Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Hof laat ingeperkte omgangsregeling van vader met zoon (9) in stand: onrust en loyaliteitsconflict Een jongen van negen die twee weken bij zijn vader en twee weken bij zijn moeder woonde, vertoont zoveel onrust en boosheid rond de weekenden bij zijn vader dat de kinderrechter de omgangsregeling inperkte. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft die beslissing nu in stand gelaten.
De ouders zijn kort na de geboorte van hun zoon uit elkaar gegaan en oefenen samen het gezag uit. Hun onderlinge communicatie loopt al jaren moeizaam. De jongen staat sinds november 2020 onder toezicht van de gecertificeerde instelling (GI) Regiecentrum Bescherming en Veiligheid, een organisatie die in opdracht van de overheid toezicht houdt op kinderen bij wie de ontwikkeling bedreigd wordt. Per september 2024 spraken de ouders af dat de jongen afwisselend twee weken bij de moeder en twee weken bij de vader zou zijn. Op 3 november 2025 vroeg de GI de kinderrechter die zorgregeling in te perken. De kinderrechter wees dat verzoek toe en bepaalde in een beschikking van 19 december 2025 dat de jongen nog maar eens per twee weken van zaterdag tot dinsdagochtend bij de vader verblijft, plus de helft van de vakanties. De vader ging in hoger beroep tegen die beschikking van de rechtbank Noord-Nederland. Hij wilde dat het verzoek van de GI alsnog werd afgewezen, of dat de Raad voor de Kinderbescherming eerst onderzoek zou doen. De GI en de moeder wilden dat de beslissing bleef staan.
Het hof ziet geen reden voor nader onderzoek. De jongen staat al bijna zes jaar onder toezicht en via de ingezette hulpverlening, waaronder een gezinscoach, een jeugdcoach en speltherapie, is er volgens het hof genoeg zicht op zijn ontwikkeling. Nog meer onderzoek zou de onduidelijkheid voor de jongen vergroten en zijn emotionele belasting verhogen. Het hof neemt de motivering van de kinderrechter over en vult die aan.
Volgens het hof bevestigt het hoger beroep een patroon dat de kinderrechter eerder beschreef. De vader heeft onvoldoende inzicht in zijn eigen aandeel en zoekt de oorzaak van de problemen van zijn zoon bij de moeder. Hij werkt onvoldoende mee aan hulpverlening en komt afspraken niet na. Ook na de bestreden beschikking zocht hij contact met zijn zoon in de tijd dat die bij de moeder was. Bovendien meldt hij de jongen af voor therapie, sport, feestjes en clubs als die bij hem is, omdat hij die tijd zelf met hem wil doorbrengen. Hij heeft zich na de beschikking wel aangemeld bij de geestelijke gezondheidszorg, maar de rapportage daarvan niet met de GI gedeeld. De ontwikkelingsbedreigingen voor de jongen zijn in de laatste verlengingsbeschikking van 20 april 2026 dezelfde als een jaar eerder.
Ook de school maakt zich zorgen. Rond de weekenden bij de vader laat de jongen onhandelbaar gedrag zien. Op maandagen na zo'n weekend wordt hij geregeld ziekgemeld, of de vader haalt hem eerder op. Hulpverleners zien dat de jongen rustiger, opener en vriendelijker is als hij langer bij de moeder verblijft, en dat onrust en boosheid toenemen als het weekend bij de vader nadert. Door de nieuwe regeling zijn er minder wisselmomenten, waardoor hij langer rust heeft.
De jongen vertelde de raadsheer dat hij terug wil naar de regeling van twee weken bij elke ouder. Hij vindt dat eerlijker en vindt het vervelend voor zijn vader dat die zich alleen voelt. Hij vond zelfs dat de regeling eerst een half jaar omgedraaid moest worden, zodat de moeder kan voelen hoe het voor de vader is. Het hof sluit zich aan bij de GI en de hulpverleners dat zulke uitspraken niet passen bij een jongen van negen en dat zijn wens moet worden gezien in het licht van het loyaliteitsconflict waar hij last van heeft. Een gelijke verdeling is volgens het hof niet in zijn belang.
Het hof bekrachtigt de beschikking van de kinderrechter van 19 december 2025. Daarbij corrigeert het dat de eerdere afspraken van de ouders in september 2024 zijn gemaakt en niet in september 2025. De jongen blijft dus eens per twee weken van zaterdag tot dinsdagochtend bij zijn vader en de helft van de vakanties. Het meer of anders verzochte wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof laat vader gezag over twee kinderen verliezen: hij kwam niet naar de zitting Twee kinderen van zes en zeven jaar zagen hun vader de afgelopen jaren hooguit af en toe. Tijdens de relatie van hun ouders was er huiselijk geweld van de vader tegen de moeder, waar de kinderen getuige van waren. Daarna zat de vader regelmatig langdurig in detentie en kampt hij met forse persoonlijke problemen. De moeder vroeg de rechter daarom het gezamenlijk gezag te beëindigen, zodat zij alleen beslist over het leven van de kinderen.
De rechtbank Overijssel wees dat verzoek op 20 februari 2026 toe. Daartegen ging de vader in hoger beroep, met één grief. Hij wilde dat het hof het verzoek van de moeder alsnog afwees. De moeder vroeg het hof de vader niet-ontvankelijk te verklaren of zijn verzoek af te wijzen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden behandelde de zaak op 23 september 2026 in Zwolle. De raad voor de kinderbescherming meldde zich vooraf af voor de zitting. Een van de kinderen liet het hof bij brief haar mening weten.
De wet staat toe dat niet-gehuwde ouders die samen het gezag hebben, dat gezag later laten beëindigen. Dan moet er een onaanvaardbaar risico zijn dat het kind klem of verloren raakt tussen de ouders, of moet een wijziging anderszins noodzakelijk zijn in het belang van het kind. Het hof vond dat dat hier het geval was. Het nam de overwegingen van de rechtbank over. Die had gesproken van een langdurig patroon waarin de vader niet laat zien dat hij het gezag kan invullen. Hij bleek onvoorspelbaar en op beslissende momenten ook onbereikbaar.
De vader voerde aan dat zijn situatie inmiddels is verbeterd. Hij zit niet meer gedetineerd en woont in een begeleide woonvorm. Het hof vond dat niet voldoende aangetoond. Hij heeft de kinderen na de beschikking van de rechtbank wel een paar keer gezien, maar volgens de moeder, die dit onbetwist verklaarde, waren die contacten vluchtig, incidenteel en niet altijd volgens afspraak. Tijdens een contactmoment in een supermarkt stal hij bovendien knuffels. De kinderen zagen dat en waren er van onder de indruk. Dat gedrag is volgens het hof niet in hun belang.
Zwaar woog ook dat de vader niet verscheen bij de mondelinge behandeling bij het hof. Opnieuw was hij op een beslissend moment onbereikbaar, terwijl bereikbaarheid en beschikbaarheid voor de kinderen noodzakelijk zijn. Het hof oordeelde dat de vader voldoende kansen heeft gehad om te laten zien dat hij zijn gezag adequaat kan en wil invullen, en dat hij die kansen onvoldoende heeft benut.
Het hof bekrachtigt daarom de beschikking van de rechtbank Overijssel van 20 februari 2026. Het gezag over beide kinderen berust daarmee alleen bij de moeder.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof laat € 750 kinderalimentatie staan: vader bewijst zijn inkomen niet, rijbewijskosten blijven bij hem Na 28 jaar samenwonen gingen een vader en moeder in augustus 2023 uit elkaar. Twee van hun kinderen woonden bij de vader. De jongste dochter, nu 16, verbleef eerst om en om bij beide ouders, maar woont sinds 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder. Over de verdeling van de kosten van de kinderen hadden de ouders nooit iets op papier gezet.
De rechtbank Noord-Holland bepaalde in april 2026 dat de vader aan de moeder € 750 per maand kinderalimentatie moet betalen voor de dochter, met ingang van 1 mei 2025. De vader vroeg daarnaast om een bijdrage van de moeder voor zijn zoon, die op 13 april 2026 18 werd. Ook wilde hij dat de moeder de helft van de kosten van de rijbewijzen van de kinderen zou betalen. De rechtbank wees die verzoeken af. De vader ging in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, van 10 april 2026 (hersteld op 3 juni 2026). De zoon voegde zich later bij dat beroep.
Het hof verklaarde de zoon eerst niet-ontvankelijk. Het verzoek om alimentatie voor hem ging uitsluitend over de periode dat hij nog minderjarig was. In die periode worden minderjarigen door hun ouders vertegenwoordigd en kunnen ze zelf geen procespartij zijn.
Daarna keek het hof naar de ingangsdatum. De vader wilde dat de alimentatie pas op 1 juni 2025 zou ingaan, omdat de moeder dat in eerste aanleg zelf zou hebben gesteld. Het hof zag dat als een verschrijving. Vast staat dat de dochter vanaf 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder woonde, en de vader betwistte dat niet. De datum van 1 mei 2025 blijft daarom staan.
Het grootste punt was de behoefte van de kinderen en de draagkracht van de vader. De behoefte van kinderen wordt in beginsel bepaald op basis van het netto besteedbaar gezinsinkomen in de laatste periode dat het gezin nog samen was. De vader stelde dat daarvoor alleen zijn salaris van € 68.549 telde, omdat het gezin uitsluitend van de gezamenlijke bankrekening zou hebben geleefd. De moeder betwistte dat gemotiveerd: de vader deed ook veel contante uitgaven en betalingen vanaf andere rekeningen. Volgens het hof had de vader zijn stelling onvoldoende onderbouwd en niet weersproken dat hij veel contant uitgaf.
Bovendien bleek de vader meer inkomstenbronnen te hebben dan zijn salaris. Hij is directeur-grootaandeelhouder van een holding met meerdere werkmaatschappijen en mede-eigenaar van onroerend goed op achttien adressen. Daarover heeft hij nauwelijks stukken overgelegd: geen jaarrekeningen van zijn vennootschappen over 2023 tot en met 2025, geen overzicht van zijn huurinkomsten, geen belastingaangiften en aanslagen. Het hof kon daardoor noch de behoefte van de kinderen noch de draagkracht van de vader vaststellen. De gevolgen daarvan komen voor rekening en risico van de vader. Omdat een vergelijking van de draagkracht van beide ouders onmogelijk was, kwam het hof ook niet toe aan het inkomen van de moeder, die volgens de vader meer zou kunnen werken dan haar huidige 17 uur per week.
Tot slot vroeg de vader om een verklaring voor recht dat de ouders de kinderen een rijbewijs in het vooruitzicht hadden gesteld. Het hof wees dat af. Een eventuele afspraak met de kinderen zegt niets over hoe de ouders de kosten onderling moeten delen, en een concrete afspraak waaruit een betalingsverplichting van de moeder volgt is niet gebleken. De gevraagde verklaring ziet bovendien niet op een bepaalde rechtsverhouding tussen de ouders en is al daarom niet toewijsbaar. Het verzoek om de uitvoerbaarheid bij voorraad te schorsen verviel, omdat het hof in de hoofdzaak zelf besliste.
Het hof verklaarde de zoon niet-ontvankelijk en bekrachtigde de beschikking van de rechtbank. De vader blijft dus € 750 per maand betalen voor zijn dochter, met ingang van 1 mei 2025. Het verzoek om een bijdrage van de moeder voor de zoon en het verzoek over de rijbewijzen bleven afgewezen. De proceskosten in hoger beroep werden gecompenseerd, zodat elke partij de eigen kosten draagt.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter legt Amsterdamse man voorlopige kinderbijdrage van € 483 per kind per maand op Een echtpaar uit de regio Amsterdam, sinds 1 september 2022 uit elkaar, heeft twee kinderen van veertien en tien jaar. Jarenlang regelden de ouders de kosten van de kinderen zonder kinderalimentatie. Ze stortten allebei maandelijks € 800 op een gezamenlijke kinderrekening, waar ook de kinderbijslag naartoe ging. Over de bijdrage aan die rekening en over de zorgverdeling ontstond ruzie. De vrouw vroeg de rechtbank daarom om een voorlopige kinderbijdrage vast te stellen, vooruitlopend op de echtscheidingszitting, die gepland staat voor 11 januari 2027.
De vrouw stelde dat de man zich niet meer aan de afspraken hield. Ook was de zorgverdeling veranderd: de kinderen zijn volgens haar inmiddels bijna alle dagen bij haar. De man woont nog in een appartement met één slaapkamer, waardoor de kinderen er nauwelijks kunnen slapen. Zij vroeg een bijdrage van € 1.194 per maand voor beide kinderen samen, met terugwerkende kracht tot 1 september 2025. De man voerde verweer. Hij vond dat de afspraak om de kosten gelijk te delen moest blijven gelden, dat de zorg nog steeds fifty-fifty was en dat de vrouw haar inkomen niet transparant had gemaakt. Hij wees erop dat zij als fiscalist wel weet welke stukken zij moet laten zien.
De rechtbank vond dat de vrouw een spoedeisend belang had. Van haar kon niet worden gevraagd de echtscheidingsprocedure af te wachten. De man had een overzicht van zijn stortingen op de kinderrekening overgelegd, maar de vrouw betwistte dat en het was niet met bewijsstukken onderbouwd. Voorlopig ging de rechtbank er daarom van uit dat de bestaande afspraak niet werkt. Ook was vast komen te staan dat de kinderen in feite meer bij de vrouw verblijven. De te late stukken van beide partijen liet de rechtbank toe, omdat de vrouw er inhoudelijk op had kunnen reageren en zelf ook te laat stukken had ingediend.
De bijdrage gaat in op 9 september 2026, de dag waarop het verzoek werd ingediend. Een eerdere ingangsdatum wees de rechtbank af. Een bijdrage over het verleden kan ingrijpende gevolgen hebben en de man had aangevoerd dat hij steeds bedragen was blijven betalen. De behoefte van de kinderen stelde de rechtbank op € 832 per kind per maand. Daartegen had de man geen verweer gevoerd. Bij de man rekende de rechtbank met een jaarinkomen van € 102.455, het inkomen uit zijn jaaropgaaf over 2025. Hij had onvoldoende onderbouwd dat zijn inkomen lager was, ook al zou hij zijn WW-uitkering aanvullen met een transitievergoeding.
Bij de vrouw rekende de rechtbank met de winst uit haar eenmanszaak over 2025, € 63.747. Haar bedrijf in de vorm van een B.V. leverde geen inkomsten op en wordt naar verwachting dit jaar geliquideerd, dus die liet de rechtbank buiten beschouwing. Zij verwacht dit jaar dezelfde winst als in 2025. Het is haar dus gelukt haar inkomen op peil te krijgen, ondanks de extra zorgtaken. Een lagere winst voor 2027 was niet onderbouwd. Voor de zorgkorting koos de rechtbank 25 procent, passend bij de situatie dat de kinderen vaker bij de vrouw zijn. Uit de draagkrachtberekening bleek dat de man € 1.649 per maand kan dragen en de vrouw € 1.404.
De rechtbank bepaalt dat de man vanaf 9 september 2026 € 483 per kind per maand betaalt aan de vrouw, bij vooruitbetaling. De vrouw betaalt vanaf dat moment alle kosten van de kinderen die buiten de bijdrage vallen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en het meer of anders verzochte, waaronder de terugwerkende kracht tot 1 september 2025, wees de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht