Jeugdige krijgt 146 dagen jeugddetentie voor mortierbommen bij woning van rouwend gezin Op 14 augustus 2024 werden twee zware mortierbommen aangestoken en in de voortuin van een woning in Vlaardingen gegooid. In het huis waren een moeder en haar twee jonge kinderen. Slechts twee dagen eerder hadden zij hun man en vader verloren, en aan hun adres waren al vaker explosies geweest. De rechtbank Den Haag veroordeelde een toen minderjarige verdachte voor die poging tot ontploffing en voor een gewelddadige diefstal in Rijswijk.
De verdachte, geboren in 2007, stak de bommen zelf niet aan. Hij gaf samen met anderen instructies aan degene die dat wel deed. De rechtbank rekent dat hem zwaar aan, omdat het gezin hierdoor ernstig in zijn veiligheidsgevoel en rouwproces is geraakt. Het gezin weet nog altijd niet wie de opdracht gaf. De verdachte bekende het feit op de zitting. De rechtbank sprak hem vrij van het onderdeel dat levensgevaar te duchten was, en bewees wel het gevaar voor goederen en zwaar lichamelijk letsel.
De tweede zaak gaat over 31 mei 2023. Samen met anderen nam de verdachte in een muziekstudio in Rijswijk een laptop, een spelcomputer, muziekinstallaties en slippers van een jongeman mee. Het slachtoffer werd met de vuist in zijn gezicht geslagen, kreeg meerdere knietjes in buik en kruis en werd bedreigd: als hij naar de politie of zijn vader zou gaan, zou een drill-rapgroep hem zoeken. Hij liep letsel aan zijn neus op en kreeg later psychische klachten, waarvoor hij EMDR-behandelingen onderging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld, volledig open was op de zitting en zich positief heeft ontwikkeld. Uit het psychologisch rapport blijkt dat hij op onderdelen zwakbegaafd functioneert, moeilijk de gevolgen van zijn handelen overziet en makkelijk te beïnvloeden is. Ook ruim tien maanden detentie in België speelde mee. Bovendien is de redelijke termijn voor jeugdstrafzaken van zestien maanden ruim overschreden, zonder rechtvaardiging. De rechtbank woog dat mee bij de straf, zonder te zeggen hoeveel.
De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een onvoorwaardelijke jeugddetentie gelijk aan het voorarrest, plus een deels voorwaardelijke werkstraf en begeleiding. De jeugdreclassering vond een proeftijd van één jaar genoeg. De rechtbank koos voor twee jaar, omdat de afstand tot zijn oude vriendengroep nog pril is. Een nieuwe periode in de cel zou volgens de rechtbank de structuur doorkruisen die hij inmiddels heeft opgebouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 146 dagen jeugddetentie, waarvan 60 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 86 dagen is gelijk aan zijn voorarrest, zodat hij niet terug de cel in hoeft. Het gedeelte van 60 dagen vervalt niet als hij zich houdt aan bijzondere voorwaarden: toezicht door de jeugdreclassering, onderwijs of dagbesteding, coaching en zo nodig traumabehandeling. De straf komt overeen met de eis van de officier van justitie.
De verdachte moet de slachtoffers ook schadevergoeding betalen, hoofdelijk met zijn mededaders. Het slachtoffer van de diefstal krijgt € 2.571,26 (€ 1.571,26 materiële en € 1.000 immateriële schade, van de gevraagde € 3.160,01), te vermeerderen met rente vanaf 31 mei 2023. De moeder en haar twee kinderen krijgen elk € 4.000 immateriële schadevergoeding, met rente vanaf 14 augustus 2024. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op, zonder gijzeling vanwege zijn jeugdige leeftijd. Het verzoek om een contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen aanwijzingen zijn dat de verdachte het gezin opnieuw heeft benaderd of bedreigd.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Strafrecht Jongere (17) krijgt 120 uur werkstraf voor twee straatroven op fatbikes met nepwapen, meer dan de eis Twee avonden achter elkaar, op 12 en 13 mei 2025, werden jongeren in de Tilburgse wijk Reeshof beroofd door groepjes op een fatbike en een scooter. Bij beide overvallen werd gedreigd met een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek. De rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft een jongen die toen 15 of 16 was, veroordeeld als medepleger van deze feiten.
Op 12 mei omstreeks 21:20 uur werd een jongen in het bijzijn van een getuige door twee jongens op een fatbike gedwongen zijn horloge af te geven. Zij prikten hem met het voorwerp in de rug, maakten een slaande beweging richting zijn nek en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Een dag later, op 13 mei, werd een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Hij werd getrapt, klemgereden en bedreigd met het voorwerp, waarbij hem werd gezegd dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Zijn fatbike werd afgenomen. Omdat er een tracker in zat, kon de politie de fiets kort daarna opsporen. Op die fiets werden de verdachte en een medeverdachte aangehouden.
Voor de feiten van 13 mei verklaarde de verdachte dat hij erbij was geweest maar niets had gedaan en geen wapen had gezien. De rechtbank volgde dat niet. Aangever en getuigen herkenden hem op een foto, genomen vlak na zijn aanhouding, als degene met het voorwerp. Ook een appje van 13 mei om 12:45 uur speelde mee, waarin hij schreef dat zijn moeder 'echt een fatbike wil'. De rechtbank leidde daaruit af dat het plan om een fatbike te pakken die dag opnieuw bestond, nadat dat een dag eerder niet was gelukt.
Voor de feiten van 12 mei ontkende de verdachte elke betrokkenheid. De rechtbank bewees die toch op grond van signalementen van aangever en getuige, camerabeelden en de telefoon van de verdachte. Daarop stonden een selfie met een Guccipet, zonnebril en wit T-shirt, gemaakt op 12 mei in Reeshof, en video's met een horloge dat sterk leek op het gestolen horloge. De verdachte gaf het voorwerp aan zijn medeverdachte, die ermee dreigde, en nam daarna het besturen van de fatbike over. Dat betekent volgens de rechtbank nauwe en bewuste samenwerking.
Bij de straf woog de rechtbank het blanco strafblad en de positieve, maar nog prille ontwikkeling mee. De verdachte is meer thuis, heeft afstand genomen van een deel van zijn negatieve contacten en is aangenomen bij een carwash. Zwaar telde dat geweld is gebruikt, dat gedreigd is met een voorwerp dat op een vuurwapen lijkt en dat de slachtoffers jong waren. Ook de houding van de verdachte, die zelf niets zegt te hebben gedaan, vond de rechtbank zorgelijk. De officier van justitie vroeg twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie en 80 uur werkstraf.
De rechtbank legt twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie op met een proeftijd van twee jaar en een onvoorwaardelijke werkstraf van 120 uur. Bij een niet naar behoren verrichte werkstraf volgen 60 dagen vervangende jeugddetentie. De bijzondere voorwaarden zijn dat hij inzicht geeft in zijn sociale contacten en meewerkt aan een passende dagbesteding en aan hulpverlening die de jeugdreclassering nodig acht. Die voorwaarden zijn dadelijk uitvoerbaar. Daarnaast moet hij samen met zijn mededaders € 2.000 immateriële schade betalen aan het slachtoffer van 13 mei, en € 534,99 aan het slachtoffer van 12 mei. Een deel van de gevorderde materiële schade is afgewezen of kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Zestienjarige ondernemer uit Meppel krijgt handlichting voor eigen eenmanszaak en bv Een zestienjarige jongen uit Meppel verkoopt al enige tijd waterflessen met een ingebouwd filter en andere huishoudelijke artikelen via een eigen webshop. De voorraad heeft hij zelf ingekocht in China. Omdat hij minderjarig is, kan hij daar in beginsel geen zakelijke bankrekening voor openen en mag hij niet zelfstandig een bedrijf exploiteren. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Assen om handlichting: toestemming om bepaalde handelingen te verrichten die normaal alleen meerderjarigen mogen doen.
De jongen wil zijn eenmanszaak samen met een meerderjarige compagnon onderbrengen in een besloten vennootschap. Daarvoor vroeg hij bevoegdheid om inkomsten uit zijn onderneming te ontvangen en daarover te beschikken, een zakelijke bankrekening te openen, te beheren en te sluiten, verhuringen en verpachtingen aan te gaan, een besloten vennootschap op te richten en daarin deel te nemen, en een beroep of bedrijf uit te oefenen. Beide ouders stemden in met het verzoek. Zij waren samen met hun zoon bij de mondelinge behandeling op 2 november 2026 aanwezig.
Volgens de wet kan een minderjarige van zestien jaar of ouder handlichting vragen, maar die wordt niet verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen. De rechter moet bovendien kijken naar het belang van de minderjarige en beoordelen of de handlichting verantwoord is. Ter zitting liet de jongen zien dat hij zich bewust is van de risico's. Hij erkende dat hij met onverkochte voorraad kan blijven zitten. Zijn ouders zeiden hem nauwlettend in de gaten te houden, maar dat hij wel alles zelf doet. De kantonrechter vond dat de jongen zijn verzoek helder had toegelicht en goed had doordacht, en achtte toewijzing daarom verantwoord.
Bijzonder aan de beschikking is de manier van bekendmaken. De handlichting gaat niet in op de dag van de uitspraak, maar pas na publicatie, zodat derden er kennis van kunnen nemen. De wet schrijft publicatie in de Staatscourant voor, die tegenwoordig alleen nog digitaal verschijnt. Omdat de wetgever wil dat zoveel mogelijk mensen de handlichting kunnen raadplegen, bepaalde de kantonrechter dat de beschikking ook in niet-geanonimiseerde vorm op rechtspraak.nl komt te staan. De griffier regelt beide publicaties. De jongen moet zelf wel zorgen dat de handlichting in het handelsregister wordt ingeschreven, met de datum, de toegekende bevoegdheden en het publicatienummer.
De kantonrechter verleende de jongen, geboren op 26 februari 2010, handlichting voor het ontvangen van inkomsten en de beschikking daarover (inclusief het openen, beheren en sluiten van een zakelijke bankrekening), het sluiten van verhuringen en verpachtingen, het oprichten van een besloten vennootschap, het deelnemen in een vennootschap en het uitoefenen van een beroep of bedrijf.
Rechtbank Noord-Nederland · 9 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter laat verklaringen van getraumatiseerde zoon (7) onderzoeken voor beslissing over omgang en gezag vader Een zevenjarige jongen uit Groningen is ernstig getraumatiseerd. Hij is volgens eerdere beschikkingen langdurig blootgesteld aan extreem geweld, mishandeling en verwaarlozing in de woning van zijn moeder, onder meer in een kelder waar hij en een meisje, de dochter van een vriendin van de moeder, werden opgesloten. Zijn vader vraagt de rechtbank om hem met het ouderlijk gezag te belasten en om een omgangsregeling: elk weekend van vrijdag na school tot zondag 18.00 uur en de helft van de vakanties en feestdagen. Hij wil daarnaast een voorlopige voorziening. De rechtbank kan daar nu niet over beslissen en wil eerst deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming laten onderzoeken.
Het kind is sinds 4 mei 2026 uit huis geplaatst in een gezinshuis. Het gezag van de moeder is eerst geschorst en daarna beëindigd, waarna de jongen onder voogdij van Stichting Jeugdbescherming Noord kwam. De moeder zit in detentie en het strafrechtelijk onderzoek richt zich op haar rol. Naar de rol van de vader is geen onderzoek gedaan. Het Openbaar Ministerie heeft besloten dat vooralsnog niet te doen.
In verslagen van gezinshuisouders, begeleiders en de voogd staat wat de jongen over zijn vader heeft verteld. Volgens die verslagen wist de vader dat de kinderen in de kelder werden opgesloten, kwam hij daar kijken, bracht hij het slot op de kelderdeur aan en sloeg hij het kind. Die uitspraken zijn niet altijd eenduidig. Op 1 september 2026 zei de jongen dat zijn vader niet slaat, een paar dagen later zei hij van wel. Ook vertelde hij dat de kelder overdag niet op slot was. De vader wijst op die inconsistenties. De jeugdbeschermingsinstelling gebruikt de verklaringen juist voor haar verweer, maar acht aangifte niet opportuun. De rechter volgt geen van beide partijen in de manier waarop zij de verklaringen beoordelen.
De rechter overweegt dat het ontbreken van een eenduidig verhaal op zichzelf niet betekent dat de verteld feiten onjuist zijn. Hij verwijst naar wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat jonge, getraumatiseerde kinderen vaak in fragmenten en geleidelijk vertellen. Of de verklaringen betrouwbaar zijn, kan een jurist niet beoordelen. Daarvoor is specifieke deskundigheid nodig. De rechter is daarom voornemens een hoogleraar orthopedagogiek te benoemen. Die moet onder meer onderzoeken wat bij een kind van zeven mag worden verwacht, hoe de verklaringen tot stand zijn gekomen en bevraagd, en welke alternatieve verklaringen denkbaar zijn.
Ook het beschermend vermogen van de vader is onvoldoende in beeld. Hij vertelde de Raad dat hij geen beperkingen zag in de opvoeding door de moeder en hield er rekening mee dat de jongen na haar detentie naar haar zou terugkeren. Later zei hij zich bijna niet te kunnen voorstellen dat hij signalen heeft gemist. Daarom wil de rechter een psychiater en een klinisch psycholoog laten onderzoeken of er bij de vader sprake is van psychopathologie of persoonlijkheidskenmerken die zijn opvoedvaardigheden beïnvloeden. Het gaat daarbij ook om zijn vermogen om de ernst van wat zijn zoon heeft meegemaakt te erkennen en diens belangen voorop te stellen. De rechter benadrukt dat dit onderzoek niet bedoeld is om de vader iets te verwijten. Het is toekomstgericht en kan ook in zijn voordeel uitvallen. De vader heeft toegezegd mee te werken.
Daarnaast vraagt de rechter de Raad voor de Kinderbescherming om onderzoek en advies, omdat de jeugdbeschermingsinstelling zelf partij is. De opvoedsituatie bij de vader is nooit onderzocht, en de weekenden roepen vragen op: de jongen vertelde dat hij daar pas midden in de nacht naar bed ging en laat in de avond verbleef op een plek waar volwassenen alcohol dronken. Verder is onduidelijk wat de jongen aankan. Rond de omgangsmomenten raakte hij steeds meer ontregeld, met lichamelijke klachten, agressie en het openkrabben van zijn huid. Na de opschorting van het contact op 18 september 2026 namen die klachten duidelijk af. Zijn traumabehandeling is pas eind september begonnen, en er is geen actueel beeld van het contact tussen vader en zoon. Ook de Raad vond het te vroeg voor concrete beslissingen. De rechter wil verder dat de onderzoeken het kind zo min mogelijk belasten en hem alleen spreken als zijn behandelaar dat verantwoord vindt.
De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 14 december 2026, zodat de vader en de jeugdbeschermingsinstelling zich bij akte kunnen uitlaten over de te benoemen deskundigen en de vragen aan hen en de Raad. Iedere verdere beslissing, ook over de voorlopige regeling, houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Nederland · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht