Kantonrechter wijst ontruiming toe van overlastgevende huurder na inbraak bij buurvrouw Een huurder uit Almere die al jaren overlast veroorzaakt voor zijn buren, moet zijn woning uit. Woningstichting GoedeStede vorderde in kort geding ontruiming van de woning. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland wees die vordering toe, maar gaf de man een maand om te vertrekken in plaats van de gevraagde zeven dagen.
De man huurt sinds 9 januari 2004 een woning van GoedeStede. Sinds 26 april 2023 staat hij onder curatele wegens zijn lichamelijke en geestelijke toestand. De woningstichting kreeg al lange tijd klachten over zijn gedrag: overlast door alcohol en drugs, agressief en intimiderend gedrag, geluidsoverlast, scheldpartijen, discriminatie, vervuiling van de woning en ongewenste aanloop van derden. In 2015 en in 2019 sloot GoedeStede met hem aanvullende afspraken, elke keer als laatste kans. De meldingen bleven daarna binnenkomen.
De zaak escaleerde op 9 juli 2026. Volgens de bestuurlijke rapportage van de politie trapte de man herhaaldelijk tegen de voordeur van zijn buurvrouw, gooide hij voorwerpen tegen haar woning en uitte hij discriminerende uitlatingen, ziekteverwensingen en homofobe beledigingen. Met een baksteen vernielde hij een ruit en ging hij de woning binnen. Daar werden bloedsporen en een ravage aangetroffen. Hij kreeg een gedragsaanwijzing: hij mag geen contact met de bewoonster opnemen of zoeken. De buurvrouw verblijft nog steeds tijdelijk elders, omdat zij niet meer naar haar eigen woning durft. De politie telde op naam van de man 46 registraties en 77 geregistreerde delicten, en 24 registraties die direct met zijn woonadres te maken hebben in de periode juli 2021 tot en met juli 2026.
Omdat ontruiming in kort geding vaak onomkeerbaar is, geldt een strenge toets. Het moet in hoge mate waarschijnlijk zijn dat de rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst ontbindt en de ontruiming toewijst. De kantonrechter vond dat hier het geval. Volgens de politie gaat het om een langdurig en structureel patroon, waarvan de inbraak van 9 juli 2026 geen op zichzelf staand incident is. Een huurder moet zich als een goed huurder gedragen, en dat deed hij niet. Daarbij woog mee dat de overlast bleef doorgaan ondanks twee laatste kansen en de opgelegde gedragsaanwijzingen.
De curator voerde de medische problemen van de man en zijn woonbelang aan. De kantonrechter begreep dat de situatie daardoor mede wordt veroorzaakt en dat ontruiming voor hem ingrijpend is. Ook dat het door een recent toegewezen zorgmachtiging, met verplichte medicatie, nu iets beter lijkt te gaan, veranderde dat niet. De belangen van GoedeStede, haar andere huurders en de omwonenden wegen volgens de rechter zwaarder. Van de woningstichting kan niet worden gevergd dat zij een lange bodemprocedure afwacht.
De curator van de man moet binnen een maand na betekening van het vonnis de woning ontruimen, de sleutels aan GoedeStede afgeven en de woning niet opnieuw betrekken. Zij moet ook de proceskosten van € 1.011,94 betalen, met wettelijke rente als dat niet binnen veertien dagen na betekening gebeurt. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, dus GoedeStede hoeft een eventueel hoger beroep niet af te wachten.
Rechtbank Midden-Nederland · 11 november 2026
Civiel Recht Rechter beveelt buren steeg vrij te maken: recht van overpad door verjaring Drie buren in een woonwijk kunnen hun huis en achtertuin niet meer bereiken via de steeg die ze al decennia gebruiken. Vanaf september 2026 zetten hun achterburen de poort dicht, haalden ze de tegels uit het pad en plaatsten ze planten, kliko's en stenen om de doorgang te blokkeren. De voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) heeft die blokkade in een kort geding bevolen op te heffen.
De steeg loopt deels over het perceel van de gedaagden en komt uit bij een poort naar de achtertuin van twee van de eisers. Via een pad daarachter bereikt de derde eiseres haar woning, die niet direct aan de straat ligt. De eisers stellen dat door verjaring een recht van overpad is ontstaan. De gedaagden betwisten dat en voeren aan dat de eiseres haar woning ook op andere manieren kan bereiken.
Eerst keek de rechter naar het spoedeisend belang. Dat is er volgens hem. De eiseres bereikt haar woning nu via de onverharde privé-achtertuin van haar buren, en dat is geen redelijk alternatief. De andere route loopt grotendeels over een gemeenschappelijk pad waarvoor zij naar eigen zeggen geen gebruiksrecht heeft, en dat is haar in het verleden ook door een van de eigenaren gezegd. De gedaagden brachten daar onvoldoende tegenin. Voor de twee andere eisers geldt dat zij hun tuin opnieuw willen inrichten, wat niet kan zolang hun buurvrouw die tuin als omweg moet gebruiken. Zij maakten bovendien zelf ook regelmatig gebruik van de steeg, wat niet is weersproken.
Daarna beoordeelde de rechter of een bodemrechter waarschijnlijk zal oordelen dat een erfdienstbaarheid (een recht van overpad) is ontstaan. De eisers beroepen zich op bevrijdende verjaring, wat twintig jaar bezit vereist. De eiseres stelde dat de steeg en de poort er al waren toen zij haar woning in 1999 kocht en dat zij, haar gezin en bezoekers de steeg sindsdien dagelijks gebruikten, zonder dat iemand protesteerde of zij om toestemming vroeg. Meerdere getuigenverklaringen ondersteunen dat, en de rechter ziet door de consistentie daarvan geen reden voor twijfel. Het gebruik was ook kenbaar voor de gedaagden, want de poort heeft alleen nut als de steeg wordt gebruikt. Dat de eiseres de steeg gebruikte, betwisten de gedaagden zelf niet.
De gedaagden voerden aan dat het gebruik berustte op persoonlijke toestemming van hun rechtsvoorgangers, en een persoonlijk recht gaat niet over op een volgende bewoner. De rechter volgt dat niet. Uit een overgelegde verklaring blijkt alleen dat de eiseres ooit bij omwonenden langsging om het gebruik van de poort te bespreken. Dat is onvoldoende voor een strikt persoonlijk gebruiksrecht, ook omdat niet bekend is wie toestemming gaf en wat die inhield. Voor de twee andere eisers en hun rechtsvoorgangers geldt volgens de rechter hetzelfde: zij gebruikten de steeg al meer dan twintig jaar om de poort aan de achterzijde van hun perceel te bereiken.
De rechter wees de vorderingen grotendeels toe. De gedaagden moeten binnen één week na betekening van het vonnis de doorgang over hun perceel vrij en begaanbaar maken en houden, de belemmeringen verwijderen en de bestrating zo nodig herstellen. Dat gebeurt volgens de situatie op bijlage 1 van het vonnis, maar zonder de kliko's die daar nog te zien zijn. Ook moeten zij dulden dat de eisers de steeg weer gebruiken, te voet en met een fiets aan de hand, zolang een bodemrechter niet anders beslist of partijen niets anders afspreken. Het deel van de vordering dat de doorgang niet opnieuw geblokkeerd, versmald of bemoeilijkt mag worden, wees de rechter af: dat volgt al uit de eerste veroordeling.
Bij niet-nakoming verbeurt elke gedaagde een dwangsom van € 500 per dag, tot een maximum van € 25.000. De eisers vroegen € 1.000 per dag met een maximum van € 50.000, maar volgens de rechter staat dat niet in verhouding tot hun belang en is € 25.000 al een voldoende prikkel. De gedaagden worden niet hoofdelijk veroordeeld, omdat het om zelfstandige verplichtingen van beiden gaat. Zij moeten de proceskosten van € 1.707 betalen, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, ook als een van de partijen hoger beroep instelt. De gedaagden hadden daartegen aangevoerd dat de eiseres haar woning ook anders kan bereiken, maar die routes zijn volgens de rechter geen redelijke alternatieven.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst vordering Centrada tegen huurder over camera aan woning af Een huurder in Lelystad heeft een camera aan de buitenkant van zijn huurwoning hangen. Woningcorporatie Centrada wilde dat die weg zou gaan en stapte daarvoor naar de kantonrechter in een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Centrada verloor: de kantonrechter vond onvoldoende grond voor de gevorderde verwijdering.
De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2025 had Centrada al een kort geding aangekondigd, omdat de huurder zonder toestemming camera's aan de voor- en achterzijde van de woning had opgehangen, onder meer een deurbelcamera. Voor de mondelinge behandeling kwamen partijen tot een schikking. In een e-mail van 21 mei 2025 bevestigde de toenmalige gemachtigde van de huurder dat de camera's niet opnieuw zouden worden bevestigd en verwijderd zouden blijven. Centrada trok daarop het kort geding in.
In mei 2026 ontving Centrada een brief van de gemachtigde van de huurder over overlast van buren. Daarbij zaten printscreens van cameraopnamen uit april en mei 2026. Centrada onderzocht de zaak en stelde vast dat er opnieuw een camera aan de gevel hing. Centrada sommeerde de huurder in juni 2026 de camera te verwijderen. Toen hij dat weigerde, startte Centrada dit kort geding. De corporatie vorderde primair dat de huurder de schikkingsafspraken zou nakomen, de camera zou verwijderen, geen nieuwe camera mocht ophangen en eventuele schade zou herstellen, op straffe van een dwangsom. Subsidiair vroeg Centrada dat de camera zo zou worden verplaatst of ingesteld dat alleen de eigen tuin en eigendommen in beeld komen.
De kantonrechter nam wel een spoedeisend belang aan, maar wees de vorderingen toch af. Over de schikking oordeelde de rechter dat Centrada de afspraken te ruim uitlegt. De dagvaarding uit 2025 noemde drie specifieke camera's, en op basis van die formulering kwamen partijen tot overeenstemming. De uitleg van de huurder, dat de afspraak alleen die drie camera's betrof, vond de rechter niet onbegrijpelijk. Niet gebleken is dat een van die drie camera's is teruggeplaatst. Uit stukken van de huurder bleek bovendien dat de camera die nu in het geding is al enkele jaren geleden is opgehangen en ook in 2025 al aanwezig was. Centrada heeft dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook de 'Richtlijnen voor het plaatsen van camera's bij huurwoningen', die Centrada op 31 maart 2026 vaststelde, bieden volgens de rechter geen grondslag. De huurder betwist dat hij ze kent, en het is niet gebleken hoe Centrada ze aan huurders heeft verspreid. Daarnaast is niet zonder meer aan te nemen dat de richtlijnen gelden voor een camera die er al hing. Artikel 9 van het huurreglement over zelf aangebrachte voorzieningen is algemeen van aard en ziet vooral op structurele wijzigingen aan de woning, niet specifiek op het plaatsen van een camera.
Centrada voerde ten slotte aan dat de camera de privacy van derden kan schenden, in strijd met de AVG, de privacywet. De huurder zegt dat de camera alleen zijn eigen tuin en eigendommen filmt. De rechter vond onvoldoende aangetoond dat de camera ook op de omgeving is gericht, of dat hij niet zo kan worden afgesteld dat dit wel kan.
De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad, wees alle vorderingen van Centrada af. Centrada moet de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 865,00 aan gemachtigdensalaris, binnen veertien dagen na aanschrijving. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Huurder moet zelfgebouwde trap naar zolder laten slopen en herstelkosten tot € 13.322 betalen Een huurster in Breda liet in haar woning een vaste trap naar de zolder plaatsen, zonder dat haar verhuurder daarvoor toestemming had gegeven. Daarvoor werd een opening in de betonnen zoldervloer gezaagd. Toen de verhuurder, vereniging Laurentius, daar op 12 juni 2025 achter kwam, vroeg zij de werkzaamheden direct te stoppen en liet de volgende dag stempels in de woning plaatsen. De trap was op dat moment nog niet af.
Laurentius wil dat de trap verdwijnt en dat de woning in de oorspronkelijke staat wordt hersteld. Volgens de verhuurder is de betonvloer doorgezaagd, waardoor de constructieve veiligheid niet meer te controleren is. Omdat het om de draagconstructie gaat, wil zij het werk zelf door een professionele aannemer laten uitvoeren. De huurster moet dat toelaten en de kosten betalen. Laurentius raamt die kosten op € 13.322,64, op basis van een offerte van De Kok Bouwgroep.
De huurster voerde verweer. Zij betwistte dat de vloer constructief was aangetast en wees erop dat de werkzaamheden nog niet klaar waren. Volgens haar was haar eerder verteld dat het herstel tussen € 4.000 en € 4.500 zou kosten. Ook vond zij het in strijd met het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, omdat de buren wel een vaste trap naar zolder zouden hebben. Zelf vroeg zij de rechter om Laurentius te veroordelen alsnog toestemming voor de trap te geven.
De kantonrechter stelt vast dat vaststaat dat de huurster voor de trap toestemming nodig had en die niet heeft gevraagd. De huurovereenkomst en de wet geven de verhuurder dan het recht te eisen dat de verandering op kosten van de huurder ongedaan wordt gemaakt. Dat dit niet onevenredig is, ligt volgens de rechter voor de hand: het gaat om werk dat de constructie van het pand raakt en dus ook de veiligheid. Het beroep op de buren slaagt niet. Ter zitting bleek dat het niet om de directe buren ging maar om een andere woning in de wijk, en welke woning dat is, heeft de huurster niet duidelijk gemaakt.
Ook haar eigen vordering strandt. De rechter leest die als een verzoek om een machtiging op grond van artikel 7:215 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek. Zo'n machtiging kan niet worden verleend nadat de verandering al is aangebracht, en dat erkende de huurster op de zitting zelf. Zij is daarom niet-ontvankelijk in haar vordering.
Over de kosten oordeelt de kantonrechter dat de offerte niet onredelijk is en dat de huurster die onvoldoende gemotiveerd heeft betwist. Zij moet de herstelkosten betalen tot maximaal € 13.322,64. De rechter gaat ervan uit dat Laurentius alleen de werkelijk gemaakte kosten in rekening brengt als die lager uitvallen.
Een tweede punt betreft de tegelvloer, die Laurentius ook zonder toestemming geplaatst vond. Bij aanvang van de huur had de huurster een tegelvloer van de vorige huurder overgenomen, die zij later door laminaat had vervangen om daarna weer tegels te leggen. Laurentius heeft volgens de rechter niet aangetoond dat zij nu belang heeft bij herstel van de vloer, en niet duidelijk gemaakt wat de oorspronkelijke staat was. Die vordering wordt afgewezen.
Weigert de huurster de werkzaamheden te gedogen, dan mag Laurentius de woning tijdelijk en gedeeltelijk laten ontruimen, voor zover dat voor het werk nodig is. Gezien haar eerdere houding begrijpt de rechter dat de verhuurder daar belang bij heeft: zo hoeft zij niet opnieuw te procederen. De huurster hoeft de woning niet te verlaten als zij het werk gedoogt of als het zonder ontruiming kan.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt de huurster op 4 november 2026 om het verwijderen van de trap en het herstel van de schade en de vlizotrap te gedogen. Voor het geval zij dat niet doet, moet zij het gehuurde tijdelijk en voor zover nodig ontruimen. Zij betaalt € 553,77 proceskosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. In reconventie wordt zij niet-ontvankelijk verklaard, zonder proceskosten. De vordering over de tegelvloer en het meer of anders gevorderde zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 4 november 2026
Civiel Recht Rechter beveelt verkoop van echtelijke woning op Sint Eustatius, geen gebruiksvergoeding Na hun echtscheiding in 2021 bleven twee ex-partners ieder voor de helft eigenaar van de voormalige echtelijke woning op Sint Eustatius, in het district Princess. De vrouw, die op Bonaire woont, bleef na het uiteengaan in het huis wonen, samen met de zoon van partijen. De man gebruikte een tijd lang de annex. Zij vorderde verdeling van de gemeenschap en verkoop van de woning, omdat zij het huis zelf niet kan kopen. De man wilde dat de woning aan haar zou worden toebedeeld en stemde subsidiair in met verkoop.
Op 13 oktober 2026 hielden partijen een comparitie, een zitting waarbij zij hun standpunten toelichten en kijken of een minnelijke regeling mogelijk is. Daar bleek dat geen van beiden de woning kan of wil overnemen tegen de helft van de waarde. Ook waren zowel de woning als de annex inmiddels ontruimd. Partijen waren het eens over de makelaar en over een vraagprijs van USD 278.000, en over een verkooptermijn van een jaar. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, nam deze afspraken over in het vonnis.
Twee punten bleven over. De man vroeg om een gebruiksvergoeding voor de periode waarin de vrouw in de woning woonde. Het Gerecht wees dat af. De vrouw heeft alle kosten van de woning betaald en de man heeft daaraan niet bijgedragen, maar daar stond tegenover dat de man in de afgelopen vijf jaar over een eigen woning beschikte zonder hypotheek. Hij vroeg bovendien pas in zijn conclusie van antwoord om een vergoeding. Het gebruik van de annex door de man woog volgens het Gerecht niet zwaar genoeg om de vrouw tot betaling te verplichten.
Het tweede punt was de vraag of de man moest meebetalen aan de lasten die de vrouw tijdens haar bewoning droeg. In beginsel moet een deelgenoot daar evenredig aan bijdragen. Gelet op het oordeel over de gebruiksvergoeding vond het Gerecht het vanuit redelijkheid en billijkheid niet passend om de man hiertoe te verplichten.
De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het Gerecht noemde twee redenen: het is een familiekwestie en beide partijen krijgen deels ongelijk.
Het Gerecht beveelt dat de woning wordt verkocht en dat de netto-opbrengst voor 50% aan ieder toekomt. Partijen mogen de woning twaalf maanden lang onderhands verkopen via makelaardij Statia Realty, tegen een vraagprijs van USD 278.410. Wordt die prijs of meer geboden, dan moet de woning worden verkocht. Is de woning na twaalf maanden niet verkocht, dan mag elke partij zonder toestemming van de ander een openbare verkoop (veiling) laten houden voor notaris mr. M.D. Bouterse. Beide partijen moeten meewerken aan de verkoop en levering; doet een van hen dat niet, dan vervangt het vonnis zijn handtekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag direct worden uitgevoerd, ook als een partij in hoger beroep gaat.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht