, omdat zijn vrouw die al vóór het huwelijk had gekocht en zij de enige rechthebbende is. Verder voerde hij aan dat hij duurzaam gescheiden leeft van zijn vrouw, waardoor haar vermogen hem niet zou mogen worden aangerekend. Tot slot betoogde hij een acute financiële noodsituatie te hebben: zijn bankafschriften toonden meer uitgaven dan inkomsten, en een automatische incasso van € 23 was mislukt.
De voorzieningenrechter beoordeelde in de eerste plaats of er sprake was van voldoende spoed. Bij financiële geschillen is dat zelden het geval, omdat een eventuele uitkering na afloop van de bodemprocedure alsnog met rente kan worden uitbetaald. De man leverde echter geen bewijsstukken aan die een acute noodsituatie onderbouwden. Zijn AOW-pensioen bedraagt ruim € 600 per maand, en over de financiële bijdrage van zijn echtgenote aan het huishouden bestond onduidelijkheid. De voorzieningenrechter concludeerde dat een acute noodsituatie niet was aangetoond.
Vervolgens ging de rechter na of het besluit van de SVB zo duidelijk onrechtmatig was dat ingrijpen toch gerechtvaardigd zou zijn. Dat bleek niet het geval. De bewijslast ligt bij de aanvrager: de man moet zelf aantonen dat hij niet over de woning kan beschikken. Daarvoor zijn objectieve documenten nodig, zoals stukken over het Turkse huwelijksvermogensrecht. De SVB is niet verplicht om dit zelfstandig te onderzoeken.
Het beroep op duurzaam gescheiden leven wees de rechter ook af. Uit een telefoonnotitie in het dossier bleek dat de vrouw jaarlijks in de zomervakantie naar Nederland komt en dat de man jaarlijks zes tot acht weken naar Turkije gaat. Bovendien had de man in zijn eigen AOW-aanvraag van januari 2026 aangegeven dat zijn partner slechts 'tijdelijk' op een ander adres verblijft, wat geen duurzame breuk impliceert.
De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. De afwijzing van de AIO-aanvulling blijft daarmee voorlopig in stand. Er is geen proceskostenveroordeling uitgesproken.
Rechtbank Amsterdam · 29 oktober 2026
Bestuursrecht Raad bevestigt 62,28% arbeidsongeschiktheid, maar Uwv moet €3.241 aan proceskosten vergoeden Een vrouw die in maart 2021 uitviel met psychische klachten kreeg per 13 maart 2023 een WGA-uitkering. Het Uwv stelde haar mate van arbeidsongeschiktheid vast op 62,28%. Zij vond dat te laag ingeschat: volgens haar had zij meer lichamelijke en psychische beperkingen dan het Uwv aannam, waardoor zij de functies die de arbeidsdeskundige voor haar selecteerde niet zou kunnen uitvoeren.
De Centrale Raad van Beroep behandelde de zaak in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 29 november 2024. Die rechtbank had haar beroep ongegrond verklaard. De vrouw werkte voor het laatst als business support medewerker, 36 uur per week. Een verzekeringsarts onderzocht haar op 13 maart 2023 lichamelijk en psychisch en legde haar beperkingen vast in een functionele mogelijkhedenlijst. Een arbeidsdeskundige oordeelde dat zij niet meer geschikt was voor haar laatste werk en selecteerde andere functies. Met die functies kwam het arbeidsongeschiktheidspercentage uit op 62,28%.
De Raad vond dat de rechtbank terecht had geoordeeld dat er geen reden is om aan de medische beoordeling te twijfelen. Wat de vrouw in hoger beroep aanvoerde, was grotendeels een herhaling van haar eerdere gronden. Zij leverde in hoger beroep geen medische stukken aan die tot een ander oordeel over haar belastbaarheid leiden. De stukken over haar behandelingen door een seksuoloog en een psycholoog en over haar gebruik van sertraline lieten geen beperkingen zien. Bovendien gingen ze niet over 13 maart 2023, de datum waarop haar situatie beoordeeld moest worden. Uitgaande van de juistheid van de vastgestelde beperkingen waren de drie functies waarop de berekening steunt volgens de Raad medisch geschikt, en de arbeidskundige rapporten lichten dat voldoende toe.
Wel kreeg de vrouw gelijk over de proceskosten in bezwaar. Het Uwv had zijn besluit van 28 maart 2023 later aangepast omdat de duur van de toegekende WGA-uitkering onjuist was vastgesteld, zonder daarbij proceskosten toe te kennen. De rechtbank vond de vergoeding van € 312 die het Uwv achteraf 'coulancehalve' gaf voldoende, maar dat oordeelt de Raad ten onrechte.
De Raad vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover die geen proceskosten in bezwaar toekende, en bevestigt haar voor het overige. De WIA-uitkering per 13 maart 2023 op basis van 62,28% arbeidsongeschiktheid blijft dus in stand. Het Uwv moet de proceskosten van de vrouw in bezwaar, beroep en hoger beroep vergoeden tot een bedrag van € 3.241, en daarnaast het betaalde griffierecht van € 193 terugbetalen.
Centrale Raad van Beroep · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Raad van State bevestigt weigering compensatie hersteloperatie toeslagen voor jaren 2011 en 2012 Een vrouw die kinderopvangtoeslag ontving in 2011 en 2012 probeerde via de rechter alsnog compensatie te krijgen in het kader van de hersteloperatie toeslagen. De Dienst Toeslagen had haar aanvraag afgewezen, en zowel de bezwaarprocedure als de rechtbank gaven de dienst gelijk. De vrouw stapte daarop naar de Raad van State.
De kern van het geschil draaide om de vraag of de vrouw schade had geleden doordat de Dienst Toeslagen zich schuldig had gemaakt aan institutionele vooringenomenheid, of doordat de toeslag op een onredelijk harde manier was toegepast. Compensatie is mogelijk op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen als een van deze twee situaties zich heeft voorgedaan vóór 23 oktober 2019.
Voor het toeslagjaar 2011 stelde de vrouw dat er meer dan € 1.500 was teruggevorderd en dat zij in die periode verwarrende en tegenstrijdige brieven van de dienst had ontvangen. Zij wist naar eigen zeggen niet meer of zij zelf een foutieve opgave had gedaan die leidde tot een tijdelijke verhoging van haar voorschot naar ruim € 23.000. Die fout was destijds gecorrigeerd en het uiteindelijke bedrag dat zij te veel had ontvangen was nihil: uit de besluiten bleek juist dat zij over 2011 nog € 153 tegoed had en er dus niets was teruggevorderd. Omdat de vrouw geen enkel aanknopingspunt gaf waaruit het tegendeel bleek, verwierp de Raad van State haar stelling.
Voor het toeslagjaar 2012 had de vrouw de toeslag zelf stopgezet. Er was één maandbedrag van € 618 uitbetaald dat nadien was teruggevorderd. Pas tijdens de zitting bij de Raad van State betwistte de vrouw dit bedrag voor het eerst en stelde zij dat het dossier onvolledig was. De Raad ging daar niet in mee: de vrouw had niet toegelicht waarom de terugvordering van € 618 onjuist zou zijn en had ook niet concreet gemaakt welke stukken zij miste.
De Raad van State verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De Dienst Toeslagen hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst WIA-uitkering af, UWV betaalt € 1.000 voor te late beslissing op bezwaar Een pedagogisch medewerkster uit de regio Rotterdam meldde zich op 15 februari 2022 ziek en vroeg in november 2023 een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Die uitkering is bedoeld voor mensen die door ziekte of een gebrek langdurig niet kunnen werken. Het UWV wees de aanvraag af, omdat zij volgens het instituut met passend werk nog genoeg kon verdienen. De vrouw vond dat het UWV haar klachten niet goed had onderzocht en stapte naar de rechter.
Het UWV beoordeelde de aanvraag in 2024 met een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige. Daaruit volgde dat de vrouw haar eigen werk niet meer kon doen, maar wel andere functies, zoals administratief medewerker en archiefmedewerker. Het inkomen in die functies lag volgens het UWV 18,89 procent lager dan wat zij zonder ziekte zou verdienen. Dat is minder dan de grens van 35 procent verlies aan verdienvermogen die nodig is voor een WIA-uitkering. In bezwaar paste het UWV de beperkingen van de vrouw enigszins aan en schrapte het één geschikte functie, omdat die te veel uren vroeg. Het verlies aan verdienvermogen werd daarmee vastgesteld op 23,58 procent. Het bezwaar bleef daarom ongegrond. Het bestreden besluit op bezwaar dateert van 2 september 2025.
In beroep voerde de vrouw aan dat het onderzoek niet zorgvuldig en niet volledig was. Haar ziektebeelden zijn volgens haar niet in samenhang beoordeeld, de bijwerkingen van haar medicijnen en haar vermoeidheid zijn niet onderzocht, en haar oogklachten zouden nauwkeurig werk in de functies bemoeilijken. Ze kon volgens haar geen vier uur per dag en twintig uur per week werken. Ze vroeg de rechtbank daarom een onafhankelijk deskundige te benoemen en deed een beroep op uitspraken van de Centrale Raad van Beroep waarin een deskundige over vermoeidheid is aangesteld.
De rechtbank volgde haar daar niet in. Volgens de rechtbank draait de WIA om objectief vast te stellen beperkingen bij het uitvoeren van passende arbeid, niet om ervaren klachten. Uit de rapporten van de artsen blijkt dat alle klachten, diagnoses en ook de medicatie en vermoeidheid zijn betrokken in de beoordeling. De verzekeringsarts zag bij het onderzoek geen afwijkingen in de aandacht en de vrouw kan autorijden. Voor haar oogklachten had zij geen medische stukken overgelegd. Het infuus dat zij noemde, kreeg zij pas na de datum waarop haar arbeidsongeschiktheid wordt beoordeeld. Ook de vermoeidheidsvragenlijst die zij overlegde, ging over de periode na die datum. Er was volgens de rechtbank geen medische reden om haar uren verder te beperken, en dus ook geen aanleiding om een deskundige te benoemen.
Wel kreeg de vrouw gelijk over de duur van de procedure. De totale procedure, gerekend vanaf het bezwaarschrift van 11 maart 2024 tot de uitspraak, duurde twee jaar en acht maanden. Dat is acht maanden meer dan de redelijke termijn van twee jaar. Omdat het UWV te laat op het bezwaar beslist heeft, ligt die overschrijding bij het UWV.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, zodat de afwijzing van de WIA-uitkering in stand blijft. Het UWV moet de vrouw wel € 1.000 schadevergoeding betalen voor de overschrijding van de redelijke termijn, en haar proceskosten van € 934 vergoeden.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Eigenaar herdershond betaalt € 16.059 na beet in rug en arm van vrouw Op 1 juni 2018 liep een jonge vrouw met haar Jack Russel over het Suideraspad in Amsterdam, toen zij een losse herdershond zag. De eigenaresse van die hond was niet zichtbaar in de buurt. De vrouw tilde haar eigen hond op en liep weg, maar de herdershond kwam op haar af en probeerde de Jack Russel te pakken. Terwijl zij haar hond boven haar hoofd hield, besprong de herdershond haar van achteren, krabde haar rug open en beet haar in de rechterbovenarm. De eigenaresse kwam kort daarna aanrennen om haar hond aan te lijnen. De vrouw werd met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht, waar de krab- en bijtwonden werden behandeld.
Op 2 juni 2026 daagde zij de eigenaresse voor de kantonrechter in Amsterdam. Ze vroeg om vast te stellen dat de eigenaresse aansprakelijk is en vorderde ruim € 24.500 schadevergoeding, bestaande uit medische kosten, reiskosten, inkomensschade en smartengeld. De eigenaresse, die zonder advocaat procedeerde, voerde drie verweren: de vordering zou verjaard zijn, de vrouw zou zelf schuld hebben omdat zij met het optillen van haar hond de herdershond had uitgelokt, en de hoogte van de schade werd betwist.
De kantonrechter verwierp het beroep op verjaring. Een schadevordering verjaart vijf jaar nadat de benadeelde de schade en de aansprakelijke persoon kent, maar die termijn kan worden gestuit, bijvoorbeeld met een schriftelijke aanmaning. De vrouw had op 25 mei 2023 per e-mail en aangetekende post een brief gestuurd waarin zij haar schade opnieuw vergoed wilde zien. Daarmee begon een nieuwe termijn van vijf jaar, die bij de dagvaarding van 2 juni 2026 nog niet was verstreken. Ook het verweer van eigen schuld werd verworpen. Een eigenaar van een dier is op grond van artikel 6:179 BW aansprakelijk voor de schade die het dier veroorzaakt, ook zonder persoonlijk verwijt. De kantonrechter vond het begrijpelijk dat de vrouw haar hond uit bescherming optilde. Een onbekende getuige, die zijn eigen hond uitliet, had verklaard dat de herdershond op haar afkwam en haar daarna beet. Dat zij de herdershond bewust zou hebben uitgelokt, kon niet worden gezegd. Ook als zij met haar riem had geslagen, wat zij ontkent en wat niet uit de getuigenverklaring blijkt, was daarvan geen eigen schuld te maken.
Bij de schade kwam de kantonrechter op een lager bedrag uit dan gevorderd. De materiële schade is begroot op € 5.059,06. Daarin zit € 1.513,44 aan medische en overige kosten, waarbij de vrouw gemiste rijlessen introk en erkende dat de ambulancekosten al door haar zorgverzekeraar waren vergoed. Verder gaat het om € 305,62 aan reiskosten (1.053,86 kilometer tegen € 0,29), omdat alleen de gereden kilometers onderbouwd waren, en om € 3.240 inkomensschade, die de eigenaresse op de zitting erkende. De vrouw werkte met een nul-urencontract en kon negen maanden niet werken.
Voor het smartengeld sloot de kantonrechter aan bij de Rotterdamse schaal. De posttraumatische stressstoornis (PTSS) van de vrouw woog het zwaarst en werd begroot op € 8.000. De vrouw durfde de eerste jaren niet naar buiten en heeft nog steeds last van herbelevingen. De twee littekens, op haar arm en rug, zijn relatief klein en door kleding te bedekken. Ze werden begroot op € 2.000, waarvan de helft meetelt. Daarnaast hield de kantonrechter rekening met de aanhoudende klachten aan onderrug en rechterheup. Het totale smartengeld kwam daarmee op € 11.000.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de eigenaresse aansprakelijk is voor de schade en veroordeelde haar tot betaling van € 16.059,06, met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026, voor zover hoofdsom en rente samen niet boven het gevorderde maximum van € 25.000 uitkomen. Ook moet zij de proceskosten van € 1.391 betalen, uitvoerbaar bij voorraad. Wat meer of anders was gevorderd, is afgewezen.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht