Rechtbank verplicht Fresh Food Ventures Group (Crisp) tot terugbetaling van € 5.000.000 na schending van investeerdersafspraken Vier investeerders, verenigd onder de naam 'Investeerders', sloten in september 2024 een converteerbare leningsovereenkomst met Fresh Food Ventures Group B.V., beter bekend als Crisp, de online supermarkt-app. Zij leenden het bedrijf € 5.000.000, met de bedoeling dat dit bedrag later zou worden omgezet in aandelen. Aan die conversie kwamen de partijen echter nooit toe: de relatie liep stuk op een verslechtering van de financiële situatie van Crisp en een geschil over de voorwaarden van een nieuwe financieringsronde.
De investeerders stelden dat Crisp hen bij het aangaan van de lening een te rooskleurig beeld had gegeven van haar financiële situatie. In het bijzonder zou Crisp hebben nagelaten te melden dat er een gat in het werkkapitaal van € 1,8 miljoen bestond. Op grond hiervan vroegen zij primair vernietiging van de overeenkomst wegens bedrog of dwaling, subsidiair aanpassing van de rechtsgevolgen, en meer subsidiair directe terugbetaling van de lening.
De rechtbank stelde vast dat Crisp inderdaad een te positief beeld had geschetst en haar mededelingsplicht had geschonden door niet concreet te informeren over het werkkapitaaltekort. Toch kon de overeenkomst niet worden vernietigd wegens dwaling. De leningsovereenkomst bevatte namelijk een bepaling waarmee partijen uitdrukkelijk afstand hadden gedaan van het recht om de overeenkomst te vernietigen op grond van dwaling of te laten wijzigen door de rechter. De investeerders probeerden dit beding te omzeilen door te stellen dat het zelf ook onder invloed van dwaling tot stand was gekomen, of dat een beroep erop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. De rechtbank verwierp beide argumenten. Het enkele feit dat Crisp te weinig financiële informatie had gedeeld, was onvoldoende om te concluderen dat zij bewust in dwaling had gebracht of dat er sprake was van voorwaardelijk opzet om te misleiden.
Wel slaagden de investeerders met hun meer subsidiaire vordering. In de financieringsronde die Crisp aan het einde van 2024 organiseerde om haar acute liquiditeitstekort op te lossen, kende Crisp bestaande aandeelhouders zogenoemde L-shares toe. Via die aandelen werden de historische investeringen van die aandeelhouders gelijkgesteld aan de rang van de nieuwe preferente aandelen, waardoor de verhaalspositie van de investeerders aanzienlijk verslechterde. De investeerders zouden hun inleg pas terugkrijgen als er veel meer opbrengst was gerealiseerd dan oorspronkelijk de bedoeling was.
De rechtbank oordeelde dat Crisp hiermee een kernafspraak in de overeenkomst had geschonden: het beding dat verbood om andere partijen betere voorwaarden te geven tenzij diezelfde voorwaarden ook aan de investeerders werden aangeboden. Omdat de investeerders zelf geen historische investeringen in eerdere rondes hadden, kon Crisp hen hetzelfde voordeel simpelweg niet bieden. Dat Crisp de investeerders wel had aangeboden in te stappen in de nieuwe aandelenklasse, veranderde daar niets aan.
Als gevolg van deze schending was de lening direct opeisbaar. Wel gold een contractuele achterstelling: Crisp hoeft de investeerders pas terug te betalen nadat haar bankschulden zijn voldaan. De gevorderde wettelijke handelsrente werd afgewezen omdat de overeenkomst alleen recht gaf op de contractuele rente van zes procent per jaar.
De reconventionele vorderingen van Crisp, waaronder de eis dat de investeerders zouden meewerken aan de conversie van de lening in aandelen, werden volledig afgewezen nu vaststond dat de investeerders aanspraak konden maken op terugbetaling.
Crisp werd veroordeeld tot betaling van € 5.000.000 aan de investeerders, met inachtneming van de contractuele achterstelling, aangevuld met beslagkosten van € 28.355,41, buitengerechtelijke kosten van € 6.775 en proceskosten van ruim € 22.000.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Zestienjarige ondernemer uit Meppel krijgt handlichting voor eigen eenmanszaak en bv Een zestienjarige jongen uit Meppel verkoopt al enige tijd waterflessen met een ingebouwd filter en andere huishoudelijke artikelen via een eigen webshop. De voorraad heeft hij zelf ingekocht in China. Omdat hij minderjarig is, kan hij daar in beginsel geen zakelijke bankrekening voor openen en mag hij niet zelfstandig een bedrijf exploiteren. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Assen om handlichting: toestemming om bepaalde handelingen te verrichten die normaal alleen meerderjarigen mogen doen.
De jongen wil zijn eenmanszaak samen met een meerderjarige compagnon onderbrengen in een besloten vennootschap. Daarvoor vroeg hij bevoegdheid om inkomsten uit zijn onderneming te ontvangen en daarover te beschikken, een zakelijke bankrekening te openen, te beheren en te sluiten, verhuringen en verpachtingen aan te gaan, een besloten vennootschap op te richten en daarin deel te nemen, en een beroep of bedrijf uit te oefenen. Beide ouders stemden in met het verzoek. Zij waren samen met hun zoon bij de mondelinge behandeling op 2 november 2026 aanwezig.
Volgens de wet kan een minderjarige van zestien jaar of ouder handlichting vragen, maar die wordt niet verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen. De rechter moet bovendien kijken naar het belang van de minderjarige en beoordelen of de handlichting verantwoord is. Ter zitting liet de jongen zien dat hij zich bewust is van de risico's. Hij erkende dat hij met onverkochte voorraad kan blijven zitten. Zijn ouders zeiden hem nauwlettend in de gaten te houden, maar dat hij wel alles zelf doet. De kantonrechter vond dat de jongen zijn verzoek helder had toegelicht en goed had doordacht, en achtte toewijzing daarom verantwoord.
Bijzonder aan de beschikking is de manier van bekendmaken. De handlichting gaat niet in op de dag van de uitspraak, maar pas na publicatie, zodat derden er kennis van kunnen nemen. De wet schrijft publicatie in de Staatscourant voor, die tegenwoordig alleen nog digitaal verschijnt. Omdat de wetgever wil dat zoveel mogelijk mensen de handlichting kunnen raadplegen, bepaalde de kantonrechter dat de beschikking ook in niet-geanonimiseerde vorm op rechtspraak.nl komt te staan. De griffier regelt beide publicaties. De jongen moet zelf wel zorgen dat de handlichting in het handelsregister wordt ingeschreven, met de datum, de toegekende bevoegdheden en het publicatienummer.
De kantonrechter verleende de jongen, geboren op 26 februari 2010, handlichting voor het ontvangen van inkomsten en de beschikking daarover (inclusief het openen, beheren en sluiten van een zakelijke bankrekening), het sluiten van verhuringen en verpachtingen, het oprichten van een besloten vennootschap, het deelnemen in een vennootschap en het uitoefenen van een beroep of bedrijf.
Rechtbank Noord-Nederland · 9 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rotterdamse kantonrechter verwijst ontslagzaak tegen Randstad door naar rechtbank Amsterdam Een man die bij uitzendbureau Randstad werkte en is ontslagen, wilde dat de kantonrechter in Rotterdam zijn ontslag zou vernietigen en dat Randstad vergoedingen aan hem zou betalen. Hij procedeert zonder advocaat. Of de Rotterdamse kantonrechter de zaak wel mocht behandelen, bleek de eerste vraag die beantwoord moest worden.
Die vraag had de kantonrechter al in een tussenbeschikking aan de orde gesteld. Randstad is gevestigd in Amsterdam, dus de rechtbank Amsterdam is in elk geval bevoegd. Daarnaast mag in arbeidszaken ook de rechter van de plaats terecht waar de werknemer gewoonlijk zijn werk deed. De kantonrechter vroeg de man daarom waar hij vooral werkte.
Uit zijn reactie begreep de kantonrechter dat de man de laatste tijd in een plaats werkte die onder de rechtbank Zeeland-West-Brabant valt. Daarmee komen twee rechtbanken in aanmerking: Amsterdam, vanwege de vestigingsplaats van Randstad, en Zeeland-West-Brabant, vanwege de werkplek. Rotterdam is dus geen van beide. De man heeft niet aangegeven welke rechtbank zijn voorkeur heeft.
De kantonrechter koos zelf. De man woont in dezelfde regio als waar hij werkte, en Randstad zit in Amsterdam. Volgens de kantonrechter is Amsterdam daarom voor alle partijen het meest logisch. Hij verwijst de zaak naar die rechtbank. De rechtbank Rotterdam stuurt de beschikking en het dossier door, en Amsterdam laat de partijen weten hoe de zaak verder gaat. Randstad was in deze fase nog niet opgeroepen.
De man had ook aangekondigd dat hij wil dat de rechtbank hem later een advocaat toewijst. De kantonrechter wees erop dat de rechtbank daar niet over gaat. Hij raadde de man aan contact op te nemen met het Juridisch Loket, dat gratis juridisch advies geeft en zo nodig kan doorverwijzen naar een advocaat.
De kantonrechter verwijst de zaak naar de kantonrechter van de rechtbank Amsterdam, die de ontslagzaak verder inhoudelijk moet behandelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechtbank: dga van tweedehandskledingwinkel moet over 2020 gebruikelijk loon van € 36.925 tegen zich laten gelden Een vrouw uit Blaricum is sinds 2016 enig bestuurder en aandeelhouder van een besloten vennootschap die tweedehandskleding verkoopt, met winkels in Blaricum en 's-Hertogenbosch. In 2020 had de bv geen personeel in dienst en behaalde zij een omzet van € 84.635. In haar aangifte inkomstenbelasting over dat jaar gaf de vrouw geen enkele inkomst uit de bv aan. Zij kwam uit op een inkomen uit werk en woning van € 19.660.
De inspecteur van de Belastingdienst telde bij dat inkomen een gebruikelijk loon op van € 46.000. Dat is het loon dat de wet een directeur-grootaandeelhouder toerekent voor het werk dat zij voor haar eigen bv doet, ook als zij zichzelf niets uitbetaalt. Daarmee kwam het belastbaar inkomen op € 65.660 en rekende de inspecteur ook € 1.742 belastingrente in rekening. Na bezwaar verlaagde de inspecteur het gebruikelijk loon naar € 36.925. Het belastbaar inkomen kwam daarmee op € 56.585, en de belastingrente werd overeenkomstig verminderd. De vrouw ging tegen die uitspraak op bezwaar in beroep bij de rechtbank Gelderland. De rechtbank behandelde de zaak op 16 september 2026 op zitting.
De rechtbank redeneert dat de bv in 2020 geen werknemers had. De vrouw moet dus al het werk hebben gedaan dat nodig was voor de omzet van € 84.635. Dan moet er een gebruikelijk loon in aanmerking worden genomen, en het is aan haar om te bewijzen dat een lager loon op zijn plaats is. Daarin slaagt zij volgens de rechtbank niet.
De vrouw voerde aan dat zij in 2020 niet fulltime kon werken. Zij noemde de mantelzorg voor haar in 2018 overleden partner en de zorg voor haar zoon. Dat eerste kan in 2020 geen rol meer spelen. Voor de zorg voor haar zoon, die dat jaar 20 werd en eigen inkomsten had, onderbouwde zij niet wat die zorg inhield en hoeveel tijd het kostte. De rechtbank voegt toe dat deeltijdwerk bovendien niet vanzelf betekent dat van het wettelijke normbedrag moet worden afgeweken.
Ook het argument dat de bv nog in de opstartfase zat, houdt geen stand. De bv begon in mei 2016 en in 2016 en 2017 werd geen gebruikelijk loon in aanmerking genomen. De vrouw vroeg in de jaren tot en met 2020 ook nooit om een lager loon. Met een omzet van € 84.635 leidt een opstartfase, als daar al sprake van was, niet tot een lager loon dan de inspecteur hanteerde.
De vrouw stelde verder dat de bv structureel verlies lijdt en het salaris niet kan betalen. Zij rekende voor dat de bv over 2018 tot en met 2022 samen € 167.155 verlies leed en dat zij zelf ongeveer € 57.000 uit de bv had opgenomen. De rechtbank volgt dat niet. Uit de aangiften vennootschapsbelasting blijkt over 2019 een winst. Het verlies over 2021 komt alleen doordat het gebruikelijk loon van 2018 tot en met 2020 als buitengewone last is afgetrokken. Ook in de door de vrouw zelf overgelegde overzichten staat een positief resultaat voor 2019, 2021 en 2022. De bankrekeningen van de bv groeiden tussen 2019 en 2022 met € 34.487, terwijl de bv in 2021 € 38.551 aflosde op haar schuld aan de vrouw. Haar stellingen over de verliesgevendheid onderbouwde zij verder niet met stukken en de overzichten bleken ter zitting inconsistenties te bevatten.
Tegen de belastingrente voerde de vrouw geen eigen gronden aan. De rente volgt het bedrag van de aanslag, dus ook die blijft staan.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De in bezwaar verlaagde aanslag met een gebruikelijk loon van € 36.925 en de belastingrentebeschikking blijven in stand. Een proceskostenvergoeding of vergoeding van griffierecht krijgt de vrouw niet.
Rechtbank Gelderland · 23 oktober 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht