Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet bij Diks Autoverhuur na vechtpartij op de werkvloer Een medewerker van Diks Autoverhuur & Autodelen in Amsterdam raakte op 6 mei 2026 betrokken bij een fysieke confrontatie met een collega op de werkvloer. Op camerabeelden was te zien dat de medewerker de confrontatie opzocht door met zijn gezicht tegen het gezicht van zijn collega te gaan staan, en na een duw van die collega een stap naar voren zette en hem met een tablet in het gezicht sloeg. Diks stelde de medewerker de volgende dag op non-actief en ontsloeg hem op 16 mei 2026 op staande voet.
De medewerker verzocht de kantonrechter het ontslag op staande voet te vernietigen. Hij voerde aan dat hij tijdens het incident een black-out had gehad, dat hij in 21 jaar dienstverband nooit eerder problemen had veroorzaakt, en dat hij de afgelopen twee jaar meerdere keren door collega's met de dood was bedreigd. Kort na het incident bleek bovendien dat hij lijdt aan een vorm van bloedkanker, een ziekte die zijn moeheid en de black-out mede zou kunnen verklaren.
De kantonrechter stelde voorop dat geweld tussen collega's onacceptabel is en in beginsel een dringende reden voor ontslag op staande voet oplevert. Toch oordeelde hij dat het ontslag in dit geval een te zware maatregel was. Daarvoor woog hij meerdere omstandigheden mee. De medewerker had een vlekkeloos dienstverband van 21 jaar. Diks had de stelling over de black-out niet weersproken en had die omstandigheid bij het ontslagbesluit moeten betrekken. De medewerker is 63 jaar oud en heeft door zijn ziekte een extra kwetsbare positie op de arbeidsmarkt.
Bovendien behandelde Diks de betrokken collega heel anders: die collega kreeg slechts een officiële waarschuwing, terwijl ook hij niet de-escaleerde, als eerste een duw uitdeelde en daarna vuistslagen toebracht. Diks maakte niet duidelijk waarom dit verschil in behandeling gerechtvaardigd was.
Diks had ook voorwaardelijk verzocht de arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens verwijtbaar handelen of een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter wees dat verzoek af. Diks onderbouwde onvoldoende waarom er ondanks de black-out sprake was van zodanig verwijtbaar handelen dat voortzetting van het dienstverband in redelijkheid niet van haar gevergd kon worden. Van een ernstig verstoorde verhouding was evenmin voldoende gebleken, temeer omdat de betrokken collega inmiddels zelf niet meer bij Diks werkt en Diks meerdere vestigingen heeft waar herplaatsing mogelijk zou zijn.
De kantonrechter vernietigde het ontslag op staande voet en veroordeelde Diks tot doorbetaling van het bruto maandloon van € 3.046,02 vanaf 16 mei 2026, vermeerderd met de wettelijke rente en een wettelijke verhoging van maximaal 10% over de achterstallige betalingen. Het verzoek van Diks om de medewerker een gefixeerde schadevergoeding van € 4.987,61 te laten betalen werd eveneens afgewezen. Diks werd veroordeeld in de proceskosten van € 1.274,00.
Rechtbank Amsterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet na bestanden kopiëren, kent € 29.500 toe Een man die sinds 1 november 2025 voor € 9.000 bruto per maand in dienst was bij OZ Planten, een bedrijf in Aalsmeer, werd op 11 juni 2026 vrijgesteld van werkzaamheden. Hij had net gehoord dat er klachten waren over zijn functioneren en over het draagvlak bij de verkoopmedewerkers. Enkele dagen later kreeg hij een concept vaststellingsovereenkomst voorgelegd. Tot 1 juli 2026 zou hij nog toegang houden tot de systemen van het bedrijf.
In die periode, tussen 11 en 19 juni 2026, opende hij volgens een onderzoek van DataExpert 748 bestanden, zette hij 763 bestanden over naar een externe harde schijf en verwijderde hij 314 bestanden en mappen. Hij stuurde ook e-mails naar zichzelf door. Op 19 juni 2026 meldde hij zich ziek. Het bedrijf ontzegde hem diezelfde dag de toegang tot de systemen en zegde hem op 23 juni 2026 ontslag op staande voet aan. Volgens het bedrijf had hij zonder toestemming bedrijfsinformatie verwijderd en daarmee de bedrijfsvoering geschaad. De werknemer stelde dat hij privébestanden had verwijderd en werkgerelateerde bestanden had opgeruimd om een dossier te kunnen overdragen.
De kantonrechter van de rechtbank Amsterdam oordeelt dat het ontslag niet standhoudt. Het bedrijf ging na zijn schriftelijke reactie direct over tot ontslag, zonder gesprek, zodat de man zijn antwoorden niet kon toelichten. Inhoudelijk telt mee dat hij op dat moment nog toegang had tot de bestanden en bevoegd was ermee om te gaan. Verwijderen was hem niet verboden. Dat het onhandig was om bestanden te wissen die het bedrijf nodig had, is evident, maar volgens de rechter is dat geen grond voor ontslag op staande voet. Dat hij het bewust en doelgericht deed, is niet gebleken. Schade, anders dan tijd, geld en moeite om de bestanden te herstellen, evenmin. Het geheimhoudingsbeding is niet geschonden, omdat niet is gebleken dat hij informatie met anderen deelde. Wel hield hij bedrijfsinformatie achter nadat het bedrijf om teruggave vroeg, omdat hij die nodig had voor een eventuele procedure. Dat is een overtreding van het beding over bedrijfseigendommen, maar die was niet als reden in de ontslagbrief genoemd en is op zichzelf onvoldoende.
De boetes die het bedrijf eiste (€ 10.000 voor het geheimhoudingsbeding en € 1.000 plus € 500 per dag voor de bedrijfseigendommen) worden daarom afgewezen. Het bedrijf moet het loon of ziektegeld vanaf 23 juni 2026 doorbetalen, met een wettelijke verhoging die de rechter matigt tot 25 procent. Ook moet het bedrijf de ziekmelding alsnog in behandeling nemen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 15.000.
Omdat het ontslag vervalt, beoordeelt de rechter ook het voorwaardelijke verzoek van het bedrijf om de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Verwijtbaar handelen van de werknemer is er niet, maar de arbeidsverhouding is verstoord. Beide partijen erkennen dat, en herplaatsing binnen een redelijke termijn is niet mogelijk. De arbeidsovereenkomst wordt daarom ontbonden per 1 december 2026. De rechter acht het handelen van het bedrijf ernstig verwijtbaar. Het bood een half jaar na indiensttreding een vaststellingsovereenkomst aan zonder de man te horen en zonder hem de kans te geven iets met de klachten te doen. De man krijgt daarom naast een transitievergoeding van € 3.810,92 bruto een billijke vergoeding van drie maandsalarissen. Het bedrijf krijgt tot 3 november 2026 de kans zijn verzoek in te trekken, omdat er een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden.
Trekt het bedrijf het verzoek niet in, dan moet het de man € 3.810,92 bruto transitievergoeding en € 29.500 bruto billijke vergoeding betalen, plus wettelijke rente. In de procedure over het ontslag moet het bedrijf ook de proceskosten van € 1.102 betalen.
Rechtbank Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet na schreeuwpartij, maar ontbindt contract wel Een hoofdmonteur van een autoruitenbedrijf in Breda werd op 3 maart 2026 op non-actief gesteld en zes dagen later op staande voet ontslagen. Volgens zijn werkgever had hij die dag luid schreeuwend en zichtbaar geagiteerd op de werkvloer gestaan, nadat hij opnieuw een conflict met een collega zou hebben aangejaagd. De man vertelt een heel ander verhaal: hij kreeg tijdens zijn pauze voicemails met dreigende taal van een collega, schrok daarvan en zei tegen zijn werkgever dat hij zich onveilig voelde. Toen hij zich wilde ziekmelden, kreeg hij te horen dat dat een vertrouwensbreuk zou zijn.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (zittingsplaats Breda) behandelde beide verzoekschriften tegelijk, zowel dat van de werknemer als dat van de werkgever. De werknemer was sinds juli 2021 in dienst en verdiende laatstelijk € 3.960,35 bruto per maand. Eerder werkte hij al twee keer bij hetzelfde bedrijf, van 2010 tot 2014 en van 2017 tot 2021. Het bedrijf telt vijf werknemers.
De rechter oordeelt dat het ontslag op staande voet niet standhoudt, om twee redenen. Ten eerste was het te zwaar. Zelfs als de lezing van de werkgever klopt, had zij de man naar huis kunnen sturen om af te koelen, of hem ziek naar huis kunnen laten gaan. Dat hij eerder schriftelijke waarschuwingen kreeg, verandert daar niet genoeg aan, zeker gelet op de lange arbeidsrelatie en de promotie in 2023, die liet zien dat de werkgever tevreden was. Ten tweede was het ontslag niet onverwijld gegeven. De directeur-eigenaar was zelf bij het incident aanwezig en wachtte toch nog zes dagen. De rechter ziet niet in waarom daar onderzoek voor nodig was.
Dat betekent dat de arbeidsovereenkomst in stand is gebleven en de werkgever het loon over de tussenliggende periode moet doorbetalen, inclusief 8 procent vakantiebijslag en wettelijke rente. Een wettelijke verhoging wijst de rechter af, omdat de arbeidsovereenkomst toch eindigt en de werkgever dus niet meer hoeft te worden geprikkeld om op tijd te betalen. De werknemer had ook gevraagd om weer aan het werk te mogen, maar tijdens de zitting liet hij weten te berusten in een ontbinding. Daarom hoefde de rechter daarover niet meer te beslissen.
Vervolgens kijkt de rechter naar het verzoek van de werkgever om het contract te ontbinden, dat zij voor dit geval had gedaan. Daarvoor is een redelijke grond nodig, en die ziet de rechter in het verwijtbare handelen van de werknemer. Hij kreeg in mei 2022, maart 2025 en september 2025 al meermaals een waarschuwing, onder meer nadat hij een collega met een hamer met de dood zou hebben bedreigd, wat hij zelf betwist, en nadat hij een conflict tussen twee collega's had verergerd. Als hoofdmonteur en werkplaatschef had hij bovendien een voorbeeldfunctie. Zijn eigen beschrijving van 3 maart gaat volgens de rechter voorbij aan zijn eigen gedrag, en tegenover zijn ontkenning dat hij heeft geschreeuwd staan meerdere andersluidende verklaringen. Terugkeer naar het bedrijf ligt niet in de rede, want de man erkende dat dat niet meer kan.
De werknemer krijgt wel een transitievergoeding. De werkgever vond dat die was vervallen wegens ernstig verwijtbaar handelen, maar die uitzondering geldt volgens de rechter alleen in uitzonderlijke gevallen. De man heeft alleen verbaal zijn onvrede geuit en er is niet gesteld dat hij beledigingen uitte of fysiek agressief was. Omdat voor het eerdere dienstverband al een vergoeding was afgesproken, telt alleen het laatste dienstverband van vijf jaar en vijf maanden. Een billijke vergoeding, bedoeld voor ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, wijst de rechter af. Het ten onrechte gegeven ontslag is daarvoor niet ernstig genoeg, en de werknemer onderbouwde het te weinig. Het verzoek van de werkgever om een gefixeerde schadevergoeding van de werknemer wijst de rechter ook af, omdat er geen dringende reden was.
De kantonrechter vernietigt het ontslag op staande voet en veroordeelt de werkgever tot betaling van het loon van € 3.960,35 per maand vanaf 9 maart 2026, plus vakantiebijslag en wettelijke rente, en tot het verstrekken van loonspecificaties. De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden per 1 december 2026. De werkgever moet een transitievergoeding van € 7.722,68 bruto betalen, met wettelijke rente vanaf 1 januari 2027. Alle andere verzoeken worden afgewezen en iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter bevestigt ontslag op staande voet na vijf snelheidsovertredingen in vijf dagen Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden.
De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in.
De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst.
De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren.
Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak.
De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd.
De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht OTC Flow verliest kort geding over concurrentiebeding tegen oud-werknemer bij Evolution Markets OTC Flow, een Amsterdams bedrijf dat handelt in energie- en milieugerelateerde grondstoffen zoals CO2-emissierechten en hernieuwbare energiecertificaten, spande een kort geding aan tegen een voormalige werknemer. Die werknemer had na zijn vertrek in oktober 2025 een baan aangenomen bij het Amerikaanse bedrijf Evolution Markets, waar hij werkzaam is op de vestiging in Dubai.
OTC Flow stelde dat de oud-werknemer daarmee het concurrentiebeding en relatiebeding uit zijn arbeidscontract schond. Die bedingen verboden hem gedurende twaalf maanden na zijn vertrek te werken voor een concurrerend bedrijf of contact te onderhouden met zakelijke relaties van OTC Flow. OTC Flow eiste dat hij zijn dienstverband bij Evolution Markets zou beëindigen en vorderde als voorschot op de verbeurde boetes ruim € 155.000.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van OTC Flow af. In de eerste plaats constateerde de rechter dat het concurrentiebeding sowieso al op 31 oktober 2026 afliep, zodat toewijzing van de vordering de oud-werknemer hooguit tien dagen zou hebben beperkt. Daarmee had OTC Flow nauwelijks belang bij die vordering.
Daarnaast oordeelde de rechter dat het voorshands niet aannemelijk was dat de oud-werknemer de bedingen daadwerkelijk had geschonden. Evolution Markets is actief op mondiale markten, met name buiten Europa, terwijl OTC Flow zich juist primair op Europa richt. Voor zover er geografische overlap bestaat, benadeelt het beding de oud-werknemer onevenredig in verhouding tot het belang dat OTC Flow ermee beschermt.
Daarbij woog de rechter mee dat de oud-werknemer slechts zestien maanden bij OTC Flow had gewerkt. In die relatief korte periode had hij volgens de rechter geen kennis opgedaan waarmee hij afbreuk kon doen aan het klantenbestand van OTC Flow. De oud-werknemer had bovendien aangevoerd dat de relevante Nederlandse wetgeving voor hernieuwbare energie per 1 januari 2026 ingrijpend was gewijzigd, waardoor zijn bij OTC Flow opgedane kennis grotendeels was achterhaald. Ook stelde hij dat alle potentiële klanten van OTC Flow in een openbaar register staan en dat het in de branche gebruikelijk is meerdere brokers gelijktijdig te benaderen voor dezelfde transactie.
De overstap naar Evolution Markets leverde de oud-werknemer bovendien een grote verbetering van zijn arbeidsrechtelijke positie op: hij verdient er meer dan twee keer zoveel als bij OTC Flow en krijgt scholing op het gebied van derivatenhandel, het vakgebied waarin hij zich verder wil ontwikkelen. OTC Flow kon daar weinig tegenover stellen, en betwistte ook niet dat Evolution Markets een veel grotere marktspeler is.
De reconventionele vordering van de oud-werknemer om het concurrentiebeding en het relatiebeding te schorsen werd wel toegewezen. De vordering om de boetes te matigen tot nihil wees de voorzieningenrechter af: matiging van contractuele boetes is een beslissing voor de bodemrechter, niet voor de kort geding rechter.
OTC Flow werd veroordeeld in de proceskosten en moet € 4.758 betalen aan de oud-werknemer. Het concurrentiebeding en het relatiebeding zijn geschorst, zodat de oud-werknemer zijn werkzaamheden voor Evolution Markets in Dubai ongehinderd mag voortzetten.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht