Kantonrechter machtigt Poolse moeder om schuldenlast erfenis voor zoon te verwerpen Een moeder uit Polen wilde voorkomen dat haar minderjarige zoon opdraait voor de schulden van een man die in 2026 overleed. De jongen is erfgenaam in zijn nalatenschap. Omdat de erfenis volgens haar meer kost dan ze oplevert, vroeg zij de kantonrechter in Dordrecht om toestemming om de nalatenschap namens haar zoon te verwerpen. Zonder die toestemming kan een ouder dat niet doen: Nederlands recht eist dat de kantonrechter eerst meekijkt als een nalatenschap namens een minderjarige wordt verworpen.
De zaak heeft een internationaal karakter, want moeder en zoon wonen in Polen, terwijl de overledene zijn laatste woonplaats in Nederland had. De kantonrechter beoordeelde daarom eerst of hij het verzoek wel mocht behandelen. Hij oordeelde dat een verzoek om zo'n machtiging een kwestie van ouderlijke verantwoordelijkheid is, waarvoor een Europese verordening geldt. Op grond van die verordening is de Nederlandse rechter bevoegd, omdat het gaat om een in Nederland opengevallen nalatenschap en Nederland voor deze verwerping een machtiging van de kantonrechter eist.
De zaak had eigenlijk bij de kantonrechter in Den Haag moeten liggen. Omdat de moeder haar verzoek bij de rechtbank Rotterdam, locatie Dordrecht, indiende, leidde de kantonrechter daaruit af dat zij geen doorverwijzing wilde. Hij behandelde het verzoek daarom zelf. Volgens het Haags Kinderbeschermingsverdrag van 1996 past de Nederlandse rechter bovendien Nederlands recht toe als hij bevoegd is.
Inhoudelijk was de beslissing snel genomen. De moeder had voldoende aangetoond dat de nalatenschap negatief is. Daarmee is het in het belang van de jongen dat hij de erfenis niet aanvaardt en dus niet met zijn eigen vermogen aansprakelijk wordt voor de schulden.
De machtiging is nog geen verwerping. De moeder moet de verklaring tot verwerping zelf laten inschrijven in het boedelregister van de rechtbank Rotterdam, locatie Dordrecht, omdat de overledene in dat gebied het laatst woonde. Daarbij moet zij een kopie van de beschikking overleggen. Doet zij dat niet binnen twee maanden, dan vervalt de machtiging en geldt de nalatenschap als beneficiair aanvaard: de jongen is dan wel erfgenaam, maar niet met zijn eigen vermogen aansprakelijk voor de schulden.
De kantonrechter machtigde de moeder om de nalatenschap namens haar zoon te verwerpen en droeg haar op de verklaring tot verwerping binnen twee maanden na de beschikking in te dienen of af te leggen. Na die termijn geldt de machtiging niet meer.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank stelt prejudiciële vragen over kinderalimentatie in samengesteld gezin en legt voorlopige bijdrage op Twee kinderen groeien op bij hun vader en diens nieuwe partner. Hun moeder moet bijdragen in de kosten van hun verzorging en opvoeding, maar zowel zij als de vader heeft ook nog andere kinderen te onderhouden. Dat maakt de berekening van de alimentatie ingewikkeld, en over de beste rekenmethode lopen de meningen in de rechtspraak uiteen. De rechtbank Overijssel legt daarom vragen voor aan de Hoge Raad.
De vader, die een WIA-uitkering heeft, wilde dat de moeder vanaf 1 oktober 2025 € 315 per kind per maand betaalt, plus de kinderbijslag. De moeder vond dat dit veel te hoog was en bood een lager bedrag aan: € 93 per maand voor het ene kind en € 49 voor het andere. Over de ingangsdatum waren partijen het eens. Ook over de behoefte van de kinderen waren ze het eens: € 430 per kind per maand in 2025.
De rechtbank keek eerst wie voor wie onderhoudsplichtig is. De vader en zijn echtgenote hebben samen twee kinderen. De moeder heeft met haar partner één kind, en die partner heeft een kind uit een eerdere relatie. Omdat de twee kinderen bij de vader en zijn echtgenote wonen, is ook de echtgenote onderhoudsplichtig voor hen. Als iemand voor meer kinderen moet zorgen dan hij kan betalen, wordt zijn draagkracht in beginsel gelijk over die kinderen verdeeld.
Daarna rekende de rechtbank uit wat ieder kan bijdragen. Na aftrek van woonlasten, vaste lasten en bij de vader een schuldaflossing, bleef per maand een deel van het inkomen over dat voor kinderalimentatie beschikbaar is. Omdat de moeder en haar partner hun woonlasten delen, en de vader en zijn echtgenote dat ook doen, halveerde de rechtbank bij hen de forfaitaire woonlast. De draagkracht kwam daarmee op € 687 voor de moeder, € 532 voor de vader en € 76 voor zijn echtgenote. De partner van de moeder kan € 804 bijdragen.
De moeder heeft in haar eigen gezin draagkracht over, terwijl in het gezin van de vader een tekort aan draagkracht bestaat. De rechtbank gebruikte de ruimte van de moeder om zoveel mogelijk in de behoefte van de twee kinderen te voorzien en kwam op € 278 per kind. Daar trok ze een zorgkorting vanaf: 25 procent voor het kind dat veel bij de moeder is, 5 procent voor het kind dat incidenteel bij haar verblijft. Zo kwam de bijdrage uit op € 256 en € 170 per maand. Met ingang van 1 januari 2026 verhoogde de rechtbank die bedragen met 4,6 procent, naar € 268 en € 178.
De rechtbank beslist hier niet definitief over, omdat ze twijfelt of haar rekenmethode juist is. Bij die methode wordt de draagkracht van een ouder vooraf over al zijn of haar kinderen verdeeld. Dat kan leiden tot een tekort in het ene gezin terwijl in het andere gezin draagkracht ongebruikt blijft, terwijl alle ouders samen voldoende kunnen betalen. Een alternatieve methode, de zogenoemde schotten-methode, rekent per gezin en zou de moeder € 50 per kind per maand meer laten betalen. De rechtbank ziet dat het ontbreken van overeenstemming over de rekenmethode een eenduidige aanpak in de weg staat.
Daarom stelt zij ambtshalve twee prejudiciële vragen aan de Hoge Raad. De eerste is of een overschot aan draagkracht in het ene gezin en een tekort in het andere gezin past bij de wettelijke regels over behoeftigheid, rangorde en bijdragen naar draagkracht. De tweede is of de wet zich ertegen verzet om onbenutte draagkracht over te hevelen, zolang een ouder niet meer betaalt dan de behoefte van de kinderen waarvoor hij of zij onderhoudsplichtig is.
Tot de Hoge Raad antwoord geeft, moet de moeder voorlopig de genoemde bedragen betalen, uiterlijk voor de eerste van elke maand. Die voorlopige beslissing blijft gelden, ook bij hoger beroep, tenzij het gerechtshof anders beslist. De definitieve beslissing houdt de rechtbank aan; de zaak komt terug op het familiejournaal van 3 mei 2027.
Rechtbank Overijssel · 3 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter geeft 17-jarige handlichting om autodetailingbedrijf te starten Een jongen uit Roosteren wil een eigen autodetailingbedrijf beginnen, maar is daar volgens de wet nog te jong voor. Hij werd geboren op 14 augustus 2009 en is dus minderjarig. Een minderjarige kan zonder toestemming van zijn ouders of voogd in beginsel geen bedrijf uitoefenen en bepaalde rechtshandelingen niet zelfstandig verrichten. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Roermond om een handlichting.
Bij een handlichting krijgt een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat kan op verzoek van een minderjarige die ten minste 16 jaar oud is. De kantonrechter let daarbij op het belang van de minderjarige en beoordeelt of de handlichting verantwoord is. De wet bepaalt ook dat een handlichting niet wordt verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen.
In deze zaak was dat laatste geen probleem. De jongen is ouder dan 16 jaar en het gezag over hem berust bij beide ouders. Zij steunen het verzoek van hun zoon en hebben het verzoekschrift zelf mee ondertekend. Omdat de zaak daardoor duidelijk lag, zag de kantonrechter af van een mondelinge behandeling. Het verzoek voldoet volgens de rechter aan de eisen van artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek.
Een handlichting heeft wel grenzen. De kantonrechter wijst erop dat de jongen ook na de handlichting geen registergoederen (zoals een woning), effecten of door hypotheek gedekte vorderingen mag verkopen of anderszins van de hand doen. De handlichting geldt alleen voor de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf uit te oefenen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 BW werkt zij pas vanaf de dag waarop de uitspraak in de Staatscourant is gepubliceerd, zodat derden ervan kunnen weten. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast komt de uitspraak niet-geanonimiseerd op rechtspraak.nl te staan. De jongen moet zelf ook nog zorgen dat de handlichting wordt ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel, wat hij op grond van artikel 36 van het Handelsbesluit 2008 verplicht is te doen.
De kantonrechter verleent op 6 november 2026 de handlichting om rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor het uitoefenen van zijn bedrijf, en bepaalt dat de griffier de beschikking laat publiceren in de Staatscourant en op de website van de Rechtspraak.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht Man (29) die 13-jarig meisje 's nachts ophaalt en verkracht, krijgt 365 dagen voorwaardelijk Een 29-jarige man nam in de nacht van 9 op 10 februari 2025 een dertienjarig meisje mee naar zijn appartement. Hij had haar die dag via Snapchat leren kennen. Het meisje woonde in een zorggroep in Roermond, een instelling waar kinderen verblijven die uit huis zijn geplaatst. Rond half een 's nachts stapte ze bij hem in de auto. Volgens haar was afgesproken dat ze samen een sigaret zouden roken. In plaats daarvan reed hij met haar naar zijn woning, waar hij seksuele handelingen met haar verrichtte. Rond vier uur bracht hij haar terug naar de groep.
De Rechtbank Limburg oordeelde dat de man het meisje heeft verkracht. Dat hij haar met zijn vinger in haar vagina is gegaan en met zijn penis in haar mond, stond vast. Ook handelingen aan haar anus en met zijn tong vallen onder de bewezenverklaring. Een deel van wat de officier van justitie had ten laste gelegd, zoals op de kont slaan en in de borsten knijpen, achtte de rechtbank niet bewezen. Daarvoor sprak zij hem vrij, omdat de verdachte die handelingen niet bekende en het dossier er te weinig bewijs voor bood. Hij bekende de kern van het eerste feit wel.
De man ontkende dat hij wist dat het meisje minderjarig was. Zij had hem gezegd dat ze 18 was. De rechtbank vond dat niet geloofwaardig genoeg om hem van het tweede feit vrij te spreken, de onttrekking van een minderjarige aan het wettig gezag. Het ging om een reeks omstandigheden die hem aan haar leeftijd hadden moeten doen twijfelen. Hij wist dat ze uit huis was geplaatst, en zelf verklaarde hij ter zitting dat dit over kinderen gaat. Uit de Snapchatberichten bleek dat ze niet gezien wilde worden bij het verlaten van de groep, omdat ze 'geen risico' wilde nemen. Bovendien had hij de website van de zorggroep bekeken, en werkt hij als zzp'er in de gehandicapten- en ouderenzorg. De rechtbank concludeerde dat hij bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde dat ze minderjarig was.
Dat het meisje vrijwillig was ingestapt, veranderde daar niets aan. Midden in de nacht bevond ze zich in een onbekende omgeving, ver van haar woonplaats, zonder eigen vervoer. Zonder hem kon ze niet terug. Zijn rol was daarom beslissend voor de scheiding van haar moeder en de zorginstelling.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten mee: het midden in de nacht ophalen van een kind en haar vervolgens verkrachten noemde zij schokkend. Het meisje heeft er psychisch zwaar onder geleden en haar moeder wist niet waar haar dochter was. Normaal gesproken zou dit een lange onvoorwaardelijke gevangenisstraf opleveren. Toch week de rechtbank daarvan af. De man heeft een blanco strafblad op een snelheidsovertreding na. Uit een rapport van twee psychologen bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft, die van invloed was op het eerste feit. De rechtbank rekende hem dat feit daarom in verminderde mate toe. Zij geloofde hem dat hij niets tegen de wil van het meisje wilde doen en haar stopsignalen niet als zodanig herkende. De reclassering schat het risico op herhaling als gemiddeld in. Sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis volgt hij een behandeling die goede resultaten geeft maar nog niet is afgerond. Voortzetting daarvan is volgens de reclassering nodig.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 412 dagen op, waarvan 365 dagen voorwaardelijk, conform de eis van de officier van justitie. Door de tijd die hij al in voorarrest zat, hoeft hij niet opnieuw de gevangenis in. De proeftijd bedraagt drie jaar, korter dan de vijf jaar die de officier eiste. De behandelaar verwacht namelijk geen langere dan gebruikelijke proeftijd nodig te hebben. Als bijzondere voorwaarden gelden een meldplicht bij de reclassering, een behandelverplichting gericht op seksueel grensoverschrijdend gedrag en een contactverbod met het meisje. Een apart contactverbod als vrijheidsbeperkende maatregel vond de rechtbank niet nodig, omdat hij in anderhalf jaar geen contact met haar zocht.
De man moet het meisje € 4.000 immateriële schadevergoeding betalen, met wettelijke rente vanaf 10 februari 2025. De rechtbank legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op, met 40 dagen gijzeling als vervangend middel als de betaling uitblijft.
Rechtbank Limburg · 4 november 2026
Strafrecht Hof verlaagt bedrag bij verdeling huwelijksgemeenschap met € 201.875 na geschil over Gambiaanse woning Een man en een vrouw trouwden in 2013 in Gambia, zonder huwelijkse voorwaarden. Daardoor viel in beginsel alles wat ze voor of tijdens het huwelijk bezaten of schuldig waren in één gemeenschap van goederen. Na de scheiding ging het om de verdeling van die gemeenschap, met 3 juli 2023 als peildatum: de dag waarop het echtscheidingsverzoek bij de Nederlandse rechter werd ingediend. De rechtbank Amsterdam had bepaald dat de man de vrouw € 319.766,74 moest betalen. Hij ging daartegen in hoger beroep.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 3 maart 2025. De vrouw vond dat de man niet ontvankelijk was, omdat hij het procesdossier uit eerste aanleg niet compleet had ingediend. Het hof erkende dat het dossier niet voldeed aan het procesreglement, onder meer omdat de beschikking van 28 augustus 2024 ontbrak. Dat was volgens het hof geen reden om het beroep af te wijzen: de stukken bevatten genoeg informatie, ontbrekende informatie komt voor risico van de man, en de vrouw had niet concreet gesteld dat zij door het ontbreken van stukken in haar verweer werd geschaad. Het verzoek van de man om aanhouding, zodat hij alsnog stukken kon indienen, wees het hof wel af wegens strijd met de goede procesorde.
Het grootste geschil ging over de verkoop van een woning in Gambia. De man had die vóór het huwelijk met eigen geld gekocht en in 2022 verkocht, in het zicht van de scheiding. Volgens hem viel de woning buiten de gemeenschap. Het hof oordeelde van niet: door het huwelijk in gemeenschap van goederen ging ook een woning die iemand eerder kocht deel uitmaken van de gemeenschap. De opbrengst belandde op twee Duitse bankrekeningen bij Sparkasse, waar op 30 mei 2022 in totaal € 84.245,64 op stond. De man stelde dat daar op de peildatum niets meer van over was, omdat hij het geld had besteed aan de zoon van de vrouw. Dat had hij volgens het hof moeten aantonen. Het hof ging er daarom van uit dat het volledige bedrag er nog stond. De man hoeft de vrouw daarvan de helft te betalen. De verwijzing naar een grote hoeveelheid bankafschriften was onvoldoende: het is niet aan de rechter om die door te zoeken.
Ook de twee Rabobankrekeningen (saldo € 14.859,71 en € 35.000,75) werden verdeeld, en de boot van de man, die het hof waardeerde op € 19.500 omdat het taxatierapport van de man ontbrak. Voor de auto rekende het hof met de inruilopbrengst van € 750. De vrouw kreeg de helft van de Allianz-levensverzekering van € 427,37. De lijfrenteverzekering bij Provinzial is zonder waarde aan de man toegedeeld. Een door de vrouw gestelde woning in [plaats B], een derde Rabobankrekening en een bankrekening in Gambia liet het hof buiten de verdeling, omdat de vrouw haar stellingen onvoldoende onderbouwde.
Bij de woonark, die in januari 2022 voor € 105.000 was verkocht, hield het hof rekening met € 24.000 aan kosten die de man voor de zoon van de vrouw had gemaakt: € 14.000 schoolgeld in Gambia en € 10.000 voor een studieaanvraag. Daardoor bleef € 81.000 over om te verdelen. De vrouw erkende ter zitting dat de man kosten voor haar zoon had betaald en betwistte de bedragen niet.
De vrouw trok haar verzoek over de inboedel in hoger beroep in. Voor de schulden (een huurschuld en een schuld aan DUO) bleef de rechtbankbeslissing overeind: elk draagt de helft, omdat niet vaststond wie wat had afgelost. De proceskosten zijn gecompenseerd. De man trok zijn verzoek om de werking van de bestreden beschikking te schorsen in, en werd daarin niet-ontvankelijk verklaard.
Het hof vernietigde de verdeling van de rechtbank en stelde de verdeling opnieuw vast. De man moet de vrouw € 117.891,75 betalen. Daarnaast draagt ieder de helft van de schulden die er op 3 juli 2023 waren.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht