Rechtbank deelt woning toe aan ex-partner voor € 300.000 en kent ex € 200 per maand toe Twee voormalige partners die jarenlang een affectieve relatie hadden, kwamen er na hun uiteengaan niet uit wie de gezamenlijke woning in Limburg krijgt, wat hun inboedel waard is en wie nog geld van de ander tegoed heeft. De vrouw begon een procedure, de man vorderde in reconventie zelf een reeks bedragen en toedelingen. Beide partijen hebben hun eis in de loop van de procedure meermaals gewijzigd.
De belangrijkste vraag was wat er met de woning moet gebeuren. In een eerder tussenvonnis van 11 februari 2026 beval de rechtbank een taxatie door een deskundige. Die kwam op een marktwaarde van € 300.000. Beide partijen konden zich in dat bedrag vinden. Omdat de vrouw zich niet langer verzette tegen toedeling aan de man, deelt de rechtbank de woning aan hem toe voor de getaxeerde waarde. Hij krijgt vier maanden om aan te tonen dat hij de woning kan financieren en dat de bank de vrouw uit de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypotheek ontslaat. Lukt dat niet, dan moet de woning via een makelaar aan een derde worden verkocht en wordt de opbrengst na aftrek van verkoopkosten en hypotheek bij helften verdeeld.
De vrouw wilde dat de man € 75.000 aan haar zou betalen. De rechtbank wijst dat af: niet is gebleken dat partijen hierover een definitieve overeenkomst hebben gesloten. De man moet haar de helft van de overwaarde uitkeren, namelijk € 300.000 minus de op dat moment openstaande hypotheek, en hij draagt de kosten van de notariële akte.
Ook de kleinere geldkwesties kwamen aan bod. De man erkende dat hij de vrouw € 3.000 verschuldigd is, omdat een restschuld van € 6.000 uit zijn vorige woning in de gezamenlijke hypotheek is meegefinancierd. De rechtbank wijst dat bedrag toe, maar het is pas opeisbaar bij de toedeling of verkoop van de woning. Verder moet de man de vrouw een gebruiksvergoeding van € 200 per maand betalen vanaf 31 augustus 2024. Hij woont er alleen, terwijl zij de helft van de hypotheeklasten (€ 202 per maand) betaalt en ook haar eigen woonlasten draagt. Zijn betaling van verzekeringen en gemeentelijke belastingen verandert dat niet.
Bij de inboedel moet de man de vrouw toegang geven tot de afgesloten kamer(s) waar haar spullen staan, binnen twee weken na betekening van het vonnis. Zij mag één persoon meenemen, niet de vijf die zij vroeg. Daarnaast moet hij de wasmachine, het wandrek, de jacuzzi, de hangmat, de scootmobiel en de door haar broer gemaakte tafel klaarzetten. Op beide verplichtingen staat een dwangsom van € 5.000. De overige, te vaag omschreven spullen wijst de rechtbank af.
De vorderingen van de man hebben weinig succes. Zijn eis om de helft van een afkoopsom van € 9.624,98 van zijn vroegere werkgever terug te krijgen, € 4.812,49, wijst de rechtbank af: hij onderbouwde niet dat het geld in de woning, bijvoorbeeld in een nieuw dak, is gestoken. Daarmee vervalt ook zijn vordering om een factuur van het dakbedrijf in het geding te brengen. Wel krijgt hij gelijk over de helft van een schoorsteenvegerfactuur van € 100,01, € 50, omdat de vrouw daartegen geen verweer voerde. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder de eigen kosten draagt. De vrouw betaalt de helft van de deskundigenkosten, € 387,50, aan de griffier.
De rechtbank deelt de woning dus toe aan de man voor € 300.000 met de verplichting de helft van de overwaarde aan de vrouw uit te keren, en veroordeelt hem tot betaling van € 3.000 en een gebruiksvergoeding van € 200 per maand en tot afgifte van haar spullen op straffe van twee dwangsommen van € 5.000.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter houdt bewind over man in stand: te weinig stabiliteit en overzicht over zijn geldzaken Een man uit Brabant wil zijn financiën terug in eigen beheer, maar de kantonrechter vindt hem daar nog niet klaar voor. Over zijn goederen is sinds 4 februari 2026 een bewind ingesteld vanwege zijn lichamelijke of geestelijke toestand. Een bewindvoerder beheert dan zijn geld en regelt de betalingen. Voor het eerst vroeg de man in maart 2026 om opheffing van het bewind. Dat verzoek werd op 25 juni 2026 afgewezen. Eind augustus diende hij een nieuw verzoek in.
De man stelt dat de bewindvoerder hem zonder leefgeld liet zitten nadat hij zijn toeslagen had stopgezet. Volgens hem betaalt de bewindvoerder rekeningen te laat en heeft die niets geregeld voor zijn schuld bij de Belastingdienst. Hij zegt zijn geldzaken met een boekhoudschema zelf makkelijk te kunnen regelen en dat het bewind zijn gezondheid schaadt. Op 11 september 2026 zegde hij zelf zijn baan op omdat hij fysiek en mentaal uitgeput was.
De bewindvoerder, ZEKER Financiële Zorgverlening, vindt dat de man zijn belangen nog niet zelfstandig en verantwoord kan behartigen. Door de toeslagen zonder overleg stop te zetten vielen inkomsten weg die nodig waren voor het budgetplan, de vaste lasten en het leefgeld. Nadat de man de toeslagen na uitleg weer had geactiveerd, is het leefgeld met terugwerkende kracht uitbetaald. Volgens de bewindvoerder is er nu meer stabiliteit en kan worden toegewerkt naar schuldhulpverlening. Een MSNP-traject, een minnelijk schuldsaneringstraject, acht de bewindvoerder voordeliger dan langdurige afbetalingsregelingen. De samenwerking met instanties en hulpverleners verloopt volgens de bewindvoerder moeizaam: de man reageert regelmatig vanuit boosheid en wantrouwt zijn begeleiders.
De kantonrechter ziet de noodzaak van het bewind nog steeds. Om zijn financiën terug te kunnen nemen moet eerst blijken dat zijn situatie stabiel is, dat hij overzicht heeft over zijn geldzaken en dat hij de praktische vaardigheden heeft om die duurzaam zelf te regelen. Dat is volgens de rechter nog niet gebleken. Dat de man afgelopen zomer vanuit boosheid zijn toeslagen stopzette en daarmee problemen veroorzaakte, weegt daarin mee. Ook vroeg niet hijzelf maar de bewindvoerder een Participatiewet-uitkering aan nadat hij ontslag had genomen. Daarbij komen schulden die nog moeten worden opgelost. De man gaf zelf aan dat het medisch gezien momenteel helemaal niet goed met hem gaat. Juist nu kan een bewindvoerder hem op financieel vlak steunen, zodat er geen nieuwe schulden ontstaan en hij zich minder zorgen hoeft te maken. Volgens de rechter is het in zijn belang dat hij wordt aangemeld voor schuldhulpverlening.
De rechter ziet dat de communicatie tussen de man en zijn bewindvoerder stroef verloopt en dat de man weinig vertrouwen heeft. Hij begrijpt dat een bewind beperkingen meebrengt en niet makkelijk te accepteren is. Het kan volgens hem alleen slagen als beide partijen samenwerken en een gezamenlijk einddoel hebben, en dan mag de man de bewindvoerder niet tegenwerken. De bewindvoerder moet de man perspectief bieden om zo snel mogelijk aan zijn financiële zelfredzaamheid te werken, want het bewind hoort niet langer te duren dan nodig. Zijn de financiën stabiel, zijn de schulden opgelost en is een zelfredzaamheidstraject geslaagd, dan kan de man, bij voorkeur samen met de bewindvoerder, opnieuw om opheffing vragen.
De kantonrechter wijst het verzoek tot opheffing van het bewind daarom af. Omdat al twee keer in een half jaar een opheffingsverzoek ter zitting is besproken, waarschuwt hij dat een nieuw verzoek alleen wordt behandeld als de man gemotiveerd onderbouwt dat er nieuwe, relevante feiten of omstandigheden zijn die zijn specifieke situatie raken.
Rechtbank Oost-Brabant · 3 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Landbouwbedrijven verliezen GLB-subsidie omdat gepachte percelen gezamenlijk worden gebruikt Twee landbouwbedrijven op hetzelfde eiland pachtten samen met twaalf andere pachters een natuurgebied van ruim 360 hectare van Staatsbosbeheer. Elk van de veertien pachters gaf in zijn eigen subsidieaanvraag een deel van dat gebied op als afzonderlijk perceel, om in aanmerking te komen voor Europese landbouwsubsidies via het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. De twee bedrijven vroegen voor de aanvraagjaren 2023 en 2024 onder meer de basispremie, een extra betaling voor de eerste veertig hectare en de zogenoemde eco-regeling aan.
De minister van Landbouw wees de aanvragen voor de twee bewuste percelen af: de percelen zouden geen subsidiabel landbouwareaal zijn. Nadat de bedrijven bezwaar maakten, handhaafde de minister die beslissingen. Beide bedrijven stapten daarop naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven.
Tijdens de zitting liet de minister zijn oorspronkelijke argument los: hij erkende dat de percelen wél landbouwareaal zijn en dat er landbouwactiviteiten op plaatsvinden. Daarmee sneuvelden de bestreden besluiten op formele gronden, namelijk onvoldoende zorgvuldigheid en motivering. Het College verklaarde de beroepen dan ook gegrond en vernietigde de besluiten.
Maar daarmee waren de bedrijven er nog niet. In zijn verweerschrift had de minister een nieuw argument naar voren gebracht: de percelen behoren helemaal niet tot het bedrijf van de individuele aanvragers. Om als subsidiabele hectare te gelden, moet een perceel namelijk ook daadwerkelijk ter beschikking staan van de landbouwer, die er met voldoende zelfstandigheid zijn landbouwactiviteiten op moet kunnen uitoefenen.
Het College deelde dit standpunt. De percelen zijn volgens de uitspraak slechts op papier afgebakend: de grootte van elk opgegeven stuk grond werd bepaald op basis van het aantal grootvee-eenheden dat de betreffende pachter had, niet op basis van een fysieke begrenzing. Er is geen vaste of tijdelijke omheining die de percelen van elkaar scheidt. De veertien pachters bepalen gezamenlijk hoe de beweiding wordt geregeld, zoals ook in de pachtovereenkomst is vastgelegd. De bedrijven erkenden zelf dat de verdeling op papier stond en dat het gehele gebied gemeenschappelijk werd gebruikt.
Dat er geen sprake was van concurrerende aanvragen, waarbij meerdere pachters dezelfde grond opvoeren, deed daar niets aan af. Het College oordeelde dat de twee bedrijven onvoldoende autonomie hadden over de door hen opgegeven percelen. Die percelen behoren daarmee niet tot hun bedrijf en zijn dus niet subsidiabel.
Het College vernietigde de besluiten van de minister, maar liet de rechtsgevolgen ervan volledig in stand: de weigering van de subsidie blijft dus overeind. De minister moet wel de proceskosten vergoeden, in totaal € 2.802, en aan elk van de twee bedrijven het betaalde griffierecht van € 770 terugbetalen.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 27 oktober 2026
Bestuursrecht Hof bekrachtigt afwijzing schadeclaim tegen Staat over coronatoegangsbewijs Van 25 september 2021 tot 25 februari 2022 konden Nederlanders bij horeca, culturele locaties en evenementen alleen naar binnen met een coronatoegangsbewijs. Zo'n bewijs kreeg je met een vaccinatiebewijs, een herstelbewijs of een negatieve testuitslag. Drie mensen vonden dat de Staat daarmee hun grondrechten schond en vorderden schadevergoeding. Een van hen had danslessen gevolgd, een tweede exploiteerde twee horecazaken in Amersfoort en Soest en een derde ging naar de tennisvereniging en ondernam sociale activiteiten.
De eerste eiseres had zich ingeschreven voor een dansopleiding, maar kreeg geen toegang tot de dansschool en stelt betaald te hebben voor lessen die zij niet kon volgen. De horecaondernemer stelt omzet te zijn misgelopen en sloot zijn zaken vanaf 6 november 2021 helemaal, omdat hij zijn gasten niet wilde controleren. Daarna beperkte hij zich tot het bezorgen van maaltijden. De derde eiseres liet zich meerdere keren testen en wil reiskosten en reistijd vergoed krijgen. Zij stelt ook dat zij de tenniskantine niet in mocht, terwijl haar tennisvrienden dat wel mochten. Alle drie noemen zij daarnaast immateriële schade, zoals stress, ruzie met hun omgeving en verlies van levensvreugde. Geen van hen heeft zich laten vaccineren.
De rechtbank Den Haag wees hun vorderingen af. Het gerechtshof Den Haag kijkt in hoger beroep naar veertien grieven en wijst ze allemaal af. Een deel van het betoog gaat over de vaccins zelf: zouden die niet werken tegen besmetting en schadelijk zijn? Het hof zegt dat de appellanten zich niet hebben laten vaccineren, dat vaccinatie nooit verplicht was en dat zij een bewijs ook met een negatieve test konden krijgen. Zij hebben daarom geen belang bij hun klachten over de vaccins. Daarnaast bepaalde het Europese geneesmiddelenagentschap dat de vaccins onder voorwaarden op de markt mochten, en dat oordeel is voor het hof het uitgangspunt.
Ook het beroep op de Grondwet slaagt niet. De appellanten vinden dat de wet te veel aan de ministers heeft overgelaten, maar het hof mag een wet in formele zin niet aan de Grondwet toetsen (artikel 120 Grondwet). Het hof volgt verder de rechtbank dat de Staat mocht afgaan op de adviezen van het Outbreak Management Team. Dat orgaan wees op het risico van een opleving van het virus en op druk op de zorg als de afstandsregel van anderhalve meter zou vervallen. Het coronatoegangsbewijs was het alternatief. De Nederlandse Zorgautoriteit rekende per september 2021 met 180.000 tot 200.000 uitgestelde operaties. Dat de appellanten achteraf grafieken tonen waaruit zou blijken dat het bewijs weinig effect had, maakt de invoering niet onrechtmatig, want het gaat om de kennis van toen.
Over de grondrechten oordeelt het hof dat de rechtbank kon volstaan met een toets aan artikel 8 EVRM, omdat de andere genoemde bepalingen op dezelfde gronden tot hetzelfde resultaat leiden. Het Handvest van de Europese Unie is niet van toepassing, want de Staat voerde met het bewijs geen Europees recht uit. Het verwijt van discriminatie tussen gevaccineerden en niet-gevaccineerden gaat niet op, omdat er een test of herstelbewijs als alternatief was en er een uitzondering gold voor mensen die geen test konden ondergaan. Ook gold het bewijs maar kort en alleen voor niet-essentiële activiteiten. Dat de horecaondernemer zijn zaken sloot om geen gasten te hoeven controleren, komt volgens het hof voor zijn eigen rekening.
Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank. De drie appellanten moeten hoofdelijk de proceskosten in hoger beroep betalen: € 987 aan griffierecht en nakosten en € 3.870 aan salaris van de advocaat van de Staat, vermeerderd met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen.
Gerechtshof Den Haag · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State kent Groningse boer € 54.863 toe voor herstel van scheuren in achtergevel boerderij Een eigenaar van een Oldambtster boerderij uit 1920 in Groningen meldde op 19 november 2018 schade aan zijn pand als gevolg van de gaswinning. Het Instituut Mijnbouwschade Groningen kende hem in 2021 en 2022 schadevergoedingen toe van € 13.078,54 en € 23.148,21. Toen de rechtbank daar in 2024 nog € 22.096,88 aan toevoegde, had hij in totaal € 58.323,63 ontvangen. Dat was voor hem nog niet genoeg: hij vond dat de rechterhelft van de achtergevel van zijn schuur niet met wat plaatselijk herstel te redden was.
De zaak ligt bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 23 december 2024. Daar had de eigenaar al deels gelijk gekregen, maar de rechtbank volgde de deskundigen van het Instituut. Volgens hen volstond het uithakken van scheuren, opnieuw voegen en het vervangen van losse stenen.
Op de zitting in maart 2026 kwam een deel van het geschil te vervallen. Voor zes schades, onder meer scheuren in de binnenwanden van de tweede paardenstal, was het Instituut het alsnog eens met de eigenaar. Het Instituut gaf zelf toe dat het daar onvoldoende onderzoek naar had laten doen. Op basis van foto's op de zitting nam het Instituut het advies over dat deze wanden niet plaatselijk te herstellen zijn maar opnieuw moeten worden opgebouwd. Ook over het linkerdeel van de achtergevel was men het uiteindelijk eens: daar volstaat het herstellen van voegen en het vervangen van kapotte stenen.
Blijven over de scheuren in het rechterdeel van de achtergevel. De eigenaar liet zijn eigen deskundige, Vergnes, rapporteren. Die zag dat tussen de kopgevel en de zijgevel een hoogteverschil is ontstaan, dat de gevel opbolt en dat de buitenmuur losscheurt van twee binnenmuren. Daardoor ontbreekt het constructieve verband in het metselwerk, en dat herstel je volgens hem niet met plaatselijk voegwerk. Het Instituut hield met zijn eigen deskundige vast aan de goedkopere methode, omdat het opnieuw opmetselen van de gevel een te grote verbetering zou zijn.
De Raad van State oordeelt anders dan de rechtbank. De foto's op de zitting lieten zien dat het deel van de gevel vlak onder de dakgoot opbolt en wijkt van de rest van de gevel. Het Instituut kon niet overtuigend uitleggen waarom voegwerk en nieuwe stenen genoeg zouden zijn om die wijking en de samenhang met de losgescheurde binnenwanden te herstellen. De deskundigen van het Instituut hadden de boerderij bovendien voor het laatst in 2020 bezocht en geen aanleiding gezien de rechtergevel opnieuw te bekijken, terwijl de deskundige van de eigenaar na de uitspraak van de rechtbank wel opnieuw was gaan kijken. Omdat bij de binnenwanden bovendien was gebleken dat het onderzoek niet volledig was geweest, bleef de vraag naar de stabiliteit van de achtergevel onbeantwoord.
Gezien de lange duur van de procedure en de wens van beide partijen om er een punt achter te zetten, voorziet de Afdeling zelf in de zaak. Voor vier schades die niet langer in geschil waren kent zij samen € 6.570,58 toe. Voor de scheuren in de paardenstal komt daar € 2.454,85 bij, en voor de achtergevel de volledige begroting van de deskundige van de eigenaar.
De Afdeling verklaart het hoger beroep gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor de betreffende schades, evenals het besluit van 6 september 2022 voor zover het die schades betreft. Het Instituut moet de eigenaar en zijn mede-appellant € 6.570,58 betalen voor de schades 17, 56, 84 en 85 en € 2.454,85 voor de schades 120 en 121, en daarnaast € 54.863,12 voor de scheuren in de achtergevel. Bij die laatste twee bedragen komt BTW en gaat het bedrag af dat de rechtbank al had toegekend. Over alles loopt wettelijke rente vanaf 19 november 2018 tot de dag van uitbetaling. Het Instituut moet ook de proceskosten van € 1.941,47 en het griffierecht van € 289 vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht