Jeugdige krijgt 146 dagen jeugddetentie voor mortierbommen bij woning van rouwend gezin Op 14 augustus 2024 werden twee zware mortierbommen aangestoken en in de voortuin van een woning in Vlaardingen gegooid. In het huis waren een moeder en haar twee jonge kinderen. Slechts twee dagen eerder hadden zij hun man en vader verloren, en aan hun adres waren al vaker explosies geweest. De rechtbank Den Haag veroordeelde een toen minderjarige verdachte voor die poging tot ontploffing en voor een gewelddadige diefstal in Rijswijk.
De verdachte, geboren in 2007, stak de bommen zelf niet aan. Hij gaf samen met anderen instructies aan degene die dat wel deed. De rechtbank rekent dat hem zwaar aan, omdat het gezin hierdoor ernstig in zijn veiligheidsgevoel en rouwproces is geraakt. Het gezin weet nog altijd niet wie de opdracht gaf. De verdachte bekende het feit op de zitting. De rechtbank sprak hem vrij van het onderdeel dat levensgevaar te duchten was, en bewees wel het gevaar voor goederen en zwaar lichamelijk letsel.
De tweede zaak gaat over 31 mei 2023. Samen met anderen nam de verdachte in een muziekstudio in Rijswijk een laptop, een spelcomputer, muziekinstallaties en slippers van een jongeman mee. Het slachtoffer werd met de vuist in zijn gezicht geslagen, kreeg meerdere knietjes in buik en kruis en werd bedreigd: als hij naar de politie of zijn vader zou gaan, zou een drill-rapgroep hem zoeken. Hij liep letsel aan zijn neus op en kreeg later psychische klachten, waarvoor hij EMDR-behandelingen onderging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld, volledig open was op de zitting en zich positief heeft ontwikkeld. Uit het psychologisch rapport blijkt dat hij op onderdelen zwakbegaafd functioneert, moeilijk de gevolgen van zijn handelen overziet en makkelijk te beïnvloeden is. Ook ruim tien maanden detentie in België speelde mee. Bovendien is de redelijke termijn voor jeugdstrafzaken van zestien maanden ruim overschreden, zonder rechtvaardiging. De rechtbank woog dat mee bij de straf, zonder te zeggen hoeveel.
De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een onvoorwaardelijke jeugddetentie gelijk aan het voorarrest, plus een deels voorwaardelijke werkstraf en begeleiding. De jeugdreclassering vond een proeftijd van één jaar genoeg. De rechtbank koos voor twee jaar, omdat de afstand tot zijn oude vriendengroep nog pril is. Een nieuwe periode in de cel zou volgens de rechtbank de structuur doorkruisen die hij inmiddels heeft opgebouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 146 dagen jeugddetentie, waarvan 60 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 86 dagen is gelijk aan zijn voorarrest, zodat hij niet terug de cel in hoeft. Het gedeelte van 60 dagen vervalt niet als hij zich houdt aan bijzondere voorwaarden: toezicht door de jeugdreclassering, onderwijs of dagbesteding, coaching en zo nodig traumabehandeling. De straf komt overeen met de eis van de officier van justitie.
De verdachte moet de slachtoffers ook schadevergoeding betalen, hoofdelijk met zijn mededaders. Het slachtoffer van de diefstal krijgt € 2.571,26 (€ 1.571,26 materiële en € 1.000 immateriële schade, van de gevraagde € 3.160,01), te vermeerderen met rente vanaf 31 mei 2023. De moeder en haar twee kinderen krijgen elk € 4.000 immateriële schadevergoeding, met rente vanaf 14 augustus 2024. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op, zonder gijzeling vanwege zijn jeugdige leeftijd. Het verzoek om een contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen aanwijzingen zijn dat de verdachte het gezin opnieuw heeft benaderd of bedreigd.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Strafrecht Taakstraf voor man die pornofoto's van overleden dochter van vrouw naar haar stuurde Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg.
Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij.
Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig.
Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen.
Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.
Gerechtshof Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Man (65) steekt buurman in buik na waanidee over geluidsoverlast: 30 maanden cel, de helft voorwaardelijk Een man uit Stadskanaal raakte er in de maanden voor maart 2026 van overtuigd dat zijn buurman hem belaagde met een apparaat dat geluid door de muur zond. Zijn paranoïde gedachten groeiden uit tot een samenhangend waansysteem, mede omdat hij al jaren geen sociale contacten had. Op 4 maart 2026 ontdekte hij dat twee kattenverjagers uit zijn tuin verdwenen waren. Hij was ervan overtuigd dat zijn buurman erachter zat.
De man nam een mes mee naar buiten en liep boos op de buurman af. Toen die ontkende iets gedaan te hebben, ontstak hij in woede. Hij boog over het tuinhekje en stak de buurman in de buik, voor de ogen van diens echtgenote en een buurvrouw. De wond was ongeveer drie centimeter breed en zo diep dat een hele pink erin paste. Het slachtoffer houdt een zichtbaar litteken over en heeft ook zeven maanden later lichamelijk en geestelijk nog last van de steek. Ook zijn echtgenote heeft geestelijk nog veel last van het incident.
De rechtbank Noord-Nederland sprak de verdachte vrij van de hoofdbeschuldiging niet, maar veroordeelde hem voor poging tot doodslag. Volgens de rechtbank was er geen bedoeling om te doden, maar wel voorwaardelijk opzet. Een steek in de buik, waar vitale organen en aderen zitten, brengt een aanmerkelijke kans op de dood met zich mee, en de wijze van steken was zo duidelijk gericht op de dood dat de verdachte die kans bewust moet hebben aanvaard. De verdediging voerde vijf omstandigheden aan die daartegen zouden pleiten: het bleef bij één steek, die was niet krachtig, de man vluchtte niet, hij riep niets over doden en was geschokt toen hij hoorde hoe het met het slachtoffer ging. De rechtbank zag daarin geen reden om het opzet te verwerpen en wees op de wond die een pink diep was.
Bij de straf woog zwaar mee dat de verdachte volgens een psychiater lijdt aan een schizoïde persoonlijkheidsstoornis en een waanstoornis. De rechtbank rekent het feit hem daardoor in sterk verminderde mate toe. Het recidiverisico is laag als hij in zorg komt en niet terugkeert naar zijn oude woonomgeving, aldus de psychiater. De reclassering schat het risico gemiddeld in zonder aanvullende interventies. Een korte klinische opname, zoals de verdediging bepleitte om het huisvestingsprobleem te overbruggen, wees de rechtbank af: de man ontwikkelt in detentie geen achterdocht of irreële gedachten, en ambulante behandeling biedt voldoende corrigerende omgeving.
Ook de schade van de slachtoffers kwam aan bod. De rechtbank rekende voor het slachtoffer het smartengeld uit volgens de Rotterdamse schaal. Voor het litteken gold een bandbreedte van € 1.500 tot € 5.500, en de rechtbank koos het midden, € 3.500. Daar kwam 25 procent bij vanwege de ernstige verwijtbaarheid, omdat sprake was van opzet. De kosten voor het eigen risico wees de rechtbank af, omdat het slachtoffer die ook zonder de steek had moeten betalen vanwege een eerdere knieoperatie. Ook de echtgenote kreeg smartengeld, wegens een posttraumatische stressstoornis, eveneens met 25 procent verhoging.
De rechtbank veroordeelde de man tot 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 15 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en aftrek van het voorarrest. Dat is precies wat de officier van justitie eiste. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling voor psychische problematiek, agressiebeheersing en sociale vaardigheden, een contactverbod met het slachtoffer en zijn echtgenote en een locatieverbod voor de straat van het slachtoffer. Daarnaast moet de man € 5.434 betalen aan het slachtoffer en € 3.611,93 aan diens echtgenote, plus wettelijke rente vanaf 4 maart 2026. De rechtbank legde ook de schadevergoedingsmaatregel op: € 4.712 voor het slachtoffer en € 3.611,93 voor de echtgenote, te betalen aan de Staat.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Rechtbank spreekt man vrij van verkrachting van vriendin na bezoek aan bioscoop Op 24 augustus 2024 gingen een man en een vrouw, die bevriend waren, samen naar de film. De man zou die avond bij haar blijven slapen, omdat zijn eigen huis ver weg lag. In de nacht van 24 op 25 augustus 2024 vonden in het bed van de vrouw in Ellecom seksuele handelingen plaats. Zij zegt dat ze wakker werd doordat hij haar borsten aanraakte, dat ze in een soort 'freeze' raakte en niets terugdeed. Volgens haar legde hij haar hand op zijn geslachtsdeel, gaf hij haar orale seks en bracht hij daarna zijn penis in haar vagina. De man was jaren ouder dan het meisje niet; beiden waren jongvolwassenen. Hij ontkent dat hij wist dat zij het niet wilde.
De rechtbank Gelderland stelde vast dat de seksuele handelingen hebben plaatsgevonden: dat staat vast op grond van de verklaringen van beiden. De vraag was dus of de man wist, of ernstige reden had om te vermoeden, dat de vrouw daar niet mee instemde. De officier van justitie vond het bewezen en eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak.
De verklaringen van de man en de vrouw staan op dit punt lijnrecht tegenover elkaar. De man zegt dat zij zich tegen hem aan drukte, kreunde en op zijn vraag of alles goed was instemmend reageerde met een geluid. Hij zegt twee keer te hebben gevraagd of het 'oké' was. De vrouw zegt dat zij deed alsof ze sliep en niets zei. Omdat de wet bepaalt dat een bewezenverklaring niet alleen op de verklaring van één getuige mag berusten, zocht de rechtbank naar steunbewijs voor het verhaal van de vrouw. Dat steunbewijs moet op een relevante manier aansluiten bij haar verklaring en mag niet van dezelfde bron komen.
De rechtbank keek vooral naar een vriend die een paar dagen na de nacht met de vrouw sprak. Hij zei dat zij toen op de grond sliep in plaats van in haar bed, veel staarde en moeilijk te bereiken was. Maar zijn verklaring paste ook bij het verhaal van de man: de vrouw vertelde hem dat de man verward reageerde toen zij hem de volgende ochtend vroeg of ze seks hadden gehad. Ook het ontbreken van paniekaanvallen, terwijl zij die na een eerdere aanranding wel had gehad, sloot dat scenario niet uit. Daar kwam bij dat de vriend vooral vertelde hoe hij haar gedrag interpreteerde, niet welke emoties hij zelf had waargenomen. Bovendien was het de vriend die over aanranding en verkrachting begon; de vrouw zelf sprak toen nog niet over seks tegen haar wil.
De verklaringen van drie andere getuigen, onder wie een vriendin en de viooldocente van de vrouw, kwamen van gesprekken die weken later plaatsvonden. Zij zagen een gedragsverandering bij de vrouw, maar de rechtbank kon niet vaststellen dat die voortkwam uit onvrijwillige seks. Ze telden daarom niet als steunbewijs. Ook de WhatsAppberichten van de man, waarin hij spijt uitsprak, en de opname van een gesprek op 12 oktober 2024 tussen de vrouw, een vriendin, de man en zijn ouders lieten ruimte voor beide lezingen. De man zei daarin dat hij dacht dat zij reageerde.
De rechtbank concludeerde dat het scenario van de man niet kan worden uitgesloten en dat niet genoegzaam kan worden vastgesteld wat er is gebeurd. Het tenlastegelegde is daardoor niet wettig en overtuigend bewezen. De rechtbank spreekt de man vrij. Omdat de schade die de vrouw claimt voortkwam uit het tenlastegelegde feit, verklaart de rechtbank haar niet-ontvankelijk in haar vordering van € 32.797,77, bestaande uit € 26.297,77 materiële en € 6.500 immateriële schade. De vrouw en de man dragen ieder hun eigen proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Jeugdrechter legt 163 dagen detentie op voor nachtelijke woningoverval op bejaarde vrouw in Gouda In de nacht van 1 januari 2026, rond vier uur, drongen twee jongens een woning in Gouda binnen waar een alleenwonende, bejaarde vrouw lag te slapen. Een van hen is toen 17 jaar. Samen gingen ze naar de slaapkamer. De mededader ging op de vrouw zitten, sloeg haar tegen het gezicht, drukte haar mond dicht en vouwde haar handen dubbel. Ook bedreigde hij haar met de woorden 'Ik maak u dood'. Daarna trokken ze een ketting van haar nek en ringen van haar vingers. Behalve sieraden namen ze een reiswekker mee. De vrouw hield bloeduitstortingen in het gezicht en gekneusde vingers over aan de overval.
De verdachte bekende. De rechtbank Den Haag, die de zaak achter gesloten deuren behandelde in een meervoudige kamer voor jeugdstrafzaken, verklaarde de diefstal met geweld in een woning, gepleegd in de nacht en samen met een ander, bewezen. Volgens de rechtbank had de verdachte eerst een mede-organiserende rol bij een aanvankelijk geplande woningdiefstal. Dat het ging om een weerloze vrouw op hoge leeftijd, kon hem niet zijn ontgaan. De rechtbank noemde de overval 'een meer dan laffe daad'. Daarbij was alleen sprake van eigen financieel gewin en van geen enkel respect voor de privésfeer van het slachtoffer.
Ook in een tweede zaak werd de verdachte veroordeeld. Op 21 februari 2026 reed hij in Gouda als minderjarige met een rijbewijs zonder begeleider in een auto. Daarbij botste hij op de Sportlaan en op parkeerplaats Klein Amerika tegen twee geparkeerde auto's en reed hij beide keren door zonder zich te melden. Er ontstond alleen schade. De rechtbank vond dat geen verdienste van de verdachte: hij reed onvoorzichtig. Op zijn strafblad staan alleen eerdere verkeersboetes, wat beperkt strafverzwarend meewoog.
Voor een woningoverval geldt volgens de oriëntatiepunten voor jeugdstrafrecht een jeugddetentie vanaf zes maanden als uitgangspunt. De rechtbank vond de straf hier zwaarder, omdat twee mensen samen handelden, de overval midden in de nacht plaatsvond en het slachtoffer kwetsbaar was. Zwaar woog dat zij met de dood werd bedreigd en meermaals werd geslagen terwijl zij weerloos in bed lag. Een jeugddetentie van negen maanden had volgens de rechtbank zonder meer gepast. De officier van justitie eiste 438 dagen jeugddetentie, waarvan 365 dagen voorwaardelijk, plus 200 uur werkstraf. De rechtbank bleef daar ver onder.
De rechtbank liet de verdachte namelijk niet terugkeren naar de justitiële jeugdinrichting. Tijdens zijn geschorste voorlopige hechtenis haalde hij zijn vijfde jaar vwo en hij zit nu in zijn examenjaar. Hij houdt zich aan zijn voorwaarden en de behandeling bij de Waag verloopt goed. De Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdbescherming west adviseerden een onvoorwaardelijke straf gelijk aan het voorarrest, aangevuld met een voorwaardelijk deel. Volgens de rechtbank mocht het diploma en het hulpverleningstraject niet worden doorbroken.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 163 dagen jeugddetentie, met aftrek van 73 dagen voorarrest. Daarvan zijn 90 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Gedurende één jaar gelden bijzondere voorwaarden: hij meldt zich bij de jeugdreclassering, werkt mee aan behandeling bij de Waag of een soortgelijke instelling en volgt onderwijs of heeft andere goedgekeurde dagbesteding. Daarnaast kreeg hij een werkstraf van 200 uur, met 100 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet naar behoren verricht.
Het slachtoffer kreeg een schadevergoeding van € 5.885 toegewezen, plus wettelijke rente vanaf 1 januari 2026. Dat bedrag bestaat uit € 885 materiële schade en € 5.000 immateriële schade. De verdediging voerde aan dat de vordering alleen in de zaak van de mededader was ingediend, omdat alleen diens parketnummer op het formulier stond. De rechtbank zag dat als een administratieve fout, omdat het dossier van beide verdachten één geheel vormt. Voor de immateriële schade nam de rechtbank de Rotterdamse Schaal als uitgangspunt, categorie 19.1.a (€ 3.000 tot € 8.000 voor bedreigende situaties bij diefstal of afpersing). De verdachte moet het bedrag hoofdelijk samen met de mededader betalen, zodat het slachtoffer het hele bedrag bij ieder van hen kan halen. Daarnaast kreeg de verdachte de schadevergoedingsmaatregel opgelegd voor hetzelfde bedrag, zonder gijzeling vanwege zijn leeftijd.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Strafrecht