Hoge Raad wijst beroep van B.V. af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een B.V. wilde bij de Hoge Raad in cassatie gaan tegen een uitspraak van het gerechtshof in een belastingzaak, maar betaalde het griffierecht niet. Daardoor is het beroep niet eens inhoudelijk behandeld. De Hoge Raad verklaarde het beroep niet-ontvankelijk, zonder te beoordelen of het hof gelijk had.
Het beroep richtte zich tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026, waarin vier zaken (nrs. 25/1098 tot en met 25/1101) zijn behandeld. Wie in cassatie gaat, moet griffierecht betalen, een vast bedrag voor het in behandeling nemen van de zaak. De griffier van de Hoge Raad schreef het bedrijf daarom op 17 juli 2026 aan met een aangetekende brief en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht werd niet voldaan.
Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier daarnaast een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Het bedrijf kreeg zo de kans uit te leggen waarom het niet had betaald. Dat deed het in een brief van 16 september 2026, ingediend via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde het bedrijf een principieel bezwaar aan. Het vond dat het niet past bij het recht op een eerlijk proces uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie om het griffierecht vooraf te eisen, op straffe van niet-ontvankelijkheid. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat het griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Dat zou evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, vormde geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwees de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin dezelfde kwestie al is beoordeeld. Op die gronden zag hij ook nu geen aanleiding om vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk en zag geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechter wijst bezwaar tegen Rotterdamse parkeervergunning af en weigert schadevergoeding voor lange procedure Een inwoner van Rotterdam vond de aanslag voor zijn parkeervergunning over 2022 te hoog. Zijn argument: er zijn in zijn wijk te weinig parkeerplaatsen, waardoor hij onvoldoende gebruik kan maken van de vergunning. Hij maakte op 8 maart 2022 bezwaar. De heffingsambtenaar van de gemeente Rotterdam verklaarde dat bezwaar op 17 maart 2023 ongegrond. Daartegen stelde de man op 15 maart 2023 beroep in bij de rechtbank Rotterdam, die de zaak op 15 oktober 2026 behandelde.
Volgens de rechtbank doet de parkeerdruk niet ter zake. De gemeente mag de belasting heffen van iedereen die een parkeervergunning aanvraagt, en dat had de man gedaan. De aanslag stond op zijn naam en was voor het juiste bedrag opgelegd. Klachten over het aantal parkeerplaatsen kunnen die bevoegdheid niet beperken. De man had bovendien gevraagd om twintig soorten stukken, van parkeerdrukonderzoeken tot ruwe meetgegevens en interne correspondentie. De rechtbank vond dat hij niet had uitgelegd waarom die stukken relevant zouden zijn voor de vraag of de aanslag mocht worden opgelegd. Ook zijn beroep op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en op het recht op een eerlijk proces in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens bleef zonder gevolg. De rechtbank vond de stellingen te weinig uitgewerkt om als beroepsgrond te behandelen.
De man klaagde ook dat hij niet was gehoord in bezwaar. De rechtbank oordeelt dat de gemeente de hoorplicht niet heeft geschonden. De man had de gemeente gevraagd om binnen 14 dagen te beslissen, maar stuurde dat verzoek per e-mail naar een adres dat niet van de heffingsambtenaar was. Daardoor kwam het met vertraging aan. Hij is zelf professioneel gemachtigde en kent de gang van zaken bij de gemeente, aldus de rechtbank. Door zelf zo'n korte termijn te stellen, nam hij de gemeente de mogelijkheid om in overleg een hoorzitting te plannen. De heffingsambtenaar stelde een hoorzitting voor op 14 of 15 maart 2023, bood daarna 15 of 16 maart aan en was bereid de zitting telefonisch te houden. Dat was volgens de rechtbank voldoende.
De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn is overschreden: het bezwaar werd ingediend in maart 2022 en de uitspraak volgt in november 2026. De man had om € 3.000 immateriële schadevergoeding gevraagd, € 500 voor elk half jaar. Dat bedrag krijgt hij niet. Bij een gering financieel belang is er geen recht op zo'n vergoeding, en de Hoge Raad heeft die grens in belastingzaken in 2024 verhoogd van € 15 naar € 1.000. De rechtbank rekent het financiële belang hier op nul, omdat de man zijn standpunt tegen beter weten in heeft ingenomen. Hij is zelf professioneel gemachtigde en wordt bijgestaan door een juridisch adviesbureau, en had dus moeten weten dat zijn argument over de parkeerdruk de aanslag niet kon verlagen. De rechtbank volstaat daarom met de constatering dat de termijn is overschreden.
Ook de gevraagde dwangsom van de man voor het te laat beslissen op zijn bezwaar wijst de rechtbank af. Daarvoor is een schriftelijke ingebrekestelling nodig, en een e-mail naar het verkeerde adres voldoet daar niet aan. De gemeente moet bedacht zijn op schriftelijke ingebrekestellingen, maar niet op een bericht aan een van de vele duizenden e-mailadressen van de gemeente.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af. De aanslag blijft in stand. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad wijst belastingberoep af: griffierecht niet betaald Een belastingplichtige uit Brabant wilde bij de Hoge Raad opkomen tegen een uitspraak van de rechtbank over meerdere belastingzaken, maar kwam niet verder dan de poort. Het griffierecht, de vergoeding die je betaalt om een zaak bij de rechter aan te brengen, werd niet voldaan. Daardoor heeft de Hoge Raad de inhoud van de zaak niet eens bekeken.
Het beroep in cassatie richtte zich tegen de uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 10 april 2026. De zaak werd in één keer van de rechtbank naar de Hoge Raad gebracht, een route die sprongcassatie heet: het gerechtshof wordt dan overgeslagen. De uitspraak van de rechtbank ging over zes samengevoegde zaken met de nummers BRE 25/5105, BRE 25/5106 en BRE 25/5109 tot en met BRE 25/5111.
De griffier van de Hoge Raad stuurde de indiener van het beroepschrift op 3 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat er griffierecht verschuldigd was en dat hij vier weken had om dat te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht kwam er niet.
Daarna kreeg de indiener een tweede kans. Bij aangetekende brief van 4 augustus 2026 vroeg de griffier hem uit te leggen waarom hij niet had betaald. Ook die brief is volgens PostNL afgehaald, maar de indiener reageerde niet. Hij maakte geen gebruik van de gelegenheid om te verklaren waarom het griffierecht uitbleef.
Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroep dan niet-ontvankelijk worden verklaard. Dat betekent dat de Hoge Raad niet toekomt aan de vraag of de rechtbank het bij het rechte eind had. De uitspraak van de rechtbank blijft daardoor in stand.
De Hoge Raad (belastingkamer, onder voorzitterschap van vice-president M.E. van Hilten) verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Voor een veroordeling in de proceskosten ziet de Hoge Raad geen aanleiding.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk: belastingplichtige betaalde geen griffierecht Een bv die het niet eens was met een uitspraak van het gerechtshof in een belastingzaak, stelde beroep in cassatie in bij de Hoge Raad. Voor zo'n beroep is griffierecht verschuldigd. De griffier van de Hoge Raad wees de bv daar op 17 juli 2026 per aangetekende brief op en gaf haar vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht kwam echter niet binnen.
Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier daarom een bericht in het digitale dossier van de bv, waarin zij de gelegenheid kreeg uit te leggen waarom zij niet had betaald. Daarvan maakte de bv gebruik met een brief van 16 september 2026. Daarin stelde zij niet dat zij de betaling was vergeten. Zij betoogde dat het verplicht vooraf betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, zich niet verhoudt met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in samenhang gelezen met artikel 52 van dat Handvest.
Volgens de bv zou het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het hierover zou worden gevraagd, oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen bij een ongegrond beroep. Die manier van heffen is volgens haar veel evenrediger dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom verplicht zijn prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen, dat zijn vragen over de uitleg van Europees recht.
De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de bv aanvoert, geeft geen grond om te oordelen dat zij niet in verzuim is geweest met het betalen van het griffierecht. De Hoge Raad verwijst naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij bij een vergelijkbaar betoog al had uitgelegd waarom hij geen aanleiding ziet om vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep volgens artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad komt dus niet toe aan de vraag of het hof in Amsterdam het bij het rechte eind had. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk en ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart beroep van B.V. niet-ontvankelijk: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een besloten vennootschap stelde cassatieberoep in tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam over een reeks belastingzaken. Het beroep strandde op een formaliteit: het griffierecht werd niet betaald. De Hoge Raad kwam daardoor niet toe aan de inhoud van het geschil.
De griffier van de Hoge Raad wees de vennootschap, die in de uitspraak 'belanghebbende' heet, bij aangetekende brief van 1 juli 2026 op de verschuldigdheid van het griffierecht. Daarbij stelde hij een betalingstermijn van vier weken. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat belanghebbende zelf had opgegeven. Toch werd er niet betaald.
Op 3 augustus 2026 zette de griffier een bericht in het digitale dossier. Belanghebbende kreeg daarmee de kans uit te leggen waarom het griffierecht niet was voldaan. Zij maakte daar gebruik van met een brief van 28 augustus 2026.
In die brief voerde belanghebbende in de kern aan dat het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte. Dat recht staat in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52. Volgens belanghebbende zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. Belanghebbende vond dat de Hoge Raad daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moest stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat belanghebbende aanvoerde, was geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarbij verwees hij naar de overwegingen in zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, over hetzelfde onderwerp. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep volgens artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgde niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht