Kantonrechter: huurprijs blijft geliberaliseerd, maar jaarlijkse verhoging vervalt; verhuurster betaalt € 562 terug Sinds juni 2019 huren twee huurders een woning in Amsterdam. Hun huurprijs begon in 2019 op € 1.395 per maand en liep via twee nieuwe contracten op naar € 1.590 per maand vanaf 1 juni 2023. Op 1 juli 2024 verhoogde de verhuurster de huur naar € 1.660,23 en een jaar later naar € 1.721,61. Een van de huurders vond de huur te hoog. Hij stelde voor de kale huurprijs per 1 juli 2025 te verlagen van € 1.345 naar € 800,71 per maand, uitgaande van 128 woningwaarderingspunten.
De huurcommissie ging in maart 2026 grotendeels met de huurders mee. Zij waardeerde de woning op 130 punten en stelde de kale huurprijs vast op € 813,91 per maand. Het energielabel D dat de verhuurster in november 2025 had laten registreren, telde zij niet mee, omdat het pas na de voorgestelde ingangsdatum was geregistreerd. De verhuurster legde de zaak daarna aan de kantonrechter voor. Volgens haar komt de woning met dat label op 159 punten en valt zij in de vrije sector, zodat de contractuele huurverhogingen gelden. De huurders wilden juist bevestigd zien dat de huur € 813,91 bedraagt en eisten het te veel betaalde terug.
De kantonrechter volgde de huurcommissie niet. Hij verwees naar een eerdere uitspraak van deze rechtbank van 12 mei 2026 en naar de Hoge Raad (uitspraak van 30 juni 2023). Een energielabel dat na de peildatum is geregistreerd telt mee, mits duidelijk is dat de toestand van de woning niet is veranderd en het label beschikbaar was toen de huurcommissie besliste. De verhuurster had het label al op 7 november 2025 doorgestuurd, ruim voor de zitting. Zij toonde met het eerdere label D uit 2017 en met foto's van de woning aan dat de energieprestatie gelijk was gebleven. De huurders brachten daar te weinig tegenin. Zij noemden alleen werk aan de verwarming en de standleidingen na een lekkage, zonder aan te geven dat dit de energieprestatie veranderde. Met het label komt de woning op 159 punten.
Daarmee lag de aanvangshuur van € 1.590 per 1 juni 2023 ruim boven de toenmalige liberalisatiegrens van € 808,06. De huurprijs is daarom geliberaliseerd, en dat blijft volgens het overgangsrecht van de Wet betaalbare huur zo voor contracten van vóór 1 juli 2024. Het voorstel tot huurverlaging is dan niet redelijk.
De verhuurster verloor wel op het punt van de verhogingen. Zij baseerde die op een indexeringsbeding in de algemene bepalingen, maar legde die bepalingen niet over. Omdat de huurovereenkomst met consumenten is gesloten, moet de rechter zo'n beding ambtshalve toetsen aan het consumentenrecht. Dat kon nu niet, dus liet hij het beding buiten toepassing. De huurders hadden in een e-mail van 20 mei 2025 wel erkend dat de huur € 1.660,23 bedroeg, maar volgens de kantonrechter berustte die erkenning op het beding en was het geen afzonderlijke afspraak. De huur bleef dus € 1.590 per maand, ook per 1 juli 2024 en 1 juli 2025. Over de maanden juli 2025 tot en met februari 2026 betaalden de huurders € 13.282,17 in plaats van € 12.720, zodat zij € 562,17 te veel betaalden. Voor de periode daarna ontbraken betalingsstukken, en wettelijke rente wees de rechter af omdat de huurders geen verzuim hadden aangetoond.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de kale huurprijs per 1 juli 2024 en per 1 juli 2025 € 1.590 per maand bedraagt. Hij veroordeelde de verhuurster tot terugbetaling van € 562,17, uitvoerbaar bij voorraad. De gevorderde huurachterstand van € 373,31 en de lopende huur van € 1.721,61 wees hij af, evenals de verklaring voor recht van de huurders dat de huur € 813,91 bedraagt. De proceskosten in conventie en reconventie zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter dwingt verhuurder niet tot schuldregeling na achterstallige huur en vertrek zonder opzegging Een man uit Rotterdam die zijn huur in België niet meer betaalde en met de noorderzon vertrok, kan zijn verhuurder niet dwingen akkoord te gaan met een schuldregeling waarbij de verhuurder niets terugziet. De rechtbank Rotterdam wees het verzoek om een zogeheten gedwongen schuldregeling af.
De man had vier schuldeisers met in totaal € 9.400,71 aan vorderingen. Via schuldhulpverlening bood hij zijn schuldeisers een regeling aan waarbij zij 0% van hun vordering zouden krijgen, tegen finale kwijting. Drie schuldeisers gingen daarmee akkoord. De verhuurder, met een vordering van € 7.171,12, weigerde. Hij maakt daarmee 76,3% van de totale schuldenlast uit. De man vroeg de rechter om die schuldeiser te bevelen met de regeling in te stemmen.
De verhuurder vertelde dat de man ongeveer acht jaar zijn appartement huurde. Tijdens de coronaperiode ontstond een huurachterstand, waarbij de verhuurder zich coulant opstelde. Medio 2025 stopte de man opnieuw zonder aankondiging met betalen. Contact lukte niet. Eind juli of begin augustus 2025 trof de verhuurder de sleutels in de brievenbus aan en een smerig appartement, met ook post van een derde. Hij begon eind augustus 2025 een procedure bij een Belgisch gerecht, dat de man veroordeelde tot betaling. De verhuurder wees erop dat hij de huurprijs jarenlang niet had geïndexeerd en dat de Belgische rechter maar twee van de contractuele vier maanden wederverhuringsvergoeding had toegewezen.
De rechtbank begon bij het uitgangspunt dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald. Daarna keek zij of de verhuurder in redelijkheid niet had kunnen weigeren, gezien de belangen van de man en de andere schuldeisers. Omdat de verhuurder drie kwart van de schuldenlast vertegenwoordigt, is volgens de rechtbank niet snel aan te nemen dat zijn weigering onredelijk is.
Daar kwam bij dat de man volgens de rechtbank niet te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Hij had zich niet als goed huurder gedragen. Hij verliet het gehuurde na het einde van zijn relatie, zonder de verhuurder te informeren en zonder het huurcontract op de juiste manier op te zeggen. Hij probeerde ook geen betaalafspraken te maken maar hield zich onbereikbaar. Om dezelfde reden vond de rechtbank dat de man op dit moment ook niet in aanmerking komt voor toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarover beslist zij bij een aparte beslissing.
Dat is van belang voor de vergelijking met het alternatief. Zonder schuldsanering zou de verhuurder volgens de rechtbank nog gedeeltelijk betaald kunnen worden: door aflossingen uit het vrij te laten bedrag of het vakantiegeld, door af te lossen onder beslag, of door een deel van het pensioen dat de man in de zomer van 2027 gaat ontvangen. De rechtbank vond daarom onvoldoende aannemelijk dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat moet worden geacht. Dat de gemeente hem sinds 20 oktober 2026 op medische of sociale gronden vrijstelde van de arbeidsverplichting en dat hij geen nieuwe schulden meer liet ontstaan, veranderde dat niet.
De belangen van de weigerende verhuurder wegen daarom zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wees het verzoek om een gedwongen schuldregeling af.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Kantonrechter ontbindt huurovereenkomst winkelruimte wegens achterstand van € 26.495 na afwijzing beroep op gebreken Een huurster van een winkelruimte in Amsterdam bouwde een huurachterstand op van ruim € 26.000. Ze huurde het pand sinds augustus 2022 voor € 3.980,25 per maand. Haar verhuurder, een Luxemburgs vastgoedbedrijf, stapte naar de rechter en eiste onder meer ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het pand.
De huurster verweerde zich door te stellen dat ze de huur terecht had ingehouden vanwege ernstige gebreken aan het pand: structurele daklekkages, rioolproblemen, stankoverlast en gedwongen sluitingen van haar winkel. Ze beweerde die problemen herhaaldelijk te hebben gemeld, maar stelde dat de verhuurder geen duurzame oplossing had geboden. In een tegenvordering vroeg ze om verlaging van de huurprijs.
De kantonrechter verwierp het verweer van de huurster op alle punten. Ze had haar stellingen namelijk op geen enkele manier onderbouwd. Zo beweerde ze dat de winkelvloer regelmatig blank stond en dat ze de winkel 's ochtends niet kon openen, maar ze overlegde geen enkel bewijs: geen foto's, geen video's, geen verklaringen van derden. Ook bleek uit de stukken niet dat ze vóór 27 oktober 2025 over lekkage had geklaagd bij de verhuurder. De verhuurder ontkende gemotiveerd dat er sprake was van ernstige gebreken en wees op de herstelwerkzaamheden die medio 2025, begin 2026 en begin september 2026 waren uitgevoerd. Een door de verhuurder ingeschakelde aannemer had bovendien geen stank in het pand geconstateerd.
Daarnaast wees de rechter erop dat de huurovereenkomst zelf opschorting, huurprijsvermindering en verrekening uitsluit in de algemene bepalingen. De huurster beriep zich nog op een uitzondering in diezelfde voorwaarden, maar liet na dat standpunt feitelijk toe te lichten.
De kantonrechter liet de huurster nog één kans: als ze binnen een maand de volledige achterstand én alle tot dan toe vervallen huurtermijnen voldoet, hoeft de huurovereenkomst niet te worden ontbonden. Doet ze dat niet, dan worden de huurovereenkomst ontbonden en moet ze het pand ontruimen. Voor een gevorderde dwangsom zag de rechter geen aanleiding, omdat de verhuurder al een executoriale titel heeft en niet heeft onderbouwd waarom een extra prikkel nodig zou zijn. Ook de gevorderde machtiging om de ontruiming zelf uit te voeren, wees de rechter af: gedwongen ontruiming moet via een deurwaarder verlopen.
De kantonrechter veroordeelde de huurster tot betaling van de huurachterstand van € 26.495,70, een contractuele boete van € 2.700, buitengerechtelijke incassokosten van € 1.039,95 en proceskosten van € 2.932,16. Als de huurovereenkomst wordt ontbonden, is de huurster ook een gebruikersvergoeding verschuldigd van € 3.980,25 per maand tot de daadwerkelijke ontruiming, met een extra boete van € 300 per maand bij niet-tijdige betaling. De vordering tot schadevergoeding na ontruiming werd deels verwezen naar een afzonderlijke schadeprocedure.
Rechtbank Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst vordering Centrada tegen huurder over camera aan woning af Een huurder in Lelystad heeft een camera aan de buitenkant van zijn huurwoning hangen. Woningcorporatie Centrada wilde dat die weg zou gaan en stapte daarvoor naar de kantonrechter in een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Centrada verloor: de kantonrechter vond onvoldoende grond voor de gevorderde verwijdering.
De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2025 had Centrada al een kort geding aangekondigd, omdat de huurder zonder toestemming camera's aan de voor- en achterzijde van de woning had opgehangen, onder meer een deurbelcamera. Voor de mondelinge behandeling kwamen partijen tot een schikking. In een e-mail van 21 mei 2025 bevestigde de toenmalige gemachtigde van de huurder dat de camera's niet opnieuw zouden worden bevestigd en verwijderd zouden blijven. Centrada trok daarop het kort geding in.
In mei 2026 ontving Centrada een brief van de gemachtigde van de huurder over overlast van buren. Daarbij zaten printscreens van cameraopnamen uit april en mei 2026. Centrada onderzocht de zaak en stelde vast dat er opnieuw een camera aan de gevel hing. Centrada sommeerde de huurder in juni 2026 de camera te verwijderen. Toen hij dat weigerde, startte Centrada dit kort geding. De corporatie vorderde primair dat de huurder de schikkingsafspraken zou nakomen, de camera zou verwijderen, geen nieuwe camera mocht ophangen en eventuele schade zou herstellen, op straffe van een dwangsom. Subsidiair vroeg Centrada dat de camera zo zou worden verplaatst of ingesteld dat alleen de eigen tuin en eigendommen in beeld komen.
De kantonrechter nam wel een spoedeisend belang aan, maar wees de vorderingen toch af. Over de schikking oordeelde de rechter dat Centrada de afspraken te ruim uitlegt. De dagvaarding uit 2025 noemde drie specifieke camera's, en op basis van die formulering kwamen partijen tot overeenstemming. De uitleg van de huurder, dat de afspraak alleen die drie camera's betrof, vond de rechter niet onbegrijpelijk. Niet gebleken is dat een van die drie camera's is teruggeplaatst. Uit stukken van de huurder bleek bovendien dat de camera die nu in het geding is al enkele jaren geleden is opgehangen en ook in 2025 al aanwezig was. Centrada heeft dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook de 'Richtlijnen voor het plaatsen van camera's bij huurwoningen', die Centrada op 31 maart 2026 vaststelde, bieden volgens de rechter geen grondslag. De huurder betwist dat hij ze kent, en het is niet gebleken hoe Centrada ze aan huurders heeft verspreid. Daarnaast is niet zonder meer aan te nemen dat de richtlijnen gelden voor een camera die er al hing. Artikel 9 van het huurreglement over zelf aangebrachte voorzieningen is algemeen van aard en ziet vooral op structurele wijzigingen aan de woning, niet specifiek op het plaatsen van een camera.
Centrada voerde ten slotte aan dat de camera de privacy van derden kan schenden, in strijd met de AVG, de privacywet. De huurder zegt dat de camera alleen zijn eigen tuin en eigendommen filmt. De rechter vond onvoldoende aangetoond dat de camera ook op de omgeving is gericht, of dat hij niet zo kan worden afgesteld dat dit wel kan.
De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad, wees alle vorderingen van Centrada af. Centrada moet de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 865,00 aan gemachtigdensalaris, binnen veertien dagen na aanschrijving. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven.
De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod.
Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden.
De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen.
De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht