Kantonrechter wijst factuurvordering van € 2.095 toe: geen contract, wel redelijk loon voor administratiewerk Een ondernemer die sinds 2019 haar administratie en belastingaangiften door een administratiekantoor liet verzorgen, moet de openstaande facturen alsnog betalen. De kantonrechter in Rotterdam oordeelde dat het ontbreken van een schriftelijke overeenkomst of vooraf afgesproken tarieven daaraan niet in de weg staat.
Het kantoor deed voor de opdrachtgever onder meer de loonbelasting, de btw-aangiften, de vennootschapsbelasting en de jaarstukken. Tussen augustus 2020 en oktober 2024 stuurde het meerdere facturen. Een deel bleef onbetaald: € 2.246,38 aan hoofdsom. Het kantoor liet de vordering incasseren via een gemachtigde. Tijdens de zitting verminderde het de eis met één factuur van € 151,25, omdat die aan een ander was gericht en niet aan de opdrachtgever. Zo bleef een hoofdsom van € 2.095,13 over, met buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke handelsrente.
De opdrachtgever voerde een reeks verweren. Het eerste was dat er geen schriftelijke overeenkomst was. De kantonrechter wees erop dat een overeenkomst van opdracht vormvrij is en dus ook mondeling of stilzwijgend kan ontstaan. Doordat de opdrachtgever gebruik had gemaakt van de dienstverlening, stond vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, helpt haar evenmin: dan is een redelijk loon verschuldigd. De bedragen op de facturen, van € 18,15 tot € 847, vond de rechter voor dit soort werk niet onredelijk, en de opdrachtgever had dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook het betoog dat de openstaande facturen niet in de jaarrekeningen stonden, hielp niet. Het kantoor liet aan de hand van de jaarstukken over 2023 zien dat onder de kostenpost voor accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan haar was opgenomen. Dat kon de opdrachtgever op de zitting niet weerleggen. Een beroep op verjaring faalde omdat de oudste factuur van 5 augustus 2020 was en de vijfjarentermijn bij de dagvaarding van 29 juli 2025 nog niet was verstreken. Dat facturen laat werden verstuurd of aangiften laat werden ingediend, ontslaat de opdrachtgever niet van betaling.
De opdrachtgever beriep zich verder op verrekening met cosmetische producten ter waarde van ongeveer € 3.000 die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor betwistte dat en zei dat zij de producten via de webshop had besteld en betaald. De opdrachtgever onderbouwde haar stelling niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, waardoor de tegenvordering niet eenvoudig was vast te stellen. De rechter passeerde het beroep op verrekening. De geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leidden ook niet tot een andere uitkomst: ze waren niet als aparte tegeneis ingesteld en als verweer onvoldoende onderbouwd. Stukken waarnaar de gemachtigde van de opdrachtgever op de zitting verwees maar die niet in het dossier zaten, liet de rechter buiten beschouwing.
De kantonrechter veroordeelde de opdrachtgever tot betaling van € 2.095,13 aan hoofdsom, vermeerderd met de wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen. Daarbovenop komen € 314,27 aan buitengerechtelijke incassokosten, lager dan de gevorderde € 336,96 omdat de hoofdsom lager uitviel. De opdrachtgever draagt ook de proceskosten van € 918,90 en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter verbiedt The NextGen concurrent Cimsolutions personeel af te pakken en BDT rechtstreeks te benaderen Een ICT-medewerker zegt op 23 juli 2026 zijn baan op bij detacheerder Cimsolutions. Twee maanden later, op 1 oktober, begint hij bij The NextGen, een concurrent die ook als onderaannemer voor Cimsolutions werkt. The NextGen detacheert hem bij Rijkswaterstaat. Cimsolutions vindt dat dit niet mag en ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam.
De twee bedrijven werken samen voor een opdracht van de Belastingdienst, Douane en Toeslagen (BDT). Cimsolutions won in 2025 een aanbesteding om ICT-personeel bij die diensten te plaatsen en schakelde The NextGen in als onderaannemer. In hun onderaannemersovereenkomst staat een non-overnamebeding: geen van beide bedrijven mag tijdens de looptijd en 12 maanden daarna personeel van de ander overnemen of voor zich laten werken zonder schriftelijke toestemming. Daarnaast staat in de overeenkomst dat Cimsolutions als penvoerder het aanspreekpunt van BDT is.
Cimsolutions stelde dat The NextGen beide afspraken schond. De medewerker was bij haar in dienst, kende concurrentiegevoelige informatie en werd toch door The NextGen aangenomen. Bovendien benaderde The NextGen herhaaldelijk rechtstreeks managers van BDT om eigen kandidaten aan te bieden. BDT klaagde daar op 10 augustus, 20 augustus en 7 oktober 2026 over bij Cimsolutions. Een medewerker van The NextGen had bijvoorbeeld gemaild dat twee specialisten beschikbaar waren en voorgesteld de volgende ochtend te bellen. The NextGen bood in een e-mail van 28 augustus excuses aan en sprak van de actie van één accountmanager.
In de procedure voerde The NextGen een eerste verweer: het non-overnamebeding is volgens haar een verboden mededingingsbeperking, in strijd met artikel 6 van de Mededingingswet en artikel 101 van het Werkingsverdrag van de Europese Unie, en dus nietig. Zij wees erop dat de Autoriteit Consument & Markt zulke afspraken als verboden ziet. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Het beding kan de concurrentie weliswaar beperken, maar The NextGen had volgens de rechter een gedegen onderbouwing moeten geven van de economische en juridische context: de aard van de diensten, de omvang van de markt en de gevolgen van de beperking. Dat deed zij onvoldoende. In een kort geding is bovendien geen uitgebreid economisch debat mogelijk.
De rechter legde het beding ruim uit. Of de medewerker actief is benaderd, liet hij in het midden, want vast staat dat hij bij Cimsolutions werkte en sinds 1 oktober bij The NextGen werkt. The NextGen wist bovendien sinds de brief van 24 juli dat Cimsolutions bezwaar maakte. Daarmee handelde zij in strijd met het beding.
Ook het tweede verweer sneuvelde. The NextGen betoogde dat rechtstreeks contact met BDT gebruikelijk is en juist in het belang van Cimsolutions, omdat zij zo bestaande relaties benut en een 'warme stoel' kan aanbrengen. De rechter wees dat af. De afgesproken werkwijze is dat Cimsolutions het contact met BDT onderhoudt en dat kandidaten via haar worden aangeboden. De klachten van BDT laten zien dat BDT juist last heeft van de werkwijze van The NextGen. Rechtstreeks aanbieden past ook niet bij een aanbesteding die uitgaat van gelijke behandeling en transparante mededinging, waarbij een aanvraag gelijktijdig onder alle opdrachtnemers wordt uitgezet. Contact over mensen die The NextGen al voor het sluiten van de overeenkomst bij BDT had gedetacheerd mag wel, maar het herhaaldelijk benaderen van nog onbekende BDT-medewerkers over nieuwe opdrachten valt daar niet onder. Cimsolutions heeft volgens de rechter een spoedeisend belang, mede omdat de klachten op haar afstralen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen toe. The NextGen moet het non-overnamebeding en de contactafspraken nakomen, de samenwerking met de medewerker beëindigen en beëindigd houden zolang het beding loopt, en mag BDT of haar medewerkers niet meer rechtstreeks benaderen over detachering. Ook mag zij niet buiten Cimsolutions om arbeidskrachten aan BDT aanbieden. Een dwangsom van € 50.000 per overtreding, zoals Cimsolutions vroeg, kent de rechter niet toe: het vonnis maakt duidelijk wat niet mag en de rechter gaat ervan uit dat The NextGen zich daaraan houdt. The NextGen betaalt de proceskosten van € 2.229,65, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad: geen concernvrijstelling overdrachtsbelasting bij vastgoedfonds-aandelen van B.V. Een besloten vennootschap uit een internationaal financieel concern nam op 15 april 2021 alle aandelen over in een Nederlandse B.V. die vastgoed bezat. Die overname gebeurde bij de liquidatie van een vastgoedfonds waarin beleggers units hadden gekocht. Over zulke verkrijgingen is overdrachtsbelasting verschuldigd. De vennootschap betaalde dat bedrag op aangifte, maar vond dat ze er niet voor hoefde te betalen en maakte bezwaar.
De vennootschap beriep zich op de zogeheten concernvrijstelling. Die geldt als de verkrijgende en de vervreemdende vennootschap tot hetzelfde concern behoren. In de structuur stond een Zwitserse beheerder, Funds AG, die juridisch eigenaar was van alle aandelen in twee houdstermaatschappijen. De ene houdstermaatschappij bezat de aandelen in de Nederlandse B.V. die werd overgenomen, de andere de aandelen in de overnemende vennootschap. De fondsen zelf hadden geen rechtspersoonlijkheid. Beleggers die units kochten, kregen een vordering op Funds AG ter waarde van hun evenredige deel in de activa en inkomsten van het fonds. Geen enkele belegger had 90 procent of meer van de units.
Het Gerechtshof Den Haag oordeelde in het voordeel van de vennootschap. Volgens het hof vertegenwoordigen aandelen van één soort het gehele belang in een vennootschap, zowel juridisch als economisch. Omdat alle betrokken vennootschappen maar één soort aandelen hadden, hoorden ze volgens het hof samen met Funds AG bij één concern. Dat de waardeontwikkeling van het vastgoed via het fondsrendement naar de beleggers ging, veranderde daar volgens het hof niets aan. De vrijstelling was daarom van toepassing. De staatssecretaris van Financiën ging in cassatie.
De Hoge Raad geeft de staatssecretaris gelijk. Voor een concern in de zin van de regeling is vereist dat de moedervennootschap het gehele of nagenoeg gehele economische belang heeft bij de aandelen in haar dochters. Wie juridisch eigenaar van de aandelen is, speelt daarbij geen rol. Een moedervennootschap heeft dat economische belang alleen als zij het gehele of nagenoeg gehele risico van waardeverandering en tenietgaan van de aandelen draagt en de opbrengsten ervan geheel of nagenoeg geheel geniet. Het hof ging dus uit van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat bij één soort aandelen het economische belang vanzelf bij de aandeelhouder ligt.
De Hoge Raad deed de zaak zelf af. Op grond van de feiten die het hof had vastgesteld en waartegen niemand opkwam, dragen de fondsparticipanten in betekenende mate het risico van waardeverandering van de aandelen en genieten zij in betekenende mate de opbrengsten. Het belang bij de aandelen berust daarom niet geheel of nagenoeg geheel bij Funds AG. De betrokken vennootschappen vormen dus geen concern. Met een concern met een van de beleggers lukt het ook niet, omdat niemand van hen 90 procent of meer van de units houdt.
Ook het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Nova Iberomoldes brengt geen verandering. Volgens de Hoge Raad blijkt uit de stukken niet dat hier verrichtingen hebben plaatsgevonden waarover een Europese richtlijn het heffen van indirecte belasting verbiedt.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep gegrond en vernietigt de uitspraken van zowel het hof als de rechtbank. Het beroep tegen de uitspraak van de inspecteur verklaart hij alsnog ongegrond, zodat de op aangifte voldane overdrachtsbelasting verschuldigd blijft. Er volgt geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 6 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Ondernemingskamer stelt maximum van € 30.129 vast voor waardering aandelen in B.V.-geschil Twee aandeelhouders van een Utrechtse besloten vennootschap liggen overhoop met een derde aandeelhouder. Wat de waarde is van de aandelen die die derde aandeelhouder in de vennootschap houdt, moet nu door een onafhankelijke deskundige worden bepaald. In deze beschikking regelt de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam de praktische kant van dat onderzoek.
De zaak is een vervolg op eerdere beschikkingen. Op 4 september 2026 had de Ondernemingskamer een onderzoek bevolen naar de waarde van de aandelen, per die datum of een zo dicht mogelijk daarbij liggende datum die de deskundige praktisch acht. Op 22 september 2026 wees zij drs. M.A. Nagelhout RV aan om dat onderzoek uit te voeren.
De deskundige stuurde de Ondernemingskamer op 22 oktober 2026 een plan van aanpak, met daarin een begroting van de uren die het onderzoek kost. Op basis daarvan raamde hij de kosten op € 30.129, inclusief btw. Partijen kregen de kans om op de begroting en het plan te reageren. De verzoekende aandeelhouders hadden geen opmerkingen. De derde aandeelhouder had geen bezwaar tegen de begroting, maar wees op een schrijffout in het plan van aanpak. Op pagina 4 stond tweemaal 'verweersters' waar 'verzoeksters' bedoeld was.
De Ondernemingskamer volgt de begroting. Omdat niemand bezwaar maakte en het bedrag haar niet onredelijk voorkomt, stelt zij vast dat het onderzoek ten hoogste € 30.129 mag kosten, inclusief omzetbelasting. Het voorschot op die kosten komt volgens de eerdere beschikking van 4 september 2026 voor rekening van de vennootschap zelf. De deskundige had voorgesteld dat voorschot rechtstreeks aan de vennootschap te factureren en daartegen was geen bezwaar. De Ondernemingskamer past daarom de gebruikelijke regeling van artikel 187 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering niet toe.
Ook de schrijffout is gecorrigeerd. De derde aandeelhouder heeft volgens de Ondernemingskamer terecht gewezen op de fout in twee zinnen. In de zin over het Excel-sjabloon waarmee partijen hun prognose kunnen opstellen en aanleveren, en in de zin dat de derde aandeelhouder op die prognose mag reageren, moet 'verzoeksters' worden gelezen in plaats van 'verweersters'.
Tot slot bepaalt de Ondernemingskamer wanneer het deskundigenbericht er moet zijn. De deskundige wordt gevraagd het rapport uiterlijk 1 maart 2027 in te dienen, of zoveel eerder als het klaar is.
De Ondernemingskamer stelt dus het maximumbedrag voor het onderzoek vast op € 30.129 inclusief btw, verzoekt de deskundige het bericht uiterlijk 1 maart 2027 in te sturen, verklaart de beschikking uitvoerbaar bij voorraad en houdt iedere verdere beslissing aan.
Gerechtshof Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Hoge Raad vernietigt boete van € 250.000 voor verboden grondverkoop: hof matigde niet onder aflossing Een B.V. kocht in 2011 van de gemeente Peel en Maas een stuk grond om duurzame woningen te bouwen volgens het 'cradle-to-cradle'-principe. De koopprijs was € 455.000. In de koopovereenkomst stond dat de koper zijn rechten en plichten niet mocht overdragen zonder schriftelijke toestemming van de gemeente. Wie dat toch deed, verbeurde een boete van € 250.000.
Het oorspronkelijke bouwplan bleek niet levensvatbaar. Met toestemming van de gemeente verkocht de B.V. twee percelen aan derden. Over de resterende ruim 1.300 vierkante meter grond schreef zij in 2018 aan de gemeente dat een lokale ondernemer daar nieuwbouwwoningen wilde realiseren, en zij vroeg om toestemming voor de overdracht. In juli 2018 mailde zij dat zij ervan uitging dat er geen bezwaren waren als de gemeente niets meer van zich liet horen. Een schriftelijke toestemming kwam er niet. Toch droeg de B.V. de grond op 23 november 2018 over aan een projectontwikkelaar, voor € 195.000 exclusief btw. Direct daarna werd de B.V. ontbonden. De opbrengst kwam terecht bij de beheermaatschappij die bestuurder van de B.V. was.
De gemeente stapte naar de rechter tegen die beheermaatschappij en tegen de drie bestuurders daarvan. Zij vorderde € 250.000 schadevergoeding, gelijk aan de contractuele boete. Volgens de gemeente had de beheermaatschappij onrechtmatig gehandeld door actief te bewerkstelligen dat de B.V. haar verplichtingen niet nakwam. De aansprakelijkheid van de bestuurders baseerde zij op een wetsartikel over aansprakelijkheid voor onrechtmatige daden van bestuurders van rechtspersonen. De rechtbank Limburg wees de vordering toe tot € 195.000. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende in 2025 het volledige bedrag van € 250.000 toe.
In cassatie bij de Hoge Raad voerden de beheermaatschappij en de bestuurders onder meer aan dat het hof de boete had moeten matigen. De wet geeft de rechter de mogelijkheid een afgesproken boete te verlagen als de billijkheid dat klaarblijkelijk eist. Het hof had matiging afgewezen. Het woog daarbij mee dat de beheermaatschappij onrechtmatig jegens de gemeente had gehandeld door de schuld die de B.V. aan haar had, af te lossen.
Daarmee ging het hof volgens de Hoge Raad de fout in. De boete is afgesproken tussen de gemeente en de B.V., en alleen die verhouding is van belang bij de vraag of de boete moet worden gematigd. De rechtsverhouding tussen de beheermaatschappij en de gemeente, en een eventuele wettelijke schadeplicht van de beheermaatschappij, speelt bij die beoordeling geen rol. Het hof had dat onderscheid niet gemaakt. De overige klachten van het middel konden niet tot cassatie leiden; de Hoge Raad hoefde dat niet verder te motiveren.
De Hoge Raad vernietigt het arrest van het hof 's-Hertogenbosch van 18 maart 2025 en verwijst de zaak naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, dat de zaak opnieuw moet behandelen. De gemeente moet de kosten van de cassatieprocedure betalen: € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 voor salaris, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht