Rechter verklaart vrouw blijvend arbeidsongeschikt na verkeersongeval in 2015 Een vrouw die in 2015 een verkeersongeval had meegemaakt, voerde al sinds 2020 een letselschadeprocedure tegen verzekeraar Allianz, die de aansprakelijkheid voor het ongeval had erkend. In een eerder tussenvonnis had de rechtbank Limburg al vastgesteld dat er een causaal verband bestond tussen haar gezondheidsklachten en het ongeval. Om vast te stellen of die klachten ook daadwerkelijk tot beperkingen in het werk leidden, benoemde de rechtbank achtereenvolgens een verzekeringsgeneeskundige en een arbeidsdeskundige. Dit vonnis is het eindvonnis waarin de rechtbank de laatste twee vorderingen van de vrouw beoordeelde.
De eerste vordering, een verklaring voor recht dat er een juridisch causaal verband bestaat tussen het ongeval en haar gezondheidsklachten, was door de rechtbank al in een eerder tussenvonnis inhoudelijk beoordeeld en toewijsbaar geacht. De rechtbank wees deze vordering dan ook toe, met uitzondering van de klachten die het gevolg waren van een lumbale hernia die in 2019 was ontstaan en dus los stond van het ongeval.
De kern van dit vonnis lag bij de tweede vordering: de verklaring voor recht dat de vrouw blijvend volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval. De door de rechtbank benoemde arbeidsdeskundige concludeerde dat de vrouw, in de situatie zonder ongeval, hoogstwaarschijnlijk een vergelijkbare functie had kunnen vinden na het aflopen van haar tijdelijke dienstverband, al zou zij daarbij mogelijk ook zonder ongeval periodes arbeidsongeschikt zijn geweest gezien haar arbeidsverleden en de hoge werkdruk in het onderwijs. In de situatie met het ongeval was de vrouw echter volledig ongeschikt voor haar oude functie, en waren er weliswaar in theorie andere passende functies, maar bleken die na een praktische beoordeling, gelet op de eisen die de verzekeringsarts aan haar werkomgeving had gesteld, niet haalbaar. Ook de kans dat zij zulk werk daadwerkelijk zou krijgen, achtte de arbeidsdeskundige gezien haar leeftijd, de duur van haar afwezigheid van de arbeidsmarkt en andere persoonlijke omstandigheden zeer klein.
Allianz voerde aan dat de vrouw wel degelijk passend werk kon verrichten en dat het niet benutten van haar arbeidsmogelijkheden aan haarzelf te wijten was. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het rapport volgde juist dat de in theorie passende functies na praktische toetsing afvielen door de medische beperkingen die de verzekeringsarts had vastgesteld, en niet door een gebrek aan inzet van de vrouw. Ook het verweer dat de vrouw sowieso, los van het ongeval, blijvend arbeidsongeschikt zou zijn geraakt, verwierp de rechtbank als onvoldoende onderbouwd: de arbeidsdeskundige had weliswaar gewezen op eerdere periodes van arbeidsongeschiktheid, maar ook vastgesteld dat de vrouw zich daarna telkens had weten te herpakken.
Op grond hiervan concludeerde de rechtbank dat de vrouw niet in staat is tot het verrichten van arbeid en dus volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval, met uitzondering van de periode waarin de hernia uit 2019 haar ook zonder ongeval zou hebben beperkt. Beide gevorderde verklaringen voor recht werden toegewezen. Omdat in deze procedure geen concreet schadebedrag was gevorderd, moet de precieze schadevergoeding nog in een vervolgtraject worden vastgesteld, waarbij ook de kans op arbeidsongeschiktheid zonder ongeval wordt verrekend. Allianz werd, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 3.205,89.
Rechtbank Limburg · 29 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechter wijst schadeclaim buurman af na ongeval bij hennepkwekerij Een man die zijn buurman hielp de deur van een verhuurd appartement open te breken en daarbij door vluchtende criminelen van de trap werd geduwd, krijgt geen schadevergoeding van die buurman. De rechtbank oordeelt dat de verhuurder niet onrechtmatig heeft gehandeld, ook al bleek het appartement een hennepkwekerij te herbergen.
De verhuurder had zijn appartement eind 2022 voor drie maanden verhuurd aan iemand die zich met een rijbewijs identificeerde onder een andere naam en contant betaalde. Later bleek dit een valse identiteit te zijn geweest. Op 10 januari 2023 merkte de verhuurder bij het ophalen van zijn post dat de watermeter van het appartement constant doorliep. Hij vond dit vreemd en draaide de hoofdkraan dicht, maar toen hij later terugkwam bleek deze weer open te staan. Bij de voordeur van het appartement kreeg hij geen gehoor, en zijn eigen sleutel paste niet meer omdat de sloten waren vervangen. Hij zag bovendien condens op de deur.
De verhuurder vroeg zijn benedenbuurman, die een installatiebedrijf runde en dus over gereedschap beschikte, om te helpen de deur open te breken met een koevoet. Samen met deze buurman en nog twee anderen liep hij naar het appartement. Op het moment dat de deur openging, stormden drie mannen met bivakmutsen naar buiten. In hun vlucht duwden zij de buurman weg, waardoor hij van de trap viel. Hij kon zich nog vastgrijpen aan de leuning, maar liep toch letsel op, waaronder een gebroken knieschijf. Achteraf bleek dat er een hennepkwekerij in het appartement was gevestigd.
De buurman stelde de verhuurder en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Achmea aansprakelijk voor zijn schade. Volgens hem had de verhuurder onzorgvuldig en gevaarzettend gehandeld: hij had de identiteit van zijn huurder onvoldoende gecontroleerd, en had hem niet gewaarschuwd toen hij hem om hulp vroeg bij het openen van de deur, terwijl hij toen kennelijk al vermoedde dat er iets niet klopte. De verhuurder en Achmea betwistten dat er sprake was van onrechtmatig handelen: de verhuurder wist niet dat er criminele activiteiten plaatsvonden, wist niet dat er mensen in het appartement waren, en had niet kunnen verwachten dat zij zijn buurman van de trap zouden duwen.
De rechtbank beoordeelde de zaak aan de hand van de zogeheten Kelderluikfactoren, het toetsingskader dat de Hoge Raad hanteert om te bepalen of het scheppen van een risico onrechtmatig gevaarzettend gedrag oplevert. Daarbij weegt onder meer mee hoe waarschijnlijk het is dat een ongeval ontstaat, hoe ernstig de mogelijke gevolgen zijn, en hoe bezwaarlijk het zou zijn geweest om voorzorgsmaatregelen te nemen.
De rechtbank kwam tot het oordeel dat de schade die de buurman opliep niet kan worden gezien als een gevolg dat naar objectieve maatstaven redelijkerwijs te verwachten was bij de gedragingen die de verhuurder werden verweten. Dat de buurman werd overlopen door vluchtende criminelen en daarbij letsel opliep, noemde de rechtbank objectief gezien zo onverwacht, dat de verhuurder niet onrechtmatig handelde door slechts het rijbewijsnummer van zijn huurder te noteren, een contante betaling te accepteren, of zijn buurman om hulp te vragen bij het openen van de deur.
Omdat de gedragingen van de verhuurder daarmee niet als onrechtmatig konden worden aangemerkt, wees de rechtbank de vorderingen van de buurman af. Volgens de rechtbank was hier sprake van een ongelukkige samenloop van omstandigheden, niet van een tekortschieten van de verhuurder. De buurman moet nu zelf de proceskosten van € 4.490,00 aan de verhuurder en Achmea vergoeden.
Rechtbank Noord-Holland · 12 augustus 2026
Civiel Recht Zorginstelling aansprakelijk voor klap van bewoner: begeleider niet ingelicht over zijn onrust Een activiteitenbegeleider in een zorginstelling kreeg op 19 oktober 2022 tijdens haar werk onverwacht een klap tegen haar rechterslaap van een bewoner met psychische problematiek. Zij hield zowel de bewoner, vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, als haar werkgever, een stichting, aansprakelijk voor de schade die zij daardoor lijdt. De bewoner ontkende onrechtmatig te hebben gehandeld; de werkgever stelde dat zij haar zorgplicht als werkgever was nagekomen.
In een tussenvonnis van 18 juni 2025 oordeelde de kantonrechter in Tilburg al dat de bewoner aansprakelijk is op grond van onrechtmatige daad. Voor de werkgever lag dat anders. Zij kreeg de opdracht te bewijzen dat zij haar zorgplicht had nageleefd, en in het bijzonder dat de onrust van de bewoner op 18 oktober 2022 en het verplaatsen van de activiteit naar een andere huiskamer geen invloed hadden op zijn gedrag de dag erna. Daarvoor werden in november 2025 en april 2026 getuigen gehoord en legde de werkgever onder meer dagrapportages over de bewoner over.
De casemanager van de bewoner verklaarde dat zijn onrust meestal samenhing met obstipatie, en dat die klachten in de loop van 18 oktober waren verholpen. De begeleider verklaarde dat zij die ochtend bij de verpleegkundige, een invalkracht, had nagevraagd of er bijzonderheden waren, zoals de vaste instructie was. Het antwoord was nee. De dagrapportages zelf lezen paste niet in haar voorbereidingstijd van ongeveer een half uur, omdat die per bewoner moeten worden geopend. Had zij van de onrust geweten, dan had zij de man anders benaderd: naar zijn stemming gevraagd, hem zelf zijn koffie laten pakken in plaats van die aan te reiken en aan de andere kant van de tafel blijven zitten.
De kantonrechter vindt dat de werkgever niet in het bewijs is geslaagd. Uit de rapportages blijkt niet alleen onrust op de ochtend van 18 oktober. Op 16 oktober sloeg het gedrag van de bewoner zonder aanleiding om, op 17 oktober werd genoteerd dat zijn gedrag goed moest worden geobserveerd, en op 18 oktober was zijn gedrag reden om in het team te bespreken welk beleid nodig was. Dat hij die avond weer rustig was, gaf geen enkele garantie dat het zo zou blijven. De werkgever had ervoor moeten zorgen dat de begeleider van dit gedragspatroon op de hoogte was, door een volledige mondelinge overdracht te garanderen of door haar tijd, middelen en de opdracht te geven om de rapportages te lezen. Dan had zij erop kunnen anticiperen, en had zij de klap mogelijk kunnen ontwijken of de gevolgen kunnen beperken. Of de verplaatsing van de activiteit een rol speelde, blijft onduidelijk, maar dat maakt voor de schending van de zorgplicht niet uit.
Of de gezondheidsklachten van de begeleider echt door de klap komen en of zij zelf schuld heeft, moet in een aparte procedure over de omvang van de schade worden uitgezocht. Zij heeft wel genoeg aannemelijk gemaakt dat zij enige schade heeft. Van de gevraagde € 17.132,09 aan buitengerechtelijke kosten valt het deel van haar advocaat onder de gewone proceskosten; voor de rest acht de kantonrechter € 8.000 redelijk.
De kantonrechter verklaart voor recht dat de bewoner een onrechtmatige daad pleegde en dat de werkgever als werkgever aansprakelijk is. Beiden moeten hoofdelijk alle materiële en immateriële schade van de begeleider vergoeden, vast te stellen in een schadestaatprocedure. Daarnaast moeten zij hoofdelijk € 8.000 aan buitengerechtelijke kosten en € 2.282,72 aan proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 september 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht