Raad van State herstelt boete van € 40.000 aan restaurant voor loonadministratie van vier koks Een restaurant in Nederland had vier uit China afkomstige koks in dienst, maar hield niet bij hoeveel uren zij werkten. Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie konden daardoor niet nagaan of de koks het minimumloon kregen. Ook ontbrak een deugdelijke registratie van hun arbeids- en rusttijden. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het restaurant daarom twee bestuurlijke boetes op: € 11.250 wegens overtreding van de Arbeidstijdenwet en € 40.000 wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde in hoger beroep en incidenteel hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 6 augustus 2025. Die rechtbank had de overtredingen bevestigd, maar de boetes gematigd tot € 22.500 voor de Wml en € 7.500 voor de Atw. Over de Atw-boete ging het hof niet meer: de minister was ten onrechte uitgegaan van een middenbedrijf in plaats van een kleinbedrijf. De Wml-boete matigde de rechtbank omdat beide overtredingen met één goed ingerichte administratie hadden kunnen worden voorkomen.
Het restaurant voerde in incidenteel hoger beroep vrijwel dezelfde argumenten aan als eerder. Het wilde de koks als getuigen laten horen en vond dat er sprake was van eendaadse samenloop, waarbij een boete gematigd moet worden. De Afdeling wees dat af. De overtredingen rusten niet op verklaringen van de koks, maar op het ontbreken van een deugdelijke registratie en van bescheiden over de gewerkte uren. Daarom was het horen van de koks niet nodig. Eendaadse samenloop was er evenmin, want de overtredingen komen niet voort uit één fysieke nalatigheid.
In het hoger beroep van de minister kwam alleen de matiging van de Wml-boete aan de orde. Volgens de Afdeling heeft de minister terecht betoogd dat de rechtbank die boete niet had mogen matigen. Dat beide overtredingen een ondeugdelijke administratie als oorzaak hebben, is op zichzelf geen reden voor matiging. De overtreden normen beschermen verschillende belangen en brengen verschillende registratieverplichtingen mee. Door het ontbreken van de administratie valt bovendien niet na te gaan of werknemers zijn benadeeld, en dus ook niet om hen te compenseren. De minister heeft deugdelijk toegelicht dat de boete in verhouding staat tot de aard en ernst van de overtredingen. Het restaurant bracht geen omstandigheden naar voren die de boete onevenredig maken.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en het incidenteel hoger beroep ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd voor zover die de Wml-boete verlaagde, en het beroep daartegen wordt alsnog ongegrond verklaard. De oorspronkelijke boete van € 40.000 wegens overtreding van de Wml blijft daarmee in stand. De rest van de uitspraak, waaronder de verlaagde Atw-boete van € 7.500, blijft bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State bevestigt boete van € 132.750 voor kinderarbeid bij pizzakoeriers Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard.
De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht.
De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen.
Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling.
Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter wijst ontslagverzoek ziekenhuis af: opzegverbod tijdens ziekte van medisch technicus Een medisch technicus van expertisecentrum Kempenhaeghe in Heeze zit sinds 2023 in een slepend conflict met zijn werkgever. De man, 56 jaar en sinds 2020 in dienst, kreeg ruzie met zijn leidinggevende over zijn taalgebruik, zijn werkhouding en zijn manier van communiceren. Hij wijst zelf op de toegenomen werkdruk. Daar kwamen sinds 2025 zware mantelzorgtaken voor zijn zieke moeder bij. Hij meldde zich meermaals ziek, en de bedrijfsarts adviseerde mediation om het arbeidsconflict op te lossen. Dat traject is nooit van de grond gekomen.
Kempenhaeghe vroeg de kantonrechter in Eindhoven de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Als eerste grond voerde het ziekenhuis ernstig verwijtbaar handelen aan, vervolgens een verstoorde arbeidsverhouding en tijdens de zitting ook een combinatie van omstandigheden. Volgens Kempenhaeghe had de man onterecht niet meegewerkt aan mediation en was de verhouding met zijn leidinggevende daardoor verder verstoord. De werknemer vond dat hij onterecht werd weggezet en wees op het aandeel van de werkgever.
De kantonrechter stelt voorop dat een arbeidsovereenkomst in beginsel niet kan worden ontbonden zolang de werknemer ziek is. Dat opzegverbod tijdens ziekte beschermt zieke werknemers tegen ontslag en tegen de psychische druk van een ontslagaanzegging. Het relevante moment is 22 juni 2026, de dag waarop het verzoek binnenkwam. Op dat moment was de man volgens de kantonrechter nog gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Dat blijkt vooral uit het rapport van de bedrijfsarts van 23 februari 2026, dat die ongeschiktheid aan ziekte toeschrijft en niet aan het werk, en uit verklaringen van de huisarts. De man had ook onweersproken gezegd dat het nog niet goed met hem ging.
Kempenhaeghe beriep zich op de uitzondering dat de ontslaggronden los staan van de ziekte. Dat gaat volgens de kantonrechter niet op, want alle verwijten hangen samen met de arbeidsongeschiktheid en de re-integratie. Mediation was volgens de bedrijfsarts een re-integratiemaatregel en geen verplicht traject. Het is bovendien principieel vrijwillig, wat de gemachtigde van Kempenhaeghe ook erkende. De leidinggevende verklaarde dat hij terugkeer van de man in zijn team niet als realistisch zag. Daaruit leidt de kantonrechter af dat hij niet echt openstond voor mediation. Ook Kempenhaeghe stelde voorwaarden aan de mediator waarvoor de kantonrechter geen reden zag. De man hield op zijn beurt star vast aan een vermeende privacyschending.
De verhouding is niet ernstig en duurzaam verstoord, want er is nog geen enkele poging gedaan haar te herstellen. Kempenhaeghe heeft ook niet onderzocht of herplaatsing binnen de organisatie van meer dan duizend werknemers mogelijk is. Zonder een voldragen grond valt ook een combinatie van omstandigheden af. De tweede uitzondering, ontbinding in het belang van de zieke werknemer, is evenmin aan de orde. Verder ontbraken de vereisten voor het doorbreken van het opzegverbod: een eerdere loonmaatregel, een loonstop en een deskundigenoordeel.
De man vroeg ook om loon over januari 2026, in totaal € 4.914,00 bruto met vakantiegeld, eindejaarsuitkering en wettelijke verhoging. Hij meldde zich op 5 januari 2026 ziek, maar had zelf onbetaald verlof voor die maand gevraagd en gekregen. Volgens de kantonrechter komt het risico dat hij in die periode ziek wordt dan voor zijn rekening. Dat hij de aanvraag als laatste redmiddel zag, verandert daar niets aan.
De kantonrechter wijst het ontbindingsverzoek af en de arbeidsovereenkomst blijft bestaan. Kempenhaeghe moet € 1.009,00 aan proceskosten betalen. De werknemer krijgt geen loon over januari 2026 en moet € 504,50 aan proceskosten van Kempenhaeghe vergoeden. De kantonrechter benadrukt dat hij zich coöperatief moet opstellen en moet meewerken aan zijn re-integratie zodra zijn ziekte dat toelaat.
Rechtbank Oost-Brabant · 20 oktober 2026
Civiel Recht Hoge Raad verwerpt cassatie van medewerker die Bospop-ontbinding van arbeidsovereenkomst aanvecht Een man die jarenlang als vrijwilliger en sinds 2022 ook in loondienst voor het festival Bospop in Weert werkte, kwam in een slepend conflict met de festivaldirecteur. Bospop vroeg de rechter zijn arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter in Roermond wees dat verzoek op 31 januari 2025 af, omdat de stichting zich niet had gehouden aan de eigen regels voor het ontslag van managementteamleden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch vernietigde die beschikking op 16 oktober 2025 en ontbond de arbeidsovereenkomst alsnog, met ingang van 1 december 2025. De man had dan recht op een transitievergoeding.
De man ging daarna in cassatie bij de Hoge Raad tegen de beschikking van het hof. Stichting Bospop voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. Ook de advocaat-generaal bij de Hoge Raad, mr. W.L. Valk, concludeerde tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaat van de man reageerde schriftelijk op die conclusie.
De Hoge Raad kijkt in cassatie niet opnieuw naar de feiten, maar toetst of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel begrijpelijk heeft gemotiveerd. Hij beoordeelde de klachten tegen de beschikking van het hof en kwam tot de conclusie dat ze niet tot vernietiging kunnen leiden. Een uitleg geeft hij niet. Dat hoeft ook niet, want voor de beoordeling van de klachten was het niet nodig vragen te beantwoorden die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verwierp het beroep. Daarmee blijft de beschikking van het hof in stand, en dus ook de ontbinding van de arbeidsovereenkomst. De man moet de kosten van het cassatiegeding betalen: € 932 aan verschotten en € 1.800 aan salaris voor de advocaat van Bospop, plus wettelijke rente als hij die kosten niet binnen veertien dagen heeft voldaan.
Hoge Raad · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht