Procureur-generaal adviseert Hoge Raad cassatieberoep te verwerpen na dodelijk bedrijfsongeval bij funderingsbedrijf Op 30 oktober 2019 vond op een bouwlocatie een dodelijk bedrijfsongeval plaats. Een medewerker van een funderingsbedrijf was bezig met het hijsen van een betonslang. Daarbij raakte een lier klem tussen de boormotor en een aan de funderingsmachine bevestigd werkplatform. Door de voortdurende hijsbeweging brak het werkplatform af, viel naar beneden en trof de medewerker op zijn hoofd. De man overleed ter plaatse aan zijn verwondingen.
Het funderingsbedrijf werd in eerste aanleg vrijgesproken, maar het gerechtshof Amsterdam veroordeelde het in hoger beroep tot een geldboete van € 50.000. Het hof stelde vast dat het risico van het klemraken van de lier bij hijswerkzaamheden al langer bekend was binnen het bedrijf. Op het werkplatform waren zowel oude als nieuwe beschadigingen zichtbaar die werden veroorzaakt door het inslijten van een hijskabel. Medewerkers hadden dit risico ook onderling besproken. Desondanks had het bedrijf het risico niet schriftelijk vastgelegd in een risico-inventarisatie, de slachtoffer (die pas vier weken in dienst was) niet doeltreffend ingelicht over dit gevaar, en geen technische maatregelen genomen aan de funderingsmachine om klemraking te voorkomen. Pas na het dodelijke ongeluk werden de machines aangepast.
Het bedrijf stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad. De advocaat in Leeuwarden, J. Boksem, stelde twee middelen van cassatie voor. Het eerste middel klaagde dat het hof een vereist bestanddeel van artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet, namelijk dat het bedrijf wist of redelijkerwijs had moeten weten dat levensgevaar of ernstige schade aan de gezondheid te verwachten was, niet had opgenomen in de bewezenverklaring. Het tweede middel betoogde dat het hof een onjuiste uitleg gaf aan dat artikel door geen daadwerkelijke wetenschap van het gevaar te vereisen.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad, Van Kempen, adviseert beide middelen te verwerpen. Over het eerste middel concludeert hij dat het ontbreken van de bewuste zinsnede in de bewezenverklaring berust op een kennelijke schrijffout van het hof. In de bewijsoverwegingen oordeelde het hof immers uitdrukkelijk dat het bedrijf redelijkerwijs had moeten weten dat levensgevaar of ernstige schade te verwachten was. De Hoge Raad kan deze misslag herstellen zonder het arrest te vernietigen.
Het tweede middel gaat niet op, aldus de procureur-generaal, omdat het door de verdediging aangehaalde arrest van de Hoge Raad uit 2017 betrekking had op een situatie waarin bewezenverklaard was dat het bedrijf het gevaar daadwerkelijk kende. In de huidige zaak is bewezen dat het bedrijf het gevaar redelijkerwijs had moeten kennen, een lagere drempel. Voor dat geval geldt de eis van daadwerkelijke wetenschap niet. Uit de bewijsmiddelen blijkt bovendien voldoende dat het risico intern bekend was, en dat het bedrijf desondanks geen maatregelen trof.
De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep. Als de Hoge Raad dit advies volgt, blijft de veroordeling van het funderingsbedrijf tot een geldboete van € 50.000 wegens opzettelijke overtreding van artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet in stand.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Rechter wijst claim van € 1,56 miljoen na langdurige ziekte tegen Evides af Een vrouw die sinds 1 mei 2016 voor drinkwaterbedrijf Evides werkte, meldde zich op 8 maart 2022 ziek en keerde nooit meer terug op de werkvloer. Evides zegde haar arbeidsovereenkomst per 1 mei 2025 op, met toestemming van het UWV, omdat zij langdurig arbeidsongeschikt was. Zij vroeg de kantonrechter in Rotterdam om een billijke vergoeding van € 1.557.815,76. Volgens haar had haar werkgever ernstig verwijtbaar gehandeld.
Over de duur van het dienstverband bestond eerst discussie. De vrouw stelde dat Evides haar dienstverband bij een eerdere werkgever had overgenomen, zodat die dienstjaren moesten meetellen. De kantonrechter volgde dat niet. Zij had haar stelling niet met stukken onderbouwd en uit de arbeidsovereenkomst bleek niets van een overname. Dat zij haar leaseauto en haar klanten meenam, zag de rechter niet als aanwijzing daarvoor. Als startdatum bleef 1 mei 2016 staan.
Het eerste verwijt ging over de werksfeer. De vrouw stelde dat zij in een onveilige omgeving werkte, met een angst- en afrekencultuur, en dat zij op non-actief was gesteld nadat zij over haar leidinggevende had geklaagd. Uit de stukken bleek volgens de rechter een ander beeld. Zij was medio 2021 aangesproken op haar functioneren en weigerde in november 2021 een verbetertraject. Daarna beschuldigde zij haar leidinggevende per e-mail van intimidatie en pesten. Evides organiseerde een bemiddelingsgesprek, dat de vrouw kort na aanvang afbrak, en schakelde een extern onderzoeksbureau in. Dat bureau vond onvoldoende aanwijzingen voor ongewenst gedrag. Een aangeboden tweede onderzoek door een bureau naar haar keuze liet zij liggen. De rechter oordeelde dat Evides de klacht voortvarend en serieus had opgepakt.
Het tweede verwijt betrof de re-integratie. De vrouw stelde dat zij door het werk ziek was geworden en dat Evides had gedreigd haar loon stop te zetten. De rechter wees erop dat zij al psychische klachten had (PTSS en psychoses) toen zij in 2016 bij Evides begon en al twee behandeltrajecten achter de rug had. Volgens de bedrijfsarts was de arbeidsongeschiktheid deels niet werkgerelateerd en hadden werkgerelateerde factoren hooguit een verergerend effect. Een brief van het ABP, waarin een beroepsziekte aannemelijk werd genoemd, veranderde dat niet: daarin werden ook triggers uit een incident bij haar vorige werkgever genoemd, en over dat incident zei zij zelf dat het haar grootste traumatische gebeurtenis was. De aangekondigde loonopschorting vond de rechter begrijpelijk, omdat de vrouw meerdere keren niet op oproepen van de bedrijfsarts had gereageerd en Evides haar medische situatie niet kende. Haar verzoek om een andere bedrijfsarts kwam pas na afloop van de twee jaar ziekte.
De overige verwijten bespreekt de rechter niet een voor een: ze misten een concrete onderbouwing of waren door het met stukken onderbouwde verweer weerlegd. De rechter wil aannemen dat de vrouw gebeurtenissen als zeer vervelend ervoer, maar sluit niet uit dat haar psychische gesteldheid haar perceptie van het gebeurde heeft gekleurd. De lat voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en wordt alleen in uitzonderlijke gevallen gehaald. Dat is hier niet gebeurd.
De kantonrechter wijst alle verzoeken van de vrouw af, ook de nevenverzoeken. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht A-G: hotelexploitant moest ontslag melden bij overdracht aan asielopvang Een hotel in 's-Hertogenbosch dat jarenlang onder de naam Mövenpick draaide, werd per 1 januari 2024 een opvanglocatie voor asielzoekers en statushouders. De exploitant, Hotel Park Meerendonk B.V. (HPM), droeg het hotel over aan een andere exploitant, Hotel Pettelaar, die het pand voor drie jaar zou onderverhuren aan het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Over de gevolgen voor het personeel van HPM, 25 mensen, ontstond een langslepend conflict. In deze zaak geeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad advies.
HPM ging ervan uit dat het personeel van rechtswege zou meeverhuizen naar de nieuwe exploitant, omdat zij dacht aan een overgang van onderneming. Drie werknemers, een front office manager, een sales en marketing manager en de general manager, waren het daar niet mee eens. In een kort geding oordeelde de kantonrechter voorlopig dat geen sprake was van een overgang van onderneming, omdat het hotel in de nieuwe situatie geen gewone hotelgasten meer ontving maar asielzoekers die het COA plaatst. HPM vroeg daarna bij het UWV toestemming om de arbeidsovereenkomsten op te zeggen wegens volledige bedrijfssluiting. Die toestemming kwam op 20 juni 2024, en de contracten werden opgezegd tegen 31 augustus 2024.
De werknemers stelden dat HPM bij zo'n voorgenomen collectief ontslag eerst had moeten melden en vakbonden had moeten raadplegen, zoals de Wet melding collectief ontslag voorschrijft. Daarom vroegen zij om een billijke vergoeding. De kantonrechter wees dat af, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende de vergoeding wel toe. Volgens het hof dwong al de beslissing om met Hotel Pettelaar te onderhandelen over de overdracht van de exploitatie HPM om een collectief ontslag te overwegen. De melding had dus uiterlijk bij de ondertekening van de overeenkomst op 15 december 2023 moeten plaatsvinden. Ook had HPM volgens het hof de Wet op de ondernemingsraden geschonden, omdat de bijeenkomst van 30 oktober 2023 geen personeelsvergadering was waarin het personeel om advies werd gevraagd. De vergoeding bepaalde het hof op twee maandsalarissen, verhoogd met een factor 2. Daarnaast wees het de bonus over 2023 toe. HPM ging in cassatie, de werknemers zagen af van verweer.
De advocaat-generaal vindt alle klachten ongegrond. Hij wijst op de strenge lijn van het Hof van Justitie van de EU, onder meer in het arrest Resorts Mallorca over een vergelijkbare hotelzaak. Daaruit volgt dat de raadplegingsplicht ontstaat bij een strategische of commerciële beslissing waardoor een collectief ontslag moet worden overwogen. Zekerheid over het ontslag is niet nodig. Dat HPM meende dat het personeel van rechtswege zou overgaan, maakt dat niet anders.
Ook het beroep op de vervaltermijn van twee maanden uit de wet strandt volgens hem. Die termijn kan niet beginnen te lopen voordat de werkgever heeft opgezegd, anders zou het recht om vernietiging te vragen verlopen zijn voordat er iets is om te vernietigen. Over de ondernemingsraadswet stelt hij dat advies alleen in een personeelsvergadering kan worden gegeven, en dat werknemers daarvoor duidelijk moeten weten dat hun advies wordt gevraagd. Een informatiebijeenkomst en een brief volstaan dus niet.
Bij de hoogte van de billijke vergoeding heeft het hof volgens de advocaat-generaal ruimte om, naast de schending van de meldplicht, ook de schending van de ondernemingsraadswet en het onterecht delen van personeelsgegevens mee te wegen. Het hof sloot daarbij aan op de gezichtspunten uit de New Hairstyle-beschikking, onder meer dat schending van de regels niet voordeliger mag zijn dan een rechtmatige opzegging. Ook de bonus over 2023 was terecht toegewezen, omdat de cijfers in het domein van HPM lagen en zij haar jaarrekening niet had gedeponeerd. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht hij niet nodig.
De conclusie van de advocaat-generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad moet nog beslissen.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst van Martini Ziekenhuis met werknemer na regeling Het Martini Ziekenhuis in Groningen en een van zijn werknemers zijn het niet meer eens geworden over hun samenwerking. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord en was het niet meer mogelijk de werknemer op een andere plek in de organisatie te laten werken.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle, waar de kamer voor kantonzaken haar behandelde. Beide partijen lieten zich bijstaan door een gemachtigde. Het ziekenhuis diende zijn verzoekschrift in met 42 producties. De werknemer reageerde met een verweerschrift met 44 bijlagen en leverde later nog meer stukken aan. Ook het ziekenhuis overlegde in oktober 2026 nog extra producties.
Op 13 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De inhoud van die regeling blijkt niet uit de beschikking zelf, behalve dat partijen het eens waren over het einde van het dienstverband en over de proceskosten.
De kantonrechter nam die regeling over. Hij oordeelde dat de arbeidsverhouding zo is verstoord dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Daarmee rust de ontbinding op de grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Het ziekenhuis hoefde dus niet aan te tonen dat de werknemer zich verwijtbaar had gedragen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027. Zoals partijen waren overeengekomen, draagt elke partij haar eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht