Rechtbank Rotterdam houdt oordeel aan over bevoegdheid in geschil tussen koper en Nestex over auto en geldlening Een vrouw dagvaardde het Belgische bedrijf Nestex B.V. voor de Rechtbank Rotterdam na een mislukte aankoop van een Audi Q3 Sportback en een onbetaalde geldlening. Nestex betwistte de bevoegdheid van de Nederlandse rechtbank en beriep zich op een forumkeuze in haar algemene voorwaarden, die de exclusieve bevoegdheid toekent aan de rechtbank in het Belgische arrondissement waar Nestex is gevestigd.
De zaak draait om twee geschillen tegelijk. De vrouw kocht in juli 2025 een auto van Nestex voor € 34.500, maar de wagen bleek bij aflevering meerdere gebreken te hebben. Na een ingebrekestelling en sommatie weigerde Nestex te repareren of de koopsom terug te betalen, waarop de vrouw de koopovereenkomst buitengerechtelijk ontbond. Zij vordert € 39.365, bestaande uit de koopprijs, een BPM-aanslag en herstelkosten. Daarnaast had zij in de zomer van 2025 in totaal € 45.000 aan Nestex geleend voor de aankoop en doorverkoop van auto's. Nestex betaalde slechts € 2.000 terug en trok zich na de ontbinding van de koopovereenkomst volledig terug uit het contact. De vrouw vordert het resterende geleende bedrag van ruim € 44.800 terug.
Omdat Nestex in België is gevestigd, moet de rechtbank nagaan of zij internationaal bevoegd is. Dat toetst zij aan de Europese verordening Brussel I bis, die de bevoegdheid van rechtbanken in de EU regelt bij grensoverschrijdende burgerlijke en handelszaken. De rechtbank concludeert dat zij in beginsel bevoegd is voor beide vorderingen: de geldlening moet worden terugbetaald in Capelle aan den IJssel, de woonplaats van de vrouw, en de auto moest daar ook worden afgeleverd. Beide aanknopingspunten wijzen naar het rechtsgebied van Rechtbank Rotterdam.
Over de geldlening is de rechtbank bovendien duidelijk: de algemene voorwaarden van Nestex zijn alleen van toepassing op offertes, bestellingen, verkopen en werkzaamheden, niet op leningsovereenkomsten. De forumkeuze voor de Belgische rechter in artikel 9.2 van die voorwaarden staat de bevoegdheid van de Rotterdamse rechtbank voor de lening dan ook niet in de weg.
Voor de koopovereenkomst ligt dat anders. Die valt wél binnen het toepassingsbereik van de algemene voorwaarden. De vrouw betwist echter dat zij die voorwaarden ooit heeft aanvaard: zij stelt dat ze pas achteraf, bij de factuur van 2 november 2025, zijn meegezonden, en dus ná het sluiten van de koopovereenkomst. Dat is een cruciaal punt, omdat een forumkeuze op grond van Brussel I bis alleen geldig is als zij tijdig en uitdrukkelijk is overeengekomen. Nestex heeft op deze stelling nog niet kunnen reageren.
De rechtbank houdt haar oordeel over de bevoegdheid ten aanzien van de koopvordering aan en verwijst de zaak naar de rol van 11 november 2026, zodat Nestex alsnog bij akte kan reageren op het standpunt van de vrouw over de tijdigheid van de algemene voorwaarden. Iedere verdere beslissing is aangehouden.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter laat Eagle LNG zustervennootschap AMS IP oproepen in reconventie in geschil over Bahama's-systemen In het geschil tussen het Groningse AMS (Automooring Solutions) en het Amerikaanse Eagle LNG over afgeleverde afmeersystemen in de Bahama's mag Eagle LNG een tweede vennootschap uit de AMS-groep, AMS IP, in de procedure betrekken. Dat heeft de rechtbank Rotterdam beslist in een tussenvonnis in een incident, een zijprocedure binnen de hoofdzaak.
De zaak draait om een vaststellingsovereenkomst die partijen in januari 2024 sloten. AMS vordert in de hoofdzaak dat Eagle LNG de laatste tranche van € 276.750,00 laat vrijgeven uit een escrow, een rekening waarop een derde geld bewaart tot aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Daarnaast eist AMS wettelijke handelsrente en € 3.158,75 aan buitengerechtelijke incassokosten. Volgens AMS is de installatie in de Bahama's afgerond en zijn de systemen op 18 mei 2024 in gebruik genomen. Eagle LNG betwist dat en stelt dat de systemen ondeugdelijk zijn en dat de commissioning, het in bedrijf stellen van de installatie, niet is voltooid. Zelf eist Eagle LNG in reconventie een schadevergoeding van USD 29.461.179,44.
In het incident wilde Eagle LNG AMS IP als extra partij in de reconventie betrekken, op grond van artikel 118 Rv. AMS IP is een zustervennootschap van AMS en houdt de intellectuele eigendomsrechten. Ook zij is partij bij de vaststellingsovereenkomst. Eagle LNG stelt dat AMS IP haar verplichtingen niet nakomt, onder meer het beschikbaar stellen van software en IE-rechten, en dat levering van werkende systemen daarvan afhangt.
AMS verzette zich daartegen. Zij wees erop dat het arrest van de Hoge Raad van 20 maart 2020, waarop Eagle LNG zich beroept, speelde in een zaak over de vennoten van een vennootschap onder firma en volgens haar niet verder reikt. De rechtbank ziet geen reden om de rechtsregel uit dat arrest zo eng uit te leggen. In literatuur en lagere rechtspraak bestaat volgens de rechtbank geen eensgezindheid, en recente uitspraken geven artikel 118 Rv juist een ruimere strekking. Doorslaggevend vindt de rechtbank dat een beperkte toepassing niet past bij een doelmatige procesvoering.
Vervolgens toetst de rechtbank of de vorderingen samenhangen en of de proceseconomie met behandeling in één procedure is gediend. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. In conventie en in reconventie, ook tegen AMS IP, gaat het om de vraag of de vaststellingsovereenkomst is nagekomen. Dat daarbij andere verplichtingen spelen, verandert dat niet. Het alternatief is een aparte procedure tegen AMS IP met een verzoek tot voeging, en dat kost tijd en geld. De vertraging door de oproeping is volgens de rechtbank betrekkelijk klein. Het argument van AMS dat AMS IP alleen is opgericht om IE-rechten te houden en niet bij het werk betrokken was, hoort bij de beoordeling van de hoofdzaak en kan in het incident niet worden beantwoord.
De rechtbank stelt Eagle LNG daarom in de gelegenheid om AMS IP op te roepen tegen 9 december 2026 en verwijst de zaak naar de rol van die datum. De proceskosten in het incident worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. De hoofdzaak gaat verder met een conclusie van antwoord in reconventie van AMS en AMS IP, waarna op 9 februari 2027 een mondelinge behandeling volgt.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht A-G: bruiklener mag woning niet zomaar verhuren; arrest hof moet worden vernietigd Twee broers kochten in 2019 een woning van de familie van de man die er al woonde. Met hun vader, die namens hen onderhandelde, werd afgesproken dat de verkoper de woning vijftien jaar lang mocht blijven gebruiken, zonder huur te betalen. Hij betaalt alleen gas, water, licht en de WOZ-aanslagen. Hij verblijft geregeld in Spanje en verhuurde de woning aan derden. De broers vinden dat hij dat niet mocht en ontbonden de overeenkomst in februari 2023. Partijen zijn het erover eens dat het om bruikleen gaat: gebruik van een zaak om niet.
De rechtbank Noord-Holland en het gerechtshof Amsterdam wezen de vorderingen van de broers af. Volgens het hof was de bruiklener niet verplicht zelf in de woning te wonen en was niet gebleken dat verhuur was verboden. Het hof vond dat de regel uit het huurrecht, die onderverhuur van een woning verbiedt, niet geldt omdat het hier om bruikleen gaat. De broers gingen in cassatie.
In zijn conclusie vindt advocaat-generaal Valk (Parket bij de Hoge Raad) dat het hof is uitgegaan van het verkeerde vertrekpunt. Zijn uitgangspunt: een bruiklener mag de zaak die hij om niet in gebruik heeft gekregen niet aan een derde in gebruik geven, tenzij anders is overeengekomen. Hij wijst erop dat de oudere Nederlandse literatuur dat zo zag en dat het ontwerp voor het nieuwe Burgerlijk Wetboek dat voorschreef. Ook in Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Portugal, Frankrijk, België en Engeland geldt die regel. De wettelijke regeling van bruikleen stamt uit 1838 en noemt het onderwerp niet uitdrukkelijk, maar volgens de A-G kan de rechter het als regel van aanvullend recht aanvaarden.
De A-G bespreekt ook de nieuwere Nederlandse schrijvers die meer ruimte willen laten voor een beoordeling per geval. Hij vindt hun argumenten niet overtuigend. Een geleend renpaard dat tijdelijk aan een ander wordt gegeven is volgens hem een uitzonderlijk geval. Bruikleen wordt gewoonlijk verleend met het oog op de persoon van de bruiklener. Bij verhuur komt daar iets bij: de bruiklener haalt dan geldelijk gewin uit wat hem om niet is gegund. Bij een woning zijn de argumenten volgens hem nog sterker. Voor huur van woonruimte verbiedt de wet onderverhuur, mede omdat een onderhuurder bescherming geniet. Dat geldt volgens de A-G ook voor bruikleen van een woning, want de uitlener mag niet worden geconfronteerd met huurders of onderbruikleners. Wil de bruiklener toch verhuren, dan moet hij stellen en bewijzen dat dit is overeengekomen. Het hof liet dat niet op hem rusten maar zette het gebrek aan bewijs op rekening van de uitleners.
Over het middel zelf is de A-G kort. Onderdeel 1 slaagt, omdat het hof de hoofdregel en de verdeling van stelplicht en bewijslast heeft miskend. De feitelijke beoordeling van het hof is volgens hem van dat onjuiste vertrekpunt doortrokken. Onderdeel 2 bespreekt hij bewust niet, omdat dat aan het verwijzingshof is. Als de overeenkomst alsnog zo wordt uitgelegd dat verhuur was toegestaan, kan de uitkomst anders zijn, maar dan moet het hof van de juiste regel uitgaan. Voor het geval dat de bruiklener zonder toestemming verhuurt, wijst hij erop dat de uitlener de overeenkomst kan beëindigen en de zaak kan terugvorderen.
De conclusie van de A-G strekt tot vernietiging van het arrest van het hof en verwijzing van de zaak. De Hoge Raad beslist later of hij dat advies volgt. Tegen de bruiklener is in cassatie verstek verleend.
Parket bij de Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht Aannemer moet bedrijfsunits uiterlijk 15 december opleveren, anders € 3.500 dwangsom per dag Zeventien kopers van bedrijfsunits aan de rand van een nieuw bedrijfsverzamelcomplex wachten al langer dan afgesproken op oplevering. Zij hebben de units vrijwel volledig betaald, maar kunnen ze niet gebruiken voor hun bedrijf. De overeengekomen bouwtijd van 200 werkbare dagen is volgens hen allang verstreken, terwijl de kosten voor huur en gederfde omzet doorlopen. Daarom stapten zij naar de voorzieningenrechter, in een kort geding, een snelle procedure voor een voorlopige beslissing.
De kopers hebben elk apart een koopovereenkomst gesloten met Rond I en een aanneemovereenkomst met een aannemer. In die aanneemovereenkomst staat dat het werk wordt uitgevoerd volgens een Technische Omschrijving. Daarin is het werk in twee delen gesplitst: deel A wordt verzorgd door [gedaagde sub 3] en deel B door [gedaagde partij sub 2]. De kopers wilden dat alle drie de gedaagden de overeenkomst nakomen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen tegen twee van de drie gedaagden af. [gedaagde partij sub 2] heeft zijn deel B volledig uitgevoerd en de units casco opgeleverd; een groot deel van de kopers maakte al gebruik van die vervroegde oplevering. Dat hij de aanneemovereenkomsten ondertekende, betekent niet dat hij ook verantwoordelijk is voor deel A. Rond I is alleen verkoper van de grond en geen partij bij de aanneemovereenkomsten, dus zij kan niet tot nakoming worden aangesproken.
[gedaagde sub 3] werd wel aangesproken. Zij had de overeenkomsten niet zelf getekend en stelde daarom geen contractspartij te zijn. Dat verweer slaagde niet. De Technische Omschrijving maakt deel uit van de overeenkomsten en vermeldt dat deel A door haar wordt verzorgd. Zij erkende die verantwoordelijkheid ook op de zitting, de conceptovereenkomsten kwamen van haar, en zij correspondeerde zelf met de kopers over de werkzaamheden. Bovendien weigerde zij de samenwerkingsovereenkomst met de andere aannemer te laten zien, wat in haar nadeel werkt.
Ook het verweer dat de bouwtermijn niet was verstreken, haalde niets uit. [gedaagde sub 3] stelde dat dagen waarop derden zoals netbeheerder Stedin hun werk niet doen, geen 'werkbare dagen' zijn. Maar wat een werkbare dag is, hebben partijen niet vastgelegd, en dat risico ligt bij de professionele aannemer. Zij had dit expliciet in de overeenkomst kunnen opnemen. De bouwtermijn begon vier maanden na 19 juli 2024, toen de bezwaarmakers waren uitgekocht, en is volgens de voorzieningenrechter inmiddels ruimschoots verstreken. Een beding in de Metaalunievoorwaarden dat overschrijding geen recht geeft op schadevergoeding of ontbinding doet er niet toe, want de kopers vragen om nakoming.
De kopers wilden dat het werk binnen drie dagen of drie weken klaar zou zijn. Dat vond de voorzieningenrechter te kort. Volgens de planning van [gedaagde sub 3] zou zij na afronding van het werk van de combi-aannemer van Stedin en Vitens nog tot 2 februari 2027 bezig zijn. Dat is te lang, omdat de kopers vrijwel alles al hebben betaald. Zij had bovendien kunnen beginnen met werk dat niet van de combi-aannemer afhangt, zoals een deel van de bestrating, en koos daar zelf niet voor. Dat is voor haar rekening.
Twee andere vorderingen werden afgewezen. De kopers wilden nieuwe, onbeschadigde betonklinkers, maar uit de overeenkomsten of de Technische Omschrijving blijkt dat niet, en een bodemrechter kan de stenen alsnog laten vervangen. Ook hoeft [gedaagde sub 3] het bouwterrein niet te beveiligen. Een enkele inbraak is daarvoor onvoldoende, en de kopers kunnen hun units leeg laten zolang er niet is opgeleverd.
De voorzieningenrechter veroordeelt [gedaagde sub 3] om het werk gebruiksklaar op te leveren uiterlijk op 15 december 2026. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 3.500 per dag, tot een maximum van € 350.000. Zij moet bovendien de proceskosten van de kopers betalen, begroot op € 2.235,81, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. De kopers hoeven de kosten van de andere twee gedaagden niet te vergoeden, omdat die geen afzonderlijke kosten hebben gemaakt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct kan worden afgedwongen, ook als hiertegen hoger beroep wordt ingesteld.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Civiel Recht Rechtbank: Twickel moet € 85.000 insteekvergoeding terugbetalen na misbruik van omstandigheden Een erfpachter in Twenthe stond in september 2025 op het punt haar boerderij te verkopen, toen de verpachter op de laatste dag van de bedenktijd van de kopers een nieuwe eis op tafel legde. Stichting Twickel, eigenaar van de grond, wilde dat de verkoopster € 85.000 zou betalen als 'insteekvergoeding'. Zonder dat bedrag zou de koop hoogstwaarschijnlijk niet doorgaan. De rechtbank Overijssel oordeelt nu dat Twickel dit bedrag moet terugbetalen.
De erfpacht was in 2010 voor dertig jaar uitgegeven. De erfpachter betaalde destijds een koopsom van € 250.000 voor de opstallen en daarnaast een jaarlijkse canon, laatstelijk € 13.884. In 2024 maakte zij kenbaar dat ze het erfpachtrecht wilde verkopen. Twickel had een voorkeursrecht en liet de opstallen taxeren door drie deskundigen. Zij kwamen uit op € 525.000, € 845.000 en € 820.000. Partijen hadden afgesproken dat de derde taxatie de doorslag zou geven als de deskundigen er samen niet uitkwamen. De waarde werd dus vastgesteld op € 820.000. Daarna zag Twickel af van haar voorkeursrecht en kon de erfpachter aan een derde verkopen.
Zij sloot op 9 september 2025 een koopovereenkomst met twee kopers voor € 815.000. De bedenktijd van de kopers liep tot 12 september 2025 om 23:59 uur. Die dag mailde Twickel dat de kopers voor hun financiering een nieuw erfpachtcontract van dertig jaar nodig hadden. Daarmee zou volgens Twickel ook een deel van de grondwaarde worden verkocht. Twickel verhoogde de canon naar € 15.000 en eiste dat de erfpachter het verschil tussen haar verkoopprijs en het gemiddelde van de drie taxaties (€ 730.000) als insteekvergoeding zou betalen: € 85.000. Die avond maakten de kopers duidelijk dat ze zonder oplossing niet door zouden gaan met de koop. Twickel reageerde niet op twee verzoeken van de erfpachter om de verlenging te bevestigen. Om 22:05 uur ging de makelaar akkoord, met de mededeling dat zijn opdrachtgevers zich onder druk gezet voelden. Bij de overdracht op 10 oktober betaalde de erfpachter het bedrag. Diezelfde dag vernietigde haar advocaat de betaling buitengerechtelijk wegens misbruik van omstandigheden.
De rechtbank oordeelt eerst dat partijen geen overeenkomst over de insteekvergoeding hebben gesloten. Er was geen aanbod en aanvaarding, en tegenover de betaling stond geen prestatie die de erfpachter kon afdwingen. De vergoeding was een voorwaarde voor Twickels toestemming voor de verkoop op grond van artikel 18 van de erfpachtvoorwaarden. Twickel heeft niet onderbouwd waarom ze die voorwaarde mocht stellen. In de vestigingsakte, de voorwaarden en haar mail van 28 juli 2025 over de toetsingscriteria stond er niets over. Ook de hoogte van het bedrag is onvoldoende onderbouwd. Twickel week af van de waardering die zij zelf had afgesproken en rekende met een gemiddelde van de taxaties, terwijl daarover niets was afgesproken.
Vervolgens toetst de rechtbank aan misbruik van omstandigheden. Twickel moest weten dat de verkoop voor de erfpachter belangrijk was: ze had haar verkoopvoornemen al meer dan een jaar eerder gemeld en inmiddels zelf een andere woning gekocht. Door de acceptatie van de kopers op het laatste moment af te hangen van de betaling, ontstond een afhankelijkheidspositie. Dat Twickel van een 'voorstel' sprak, maakt dat niet anders, want de situatie was allerminst vrijblijvend. De erfpachter had bovendien in haar mails van 12 september aangegeven dat ze zich onder druk gezet voelde. Twickel stelt dat de erfpachter de tijdsdruk zelf veroorzaakte door de koop te sluiten voordat de voorwaarden duidelijk waren. Dat volgt de rechtbank niet: de druk hing mede samen met de verlenging naar dertig jaar, waar de kopers vóór het gesprek met Twickel niet om hadden gevraagd. De vergoeding is alleen betaald omdat de koop ervan afhing, dus er is ook causaal verband.
De rechtbank verklaart daarom voor recht dat de buitengerechtelijke vernietiging van de betaling rechtsgeldig is. Twickel moet € 85.000 terugbetalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 15 oktober 2025. Daarnaast moet Twickel € 1.966,25 aan buitengerechtelijke kosten vergoeden. De erfpachter had € 5.343,49 gevorderd, maar de rechtbank hanteert het tarief uit het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. De vordering van Twickel zelf, die een verklaring wilde dat de vernietiging niet geldig was, wordt afgewezen. Twickel wordt veroordeeld in de proceskosten van € 5.086,94, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. De terugbetaling, de buitengerechtelijke kosten en de proceskosten zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Overijssel · 28 oktober 2026
Civiel Recht