Aannemer moet bedrijfsunits uiterlijk 15 december opleveren, anders € 3.500 dwangsom per dag Zeventien kopers van bedrijfsunits aan de rand van een nieuw bedrijfsverzamelcomplex wachten al langer dan afgesproken op oplevering. Zij hebben de units vrijwel volledig betaald, maar kunnen ze niet gebruiken voor hun bedrijf. De overeengekomen bouwtijd van 200 werkbare dagen is volgens hen allang verstreken, terwijl de kosten voor huur en gederfde omzet doorlopen. Daarom stapten zij naar de voorzieningenrechter, in een kort geding, een snelle procedure voor een voorlopige beslissing.
De kopers hebben elk apart een koopovereenkomst gesloten met Rond I en een aanneemovereenkomst met een aannemer. In die aanneemovereenkomst staat dat het werk wordt uitgevoerd volgens een Technische Omschrijving. Daarin is het werk in twee delen gesplitst: deel A wordt verzorgd door [gedaagde sub 3] en deel B door [gedaagde partij sub 2]. De kopers wilden dat alle drie de gedaagden de overeenkomst nakomen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen tegen twee van de drie gedaagden af. [gedaagde partij sub 2] heeft zijn deel B volledig uitgevoerd en de units casco opgeleverd; een groot deel van de kopers maakte al gebruik van die vervroegde oplevering. Dat hij de aanneemovereenkomsten ondertekende, betekent niet dat hij ook verantwoordelijk is voor deel A. Rond I is alleen verkoper van de grond en geen partij bij de aanneemovereenkomsten, dus zij kan niet tot nakoming worden aangesproken.
[gedaagde sub 3] werd wel aangesproken. Zij had de overeenkomsten niet zelf getekend en stelde daarom geen contractspartij te zijn. Dat verweer slaagde niet. De Technische Omschrijving maakt deel uit van de overeenkomsten en vermeldt dat deel A door haar wordt verzorgd. Zij erkende die verantwoordelijkheid ook op de zitting, de conceptovereenkomsten kwamen van haar, en zij correspondeerde zelf met de kopers over de werkzaamheden. Bovendien weigerde zij de samenwerkingsovereenkomst met de andere aannemer te laten zien, wat in haar nadeel werkt.
Ook het verweer dat de bouwtermijn niet was verstreken, haalde niets uit. [gedaagde sub 3] stelde dat dagen waarop derden zoals netbeheerder Stedin hun werk niet doen, geen 'werkbare dagen' zijn. Maar wat een werkbare dag is, hebben partijen niet vastgelegd, en dat risico ligt bij de professionele aannemer. Zij had dit expliciet in de overeenkomst kunnen opnemen. De bouwtermijn begon vier maanden na 19 juli 2024, toen de bezwaarmakers waren uitgekocht, en is volgens de voorzieningenrechter inmiddels ruimschoots verstreken. Een beding in de Metaalunievoorwaarden dat overschrijding geen recht geeft op schadevergoeding of ontbinding doet er niet toe, want de kopers vragen om nakoming.
De kopers wilden dat het werk binnen drie dagen of drie weken klaar zou zijn. Dat vond de voorzieningenrechter te kort. Volgens de planning van [gedaagde sub 3] zou zij na afronding van het werk van de combi-aannemer van Stedin en Vitens nog tot 2 februari 2027 bezig zijn. Dat is te lang, omdat de kopers vrijwel alles al hebben betaald. Zij had bovendien kunnen beginnen met werk dat niet van de combi-aannemer afhangt, zoals een deel van de bestrating, en koos daar zelf niet voor. Dat is voor haar rekening.
Twee andere vorderingen werden afgewezen. De kopers wilden nieuwe, onbeschadigde betonklinkers, maar uit de overeenkomsten of de Technische Omschrijving blijkt dat niet, en een bodemrechter kan de stenen alsnog laten vervangen. Ook hoeft [gedaagde sub 3] het bouwterrein niet te beveiligen. Een enkele inbraak is daarvoor onvoldoende, en de kopers kunnen hun units leeg laten zolang er niet is opgeleverd.
De voorzieningenrechter veroordeelt [gedaagde sub 3] om het werk gebruiksklaar op te leveren uiterlijk op 15 december 2026. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 3.500 per dag, tot een maximum van € 350.000. Zij moet bovendien de proceskosten van de kopers betalen, begroot op € 2.235,81, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. De kopers hoeven de kosten van de andere twee gedaagden niet te vergoeden, omdat die geen afzonderlijke kosten hebben gemaakt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct kan worden afgedwongen, ook als hiertegen hoger beroep wordt ingesteld.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt verkoop van appartement na verbouwing zonder toestemming VvE, bouwkundig onderzoek verplicht Een appartementseigenaar in Den Haag verbouwde in 2025 de woning direct onder het dak van een klein gesplitst pand met drie appartementen. Lookhill B.V. kocht de woning in februari 2025 om hem te verbouwen en door te verkopen. De aannemer werkte aan dragende muren en vloeren tussen de woning van Lookhill en die van de buurvrouw op de eerste verdieping. Die muren en vloeren zijn gemeenschappelijk bezit van alle eigenaars. Ook liet Lookhill een dakterras aanleggen, met een trap en een grotere lichtkoepel, zonder dat de vereniging van eigenaars (VvE) daarvoor toestemming had gegeven. Lookhill vroeg die toestemming ook niet.
De buurvrouw meldde na de start van de werkzaamheden meermaals schade in haar woning: scheuren en gaten in plafonds en muren en lekkage. Lookhill liet een deel daarvan herstellen. De VvE besloot op 9 februari 2026 met twee stemmen tegen en één stem voor (van Lookhill) om de gevraagde toestemming voor het dakterras te weigeren. De kantonrechter wees in een beschikking van 26 augustus 2026 de verzoeken van Lookhill af, onder meer het verzoek om het besluit te vernietigen. Het tegenverzoek van de buurvrouw verklaarde de kantonrechter niet-ontvankelijk, omdat dat bij dagvaarding had moeten worden ingeleid. Lookhill zegt het dakterras inmiddels te hebben verwijderd.
Op 2 oktober 2026 zette Lookhill de woning via Funda te koop. De buurvrouw vroeg de voorzieningenrechter in kort geding de verkoop en levering voor zes maanden te verbieden en een door haar aan te wijzen bouwkundige toegang tot de woning te laten krijgen. Zij wil laten onderzoeken of de ingrepen in de dragende muur, de dakconstructie en de vloeren de constructie van het pand hebben aangetast. De VvE steunt dat onderzoek: de bestuurder verklaarde op 24 juli 2026 dat de VvE een onafhankelijke vaststelling verlangt dat de constructie niet is aangetast. Lookhill voerde aan dat een verbod haar eigendomsrecht disproportioneel aantast, dat de buurvrouw ook na verkoop verhaal houdt en dat de VvE, en niet de buurvrouw persoonlijk, over zulke gemeenschappelijke gedeelten gaat.
De voorzieningenrechter volgde Lookhill daar niet in. Een appartementseigenaar mag een mede-eigenaar op eigen titel aanspreken als die zonder toestemming veranderingen in gemeenschappelijke gedeelten aanbrengt; dat recht verdwijnt niet doordat ook de VvE kan optreden. Het was niet bestreden dat Lookhill de veranderingen zonder toestemming had aangebracht. Volgens de rechter kan op basis van de stukken niet worden vastgesteld dat de werkzaamheden deugdelijk zijn uitgevoerd. Levering of ingebruikgeving aan een derde bemoeilijkt het onderzoek, omdat niet vaststaat dat die derde toegang geeft. De rechter wees de gevraagde zes maanden terug tot drie maanden en liet het te koop aanbieden en verkopen zelf wel toe. De inbreuk op het eigendomsrecht noemde hij beperkt en gerechtvaardigd door het belang van het onderzoek.
De voorzieningenrechter verbiedt Lookhill daarom om de woning gedurende drie maanden na het vonnis te leveren of in gebruik te geven, op straffe van een eenmalige dwangsom van € 50.000. Lookhill moet in die periode op één werkdag van 9.00 tot 17.00 uur een bouwkundige en maximaal twee helpers toegang geven om de trap, het plafond, het dak, de doorbraak in de muur en de vloeren te bekijken, te meten en te fotograferen, met een eenmalige dwangsom van € 10.000. De buurvrouw moet de datum minstens vijf werkdagen vooraf melden. Lookhill hoeft niet mee te delen of ze al een koopovereenkomst heeft gesloten, omdat ze ter zitting verklaarde dat de woning nog niet is verkocht. Lookhill betaalt de proceskosten van € 1.862,67; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter wijst eis af van opdrachtgever die aannemer wil ontbinden na vertraagde verbouwing van € 165.000 Een man liet zijn huis renoveren en vergroten door een aannemer, voor een aanneemsom van € 165.004. De werkzaamheden begonnen op 16 maart 2026 en volgens het werkschema zouden ze op 31 juli 2026 klaar zijn. Dat lukte niet. Het werk is nog niet af en de man woont met zijn gezin in een woning die volgens hem niet geschikt is voor bewoning. Sinds 19 augustus 2026 mag de aannemer het huis niet meer in. De opdrachtgever liet het uitgevoerde werk keuren door de Keuringsdienst van Wonen, die op 4 september 2026 een rapport uitbracht. Op 1 september 2026 stelde hij de aannemer in gebreke, met een termijn van tien dagen.
In kort geding vorderde de man dat de overeenkomst wordt ontbonden en dat hij de herstelwerkzaamheden zelf mag laten uitvoeren op kosten van de aannemer. Ook wilde hij dat de aannemer herstelkosten van € 120.650 betaalt, een voorschot van € 80.108,05 op nog niet uitgevoerd werk en de kosten van het rapport (€ 2.270). Subsidiair vroeg hij vervangende schadevergoeding. De voorzieningenrechter erkent dat de man een spoedeisend belang heeft: het huis is blootgesteld aan het weer en de winter komt eraan. Dat er nog ongeveer € 20.000 van de aanneemsom openstaat, verandert daar niets aan, want dat geld is juist bestemd voor de aannemer als het werk wordt voortgezet.
De vorderingen sneuvelen op de inhoud. Een verklaring voor recht over de rechtsverhouding tussen partijen is in kort geding niet toegestaan, en ook ontbinding van een overeenkomst kan de voorzieningenrechter niet uitspreken, omdat dat de rechtstoestand wijzigt. De man had nog een andere grondslag: de wet laat ontbinding toe als al vóór oplevering waarschijnlijk is dat het werk niet op tijd of niet behoorlijk wordt opgeleverd. Ook dat is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt.
De man stelde dat 31 juli 2026 een fatale termijn was, zodat de aannemer zonder ingebrekestelling in verzuim raakte. De rechter volgt hem daar niet in. De data uit het werkschema zijn niet zonder meer een afgesproken uiterste datum. Het ging om een ingrijpende renovatie van 4,5 maanden, waarbij vertraging niet ongewoon is. Bovendien kwam er meerwerk bij en lag het werk in mei en juni enkele weken stil omdat betalingen uitbleven, zo voerde de aannemer aan. Ook de ingebrekestelling met een termijn van tien dagen leverde geen verzuim op, nu het rapport zelf uitgaat van herstelwerk van meerdere weken. De man had bovendien niet verklaard dat hij nakoming wilde omzetten in schadevergoeding; zijn dagvaarding bevatte daarvoor te veel tegenstrijdigheden.
Over de kwaliteit van het werk oordeelt de rechter dat het keuringsrapport uitging van een opgeleverd werk, terwijl het werk nog in uitvoering was. Onafgemaakte onderdelen zijn dan geen gebreken. Wat het rapport over kozijnen, staalconstructie, deuren en cv-installatie zegt, is gemotiveerd betwist en kan in kort geding niet worden uitgezocht. Het gestelde gebrek aan vertrouwen in de aannemer steunt op datzelfde rapport en is daarom ook niet aannemelijk. Daarbij speelt mee dat de man de aannemer op 19 augustus 2026 de toegang tot de woning ontzegde en de lekkage zelf liet herstellen. Dat is volgens de rechter voorlopig schuldeisersverzuim, waardoor de aannemer vanaf die datum niet meer in verzuim kan raken.
De rechter wijst daarom alle vorderingen af. Ook een belangenafweging leidt niet tot een ander oordeel. De rechter laat de partijen weten dat het raadzaam lijkt de aannemer het werk weer te laten oppakken, omdat een nieuwe aannemer die werk van een voorganger overneemt niet snel te vinden is, en dat zij over de kosten later kunnen doorprocederen. De opdrachtgever moet de proceskosten van de aannemer betalen: € 8.428, binnen veertien dagen, plus € 98 en de kosten van betekening als hij niet tijdig betaalt. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst vordering af: notaris hoeft woning niet te leveren zonder herstel ontbonden hypotheekverstrekker Een huiseigenaar uit een niet nader genoemde woonplaats wilde zijn woning verkopen, maar de levering liep vast op een oude hypothecaire inschrijving van een vennootschap die al in 2015 was opgeheven. De koper dreigde met een contractuele boete en de hypotheekbank met executoriale verkoop als de overdracht niet vóór 30 oktober 2026 zou plaatsvinden. De eigenaar stapte naar de rechter om de notaris te dwingen toch mee te werken aan de levering.
De woning was bezwaard met een tweede hypotheek ten behoeve van een B.V. die in 2015 via turboliquidatie was ontbonden, omdat er volgens het handelsregister geen bekende baten meer zouden zijn. De schuld bedroeg oorspronkelijk ruim € 24.000 aan hoofdsom, maar de voormalig indirect bestuurder van die vennootschap stelde dat de restschuld in juni 2026 was opgelopen tot bijna € 70.000 door rente. Hij was bereid een volmacht te ondertekenen om de hypotheekinschrijving te laten doorhalen, maar de notaris weigerde die volmacht te aanvaarden.
De notaris stelde dat de volmacht alleen rechtsgeldig kan worden afgegeven door een bevoegde vertegenwoordiger van de ontbonden vennootschap zelf. Omdat de vennootschap is ontbonden, heeft zij op dit moment geen vertegenwoordiger meer. De voormalig bestuurder handelde namens een andere B.V. en kon de ontbonden vennootschap dus niet binden. De eigenaar vond dat de notaris genoegen moest nemen met deze constructie, mede omdat er € 70.000 in depot zou worden gestort.
De voorzieningenrechter stelde de notaris in het gelijk. Omdat niet aannemelijk is dat een ander dan de ontbonden vennootschap rechthebbende is op de hypotheekvordering, moet de royementsvolmacht komen van een bevoegde vertegenwoordiger van die vennootschap. Die bevoegde vertegenwoordiger is er nu niet, dus kan de notaris niet worden gedwongen een volmacht van een onbevoegde te accepteren. Ook de subsidiaire vordering, waarbij het vonnis in de plaats zou treden van de benodigde toestemming, wees de rechter af: de notaris was zelf niet gehouden mee te werken, dus kon er ook geen vervangende toestemming worden gegeven.
Als aanvullende overweging signaleerde de rechter dat er mogelijk een snellere uitweg is. De ontbonden vennootschap was bij de turboliquidatie in 2015 mogelijk nog bezitter van de hypotheekvordering, waardoor zij op grond van de wet is blijven voortbestaan ondanks de uitschrijving. De notaris wees erop dat het bedrijf via een eenvoudig formulier bij de Kamer van Koophandel kan herleven, waarna de bestuurder direct de royementsvolmacht kan tekenen en de hypotheekinschrijving kan worden doorgehaald. Dat hoeft, anders dan de eigenaar betoogde, geen tijdrovend of duur traject te zijn.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de eigenaar af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 1.707,00.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter weigert machtiging voor warmtepomp op balkon omdat geluidsoverlast niet is uitgesloten Een appartementseigenaar die naar Spanje was verhuisd wilde een hybride warmtepomp plaatsen op het balkon van zijn woning in Amsterdam. Zijn hypotheekverstrekker eiste dat het appartement energielabel A zou hebben als hij het wilde verhuren, en de warmtepomp moest die verbetering bewerkstelligen. De Vereniging van Eigenaars weigerde toestemming. De eigenaar stapte daarop naar de kantonrechter met twee verzoeken: vernietiging van het VvE-besluit én een vervangende machtiging om de warmtepomp alsnog te mogen plaatsen.
De kantonrechter wees het verzoek tot vernietiging direct af. Een weigering om toestemming te verlenen verandert juridisch gezien niets aan de bestaande situatie en geldt daarom niet als een 'besluit' in de zin van de wet. Er valt dus ook niets te vernietigen.
Vervolgens beoordeelde de rechter of de VvE de toestemming zonder redelijke grond had geweigerd, wat een vereiste is voor het verlenen van een vervangende machtiging. De VvE had meerdere bezwaren: geluidsoverlast, een ontsierend effect op het gebouw, aantasting van de bouwkundige structuur en de vrees voor precedentwerking.
De kantonrechter veegde de meeste bezwaren van tafel. De warmtepomp zou niet boven het balkonhek uitsteken en is daarmee niet wezenlijk anders dan andere voorwerpen die op balkons staan. De VvE had ook niet aangetoond dat een doorvoer van de leidingen door de buitengevel constructief onveilig zou zijn, of dat het balkon de extra 73 kilogram niet zou aankunnen. Over precedentwerking oordeelde de rechter dat toestemming in één geval niet automatisch betekent dat ook anderen recht hebben op toestemming, en dat de VvE aanvullende voorwaarden in haar huishoudelijk reglement kon opnemen.
Het geluid werd uiteindelijk het struikelblok. Wettelijk mag een warmtepomp niet meer dan 40 dB(A) veroorzaken bij de ramen van aangrenzende appartementen. De specificaties van het apparaat vermelden een geluidsniveau van 35 dB(A) bij de laagste instelling, maar dat is gemeten op drie meter afstand. Op de kleine balkons van het gebouw wordt die drie meter niet gehaald. De eigenaar had geen berekening van een onafhankelijk deskundige overgelegd waaruit bleek dat de warmtepomp in deze specifieke situatie toch aan de norm zou voldoen. Dat bewijs lag volgens de rechter op zijn weg.
Omdat de geluidsoverlast niet was uitgesloten, oordeelde de kantonrechter dat de VvE haar toestemming niet zonder redelijke grond had geweigerd. Beide verzoeken werden afgewezen en de eigenaar werd veroordeeld tot betaling van de proceskosten van de VvE ter hoogte van € 720,00, te vermeerderen met de wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht