Rechter verbiedt winkel muziek af te spelen zonder licentie van Buma en Sena Buma en Sena, de organisaties die respectievelijk de auteursrechten van componisten, tekstdichters en muziekuitgevers en de naburige rechten van uitvoerende artiesten en platenmaatschappijen beheren, spanden een procedure aan tegen een winkel die al langere tijd muziek afspeelde zonder daarvoor te betalen. Buma int vergoedingen voor het openbaar uitvoeren van muziekwerken namens de bij haar aangesloten rechthebbenden, terwijl Sena op grond van de Wet op de naburige rechten is aangewezen om de billijke vergoeding te innen voor het voor commerciële doeleinden ten gehore brengen van muziek.
Volgens Buma en Sena had de winkel in de periode van 1 oktober 2024 tot en met 31 december 2025 zonder licentieovereenkomst muziek uit hun repertoire openbaar gemaakt. Een medewerker van Buma had dit op 27 november 2024 en meerdere keren in 2025 zelf vastgesteld, en ook een deurwaarder constateerde op 24 juli 2025 bij een bezoek aan de winkel dat er muziek werd afgespeeld. De winkel verscheen niet op de mondelinge behandeling, hoewel zij daarvoor wel behoorlijk was opgeroepen, en had in haar schriftelijke verweer alleen betwist dat er op 24 juli 2024 muziek was afgespeeld, een datum die Buma en Sena zelf niet eens hadden genoemd.
De kantonrechter oordeelde dat de winkel onrechtmatig had gehandeld door zonder licentie of vergoeding muziek uit het Buma- en Sena-repertoire te laten horen. Omdat de winkel de hoogte van de gevorderde schade niet had betwist, werd de vordering toegewezen: € 416,52 aan Buma en € 219,46 aan Sena, berekend als het bedrag dat de winkel verschuldigd zou zijn geweest als zij wel een licentie had afgesloten. Over deze bedragen moest de winkel de gewone wettelijke rente betalen; de gevorderde handelsrente werd afgewezen omdat niet was gebleken van een handelsovereenkomst. Ook de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wees de kantonrechter af, omdat het hier om een vordering uit onrechtmatige daad ging en niet was gesteld dat er meer werk was verricht dan het versturen van aanmaningen.
Daarnaast vorderden Buma en Sena een verbod om nog langer muziek uit hun repertoire af te spelen zonder licentie, op straffe van een dwangsom. De kantonrechter wees dit verbod toe, omdat de winkel het gestelde belang van Buma en Sena bij naleving niet had weersproken, maar verlaagde de gevorderde dwangsom omdat die niet in verhouding stond tot de relatief beperkte schade. In plaats daarvan stelde de rechter de dwangsom vast op € 100,00 per dag, met een maximum van € 4.000,00 voor Buma en € 2.000,00 voor Sena.
Over een apart gevoerd incident, waarin Buma en Sena tijdens de procedure al een voorlopig verbod hadden gevorderd, oordeelde de kantonrechter dat zij daar geen belang meer bij hadden omdat tegelijkertijd al eindvonnis in de hoofdzaak werd gewezen. Buma en Sena werden daarom niet-ontvankelijk verklaard in die incidentele vordering, en omdat geen van beide partijen als verliezer van het incident kon worden aangemerkt, werden de kosten van dat onderdeel gecompenseerd.
In de hoofdzaak gold de winkel wel als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij. Omdat het om handhaving van intellectuele eigendomsrechten ging, paste de kantonrechter de bijzondere kostenregeling van artikel 1019h Rv toe, maar omdat het om een eenvoudige inbreukzaak met een beperkt financieel belang ging, werden de kosten begroot volgens het gewone liquidatietarief op € 832,35. De winkel werd veroordeeld tot betaling van de schadevergoeding, de proceskosten en nakosten, en het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 29 juli 2026
Civiel Recht Rechtbank vraagt Hoge Raad: welke zaak telt bij inzageverzoek over DHL-zending van Volkswagen? In november 2023 kwam een zending met vermeend inbreukmakende producten de Europese Unie binnen via de luchthaven van Dresden. De Duitse douane hield de zending tegen op grond van de Antipiraterijverordening, een Europese regeling tegen namaak. Na die procedure zijn de producten vernietigd. Volkswagen wil nu weten wie er bij de zending betrokken waren en vraagt de Nederlandse rechter om vervoerder DHL te dwingen die gegevens te verstrekken. Daarvoor beroept zij zich op artikel 195a van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, dat een partij het recht geeft informatie te vragen van een derde die over relevante gegevens beschikt. Een bodemprocedure over de vermeende inbreuk is nog niet gestart. Volkswagen wil die beginnen tegen Metafa Holland, een bedrijf uit Son en Breugel, wegens inbreuk op haar Uniemodelrechten.
De rechtbank Den Haag moet eerst beslissen of zij wel bevoegd is om van het verzoek kennis te nemen. DHL, bestaande uit een Nederlandse en drie Duitse vennootschappen, vindt van niet. Ook Metafa, die als belanghebbende bij de zaak is betrokken, meent dat de Duitse rechter bevoegd is. De kern van het meningsverschil is welke rechtsverhouding de bevoegdheid bepaalt. Volkswagen stelt dat het gaat om de verhouding tussen haar en Metafa, de beoogde wederpartij in de bodemprocedure. Dan is de Nederlandse rechter bevoegd, omdat Metafa in Nederland is gevestigd. DHL en Metafa stellen dat het gaat om de verhouding tussen Volkswagen en DHL zelf. Dan leiden de Europese regels over rechterlijke bevoegdheid, de Brussel I bis-Verordening, naar de Duitse rechter, gelet op de vestigingsplaats van drie van de vier DHL-bedrijven.
In een eerdere tussenbeschikking van 1 mei 2026 kondigde de rechtbank al aan dat zij hierover een prejudiciële vraag aan de Hoge Raad wil stellen. Een prejudiciële vraag is een rechtsvraag die de rechtbank voorlegt aan de Hoge Raad, voordat zij zelf beslist. Partijen hebben in mei 2026 op dat voornemen gereageerd. Volkswagen vindt de vraag onnodig en wijst op artikel 3 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering: een verzoek dat samenhangt met een in te leiden procedure waarvoor de Nederlandse rechter bevoegd is, kan ook in Nederland worden behandeld. DHL steunt het voornemen en wil extra vragen over het verband met de Brussel I bis-Verordening. Metafa vindt de vraag onnodig, omdat de bestaande Europese regels volgens haar volstaan, en stelt drie eigen vragen voor.
De rechtbank neemt die voorstellen niet over. Volgens haar zien ze allemaal op de toepassing van regels van internationaal privaatrecht, terwijl haar eigen vraag daaraan voorafgaat: welke rechtsverhouding is het uitgangspunt? Een derde die gegevens moet verstrekken, heeft volgens de rechtbank een eigen rechtspositie, anders dan bijvoorbeeld een getuige. Wat dat betekent voor het Nederlandse inzagerecht in internationale gevallen, komt in de parlementaire geschiedenis niet aan bod. De uitlatingen van partijen laten zien dat het op verschillende manieren kan worden uitgelegd. Het antwoord is nodig om op het onbevoegdheidsverweer van DHL te beslissen en is ook van belang voor veel andere geschillen met dezelfde vraag.
De rechtbank legt de Hoge Raad daarom de vraag voor of 'de zaak' in artikel 197 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering bij een verzoek op grond van artikel 195a moet worden gelezen als de zaak tussen verzoeker en de beoogde wederpartij in de nog te starten bodemprocedure, of als de zaak tussen verzoeker en de derde. De griffier stuurt de beschikking naar de Hoge Raad, samen met de eerdere tussenbeschikking en de uitlatingen van partijen. De rechtbank houdt iedere verdere beslissing aan totdat de Hoge Raad heeft geantwoord.
Rechtbank Den Haag · 9 oktober 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechtbank Den Haag onbevoegd in auteursrechtzaak Stokke tegen Cybex over kinderstoel Het Noorse meubelmerk Stokke, bekend van de Tripp Trapp kinderstoel, ligt in een slepend internationaal geschil met het Duitse kinderproductenmerk Cybex over de Iris Chair, een kinderstoel die Cybex in maart 2025 op de Europese markt lanceerde. Stokke vindt dat de Iris Chair een ongeoorloofde kopie is van de Tripp Trapp en spande daarover in meerdere Europese landen procedures aan, onder meer in Nederland, Duitsland en Italië.
De aanleiding voor deze specifieke procedure bij de rechtbank Den Haag was een bestelling die een medewerker van Stokke, gebruikmakend van het e-mailadres van zijn partner, had geplaatst bij de Nederlandse winkel Baby Jungle in Aalsmeer voor een Iris Chair. Baby Jungle bestelde de stoel vervolgens bij Cybex, maar annuleerde de order weer nadat Stokke haar had gesommeerd te stoppen met de verkoop. Baby Jungle tekende daarna een verklaring dat zij zich zou onthouden van iedere inbreuk op de rechten van Stokke.
Stokke daagde Baby Jungle en twee Cybex vennootschappen toch voor de rechtbank Den Haag en vorderde onder meer een verklaring voor recht dat de Iris Chair inbreuk maakt op haar auteursrecht in de hele Europese Unie, behalve Duitsland en Italië waar Cybex zelf al procedures had gestart, plus verbods en schadevergoedingsvorderingen. Omdat Baby Jungle in Nederland is gevestigd, kon Stokke via de Europese bevoegdheidsregels proberen om via haar ook de Duitse Cybex vennootschappen voor de Nederlandse rechter te krijgen voor het hele Europese grondgebied.
Cybex verzette zich daartegen met een bevoegdheidsverweer. Volgens Cybex mocht op grond van de Brussel I bis verordening een buitenlandse gedaagde alleen worden opgeroepen bij de rechtbank van de woonplaats van een medegedaagde, en die rechtbank moest dan wel de rechtbank zijn in het arrondissement waar die medegedaagde daadwerkelijk is gevestigd. Omdat Baby Jungle in Aalsmeer zit, viel zij onder het rechtsgebied van de rechtbank Amsterdam en niet van de rechtbank Den Haag. Deze uitleg werd kort daarvoor, op 16 april 2026, bevestigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie in een arrest waarnaar de rechtbank in dit vonnis ook verwijst.
Ondertussen speelde het geschil zich ook elders af. Stokke had al een kort geding tegen Cybex en andere retailers aangespannen bij de rechtbank Gelderland, waar de voorzieningenrechter in juni 2025 een verbod tegen Cybex had toegewezen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden bekrachtigde dat verbod in april 2026, met uitzondering van het deel dat ook buiten Nederland gold. Omdat de bodemprocedure over hetzelfde geschil daardoor al bij de rechtbank Gelderland liep, verminderde Stokke haar vorderingen in de Haagse procedure tot nihil, in feite een intrekking, met het verzoek om de proceskosten te compenseren omdat dit volgens haar in het belang van alle partijen was.
De rechtbank Den Haag verklaarde zich onbevoegd om kennis te nemen van de grensoverschrijdende vorderingen tegen Cybex, in lijn met het arrest van het Hof van Justitie. Voor de vorderingen die door de eisvermindering tot nihil waren teruggebracht, hoefde de rechtbank geen inhoudelijke beslissing meer te nemen. Vervolgens merkte de rechtbank Stokke aan als de in het ongelijk gestelde partij, omdat een eisvermindering tot nihil geldt als een intrekking van de vordering waarvan de kosten voor rekening van de eisende partij komen. Van misbruik van procesrecht door Cybex noch Baby Jungle werd overigens niets aangetoond, zodat geen sprake was van misbruik door Stokke om deze procedure te starten, maar dat nam niet weg dat zij als verliezende partij werd aangemerkt.
De rechtbank Den Haag heeft zich onbevoegd verklaard om van de grensoverschrijdende vorderingen tegen Cybex kennis te nemen en heeft Stokke veroordeeld tot betaling van € 36.672,00 aan proceskosten aan Cybex en € 6.874,00 aan proceskosten aan Baby Jungle, beide bedragen te vermeerderen met de wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 19 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Hof bekrachtigt vonnis en verklaart ook nieuwe merken van DNACC nietig DNACC ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Den Haag van 27 maart 2024, waarin haar merken bouwbakkie, bakkie en rolbakkie nietig waren verklaard omdat ze beschrijvend zijn voor een containerbak en dus geen onderscheidend vermogen hebben. Die rechtbank wees om die reden alle vorderingen van DNACC tegen de exploitant van Opslagbakkie.nl af, wees de tegenvordering tot nietigverklaring van de oude merken toe en veroordeelde DNACC in de proceskosten. In hoger beroep wilde DNACC dat het hof alsnog haar vorderingen zou toewijzen, terwijl de wederpartij op zijn beurt ook nietigverklaring vroeg van de nieuwe merken die DNACC in 2023 had laten inschrijven.
Het gerechtshof Den Haag onderschrijft het oordeel van de rechtbank volledig. De woorden bak, bouwbak en rolbak zijn onbetwist beschrijvend voor een container, en volgens het hof verandert de verkleinvorm bakkie daar niets aan. Het hof wijst erop dat de uitgang kie een vorm van populair taalgebruik is die ongeacht de grootte van een voorwerp wordt gebruikt, zoals ook een aanhangwagen wel een bakkie wordt genoemd. Er is dan ook een direct verband tussen de merken en de containerverhuur waarvoor ze zijn ingeschreven, waardoor het publiek ze meteen als beschrijving opvat in plaats van als herkomstaanduiding van één bepaald bedrijf.
DNACC probeerde het hof ervan te overtuigen dat de merken door jarenlang en intensief gebruik alsnog zijn ingeburgerd bij het publiek. Ze wees op reclame op vrachtwagens en honderden billboards, een reclamebudget van meer dan twee miljoen euro tussen 2018 en 2022 en een omzet van bijna € 46 miljoen in diezelfde periode. Het hof vindt dit onvoldoende bewijs. Omzet- en reclamecijfers zeggen volgens het hof niets over het marktaandeel van DNACC of over het percentage klanten dat de merken daadwerkelijk aan haar bedrijf koppelt, en marktonderzoek daarnaar ontbreekt. Bovendien is DNACC alleen in Nederland actief, terwijl voor een Beneluxmerk inburgering in de hele Benelux nodig is, inclusief het Nederlandstalige deel van België. Om die reden verklaart het hof niet alleen de oude merken, maar op vordering van de wederpartij ook de in 2023 aangevraagde nieuwe merken bouwbakkie, bakkie en rolbakkie alsnog nietig, voor zover ze zien op de verhuur van containers.
Ook het beroep van DNACC op handelsnaamrecht wijst het hof van de hand. Zelfs als DNACC de namen bakkie, bouwbakkie en rolbakkie als handelsnaam zou hebben gevoerd, zijn ook die beschrijvend, en is niet aangetoond dat het publiek ze specifiek met DNACC associeert. Het woord opslagbakkie wijkt bovendien voldoende af in klank en beeld, zodat geen verwarring bij het publiek te duchten is. Omdat de merken en handelsnamen van DNACC dus geen bescherming bieden, blijft er voor haar geen grondslag over om tegen het gebruik van opslagbakkie.nl op te treden.
Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank Den Haag volledig en verklaart daarnaast ook de nieuwe merken van DNACC uit 2023 nietig, voor zover ze betrekking hebben op de verhuur van containers. DNACC wordt, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 21.723,90.
Gerechtshof Den Haag · 18 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Gerecht Curaçao verbiedt Kortijn gebruik van LOVERS-merk in kort geding Een Curaçaos ijs- en drankenbedrijf dat verder gaat onder de naam Kortijn moet stoppen met het gebruiken van tekens die verwijzen naar het merk LOVERS, zo heeft het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao in kort geding beslist. Het bedrijf achter dat merk, het Amerikaanse Liusa, krijgt daarmee grotendeels gelijk in een geschil dat is ontstaan na het faillissement van de oorspronkelijke LOVERS-producent.
Het merk LOVERS werd sinds de jaren tachtig gebruikt door het Curaçaose bedrijf Lic, dat ijsblokjes, consumptie-ijs, vruchtensappen en melkproducten maakte. Lic gebruikte de merken op basis van licenties van een Amerikaanse en later een Bahamaanse vennootschap, beide verbonden aan de oprichter van Lic. Na diens overlijden in 2019 en dat van zijn broer in 2020 ontstond onenigheid over de erfenis. De ene familietak kreeg de overhand binnen Lic, de andere binnen de Bahamaanse licentiegever en het latere Liusa. In 2021 registreerde Liusa het beeldmerk internationaal, ook voor Curaçao.
Lic ging in januari 2026 failliet. De curatoren verkochten de bedrijfsactiva vervolgens 'going concern' aan Kortijn, inclusief intellectuele eigendomsrechten voor zover die overdraagbaar bleken te zijn. In de koopovereenkomst stond expliciet vermeld dat daarover een Amerikaanse rechtszaak liep en dat overdracht mogelijk niet zou lukken; de curatoren gaven geen garantie. Kortijn nam ook het personeel van Lic over en zette de productie voort. Liusa bood Kortijn een licentie aan voor gebruik van het LOVERS-merk, maar partijen kwamen er niet uit. Kortijn ging vervolgens producten verkopen onder de eigen naam, maar met verwijzingen naar LOVERS zoals het woord 'love', een hartsymbool en slogans als 'The taste Curaçao knows, now KORTIJN' en 'Made with same love'.
Beide partijen claimden in dit kort geding rechthebbende te zijn op het merk. Het gerecht overwoog dat binnen de beperkte ruimte van een kort geding niet kan worden vastgesteld wie daadwerkelijk merkhouder is, mede omdat in de Verenigde Staten nog een procedure loopt over de vraag of de merken rechtsgeldig zijn overgedragen aan Liusa. Het gerecht nam daarom als uitgangspunt wat jarenlang tussen Liusa en Lic gold: dat Liusa merkgerechtigde was en Lic alleen op basis van licenties mocht gebruiken. Voor Kortijn gold dat des te meer, omdat het bedrijf bij de overname wist van de licentieconstructie en het geschil, met Liusa over een licentie had onderhandeld zonder zelf aanspraak op het merk te maken, en de curatoren uitdrukkelijk geen garantie over de intellectuele eigendomsrechten hadden gegeven.
Het gerecht oordeelde dat Kortijn onrechtmatig handelde door bij het LOVERS-merk aan te haken met tekens als het hartsymbool en het woord 'love', ook al kan Liusa daar op zichzelf geen alleenrecht op claimen. Doorslaggevend was dat Kortijn deze tekens gebruikte met het kennelijke doel een associatie met LOVERS op te roepen, terwijl Liusa daarvoor geen toestemming had gegeven. Het verweer van Kortijn dat 125 banen in gevaar zouden komen als nieuw verpakkingsmateriaal nodig is, hield het gerecht niet tegen: Kortijn kan tijdelijk verwijzingen naar LOVERS afplakken om door te kunnen produceren.
De vordering van Liusa om Kortijn te verbieden de LOVERS-recepten te gebruiken, wees het gerecht wel af. Kortijn had gemotiveerd betwist dat zij die recepten gebruikte en stelde een eigen receptuur te hebben ontwikkeld; voor nader feitenonderzoek was in dit kort geding geen ruimte. De tegenvorderingen van Kortijn, die er juist van uitgingen dat zíj rechthebbende was op de merken en recepten, wees het gerecht eveneens af.
Het gerecht beval Kortijn binnen veertien dagen te stoppen met elk gebruik van het LOVERS-merk en van overeenstemmende tekens zoals 'same LOVE', 'made with LOVE' en het hartsymbool, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per dag met een maximum van Cg 500.000. Ook moet Kortijn stoppen met mededelingen die suggereren dat haar producten een voortzetting zijn van de LOVERS-producten. Kortijn werd zowel in conventie als in reconventie in de proceskosten van Liusa veroordeeld.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 8 september 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht