Jeugdrechter geeft maximale 2 jaar jeugddetentie voor overval en verkrachting van twee prostituees Op 22 januari 2026 kwam er in de avond een melding binnen bij de politie van een woningoverval in Amsterdam. Een buurvrouw hoorde dat haar buren opgesloten zaten in hun woning. De voordeur was vergrendeld en de politie moest een bonk gebruiken om binnen te komen. In de woning troffen agenten twee vrouwen aan die via een escortwebsite klanten ontvingen. Zij vertelden dat twee mannen hen hadden bestolen van onder meer meerdere telefoons, geld, sieraden en schoenen. Daarbij zouden de mannen hen met messen hebben bedreigd. Een van de vrouwen werd in haar vinger en hals gesneden. Ook verklaarden beide vrouwen dat zij waren verkracht: de verdachte zou een van hen hebben verkracht, de medeverdachte beide. Daarna zouden de mannen hen in de woning hebben opgesloten door de voordeur op slot te draaien.
De verdachte, een jongen die volgens zijn opgegeven geboortejaar 2008 minderjarig was, ontkende. Hij vertelde dat hij eerder bij een seksafspraak was beroofd door handlangers van een van de vrouwen en dat hij op een nieuwe afspraak zijn spullen was komen terugeisen. Volgens hem had een van de vrouwen vrijwillig een iPhone als onderpand meegegeven. De rechtbank Amsterdam, die de zaak met drie rechters behandelde, verwierp dat scenario. De verklaringen van de vrouwen waren gedetailleerd, consistent met hun eerdere verklaringen bij de politie en kwamen op de kernpunten overeen. Kleine verschillen verklaarde de rechtbank uit de paniek waarin zij verkeerden.
De rechtbank wees op steunbewijs uit andere bronnen. De deur was bij aankomst van de politie vergrendeld en er lagen geen huissleutels in de woning. Er werden drie messen en twee condooms aangetroffen, met DNA van de medeverdachte. De GGD stelde de snee in de vinger en de kras in de hals vast. De politie spoorde de verdachten op door drie weggenomen telefoons af te tappen. Bij de aanhouding op 25 januari 2026 had de verdachte een van de telefoons bij zich en droeg hij het paar gestolen schoenen. Op de telefoon van de medeverdachte stonden bovendien spraakberichten van de verdachte van die avond: 'Pak haar, pak ze beide. Sla je slag.' Voor die berichten wilde de verdachte geen uitleg geven.
Bij de verkrachting kwam het erop aan of er steunbewijs was naast de verklaring van het slachtoffer zelf. De rechtbank vond dat in de verklaring van de andere vrouw, die zag dat de verdachte met een mes in de hand zijn slachtoffer meenam naar de badkamer. Het ontbreken van DNA-sporen van de verdachte op het slachtoffer stond een bewezenverklaring niet in de weg. De rechtbank verklaarde diefstal met geweld in vereniging, opzetverkrachting en medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving bewezen.
De officier van justitie wilde de verdachte volgens het volwassenenstrafrecht berechten en eiste 7 jaar gevangenisstraf. De rechtbank paste het jeugdstrafrecht toe. Er was te weinig bekend over de persoonlijkheid van de verdachte, de ontwikkeling van zijn geestvermogens en zijn berekendheid, en de Raad voor de Kinderbescherming had geen onderzoek gedaan naar volwassenenstrafrecht. Wel was er gerede twijfel over de door de verdachte opgegeven leeftijd. Die onzekerheid betrok de rechtbank bij de hoogte van de straf, zonder haar als zelfstandige strafverzwarende omstandigheid aan te merken. De rechtbank rekende het de verdachte zwaar aan dat het geweld plaatsvond op de plek waar de vrouwen werken en zich veilig moeten kunnen voelen, en dat hij een dominante, leidinggevende rol had. Een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden zag de rechtbank niet zitten, mede omdat de verdachte geen woon- of verblijfplaats had en het risico dat hij zich aan de voorwaarden zou onttrekken hoog was.
De slachtoffers hebben volgens de rechtbank doodsangsten uitgestaan. De ene vrouw is gestopt met haar werk en durft haar deur niet meer open te doen, de andere kreeg een posttraumatische stressstoornis. De rechtbank legde de maximale jeugddetentie van 2 jaar op. Daarnaast moet de verdachte, hoofdelijk met de medeverdachte, € 15.100 betalen aan de vrouw die hij verkrachtte (€ 15.000 immateriële en € 100 materiële schade) en € 5.000 immateriële schade aan de andere vrouw, beide plus wettelijke rente vanaf 22 januari 2026. De rest van hun vorderingen, waaronder gederfde inkomsten en telefoons, verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk omdat die onvoldoende waren onderbouwd. Gijzeling bij niet-betaling is bij jeugdigen uitgesloten.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank verplaatst locatieverbod voor veroordeelde stiefvader naar de nieuwe woonplaats van slachtoffers Een man die zijn stiefdochter meermalen verkrachtte en zijn stiefzoon meermalen mishandelde, mag Lelystad weer in. Zijn verbod om zich op te houden in de woonplaats van de slachtoffers geldt voortaan voor de plaats waar de kinderen nu wonen. Dat heeft de rechtbank Midden-Nederland bepaald.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de man op 24 april 2025 voor meermalen verkrachting van zijn stiefdochter, zowel toen zij jonger was dan twaalf als toen zij tussen twaalf en zestien jaar oud was, en voor meermalen mishandeling van zijn stiefzoon. Beide kinderen waren aan zijn zorg toevertrouwd. Naast andere straffen kreeg hij een vrijheidsbeperkende maatregel: vijf jaar lang mocht hij zich niet ophouden in Lelystad, destijds de woonplaats van de slachtoffers, en mocht hij op geen enkele wijze contact met hen opnemen, zoeken of hebben.
De slachtoffers wonen inmiddels niet meer in Lelystad. De veroordeelde, die gedetineerd is, vroeg daarom de rechtbank om het verbod te wijzigen. Hij wilde een verbod voor een straal van 500 meter rond het nieuwe woonadres van de slachtoffers, of een verbod voor hun nieuwe woonplaats met uitzondering van gebieden als het treinstation en de snelweg. Hij voerde aan dat zijn vader later op een begraafplaats in die plaats begraven zal worden, dat hij na zijn detentie weer tuinen wil aanleggen voor oude klanten in Lelystad en dat een groot deel van zijn sociale netwerk daar woont.
De officier van justitie wilde juist meer: het verbod voor Lelystad handhaven en aanvullen met een verbod voor de nieuwe woonplaats. Veel familie van de slachtoffers, onder wie hun opa en oma, woont nog in Lelystad en een deel van hun sociale leven speelt zich daar af. Volgens de officier moeten de kinderen hun familie en vrienden daar kunnen bezoeken zonder bang te zijn de veroordeelde tegen te komen.
De rechtbank woog de belangen van de veroordeelde af tegen die van de slachtoffers. Het belang van de twee kinderen om zich vrij te bewegen in hun woonplaats zonder de veroordeelde tegen te komen, noemt de rechtbank zeer zwaarwegend. Daarom geldt het verbod voortaan voor hun huidige woonplaats. Uitzonderingen voor het treinstation en de snelweg neemt de rechtbank niet op, omdat de slachtoffers zich in de hele plaats vrij moeten kunnen bewegen.
Het verbod uitbreiden naar Lelystad, zoals de officier vroeg, gaat de rechtbank te ver. De slachtoffers zijn daar volgens de rechtbank alleen incidenteel en voor korte momenten, bijvoorbeeld voor een bezoek aan familie, en verblijven er niet duurzaam. Bovendien blijft het contactverbod met de slachtoffers gewoon gelden.
De rechtbank wees het verzoek dus toe: het verbod voor Lelystad is vervangen door een verbod voor de nieuwe woonplaats van de slachtoffers, vijf jaar lang vanaf het arrest van het hof. Het contactverbod blijft ongewijzigd. Het meer of anders verzochte wees de rechtbank af.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor vuurwerkbom bij zonnestudio, een jaar minder dan de eis Op 26 juni 2025 om even voor vijf uur 's ochtends klonk in het centrum van een Overijssels dorp een harde knal. Voor de toegangsdeur van een zonnestudio was een zelfgemaakt explosief afgegaan: twee Super Cobra 6-vuurwerkartikelen, met dubbelzijdig tape vastgeplakt aan een fles van anderhalve liter motorbenzine. De deur zag zwart van het roet, op het trottoir lag een zwartgeblakerd plastic flesje en op straat lagen vuurwerkresten. De zonnestudio zit in een oud houten pand midden in een woonwijk, met een woning in hetzelfde pand en een aangrenzende woning ernaast.
De uitvoerder was een jonge man uit 2004, die kort daarvoor al in Duitsland was veroordeeld voor een poging tot brandstichting. Hij plaatste de vuurwerkbom tegen betaling bij de deur, stak hem aan en filmde dat voor zijn opdrachtgever. Hij bekende het feit en gaf al bij de rechter-commissaris openheid van zaken. De zaak is een onderdeel van een groter onderzoek, Koala25, naar meerdere incidenten tussen juni en augustus 2025 rond dezelfde ondernemer. De man werd alleen vervolgd voor de explosie van 26 juni.
De verdediging vroeg om gedeeltelijke vrijspraak, omdat niet vaststond dat er levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel was. De rechtbank volgde dat niet. Ze wees erop dat de knal tot tientallen meters afstand gehoorschade kan geven en dat de benzine de kans op brand en brandwonden sterk vergroot. In een oud, houten pand in een dichtbebouwde woonwijk kan brand zich snel en onbeheerst uitbreiden. Dat er in de zonnestudio niemand was, deed er niet aan af: op dat tijdstip lagen er vrijwel zeker mensen te slapen in de aangrenzende woningen, en in een van die woningen was dat ook zo. De rechtbank bewees het medeplegen van een explosie met gemeen gevaar voor goederen, levensgevaar en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel.
Bij de straf woog zwaar dat de man het deed voor eigen financieel gewin, zonder na te denken over de gevolgen voor anderen, en dat hij het Duitse vonnis kennelijk niet als waarschuwing zag. De reclassering schat het risico op herhaling gemiddeld tot hoog. In zijn voordeel telde zijn open proceshouding, zijn spijt en de excuses aan de slachtoffers. Ook woog mee dat hij 'voor het karretje van anderen' was gespannen, al was hij wel degene die het explosief aanstak. De officier van justitie eiste vijf jaar cel; de verdediging pleitte voor een straf gelijk aan het voorarrest of een beperkt onvoorwaardelijk deel.
De benadeelde partijen kregen grotendeels nul op het rekest. De ondernemer vorderde in totaal € 213.834,92, waarvan het merendeel verlies van arbeidsvermogen. De rechtbank vond de berekening onvoldoende onderbouwd: de cijfers kwamen niet overeen met de belastingaanslagen (in 2024 een winst van circa € 37.000 in plaats van bijna € 100.000) en het huurcontract van de zonnestudio liep af. Groepsaansprakelijkheid voor alle incidenten van 2025 nam de rechtbank niet aan. Wel kende ze € 644,33 materiële schade toe voor verblijfs- en reiskosten in de weken na de explosie, plus € 1.500 immateriële schade voor de posttraumatische stress en angststoornis. De twee andere benadeelden, bewoners van het pand, kregen helemaal niets: hun materiële schade was niet rechtstreeks, en voor schokschade waren ze niet direct met de explosie geconfronteerd.
De rechtbank veroordeelde de man tot 48 maanden gevangenisstraf, waarvan 9 maanden voorwaardelijk met drie jaar proeftijd en bijzondere voorwaarden zoals meldplicht, een gedragsinterventie, werk zoeken en schulden aflossen. Het voorarrest gaat van de straf af. Hij moet de ondernemer € 2.164,33 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en krijgt daarvoor de schadevergoedingsmaatregel opgelegd, met 21 dagen gijzeling als vervangend middel. De in beslag genomen telefoon en kleding krijgt hij terug.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt jongeman vrij van explosie bij zonnestudio: pinpas niet aan hem te koppelen Op 26 juni 2025 om 04:53 uur ontplofte een zelfgemaakte constructie bij een zonnestudio in een plaats in Overijssel. Omwonenden hoorden een harde knal. Agenten zagen een deur die zwart zag van het roet, een zwarte plek op het trottoir, een verbrand plastic flesje en vuurwerkresten op straat. Het ging om een fles van anderhalve liter met benzine, verbonden met twee stuks zwaar vuurwerk van het type Super Cobra 6.
De zaak hoort bij een groter politieonderzoek met de naam Koala25. Dat onderzoek gaat over meerdere incidenten tussen 26 juni en 26 augustus 2025 in de regio, steeds tegen dezelfde benadeelde. Tegen de verdachte, een man geboren in 2005, ging het alleen om de explosie bij de zonnestudio. Het openbaar ministerie verdacht hem ervan de explosie samen met anderen te hebben veroorzaakt, waarbij gevaar voor goederen, levensgevaar en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel was ontstaan. Subsidiair werd hem medeplichtigheid verweten: hij zou met een medeverdachte naar de zonnestudio zijn gereisd, onderweg benzine hebben getankt of zijn bankpas daarvoor hebben gegeven, en na de explosie de vluchtauto hebben bestuurd.
De officier van justitie vond de primaire tenlastelegging wettig en overtuigend bewezen. De raadsman bepleitte vrijspraak, omdat het dossier onvoldoende bewijs bevatte voor de betrokkenheid van de verdachte.
De rechtbank stelde vast dat de explosie plaatsvond en hoe de constructie in elkaar zat. De vraag was dus alleen of de verdachte erbij betrokken was. Het enige concrete aanknopingspunt was zijn bankpas. Die werd op 26 juni 2025 om 04:00 uur gebruikt bij een Shell-tankstation aan de A1 bij Radio Kootwijk om € 3,27 te pinnen voor anderhalve liter benzine. Dat de pas is gebruikt, kon de rechtbank vaststellen. Dat de verdachte zelf de pas gebruikte, kon zij op grond van het dossier en wat op de zitting is besproken niet vaststellen. Daarmee ontbrak de schakel tussen de verdachte en de explosie.
De benadeelde partijen, waaronder de eigenaar van de zonnestudio, hadden schadevergoeding gevorderd. Bij vrijspraak kan de strafrechter geen schadevergoeding toekennen. Zij zijn daarom niet-ontvankelijk in hun vordering en kunnen die alleen nog bij de burgerlijke rechter indienen. Alle partijen dragen hun eigen kosten.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde, verklaarde alle drie de benadeelde partijen niet-ontvankelijk en gelastte de teruggave van de in beslag genomen Apple iPhone 11 aan de verdachte.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 26 maanden cel op voor bijlaanval in Utrecht, zes maanden minder dan de eis Op 1 maart 2026 stond een man bij een parkeergarage in Utrecht in discussie met een ander. Na een woordenwisseling pakte hij een bijl uit zijn tas. Hij rende op de man af en sloeg met kracht met de scherpe kant van de bijl in de richting van zijn hoofd. Hij raakte hem achter het linkeroor. Het slachtoffer kreeg een scheurwond van ongeveer vier centimeter, die bij de huisartsenpost werd gelijmd, en een hersenkneuzing. Een deel van de aanval is vastgelegd door een camera met zicht op het incident.
De verdachte, een man uit de Dominicaanse Republiek die nu gedetineerd is, zei op de zitting dat hij de ander alleen had willen afschrikken. Zijn advocaat betoogde dat niet vaststond dat de wond door de bijl was ontstaan: dat was volgens haar niet goed te zien op de beelden en het letsel kon ook van een eerdere val komen. Ook zou één zwaaiende beweging en een oppervlakkige wond geen aanmerkelijke kans op de dood opleveren.
De meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) volgde die verweren niet. De rechters zagen op de beelden dat de verdachte met de scherpe kant van de bijl op het hoofd van het slachtoffer sloeg. De bijl woog bijna een kilo en had een scherpe snijkant. Het hoofd is volgens de rechtbank een kwetsbaar lichaamsdeel met vitale organen. Dat het slachtoffer op beeld niet buiten bewustzijn raakte en maar een wond van vier centimeter had, veranderde daar niets aan. Door op korte afstand met kracht met zo'n bijl te slaan, heeft de verdachte volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. Dat heet voorwaardelijk opzet. Daarmee is poging tot doodslag bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld. Hij liep bovendien in meerdere proeftijden. Een psycholoog stelde bij hem een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in cannabisgebruik vast en adviseerde het feit in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De rechtbank nam dat over. De reclassering schatte het recidiverisico als gemiddeld in en adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste 32 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt 26 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel is daarmee even lang als in de eis. De voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en controle op het gebruik van alcohol en drugs. De gevorderde dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarden wijst de rechtbank af, omdat er geen duidelijk patroon van gewelddadig gedrag is. Een contactverbod met het slachtoffer legt zij niet op: de rechtbank ziet geen aanwijzingen dat de verdachte hem opnieuw zal opzoeken en spreekt van een eenmalig conflict.
De bijl wordt verbeurdverklaard. Het mes dat bij de verdachte in beslag was genomen krijgt hij terug. Het slachtoffer krijgt € 2.175 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 maart 2026. De rechtbank legde daarnaast de schadevergoedingsmaatregel op: de verdachte moet het bedrag aan de Staat betalen, die het aan het slachtoffer overmaakt. Bij niet-betaling volgen 21 dagen gijzeling. Tot slot beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen van 2 weken en 23 dagen, omdat de verdachte tijdens de proeftijden opnieuw een strafbaar feit pleegde.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 november 2026
Strafrecht