Rechtbank geeft UWV tot 15 januari 2027 voor WIA-besluit, dwangsom € 100 per dag Een man uit de regio Zeeland-West-Brabant vroeg een WIA-uitkering aan, maar kreeg die niet. Het UWV wees zijn aanvraag op 4 december 2025 af. Daartegen maakte hij bezwaar, maar op dat bezwaar kwam geen beslissing. Hij stelde het UWV op 26 juni 2026 in gebreke, een brief waarin hij eist dat binnen twee weken alsnog wordt beslist. Het UWV ontving die brief op 30 juni 2026, maar bleef ook daarna stil.
De man ging daarom naar de rechter. Daarmee gaat het hier niet om de vraag of hij recht heeft op een uitkering, maar alleen om de vraag of het UWV te lang over zijn bezwaar doet. Dat het UWV de termijn heeft overschreden, was niet in geschil. De rechtbank vond het beroep zo duidelijk gegrond dat ze zonder zitting uitspraak deed, op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht.
Het UWV schreef in zijn verweerschrift dat de vertraging komt door een tekort aan verzekeringsartsen. Het liet ook weten dat het nog onduidelijk is wanneer er een besluit kan komen. De rechtbank gaf daar geen ander oordeel op dan haar vaste lijn. Een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank had op 4 september 2026 in drie zaken over te late UWV-besluiten uitspraak gedaan. Daarin bepaalde zij dat de lijn uit die uitspraken geldt voor alle latere beroepen over het niet op tijd beslissen door het UWV. Die lijn houdt in dat het UWV twaalf maanden krijgt, gerekend vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. De rechtbank zag in deze zaak geen reden om daarvan af te wijken.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet uiterlijk op 15 januari 2027 alsnog een besluit op bezwaar bekendmaken. Haalt het die datum niet, dan moet het een dwangsom betalen van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000. Daarnaast moet het UWV het griffierecht van € 54 aan de man vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen. Dat bedrag is relatief laag, omdat de gemachtigde van de man alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel over de beslistermijn ging.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Rechter zet Nigeriaanse statushouder uit AZC na weigering van studio van 24 m2 Een Nigeriaanse man met een verblijfsvergunning moet het asielzoekerscentrum in een plaats in Noord-Brabant verlaten, omdat hij een aangeboden woning in Tilburg weigerde. Dat oordeelde de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, op 11 november 2026 in een kort geding van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA).
De man kreeg na zijn verblijfsvergunning een aankondiging dat zijn opvang zou eindigen. Hij werd gekoppeld aan de gemeente Tilburg, die hem een eenkamerstudio van 24 vierkante meter met eigen sanitair en keuken aanbood. Hij bezichtigde de woning op 14 augustus 2026 en weigerde haar. Zijn reden: hij lijdt aan PTSS en daardoor aan claustrofobie, en heeft een woning met een aparte slaapkamer nodig. In twee gesprekken (26 augustus en 2 september 2026) legde het COA hem uit wat een weigering betekent. Het COA vond de weigering onterecht en gaf hem 24 uur om de woning alsnog te accepteren. Daarna beëindigde het COA de opvang. Omdat de man bleef zitten en ook een sommatie van 14 september 2026 negeerde, vorderde het COA ontruiming.
De voorzieningenrechter vond de zaak spoedeisend: de man dreigt zijn huisvesting te verliezen en het COA heeft te maken met de algemeen bekende druk op de opvangcapaciteit. Inhoudelijk keek hij of het COA zorgvuldig had gehandeld. Dat was zo. Bij het huisvestingsgesprek van 2 oktober 2025 had de man op het formulier aangegeven dat hij niet was aangewezen op een woning met bijzondere eisen. Hij vroeg alleen om plaatsing in het noorden van Noord-Brabant. Het COA kan medische gegevens niet controleren bij het toewijzen van een woning en hoeft dat ook niet.
Het medisch dossier hielp de man niet. Daarin staat dat er geen psychiatrisch verleden was en melden aantekeningen uit 2022 slecht slapen en nachtmerries. Een diagnose claustrofobie ontbreekt. Pas in een aantekening van 13 oktober 2026 staat dat hij claustrofobisch werd van het aangeboden appartement, en dat is een mededeling van de man zelf, gedaan nadat hij de woning had gezien. De voorzieningenrechter achtte PTSS wel aannemelijk, omdat de man Nigeria moest ontvluchten vanwege zijn seksuele geaardheid. Maar dat betekent niet dat er bijzondere eisen aan zijn woning horen te gelden. Een verband tussen zijn klachten en het wonen in 24 vierkante meter met alle voorzieningen maakte hij niet aannemelijk. De rechter wees er ook op dat hogere eisen aan woonruimte de druk op de opvangcapaciteit zouden vergroten.
Bij de belangenafweging woog zwaar dat de man zijn eigen weigering heeft veroorzaakt, dat hij een netwerk heeft en elders kan verblijven, en dat het COA de plek nodig heeft voor andere asielzoekers. De reconventionele vorderingen van de man wees de rechter af. Een langere ontruimingstermijn tot hij een geschikte woning heeft gevonden zou voor onbepaalde tijd gelden, en het COA hoeft geen medisch onderzoek te starten.
De man moet de ruimte in het AZC binnen drie dagen na betekening van het vonnis ontruimen en ontruimd houden. Hij moet ook de proceskosten van € 2.254,01 betalen. De uitspraak is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank geeft UWV twee weken voor besluit en legt dwangsom op na te late beslissing over WIA-uitkering Een vrouw wachtte maandenlang op een beslissing van het UWV over haar bezwaar tegen de beëindiging van haar uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Het besluit waartegen zij bezwaar maakte dateert van 28 november 2024. Toen het UWV nog steeds niet had beslist, stelde zij het uitvoeringsinstituut op 9 juli 2025 schriftelijk in gebreke. Het UWV ontving die brief op 15 juli 2025. Ook na de daarin gestelde termijn van twee weken kwam er geen besluit, waarna zij beroep instelde bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant.
De rechtbank oordeelde dat het beroep kennelijk gegrond is. Daarom deed zij uitspraak zonder zitting, wat de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in zulke gevallen toelaat. Dat het UWV de beslistermijn had overschreden was niet in geschil. Het UWV voerde in zijn verweerschrift aan dat het te weinig verzekeringsartsen heeft en dat nog onduidelijk is wanneer er een besluit kan komen.
De rechtbank volgde dat argument niet als reden voor een langere termijn. Zij verwees naar uitspraken van een meervoudige kamer van 4 september 2026 in drie vergelijkbare zaken. Daarin is bepaald dat voor alle latere beroepen over een niet-tijdig genomen besluit van het UWV een nadere beslistermijn van twaalf maanden geldt, te rekenen vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. In deze zaak was die termijn al verstreken. Er was volgens de rechtbank geen aanleiding om een andere termijn te bepalen.
De rechtbank droeg het UWV daarom op om binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit op het bezwaar bekend te maken. Houdt het UWV zich daar niet aan, dan verbeurt het een dwangsom van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, tot een maximum van € 15.000.
Ook de kosten komen voor rekening van het UWV. Het moet het griffierecht van € 54 aan de vrouw vergoeden en haar proceskosten betalen van € 467. Dat bedrag is relatief laag, omdat haar gemachtigde alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel ging over de vraag of de beslistermijn was overschreden.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit en gaf het UWV twee weken om alsnog te beslissen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag tot maximaal € 15.000.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven.
De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod.
Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden.
De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen.
De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter beveelt ontruiming woning bij € 5.200 huurachterstand, gezin krijgt vier weken Een verhuurder in Roermond kreeg van de kantonrechter gelijk in een spoedprocedure tegen zijn huurder, die vier maanden geen huur had betaald. De woning wordt ontruimd. De huurder, een vrouw die er met haar minderjarige kind woont, kreeg daarvoor vier weken de tijd.
Het gaat om een woning die de verhuurder voor € 1.300 per maand verhuurt. De huur moest vóór de eerste dag van elke maand zijn betaald. Over juli tot en met oktober 2026 betaalde de huurder niets, waardoor de achterstand opliep tot € 5.200.
Op 3 september 2026 hadden beide partijen al een vaststellingsovereenkomst getekend, een schriftelijke afspraak om een geschil te beëindigen. Daarin stond dat de huurovereenkomst op 30 september 2026 zou eindigen, dat de huurder dan de woning zou verlaten en dat zij de toenmalige achterstand van € 3.900 uiterlijk op 22 september in twee termijnen zou betalen. De huurder hield zich daar niet aan en bleef in de woning wonen. De verhuurder stapte daarom naar de kantonrechter in Roermond met een kortgedingvordering, een snelle procedure voor zaken waarin direct een beslissing nodig is. Hij vroeg om ontruiming, betaling van de achterstand en van de huur tot de ontruiming, en een boete van € 250 per dag.
De huurder kwam niet naar de zitting en voerde geen verweer. Tegen haar is verstek verleend. De kantonrechter vond het spoedeisend belang van de verhuurder aangetoond. Hij stelde wel voorop dat een ontruiming bij voorlopige voorziening diep ingrijpt in het woonrecht van een huurder en dat daarom grote terughoudendheid past. In dit geval stond vast dat de huurder de vaststellingsovereenkomst zelf had ondertekend en dus wist dat zij op 30 september moest vertrekken. Omdat zij de vorderingen niet tegensprak en ze de rechter niet onrechtmatig of ongegrond voorkwamen, wees hij het grootste deel toe.
Bij de termijn woog het kind mee. Volgens artikel 3 lid 1 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind vormen de belangen van het kind bij alle maatregelen de eerste overweging. De rechter verwees naar de beslissing van de Hoge Raad van 28 november 2025, waaruit volgt dat hij zo nodig ambtshalve moet onderzoeken of een ontruiming ook kinderen treft en wat in hun belang is. Daarom hanteerde hij een ontruimingstermijn van vier weken in plaats van een directe ontruiming.
Twee onderdelen van de vordering wees hij af. De machtiging om de ontruiming zo nodig met de sterke arm van justitie uit te voeren is overbodig, omdat de artikelen 556 en 557 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering die mogelijkheid al bieden. De boete van € 250 per dag had de verhuurder in de dagvaarding niet onderbouwd. Dat gold ook voor de vordering tot nakoming van de overige verplichtingen uit de huurovereenkomst.
De kantonrechter beval de huurder binnen vier weken na betekening van het vonnis de woning te ontruimen, met alle personen en zaken, en de sleutels af te geven. Ze moet € 5.200 aan achterstallige huur betalen, plus wettelijke rente, en daarnaast € 1.300 per maand (€ 43,33 per dag) vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Verder moet zij de proceskosten van € 986 vergoeden, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht