Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst ziekenhuismedewerker per 1 januari 2027 na schikking Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een werknemer af. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord, en was herplaatsing niet meer mogelijk. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. De werkneemster, die door een eigen gemachtigde werd bijgestaan, voerde verweer.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 door naar de rechtbank Overijssel, kamer voor kantonzaken in Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met 38 producties en later nog twee extra producties. De werkneemster reageerde met een verweerschrift met 33 bijlagen.
Op 14 oktober 2026 volgde de mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De kantonrechter hoefde daardoor geen inhoudelijk oordeel te vellen over wie de schuld had aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter nam de afspraken van partijen over. Volgens de rechter is er sprake van een verstoorde arbeidsverhouding, waardoor van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Ook de afspraak over de proceskosten werd overgenomen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst op 21 oktober 2026 met ingang van 1 januari 2027. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst van Martini Ziekenhuis met werknemer na regeling Het Martini Ziekenhuis in Groningen en een van zijn werknemers zijn het niet meer eens geworden over hun samenwerking. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord en was het niet meer mogelijk de werknemer op een andere plek in de organisatie te laten werken.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle, waar de kamer voor kantonzaken haar behandelde. Beide partijen lieten zich bijstaan door een gemachtigde. Het ziekenhuis diende zijn verzoekschrift in met 42 producties. De werknemer reageerde met een verweerschrift met 44 bijlagen en leverde later nog meer stukken aan. Ook het ziekenhuis overlegde in oktober 2026 nog extra producties.
Op 13 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De inhoud van die regeling blijkt niet uit de beschikking zelf, behalve dat partijen het eens waren over het einde van het dienstverband en over de proceskosten.
De kantonrechter nam die regeling over. Hij oordeelde dat de arbeidsverhouding zo is verstoord dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Daarmee rust de ontbinding op de grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Het ziekenhuis hoefde dus niet aan te tonen dat de werknemer zich verwijtbaar had gedragen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027. Zoals partijen waren overeengekomen, draagt elke partij haar eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst ontbinding af: zieke jobcoach bewijst verwijtbaar handelen werkgever niet Een jobcoach die flexmedewerkers op de werkvloer begeleidde, werd in mei 2025 arbeidsongeschikt. Ze stapte naar de kantonrechter in Roermond met de vraag haar arbeidsovereenkomst te ontbinden, omdat haar werkgever volgens haar ernstig verwijtbaar had gehandeld. Daarbij vroeg ze om een billijke vergoeding van € 18.000, een transitievergoeding van € 7.519,88 en nog een reeks andere betalingen. De kantonrechter wijst alle verzoeken af.
De vrouw werkte sinds 14 februari 2022 bij het bedrijf, tegen een salaris van € 2.630 bruto per maand, plus een functietoeslag van € 400 en vakantietoeslag. Ze meldde dat de werkgever de re-integratieverplichtingen niet nakwam, loonstroken vervalste, de arbo-procedure manipuleerde door van arbodienst te wisselen, druk op haar uitoefende, haar blanco formulieren liet ondertekenen en de cao inconsistent toepaste. De werkgever, die zonder advocaat procedeerde, bestreed dat allemaal.
De kantonrechter stelt voorop dat een arbeidsovereenkomst alleen kan worden ontbonden als daar een wettelijke redelijke grond voor is. De werkneemster moet haar stellingen onderbouwen en zo nodig bewijzen. Dat deed ze volgens de rechter niet: haar verwijten waren niet gemotiveerd en niet onderbouwd. Ze kon niet volstaan met in algemene bewoordingen te zeggen dat de werkgever tekortschoot bij de re-integratie. Het had op haar weg gelegen een deskundigenoordeel bij het UWV te vragen en over te leggen, en dat gebeurde niet.
De werkgever had in haar verweerschrift juist uitgebreid aangegeven wat ze had gedaan: een probleemanalyse en plan van aanpak, een lijst met functionele mogelijkheden, een arbeidsdeskundig onderzoek, onderzoek naar passend werk, re-integratie in het tweede spoor en extra expertise. De werkneemster was ook vaak door de bedrijfsarts gezien. Op de zitting betwistte haar gemachtigde die stellingen niet afzonderlijk, maar verwees hij alleen naar het verzoekschrift en de grote hoeveelheid overgelegde producties. Volgens vaste rechtspraak is dat onvoldoende: wie producties overlegt, moet duidelijk maken op welke feiten daaruit hij zich beroept. Het is niet de taak van de kantonrechter om zelf in de stukken een onderbouwing te zoeken.
Ook de andere verwijten haalden het niet. De uitleg van de werkgever over het wisselen van arbodienst, de loonstroken en de loondoorbetaling vond de rechter plausibel, en de werkneemster betwistte die niet anders dan met een verwijzing naar haar verzoekschrift. Over de blanco formulieren zei ze niet om welke formulieren het ging en wat het gevolg zou zijn. Het verwijt dat de werkgever zich selectief op de cao beriep, kreeg zonder toelichting geen kans, zeker omdat de cao in de arbeidsovereenkomst was uitgesloten.
De kantonrechter hield bovendien geen rekening met twee e-mails die de gemachtigde na afloop van de zitting stuurde om zijn verzoeken nader toe te lichten. De zitting was toen gesloten en het debat beëindigd; dat nog verder toelichten was in strijd met een goede procesorde.
Omdat de arbeidsovereenkomst blijft bestaan, vallen ook de vergoedingen weg. De werkneemster krijgt geen billijke vergoeding, geen transitievergoeding, geen eindafrekening en geen getuigschrift, want die zijn alleen toewijsbaar bij het einde van het dienstverband. Haar claim op achterstallig loon van € 1.548,71 strandt ook. Ze stelde dat het personeelshandboek 100 procent loondoorbetaling in het eerste ziektejaar voorschreef, maar de arbeidsovereenkomst bepaalt dat vanaf de zevende maand 90 procent wordt betaald. Dat handboek maakt geen deel uit van de arbeidsovereenkomst, omdat daarin geen incorporatiebeding staat, en dat standpunt van de werkgever betwistte de werkneemster niet. De € 5.704 voor openstaande vakantiedagen is niet toewijsbaar, want niet-opgenomen vakantiedagen worden pas bij het einde van het dienstverband uitbetaald. Wettelijke verhoging en rente volgen het lot van de loonvordering. Het subsidiaire verzoek om € 3.000 smartengeld wijst de rechter af bij gebrek aan onderbouwing: het dook ineens in het petitum op zonder dat er in de feiten of de juridische onderbouwing iets over stond.
De kantonrechter wijst alle verzoeken af en veroordeelt de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: ontslag op staande voet na relatie met ondergeschikte ongeldig, manager krijgt € 29.105 Een manager die ruim een jaar een geheime relatie had met een rechtstreeks aan hem ondergeschikte collega, mocht daarom niet op staande voet worden ontslagen. De werkgever had een minder zware maatregel moeten kiezen, oordeelt de kantonrechter in Roermond.
De man was sinds 1 april 2021 in dienst als manager en verdiende € 6.700 bruto per maand. Hij had ongeveer een jaar een affectieve en seksuele relatie met een werkneemster die direct onder hem werkte. Toen hij daarnaar werd gevraagd, ontkende hij die relatie in eerste instantie. Op 10 april 2026 gaf hij tegenover de directeur toe dat hij de relatie had gehad. Na een gesprek op 13 april 2026 werd hij op 14 april 2026 op staande voet ontslagen, onder de voorwaarde dat hij een aangeboden beëindigingsovereenkomst niet zou tekenen. Hij tekende die overeenkomst wel, maar ontbond haar binnen de bedenktermijn. Daardoor werd het ontslag op staande voet per 29 april 2026 van kracht. De man berust in dat ontslag.
De werkgever voerde aan dat er een ernstige vertrouwensbreuk was ontstaan. Volgens het bedrijf had de man een langdurige geheime relatie binnen een hiërarchische verhouding, waren er seksuele handelingen in het bedrijfspand geweest en had hij meermalen onjuiste verklaringen afgelegd. De man stelde dat er geen dringende reden was en dat het beginsel van hoor en wederhoor met voeten was getreden.
De kantonrechter vindt dat het gedrag een leidinggevende niet past. Ook zonder vastgelegd beleid had de man moeten begrijpen dat dit niet door de beugel kon. Dat het vertrouwen is beschadigd en dat de werkgever van hem af wil, is volgens de rechter begrijpelijk. Toch is een ontslag op staande voet, de zwaarste vorm van ontslag, hier niet proportioneel. De werkgever had een minder zwaar middel kunnen inzetten, zoals een verzoek om de arbeidsovereenkomst door de rechter te laten ontbinden. Er was dus geen dringende reden. Omdat de man al in het einde van het dienstverband heeft berust, hoeft het ontslag niet te worden vernietigd.
Daaruit volgen drie vergoedingen. Een ongeldig ontslag geldt als ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, dus de man krijgt een billijke vergoeding. Die is veel lager dan de gevraagde € 50.000: de rechter stelt haar op € 2.000 bruto. De man had per 1 juni 2026 al een nieuwe baan bij een gelieerde vennootschap, zodat zijn inkomensverlies en gemiste pensioenopbouw beperkt zijn. De gestelde ziekte- en burn-outklachten zijn niet onderbouwd en hebben die nieuwe baan kennelijk niet in de weg gestaan. Daarnaast is er een vergoeding wegens onregelmatige opzegging van € 14.472 bruto, omdat het ontslag eerder inging dan de opzegtermijn toestond. Ook krijgt hij een transitievergoeding van € 12.633 bruto, een bedrag dat de werkgever niet betwistte. Er is geen grond om te oordelen dat het einde van het dienstverband het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de man.
De gevraagde verklaringen voor recht wijst de rechter af, omdat de man geen belang heeft bij die uitspraken.
De werkgever vroeg op zijn beurt € 10.000 boete wegens overtreding van het ronselbeding. Hij stelde dat de man actief planners had benaderd om over te stappen naar het bedrijf waar hij later ging werken. De man ontkende dat en zei dat de genoemde personen goede kennissen waren. 'Te hebben vernomen' is onvoldoende, oordeelt de rechter. Er zijn geen concrete feiten die op schending wijzen en er is niet aangetoond dat iemand na een actieve benadering in dienst trad bij dat bedrijf. Het tegenverzoek wordt afgewezen.
De kantonrechter veroordeelt de werkgever tot betaling van een billijke vergoeding van € 2.000 bruto, € 14.472 bruto wegens onregelmatige opzegging en € 12.633 bruto aan transitievergoeding, telkens met wettelijke rente. Ook moet de werkgever de proceskosten van € 1.762 betalen, plus € 865 voor het tegenverzoek. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht