Rechtbank spreekt jongeman vrij van explosie bij zonnestudio: pinpas niet aan hem te koppelen Op 26 juni 2025 om 04:53 uur ontplofte een zelfgemaakte constructie bij een zonnestudio in een plaats in Overijssel. Omwonenden hoorden een harde knal. Agenten zagen een deur die zwart zag van het roet, een zwarte plek op het trottoir, een verbrand plastic flesje en vuurwerkresten op straat. Het ging om een fles van anderhalve liter met benzine, verbonden met twee stuks zwaar vuurwerk van het type Super Cobra 6.
De zaak hoort bij een groter politieonderzoek met de naam Koala25. Dat onderzoek gaat over meerdere incidenten tussen 26 juni en 26 augustus 2025 in de regio, steeds tegen dezelfde benadeelde. Tegen de verdachte, een man geboren in 2005, ging het alleen om de explosie bij de zonnestudio. Het openbaar ministerie verdacht hem ervan de explosie samen met anderen te hebben veroorzaakt, waarbij gevaar voor goederen, levensgevaar en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel was ontstaan. Subsidiair werd hem medeplichtigheid verweten: hij zou met een medeverdachte naar de zonnestudio zijn gereisd, onderweg benzine hebben getankt of zijn bankpas daarvoor hebben gegeven, en na de explosie de vluchtauto hebben bestuurd.
De officier van justitie vond de primaire tenlastelegging wettig en overtuigend bewezen. De raadsman bepleitte vrijspraak, omdat het dossier onvoldoende bewijs bevatte voor de betrokkenheid van de verdachte.
De rechtbank stelde vast dat de explosie plaatsvond en hoe de constructie in elkaar zat. De vraag was dus alleen of de verdachte erbij betrokken was. Het enige concrete aanknopingspunt was zijn bankpas. Die werd op 26 juni 2025 om 04:00 uur gebruikt bij een Shell-tankstation aan de A1 bij Radio Kootwijk om € 3,27 te pinnen voor anderhalve liter benzine. Dat de pas is gebruikt, kon de rechtbank vaststellen. Dat de verdachte zelf de pas gebruikte, kon zij op grond van het dossier en wat op de zitting is besproken niet vaststellen. Daarmee ontbrak de schakel tussen de verdachte en de explosie.
De benadeelde partijen, waaronder de eigenaar van de zonnestudio, hadden schadevergoeding gevorderd. Bij vrijspraak kan de strafrechter geen schadevergoeding toekennen. Zij zijn daarom niet-ontvankelijk in hun vordering en kunnen die alleen nog bij de burgerlijke rechter indienen. Alle partijen dragen hun eigen kosten.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde, verklaarde alle drie de benadeelde partijen niet-ontvankelijk en gelastte de teruggave van de in beslag genomen Apple iPhone 11 aan de verdachte.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt man vrij van explosie bij zonnestudio, al ontving hij filmpje van aanslag Op 26 juni 2025 om 04:53 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief bij een zonnestudio in Almelo-regio. Omwonenden hoorden een harde knal. Verbalisanten zagen een zwartgeblakerde toegangsdeur, een zwarte plek op het trottoir, een verbrand plastic flesje en vuurwerkresten op straat. De ontploffing is onderdeel van het onderzoek Koala25, naar meerdere aanslagen in de zomer van 2025 die steeds tegen dezelfde benadeelde partij waren gericht.
Een medeverdachte heeft bekend dat hij het explosief, een combinatie van vuurwerk en brandstof, tegen het pand plaatste en aanstak. Twee minuten later, om 04:55 uur, stuurde hij een filmpje van de explosie via Snapchat naar één account. Dat account blijkt van de nu vervolgde man te zijn. Hij erkende dat hij het filmpje heeft ontvangen en opgeslagen, maar zegt het aan niemand te hebben laten zien of te hebben doorgestuurd. De medeverdachte verklaarde dat hij door iemand anders was aangestuurd, dat hij een filmpje moest maken en dat hij voor zijn rol is betaald.
Het Openbaar Ministerie verweet de man primair medeplegen van de explosie, subsidiair uitlokking en meer subsidiair medeplichtigheid. Zijn advocaat vroeg om volledige vrijspraak, omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid ontbreekt.
Voor medeplegen is volgens de rechtbank een nauwe en bewuste samenwerking nodig. Daarvoor zijn te weinig aanwijzingen. Ook uitlokking kan niet worden bewezen. De rechtbank vindt het een feit van algemene bekendheid dat daders van aanslagen hun daad filmen als bewijs voor de opdrachtgever, en dat het filmpje direct naar de verdachte ging kan erop wijzen dat hij de opdrachtgever was. Maar het dossier bevat geen berichten tussen de twee, geen getuigenverklaringen en geen verklaring van de medeverdachte die naar deze man wijst. Daardoor staat niet vast dat hij iemand met giften, beloften of andere middelen tot de aanslag heeft bewogen.
Medeplichtigheid strandt omdat het ontvangen en opslaan van het filmpje pas na afloop van het misdrijf gebeurde. Een betrokkenheid vooraf of tijdens de aanslag is niet gebleken. De rechtbank zegt wel overtuigd te zijn dat de man op enige wijze bij de aanslag betrokken was, maar kan dat op basis van dit dossier niet bewijzen.
De drie benadeelde partijen hadden schadevergoeding gevorderd. Omdat er vrijspraak volgt, kan de strafrechter geen schade toekennen. Zij zijn niet-ontvankelijk en kunnen hun vordering nog aan de burgerlijke rechter voorleggen. Ieder draagt de eigen kosten.
De man liep bovendien met een voorwaardelijke straf van vijf maanden uit een vonnis van de politierechter in Den Haag van 16 april 2025. De rechtbank wijst de tenuitvoerlegging daarvan af, omdat hij is vrijgesproken. De rechtbank spreekt de man vrij van alle ten laste gelegde feiten.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Man (65) steekt buurman in buik na waanidee over geluidsoverlast: 30 maanden cel, de helft voorwaardelijk Een man uit Stadskanaal raakte er in de maanden voor maart 2026 van overtuigd dat zijn buurman hem belaagde met een apparaat dat geluid door de muur zond. Zijn paranoïde gedachten groeiden uit tot een samenhangend waansysteem, mede omdat hij al jaren geen sociale contacten had. Op 4 maart 2026 ontdekte hij dat twee kattenverjagers uit zijn tuin verdwenen waren. Hij was ervan overtuigd dat zijn buurman erachter zat.
De man nam een mes mee naar buiten en liep boos op de buurman af. Toen die ontkende iets gedaan te hebben, ontstak hij in woede. Hij boog over het tuinhekje en stak de buurman in de buik, voor de ogen van diens echtgenote en een buurvrouw. De wond was ongeveer drie centimeter breed en zo diep dat een hele pink erin paste. Het slachtoffer houdt een zichtbaar litteken over en heeft ook zeven maanden later lichamelijk en geestelijk nog last van de steek. Ook zijn echtgenote heeft geestelijk nog veel last van het incident.
De rechtbank Noord-Nederland sprak de verdachte vrij van de hoofdbeschuldiging niet, maar veroordeelde hem voor poging tot doodslag. Volgens de rechtbank was er geen bedoeling om te doden, maar wel voorwaardelijk opzet. Een steek in de buik, waar vitale organen en aderen zitten, brengt een aanmerkelijke kans op de dood met zich mee, en de wijze van steken was zo duidelijk gericht op de dood dat de verdachte die kans bewust moet hebben aanvaard. De verdediging voerde vijf omstandigheden aan die daartegen zouden pleiten: het bleef bij één steek, die was niet krachtig, de man vluchtte niet, hij riep niets over doden en was geschokt toen hij hoorde hoe het met het slachtoffer ging. De rechtbank zag daarin geen reden om het opzet te verwerpen en wees op de wond die een pink diep was.
Bij de straf woog zwaar mee dat de verdachte volgens een psychiater lijdt aan een schizoïde persoonlijkheidsstoornis en een waanstoornis. De rechtbank rekent het feit hem daardoor in sterk verminderde mate toe. Het recidiverisico is laag als hij in zorg komt en niet terugkeert naar zijn oude woonomgeving, aldus de psychiater. De reclassering schat het risico gemiddeld in zonder aanvullende interventies. Een korte klinische opname, zoals de verdediging bepleitte om het huisvestingsprobleem te overbruggen, wees de rechtbank af: de man ontwikkelt in detentie geen achterdocht of irreële gedachten, en ambulante behandeling biedt voldoende corrigerende omgeving.
Ook de schade van de slachtoffers kwam aan bod. De rechtbank rekende voor het slachtoffer het smartengeld uit volgens de Rotterdamse schaal. Voor het litteken gold een bandbreedte van € 1.500 tot € 5.500, en de rechtbank koos het midden, € 3.500. Daar kwam 25 procent bij vanwege de ernstige verwijtbaarheid, omdat sprake was van opzet. De kosten voor het eigen risico wees de rechtbank af, omdat het slachtoffer die ook zonder de steek had moeten betalen vanwege een eerdere knieoperatie. Ook de echtgenote kreeg smartengeld, wegens een posttraumatische stressstoornis, eveneens met 25 procent verhoging.
De rechtbank veroordeelde de man tot 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 15 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en aftrek van het voorarrest. Dat is precies wat de officier van justitie eiste. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling voor psychische problematiek, agressiebeheersing en sociale vaardigheden, een contactverbod met het slachtoffer en zijn echtgenote en een locatieverbod voor de straat van het slachtoffer. Daarnaast moet de man € 5.434 betalen aan het slachtoffer en € 3.611,93 aan diens echtgenote, plus wettelijke rente vanaf 4 maart 2026. De rechtbank legde ook de schadevergoedingsmaatregel op: € 4.712 voor het slachtoffer en € 3.611,93 voor de echtgenote, te betalen aan de Staat.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht 24 maanden cel voor levering explosief bij woning in Vlissingen, 16 maanden minder dan de eis van 40 Op 21 september 2025 om 02:20 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief voor de deur van een woning in Vlissingen. In het huis lag de vijftienjarige zoon des huizes. Hij raakte gewond door glasscherven in zijn gezicht en benen en moest naar het ziekenhuis. De explosie richtte ook forse schade aan bij de woning zelf en bij vier andere huizen in de smalle straat. Volgens de politie en betrokkenen was de aanslag bedoeld als wraak. Op 22 juni 2025 had een broer van de gewonde jongen iemand neergeschoten in een Jumbo-supermarkt in Vlissingen.
Op de plaats van de explosie lag een deels verbrand stuk ducttape dat bij het explosief hoorde. Op de plakrand zat DNA van de verdachte. De rechtbank zag daarin het bewijs dat hij zelf met het explosief bezig is geweest. In zijn telefoon stonden bovendien foto's van dozen met cobra's en ander zwaar vuurwerk van vier dagen voor de aanslag, en foto's van twee zelfgemaakte explosieven. De lont daarop leek op de meters lont die in zijn woning lagen. De verdachte ontkende elke betrokkenheid, maar zei wel een groot liefhebber van vuurwerk te zijn.
De officier van justitie en de verdediging waren het erover eens dat er geen sprake was van medeplegen. Het dossier toonde niet dat de verdachte bij de explosie aanwezig was, en niet dat hij nauw en bewust had samengewerkt met degenen die het explosief plaatsten. De rechtbank sprak hem daarom vrij van het medeplegen, en veroordeelde hem voor medeplichtigheid: hij leverde het explosief. Dat hij ook wist waar het voor bedoeld was, haalde de rechtbank uit een WhatsApp-gesprek van 19 september 2025 met zijn toenmalige beste vriend. Daarin staat dat hij 'iets' moest bouwen. De vriend schreef dat het 'echt fikse' moest zijn, 'we hebben ze het beloofd', en dat 'een andere mongool' het niet kon bouwen. De verdachte had bovendien nauwe banden met de familie van het slachtoffer van de schietpartij, en kon dus weten wat er speelde.
In een tweede zaak, die de rechtbank voegde, werd de verdachte verweten dat hij een gewoonte had gemaakt van het bezitten van kinderporno. Op zijn twee telefoons stonden 239 afbeeldingen, maar ongeveer 97 procent daarvan zat in de cache-map, waar bestanden automatisch terechtkomen en die voor een gewone gebruiker niet zichtbaar is. De rechtbank kon daarom niet vaststellen dat hij ervan wist. De overige 3 procent zou volgens het politierapport direct benaderbaar zijn geweest, maar bij controle bleek dat ook een van de uitgewerkte voorbeeldafbeeldingen uit een cachelocatie kwam. Door die aantoonbare onjuistheid kon de rechtbank niet op het rapport vertrouwen. De verdachte werd van dit feit volledig vrijgesproken, ook al had de officier hier wel een bewezenverklaring gevorderd.
Bij de straf woog zwaar dat het een wonder was dat er geen doden of meer gewonden vielen, dat het gezin is moeten verhuizen en dat dit soort explosies bij woningen vaker voorkomt. De verdachte is eerder veroordeeld voor brandstichting en meermalen voor overtreding van het Vuurwerkbesluit, en nam volgens de rechtbank geen verantwoordelijkheid. De reclassering beschrijft hem als impulsief en begeleidingsafhankelijk, met ADHD. De officier eiste 40 maanden, waarvan acht voorwaardelijk. De rechtbank bleef daaronder, mede omdat het zedenfeit niet bewezen werd.
De rechtbank legde 24 maanden gevangenisstraf op, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden zijn: meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contactverbod met vijf medeverdachten, een locatieverbod voor de gemeente Vlissingen en een vuurwerkverbod. Ook moet hij de slachtoffers betalen, hoofdelijk met eventuele mededaders: € 4.000 aan de gewonde zoon, € 3.763,31 aan zijn moeder (waarvan € 1.763,31 verhuiskosten) en € 2.000 aan zijn zusje, steeds met wettelijke rente vanaf 21 september 2025. Haar vordering voor toekomstige studievertraging (€ 18.625) kan alleen bij de burgerlijke rechter. Beide telefoons zijn aan het verkeer onttrokken. Voor de OnePlus moeten politie en Openbaar Ministerie eerst een kopie maken van de foto's van de overleden opa van de verdachte en de speech die hij op diens begrafenis hield.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 6 maanden cel op voor ontucht met 13-jarig meisje in 1997, 9 maanden minder dan geëist In het najaar van 1997 ging een toen 13-jarig meisje meerdere keren naar het huis van een volwassen man in Den Haag. Zijn vriendin was op die momenten niet thuis. In haar dagboek schreef het meisje op wat er gebeurde: de man zoende haar, betastte haar borsten, bracht een of meer vingers in haar vagina en bevredigde zichzelf boven haar. Bijna dertig jaar later las zij een Facebookbericht over een verdenking tegen dezelfde man in een andere zaak. Zij reageerde daarop, waarna de politie haar als mogelijk slachtoffer hoorde. Aangifte deed zij niet.
De man was destijds 26 jaar. Hij ontkende dat er seksuele handelingen waren, maar gaf wel toe dat het meisje meermalen bij hem thuis was geweest en dat zijn vriendin er toen niet was. De officier van justitie eiste vijftien maanden gevangenisstraf. De raadsman bepleitte vrijspraak. Hij betwistte onder meer dat het dagboek door een 13-jarige was geschreven.
Eerst keek de rechtbank naar verjaring. Op dit feit stond destijds maximaal acht jaar cel, waardoor een verjaringstermijn van twaalf jaar gold. Die termijn begon te lopen toen het slachtoffer achttien werd, in 2001. Het feit zou dus in 2013 zijn verjaard. Maar op 1 april 2013 is de verjaringstermijn voor deze zedendelicten afgeschaft, en toen was dit feit nog niet verjaard. Daarom kon de man nog worden vervolgd.
De rechtbank vond de verklaringen van het slachtoffer betrouwbaar. Ze waren volgens de rechtbank concreet, gedetailleerd en navolgbaar. Het slachtoffer gaf ook aan wanneer zij iets niet meer wist, en de rechtbank zag geen aanwijzingen dat zij iets had verzonnen of aangedikt. Kleine verschillen tussen haar verklaringen verklaarde de rechtbank uit het tijdsverloop. Ook het dagboek gaf geen reden om te twijfelen.
Een bewezenverklaring kan niet alleen op de verklaring van één getuige steunen, dus was steunbewijs nodig. Dat vond de rechtbank in de verklaringen van de ouders. De vader zag dat zijn dochter na een bezoek aan de man bedrukt thuiskwam met een binnenstebuiten zittend truitje en hoorde dat zij seksueel getinte spelletjes had gedaan die zij niet leuk vond. De moeder bevestigde dat haar dochter emotioneel thuiskwam, over seksuele handelingen vertelde en dat het truitje binnenstebuiten zat. Samen met de verklaring van de man over de bezoeken was dat genoeg.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van het feit zwaar mee. De man liet zijn eigen gevoelens prevaleren en miskende dat het meisje bescherming nodig had. Het slachtoffer verklaarde dat zij nog steeds moeite heeft met intimiteit en met de manier waarop zij naar zichzelf kijkt. Ook speelde mee dat de man op 23 januari 2026 al was veroordeeld tot vier jaar en zes maanden cel voor onder meer mensenhandel, verkrachting en kinderporno. Omdat die straf wordt meegewogen, vond de rechtbank een lagere straf passend dan de officier eiste.
De rechtbank veroordeelde de man tot zes maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Het slachtoffer krijgt € 7.500 immateriële schadevergoeding van de gevraagde € 10.000, plus wettelijke rente vanaf 18 september 1997. De man moet dat bedrag ook als schadevergoedingsmaatregel aan de Staat betalen, ten behoeve van het slachtoffer. Betaalt hij niet, dan volgt gijzeling van 62 dagen.
Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht