Kantonrechter: verzekeraar mocht werkneemster van 67 laten stoppen, pensioen met 68 telt niet Een vrouw die sinds 2008 bij een verzekeraar werkte, kreeg op de dag dat ze 67 werd te horen dat haar arbeidsovereenkomst was afgelopen. Haar pensioen zou echter pas ingaan op de eerste dag van de maand waarin ze 68 wordt. Daardoor ontstond een gat van ruim elf maanden zonder loon en zonder pensioenopbouw. Zij stapte naar de kantonrechter in Almere om af te dwingen dat ze tot haar pensioendatum kon doorwerken.
De vrouw was in 2008 in dienst getreden en werkte sinds 2021 36 uur per week in een functie waarmee ze € 5.090,77 bruto per maand verdiende. Op haar dienstverband was de cao voor het Verzekeringsbedrijf van toepassing. Die bepaalt dat een arbeidsovereenkomst van rechtswege eindigt, dus zonder opzegging, op de dag dat de werknemer de AOW-gerechtigde leeftijd bereikt. Haar werkgever beriep zich daarop. Het verzoek van de vrouw om dan nog voor 24 uur per week te mogen doorwerken tot haar pensioen op 1 augustus 2027, wees de werkgever af.
De vrouw voerde aan dat zij een arbeidsvoorwaarde had om tot haar pensioendatum door te werken. Die zou blijken uit haar eerste arbeidsovereenkomst, waarin een pensioenleeftijd van 65 jaar stond, toen nog gelijk aan de AOW-leeftijd. Ook uit het pensioenreglement, dat uitgaat van een pensioenrichtleeftijd van 68 jaar, leidde zij dat af. Volgens haar was zo van de cao afgeweken ten gunste van de werknemer. Subsidiair eiste zij een tijdelijke arbeidsovereenkomst tot haar pensioendatum. Daarnaast beriep zij zich op goed werkgeverschap, op de redelijkheid en billijkheid en op de Wet flexibel werken.
De kantonrechter volgde haar daar niet in. In de cao staat duidelijk dat de arbeidsovereenkomst eindigt op de AOW-gerechtigde leeftijd, en niet is gebleken dat partijen iets anders hebben afgesproken. Dat de eerste arbeidsovereenkomst een pensioenleeftijd van 65 jaar noemt, betekent volgens de rechter niet dat partijen wilden dat het dienstverband pas bij de pensioenleeftijd zou eindigen als die later valt dan de AOW-leeftijd. Had dat de bedoeling geweest, dan had dat volgens de kantonrechter expliciet in de overeenkomst gestaan.
Ook het pensioenreglement helpt de vrouw niet. De rechter maakt onderscheid tussen bepalingen over het einde van de arbeidsovereenkomst en bepalingen over de opbouw en ingang van het pensioen. Dat het reglement een pensioenrichtleeftijd van 68 jaar kent, betekent niet dat zij arbeidsrechtelijk recht heeft op een dienstverband tot die leeftijd. Het hof Amsterdam oordeelde in 2019 anders in een zaak waarover de vrouw het had, maar daar verwees het ontslagbeding naar de pensioengerechtigde leeftijd. In haar cao staat uitdrukkelijk de AOW-gerechtigde leeftijd.
De werkgever hoefde de arbeidsovereenkomst ook niet voort te zetten op grond van goed werkgeverschap of de redelijkheid en billijkheid. De kantonrechter vindt het uitgangspunt van de werkgever, dat het dienstverband bij de AOW-leeftijd eindigt en alleen in uitzonderlijke gevallen wordt verlengd, niet onredelijk. Het is in beginsel de contractvrijheid van een werkgever om te beslissen of iemand na die leeftijd doorwerkt, en daarvoor hoeft geen zwaarwegend belang te worden aangetoond. Volgens de werkgever liet zij in zeven jaar 60 medewerkers uitstromen en werkten er maar twee door; volgens de vrouw waren dat er vier. Zelfs dan is het een klein percentage en hanteert de werkgever de hoofdregel consequent. Bijzondere persoonlijke omstandigheden had de vrouw niet aangevoerd. Haar financiële nadeel is volgens de rechter een gevolg van de afspraken die cao-partijen hebben gemaakt.
De Wet flexibel werken helpt haar evenmin. Omdat de arbeidsovereenkomst al van rechtswege was geëindigd, kan een aanpassing van de arbeidsduur niet meer aan de orde komen.
De kantonrechter wijst in dit kort geding alle vorderingen van de vrouw af. Zij moet de proceskosten van de werkgever betalen, begroot op € 1.009,00, te vermeerderen met wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht OTC Flow verliest kort geding over concurrentiebeding tegen oud-werknemer bij Evolution Markets OTC Flow, een Amsterdams bedrijf dat handelt in energie- en milieugerelateerde grondstoffen zoals CO2-emissierechten en hernieuwbare energiecertificaten, spande een kort geding aan tegen een voormalige werknemer. Die werknemer had na zijn vertrek in oktober 2025 een baan aangenomen bij het Amerikaanse bedrijf Evolution Markets, waar hij werkzaam is op de vestiging in Dubai.
OTC Flow stelde dat de oud-werknemer daarmee het concurrentiebeding en relatiebeding uit zijn arbeidscontract schond. Die bedingen verboden hem gedurende twaalf maanden na zijn vertrek te werken voor een concurrerend bedrijf of contact te onderhouden met zakelijke relaties van OTC Flow. OTC Flow eiste dat hij zijn dienstverband bij Evolution Markets zou beëindigen en vorderde als voorschot op de verbeurde boetes ruim € 155.000.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van OTC Flow af. In de eerste plaats constateerde de rechter dat het concurrentiebeding sowieso al op 31 oktober 2026 afliep, zodat toewijzing van de vordering de oud-werknemer hooguit tien dagen zou hebben beperkt. Daarmee had OTC Flow nauwelijks belang bij die vordering.
Daarnaast oordeelde de rechter dat het voorshands niet aannemelijk was dat de oud-werknemer de bedingen daadwerkelijk had geschonden. Evolution Markets is actief op mondiale markten, met name buiten Europa, terwijl OTC Flow zich juist primair op Europa richt. Voor zover er geografische overlap bestaat, benadeelt het beding de oud-werknemer onevenredig in verhouding tot het belang dat OTC Flow ermee beschermt.
Daarbij woog de rechter mee dat de oud-werknemer slechts zestien maanden bij OTC Flow had gewerkt. In die relatief korte periode had hij volgens de rechter geen kennis opgedaan waarmee hij afbreuk kon doen aan het klantenbestand van OTC Flow. De oud-werknemer had bovendien aangevoerd dat de relevante Nederlandse wetgeving voor hernieuwbare energie per 1 januari 2026 ingrijpend was gewijzigd, waardoor zijn bij OTC Flow opgedane kennis grotendeels was achterhaald. Ook stelde hij dat alle potentiële klanten van OTC Flow in een openbaar register staan en dat het in de branche gebruikelijk is meerdere brokers gelijktijdig te benaderen voor dezelfde transactie.
De overstap naar Evolution Markets leverde de oud-werknemer bovendien een grote verbetering van zijn arbeidsrechtelijke positie op: hij verdient er meer dan twee keer zoveel als bij OTC Flow en krijgt scholing op het gebied van derivatenhandel, het vakgebied waarin hij zich verder wil ontwikkelen. OTC Flow kon daar weinig tegenover stellen, en betwistte ook niet dat Evolution Markets een veel grotere marktspeler is.
De reconventionele vordering van de oud-werknemer om het concurrentiebeding en het relatiebeding te schorsen werd wel toegewezen. De vordering om de boetes te matigen tot nihil wees de voorzieningenrechter af: matiging van contractuele boetes is een beslissing voor de bodemrechter, niet voor de kort geding rechter.
OTC Flow werd veroordeeld in de proceskosten en moet € 4.758 betalen aan de oud-werknemer. Het concurrentiebeding en het relatiebeding zijn geschorst, zodat de oud-werknemer zijn werkzaamheden voor Evolution Markets in Dubai ongehinderd mag voortzetten.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst van Martini Ziekenhuis met werknemer na regeling Het Martini Ziekenhuis in Groningen en een van zijn werknemers zijn het niet meer eens geworden over hun samenwerking. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord en was het niet meer mogelijk de werknemer op een andere plek in de organisatie te laten werken.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle, waar de kamer voor kantonzaken haar behandelde. Beide partijen lieten zich bijstaan door een gemachtigde. Het ziekenhuis diende zijn verzoekschrift in met 42 producties. De werknemer reageerde met een verweerschrift met 44 bijlagen en leverde later nog meer stukken aan. Ook het ziekenhuis overlegde in oktober 2026 nog extra producties.
Op 13 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De inhoud van die regeling blijkt niet uit de beschikking zelf, behalve dat partijen het eens waren over het einde van het dienstverband en over de proceskosten.
De kantonrechter nam die regeling over. Hij oordeelde dat de arbeidsverhouding zo is verstoord dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Daarmee rust de ontbinding op de grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Het ziekenhuis hoefde dus niet aan te tonen dat de werknemer zich verwijtbaar had gedragen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027. Zoals partijen waren overeengekomen, draagt elke partij haar eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht