Hoge Raad verklaart cassatie niet-ontvankelijk: bedrijf betaalde griffierecht niet Een bedrijf wilde zijn belastingzaak aan de Hoge Raad voorleggen, maar betaalde het griffierecht niet. Dat bleek het einde van de procedure. De Hoge Raad kwam niet toe aan de vraag waar het geschil oorspronkelijk over ging en verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk.
Het bedrijf ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. Wie in cassatie gaat in een belastingzaak, moet daarvoor griffierecht betalen. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf daar op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op en gaf vier weken om te betalen. Uit de gegevens van PostNL bleek dat de brief was afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier daarom een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het bedrijf de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf reageerde op 25 augustus 2026 via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde het bedrijf geen verklaring aan voor het uitblijven van de betaling, maar een principieel bezwaar. Volgens het bedrijf past het niet bij het recht op toegang tot de rechter in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt als het griffierecht niet vooraf is betaald. Het bedrijf meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou volgens het bedrijf veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom volgens het bedrijf prejudiciële vragen moeten stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad vond dat het bedrijf hiermee niet aannemelijk maakte dat het niet in verzuim was geweest. Hij verwees naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915). Daarin had hij al uitgelegd waarom hij geen aanleiding ziet om over deze kwestie vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Die overwegingen golden ook nu. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst cassatieberoep af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen over Handvest Een bedrijf dat in cassatie ging bij de Hoge Raad, kreeg te maken met een regel die in belastingzaken veel beroepen treft: wie het griffierecht niet op tijd betaalt, komt niet aan een inhoudelijke beoordeling toe. Het bedrijf (in de uitspraak belanghebbende genoemd) betaalde het griffierecht niet en verwees naar Europees recht om dat te rechtvaardigen. Daarmee haalde het de Hoge Raad niet over de streep.
De zaak begon bij het Gerechtshof Amsterdam, dat op 7 april 2026 uitspraak deed in een reeks samenhangende belastingzaken. Daartegen stelde het bedrijf, vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven, beroep in cassatie in bij de Hoge Raad.
Op 1 juli 2026 stuurde de griffier van de Hoge Raad het bedrijf een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd is en kreeg het bedrijf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen.
Op 31 augustus 2026 gaf de griffier het bedrijf via het digitale dossier alsnog de gelegenheid uit te leggen waarom er niet was betaald. Het bedrijf reageerde met een brief van 16 september 2026. Daarin stelde het dat het op straffe van niet-ontvankelijkheid vooraf moeten betalen van griffierecht niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52 van dat Handvest. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep, omdat dat evenrediger is dan de in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorgeschreven werkwijze. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen, een verzoek om het Europese hof uitleg te vragen over Europees recht.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, geeft geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was bij het betalen van het griffierecht. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding, op de gronden die hij had gegeven in zijn arrest van 12 juni 2026. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Over de proceskosten besliste de Hoge Raad dat er geen aanleiding is voor een veroordeling. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, zodat het arrest van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026 in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: beroep tegen belastinguitspraak onontvankelijk door onbetaald griffierecht Een bedrijf dat in belastingzaken tot in cassatie wilde procederen, is bij de Hoge Raad niet ontvangen in zijn beroep. De reden was formeel: het verschuldigde griffierecht is niet betaald. De Hoge Raad heeft de inhoud van de belastingzaak daardoor niet beoordeeld.
Het bedrijf, in de uitspraak aangeduid als belanghebbende, ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Dat arrest betrof een reeks zaken met de nummers 25/1217 tot en met 25/1264. Wat het hof in die zaken precies had beslist, blijkt uit het arrest van de Hoge Raad niet.
De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf op 1 juli 2026 per aangetekende brief op het griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 30 juli 2026 plaatste de griffier daarop een bericht in het digitale dossier, waarin het bedrijf de kans kreeg uit te leggen waarom het niet had betaald. Daarvoor stuurde het bedrijf op 28 augustus 2026 een brief in.
In die brief betoogde het bedrijf dat het niet past bij het recht op een eerlijk proces dat griffierecht vooraf moet worden betaald, op straffe van niet-ontvankelijkheid. Het beriep zich daarvoor op artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de EU oordelen dat het griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Dat zou evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom vragen moeten stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad volgde dat niet. Wat het bedrijf aanvoerde, was volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarbij verwees hij naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dezelfde vraag al had behandeld. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Hij veroordeelt niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst beroep tegen griffierecht af: cassatie niet-ontvankelijk Een bv uit de belastingzaak voerde cassatie, maar betaalde het griffierecht niet. De griffier van de Hoge Raad had de bv op 1 juli 2026 bij aangetekende brief gewezen op het verschuldigde griffierecht en een termijn van vier weken gegeven om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Het geld kwam niet binnen.
Op 3 augustus 2026 kreeg de bv via het digitale dossier nog de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Daarop diende zij op 28 augustus 2026 een brief in. Haar punt was niet dat zij de brief had gemist of het bedrag niet kon ophoesten, maar dat het systeem zelf niet deugt. Volgens de bv is het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, in strijd met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52. Zij stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarnaar wordt gevraagd, zal oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die wijze van heffing zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Daarom zou de Hoge Raad volgens haar verplicht zijn prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat de bv aanvoerde, was geen reden om te oordelen dat zij niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwees de Hoge Raad naar de overwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026. Op die gronden zag hij geen aanleiding om vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
Daarmee was de uitkomst volgens artikel 8:41, lid 6, Awb onvermijdelijk: wie het griffierecht niet op tijd betaalt, wordt niet-ontvankelijk verklaard. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026 dan ook niet-ontvankelijk, zonder naar de inhoud van de belastingzaak te kijken. De Hoge Raad veroordeelde niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk: bv betaalde griffierecht niet en wil Europese vragen Een bv die in belastingzaken tot aan de Hoge Raad wilde procederen, liep vast op een bedrag dat zij niet betaalde: het griffierecht. Wie in cassatie gaat, moet dat recht vooraf voldoen. De griffier stuurde de bv op 26 juni 2026 een aangetekende brief met de herinnering aan die betalingsplicht en gaf haar vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Het geld kwam niet binnen.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier daarna een bericht in het digitale dossier van de bv. Daarmee kreeg de bv de kans uit te leggen waarom zij niet had betaald. Die kans benutte zij met een brief van 25 augustus 2026, ingediend via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief stelde de bv niet dat ze de brief van de griffier had gemist of dat de betaling mislukt was. Ze richtte zich tegen de regel zelf. Volgens de bv past het niet bij het recht op een eerlijk proces, vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat een cassatieberoep alleen in behandeling wordt genomen als het griffierecht vooraf is betaald. Zij vond dat het recht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. De bv rekende erop dat het Hof van Justitie van de Europese Unie dat zou bevestigen en vond dat de Hoge Raad daarom verplicht was daarover vragen aan dat Hof voor te leggen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat de bv aanvoerde was geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was geweest met de betaling. Voor het stellen van vragen aan het Hof van Justitie zag de Hoge Raad geen aanleiding. Hij verwees daarvoor naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dit punt al had behandeld. Omdat de betaling uitbleef, moet het beroep volgens artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht niet-ontvankelijk worden verklaard.
Het beroep richtte zich tegen de uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. Wat het hof in de belastingzaak had beslist, is door dit arrest niet beoordeeld; de Hoge Raad is daar niet aan toegekomen.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht