Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank matigt boete van € 32.500 voor kleinfruitteler met 25% wegens trage procedure Een kleinfruitteler uit Limburg liet in 2022 na om alle gevraagde loongegevens van zijn werknemers aan de Nederlandse Arbeidsinspectie te geven. Daarvoor kreeg hij een boete van € 32.500. De rechtbank vindt die boete terecht, maar verlaagt haar omdat de procedure te lang heeft geduurd.
De zaak begon met een anonieme melding en meerdere inspecties bij de onderneming van de man, een eenmanszaak die onder meer kleinfruit teelt. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid startte een onderzoek naar de naleving van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag en kondigde dat op 2 december 2021 aan. Op 7 april 2022 vroeg de minister de ondernemer om bescheiden over tien werknemers over de periode van 1 april 2021 tot en met 30 september 2021. Hij kreeg daarvoor tot 21 april 2022 de tijd en stuurde die dag verschillende stukken op.
De arbeidsinspecteur oordeelde in een boeterapport van 8 augustus 2022 dat de stukken niet compleet waren. Sommige bescheiden klopten niet met de werkelijkheid of met wat de werknemers zelf verklaarden. Daardoor kon de inspectie niet berekenen of er onderbetaald was. Op 3 mei 2023 legde de minister een boete op van € 32.500, omdat voor negen personen niet of niet tijdig alle bescheiden waren overgelegd. Het bezwaar van de man bleef zonder resultaat: bij beslissing op bezwaar van 1 maart 2024 handhaafde de minister de boete.
In beroep voerde de ondernemer aan dat de anonieme melding onjuist was en dat veel werknemers bij aankomst nog geen bankrekening en sofinummer hadden. Daarom had hij hun contante voorschotten gegeven. Ook was zijn boekhouder een tijd op vakantie, waardoor hij lonen had moeten schatten, en kwam het verzoek om stukken in een drukke periode. Hij vond bovendien dat de inspecteur hem een extra kans had moeten geven en dat zijn financiële situatie onvoldoende was meegewogen.
De rechtbank beoordeelde die gronden slechts beperkt. De man betwistte niet dat hij de bescheiden niet volledig had overgelegd, en daarmee stond de overtreding vast. Of de anonieme melding klopte en hoe hij zijn mensen had betaald, deed daarom niet ter zake: ook dan moet een werkgever op verzoek de gevraagde stukken kunnen overleggen. De rechtbank keek nog wel of de boete had moeten vervallen of lager had moeten zijn omdat de overtreding hem minder te verwijten viel.
Dat vond de rechtbank niet het geval. Het is de verantwoordelijkheid van de werkgever om zijn administratie op orde te hebben, de stukken te bewaren en op verzoek te verstrekken. Dat het verzoek in een drukke periode kwam, maakt hem niet minder verwijtbaar, zeker omdat hij op verzoek uitstel kreeg en ook daarna niet aan zijn verplichtingen voldeed. Ook heeft hij achteraf niet uit eigen beweging geprobeerd de overtreding te herstellen. De boete trof hem volgens de rechtbank evenmin onevenredig: de uitvoeringsinstantie had voldoende gemotiveerd dat dit niet zo is en er is een betalingsregeling getroffen die rekening houdt met zijn draagkracht.
Wel stelde de rechtbank vast dat de redelijke termijn is overschreden. Voor een zaak als deze geldt in beginsel een termijn van twee jaar, gerekend vanaf de brief van 2 augustus 2022 waaruit hij mocht afleiden dat een boete zou volgen. Die termijn is met meer dan anderhalf jaar overschreden. De rechtbank vond het redelijk om de boete daarom met 25% te matigen.
Het beroep is dus gegrond, maar alleen voor de hoogte van de boete. Het griffierecht krijgt de ondernemer niet terug, omdat het beroep uitsluitend vanwege de overschrijding van de redelijke termijn slaagt, en er zijn geen proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen. De rechtbank vernietigt de beslissing op bezwaar voor zover die de hoogte van de boete betreft, herroept in zoverre het boetebesluit en stelt zelf de boete vast op € 24.375, een vermindering van € 8.125. Die uitspraak treedt in de plaats van het vernietigde deel van de beslissing op bezwaar.
Rechtbank Limburg · 20 oktober 2026
Bestuursrecht Hoge Raad vernietigt arresten in pensioenstrijd brandbeveiliger met Bpf Bouw over verplichte aansluiting Een bedrijf voor brandbeveiliging en brandpreventie moet mogelijk toch geen premies afdragen aan de pensioen- en andere fondsen van de bouwsector. Die strijd loopt al sinds 2017. Het bedrijf geeft advies over brandpreventie, verkoopt en onderhoudt blusapparatuur en noodverlichting, en laat bouwkundige brandpreventie uitvoeren door een zustervennootschap die geen eigen personeel heeft. Voor dat werk worden medewerkers van het bedrijf zelf, uitzendkrachten en zzp'ers ingezet.
Bpf Bouw, het Opleidingsfonds en het Aanvullingsfonds vinden dat het bedrijf onder de verplichtstelling voor de bouwnijverheid valt. Zij ontvingen daarover een onderzoeksrapport dat per jaar het aandeel van bouwactiviteiten in de omzet berekende. Volgens dat rapport was dat in 2012 ruim 48 procent, in 2013 bijna 78 procent en in 2014 ruim 75 procent. Het bedrijf trok die conclusie in twijfel en vorderde een verklaring dat het niet onder de bouwregelingen valt, plus terugbetaling van geïnde premies. De fondsen vorderden juist betaling van premies en bijdragen vanaf 1 januari 2013. De kantonrechter gaf het bedrijf gelijk. Het gerechtshof Amsterdam draaide dat om en wees de vorderingen van de fondsen toe, mede op basis van een deskundigenbericht. Volgens de deskundige was in 2014 ruim 54 procent van de loonsom gerelateerd aan 'fase 5', het aanbrengen van brandwerende voorzieningen.
De Hoge Raad oordeelt dat het hof op meerdere punten de fout is ingegaan. Het hof nam aan dat tussen partijen niet in geschil was dat de werkzaamheden in fase 5 bouwactiviteiten zijn. Uit de gedingstukken blijkt echter dat het bedrijf juist primair heeft betoogd dat het aanbrengen van brandwerende voorzieningen helemaal geen bouwactiviteit is, en dat standpunt nooit heeft losgelaten. Het hof ging er verder van uit dat het bedrijf zich alleen beriep op de uitzonderingen voor isolatie en 'overige werken', terwijl het zich ook beriep op de uitzonderingen voor schilderen en afwerken en voor stukadoors- en afbouwbedrijven. Ook was onbegrijpelijk dat partijen het eens zouden zijn dat uitbesteding van fase 5 aan de zustervennootschap er niet toe doet, en dat partijen het eens zouden zijn over het meetellen van de loonsom van ondersteunend personeel. Uit het proces-verbaal en het tweede tussenarrest blijkt dat zij het daarover juist niet eens werden.
Belangrijker is de rechtsregel. De Hoge Raad legt de werkingssfeerbepaling uit volgens de cao-norm, een uitleg naar objectieve maatstaven op basis van de tekst. Daaruit volgt dat per onderneming moet worden beoordeeld of die valt onder de bouwregelingen, en niet voor een hele groep van ondernemingen. Het hof heeft de werkzaamheden van de zustervennootschap meegeteld bij de vraag of het bedrijf zelf overwegend bouwactiviteiten verricht. Dat berust op een onjuiste rechtsopvatting, of is in elk geval onbegrijpelijk. Ook sprak het hof het bedrijf in het eindarrest ten onrechte aan als dochteronderneming, terwijl het eerder had vastgesteld dat het om een zusteronderneming gaat.
Eén klacht van het bedrijf faalt. Het bedrijf betoogde dat de loonsommen van de uitzonderingsgebieden in de werkingssfeerbepaling, zoals isolatie en schilderwerk, bij elkaar moeten worden opgeteld om te beoordelen of het bedrijf overwegend op die gebieden werkt. De Hoge Raad wijst dat af. De vergelijking van de verloonde bedragen moet voor elk gebied afzonderlijk worden gemaakt. Anders zouden werknemers onder geen enkele bedrijfstakregeling kunnen vallen, de zogeheten witte vlekken, wat het verplichtstellingsbesluit juist wil voorkomen.
De Hoge Raad vernietigt de drie arresten van het hof Amsterdam, verwijst de zaak naar het gerechtshof Den Haag voor verdere behandeling en veroordeelt de drie bouwfondsen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 aan salaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst € 26.680 bonusvordering toe: Huawei kan ontbrekend bonusplan niet tegenwerpen Een werknemer die ruim tien jaar bij Huawei Netherlands werkte, kreeg elk jaar een zogeheten OTE-bonus, een variabele beloning die samenhangt met het behalen van financiële doelen. Toen hij in 2025 opzegde voor een nieuwe baan, weigerde Huawei de bonus over de eerste maanden van dat jaar uit te betalen. Volgens het bedrijf was er voor 2025 geen bonusplan met doelen afgesproken en goedgekeurd, en dan bestaat er geen recht op bonus. De kantonrechter in Amsterdam dacht daar anders over.
De man was sinds 1 december 2014 in dienst bij Huawei, laatstelijk voor een salaris van € 8.833,33 bruto per maand. Op 14 maart 2025 zegde hij op tegen 1 mei 2025. In zijn arbeidsovereenkomst staat dat hij in aanmerking komt voor een bonus en dat vast en variabel inkomen in beginsel in een verhouding van 65 tegen 35 staan. Jaarlijks worden de doelen in een apart OTE-plan vastgelegd. Van 2015 tot en met 2024 ontving hij elk jaar een bonus. Voor 2025 was voor zijn vertrek nog geen plan gesloten.
De man zegt dat hij begin 2025 meerdere keren om het starten van het proces voor het plan vroeg, maar steeds te horen kreeg dat nog op goedkeuring van het businessplan uit Europa werd gewacht. Op 10 april 2025, toen dat plan was goedgekeurd, stelde hij zelf zijn doelen en het concept-plan op en stuurde dat naar zijn leidinggevende. Huawei stelde op 1 mei 2025 dat het proces niet was afgerond en er dus geen overeenkomst was. De man vorderde € 26.680 bruto aan bonus, met de maximale wettelijke verhoging, € 1.175,20 aan buitengerechtelijke kosten en rente.
De kantonrechter volgt Huawei niet. Het bonusreglement bepaalt wel dat jaarlijks een plan wordt gesloten, maar niet dat een medewerker die vertrekt voordat het plan er is, geen bonus krijgt. Ook staat nergens in het algemeen dat zonder plan geen recht op bonus bestaat. Het reglement bevat wel een aparte regeling voor medewerkers die na 1 oktober in dienst komen, wat volgens de rechter laat zien dat een vergelijkbare uitzondering voor vertrekkers had kunnen worden opgenomen. Zo'n bepaling zou bovendien onhoudbaar zijn, omdat Huawei dan zelf in de hand heeft wanneer er wel of geen bonus komt. Het plan dient volgens de rechter om vooraf duidelijkheid te geven, niet als voorwaarde voor het recht op bonus.
De vertraging was bovendien geheel aan Huawei te wijten, blijkt uit de e-mails waarin de man steeds om een start van het proces vroeg. Op de zitting erkende Huawei dat er voor 2025 een plan zou zijn gekomen als hij niet was vertrokken en dat hij dan waarschijnlijk recht op bonus had gehad. Het is onweersproken dat de bonus in de voorgaande jaren ongeveer overeenkwam met de afgesproken 65-35 verdeling.
Over de hoogte van de bonus had de man een berekening overgelegd met een uitleg van de gebruikte cijfers, doelen en behaalde resultaten. Huawei voerde aan dat hij verkeerde cijfers en te lage doelen had gebruikt en dat hij die doelen niet had gehaald, maar onderbouwde dat niet en overlegde geen eigen berekening, terwijl zij over de cijfers beschikt. Daarom gaat de rechter uit van de berekening van de man.
De kantonrechter veroordeelt Huawei tot betaling van € 26.680 bruto aan bonus, verhoogd met 25 procent wettelijke verhoging (lager dan de gevraagde maximale verhoging), € 1.175,20 aan buitengerechtelijke kosten en de wettelijke rente vanaf de dagvaarding. Huawei betaalt ook de proceskosten van € 2.531,04 en € 144 aan nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt dienstverband bij Martini Ziekenhuis na regeling, einde 1 januari 2027 Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een medewerker af. Het ziekenhuis stelde dat de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar was verstoord en dat herplaatsing van de medewerker niet meer mogelijk was. Het vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees haar bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met negenentwintig producties. De medewerker verweerde zich met een verweerschrift en achtentwintig bijlagen. Beide partijen vulden hun dossier later nog aan met extra stukken.
Op 14 oktober 2026 volgde een mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen er zelf uit: zij troffen een regeling, die in het proces-verbaal van de zitting is vastgelegd. De kantonrechter hoefde daardoor niet inhoudelijk te oordelen over wie de schuld heeft aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter volgt de regeling. Hij ontbindt het dienstverband op grond van de verstoorde arbeidsverhouding, in de zin dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd het contract te laten voortduren. Het contract eindigt op 1 januari 2027. Ook over de kosten hadden partijen afspraken gemaakt: ieder draagt de eigen proceskosten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027 en bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht