Kantonrechter wijst achterstand van € 16.874 af: opslagbedrijf rekende oneerlijk meer dan afgesproken Een vrouw uit de regio Amsterdam huurde in 2019 via de website van Inbox Storage een opslagruimte van 13 m³ voor € 155 per maand. In de bevestigingsmail stond dat de prijs inclusief een gratis basisverzekering was en dat er geen prijsverhogingen zouden plaatsvinden. In november 2019 breidde Inbox Storage de ruimte uit naar 30 m³ en berekende daarvoor een eenmalig bedrag van € 251. De vrouw bleef daarna € 155 per maand betalen. Vanaf 2022 betaalde zij niet meer per maand, maar op 26 oktober 2022 maakte zij nog € 3.100 over.
Inbox Storage eiste van de vrouw € 16.874,52 aan achterstallige betalingen. Volgens het bedrijf was de prijs inmiddels € 396,80 per maand. Daarnaast wilde Inbox Storage dat de overeenkomst werd ontbonden en dat de vrouw de opslagruimte binnen tien dagen zou ontruimen. Het bedrijf noemde de overeenkomst primair een huurovereenkomst en subsidiair een bewaarnemingsovereenkomst. De vrouw voerde aan dat zij had afgesproken € 155 per maand te betalen, zonder prijsverhogingen en inclusief basisverzekering, en dat zij alles had betaald.
De kantonrechter stelde eerst vast of de overeenkomst een consumentenovereenkomst was, want dan moet de rechter die uit zichzelf toetsen aan het consumentenrecht. Inbox Storage beweerde pas tijdens de zitting dat het om een zakelijke overeenkomst ging. De vrouw gebruikte de opslag voor haar persoonlijke spullen. Dat de overeenkomst op haar artiestennaam stond, was volgens de rechter onvoldoende: zij legde uit dat dit haar geboortenaam is, en de handelsnaam van haar eenmanszaak in het handelsregister was een andere. Een microfoon tussen de spullen veranderde daar niets aan, omdat de foto's vooral inboedel lieten zien. Dat in het bestelproces het vakje 'zakelijk' was aangevinkt, vond de rechter ook niet genoeg, omdat naar alle omstandigheden moet worden gekeken.
Vervolgens oordeelde de kantonrechter dat Inbox Storage een oneerlijke handelspraktijk had gepleegd. De prijs was eenzijdig verhoogd, terwijl de vrouw vooraf niet was verteld dat dat kon en welke kosten daarbij hoorden. De mail met 'geen prijsverhogingen' wekte bij een gemiddelde consument de verwachting dat de afgesproken prijs gelijk zou blijven. Dat die zin volgens Inbox Storage alleen de prijs per m³ betrof, stond er niet in. Bovendien rekende Inbox Storage vanaf september 2025 € 39,47 per maand voor verzekering, terwijl de basisverzekering was toegezegd. Het bedrijf gaf tijdens de zitting zelf toe dat dit niet had gemogen.
Ook de algemene voorwaarden bevatten volgens de rechter oneerlijke bedingen. Het prijswijzigingsbeding (CPI-index plus 4 procent) verstoort het evenwicht tussen consument en bedrijf. Het beding over wettelijke handelsrente en incassokosten kan ertoe leiden dat een consument meer betaalt dan wettelijk is toegestaan. En het recht van de consument om bij een prijsverhoging te ontbinden wordt in artikel 6.5 uitgesloten. Daar komt bij dat Inbox Storage maar één van de meerdere genoemde sets voorwaarden had overgelegd, en onder een andere titel dan in de bestelbevestiging.
Omdat Inbox Storage in strijd met de professionele toewijding had gehandeld, is de overeenkomst vernietigbaar. De vrouw gaf aan de overeenkomst te willen vernietigen en dat werd erkend. Daardoor moet Inbox Storage haar spullen teruggeven en heeft het bedrijf niets meer van haar te vorderen. De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde Inbox Storage in de proceskosten van € 50 aan verletkosten voor de vrouw.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter wijst auteursrechtclaim tegen Loewe af: Whisker-tas niet gekopieerd van Ida Een Nederlands tassenmerk dat leren handtassen ontwerpt en verkoopt, stapte naar de rechter omdat het Spaanse luxemerk Loewe zou hebben gekopieerd. De ontwerpster stelde dat de 'Whisker', die Loewe in maart 2026 presenteerde, een inbreuk was op haar tas 'Ida'. Die tas hoort sinds de herfstcollectie van 2025 tot de succesvolste ontwerpen van haar merk. De Ida werd in januari 2025 in Parijs getoond aan zo'n 400 inkopers van grote warenhuizen en in februari 2025 tijdens de New York Fashion Week. Het eerste exemplaar ging op 4 juli 2025 over de toonbank.
De ontwerpster schreef Loewe op 9 maart 2026 aan en vroeg om overleg. Loewe wees het verwijt af. De gesprekken die volgden leidden niet tot een oplossing. Rond 27 augustus 2026 bracht Loewe de Whisker wereldwijd op de markt, ook in Nederland: online en in de eigen winkels. De ontwerpster vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om Loewe te verbieden de tas in Nederland te verkopen, om informatie over productie en verkoop te geven en om dat alles met dwangsommen te versterken.
Loewe voerde verweer en begon zelf een tegenzaak. Volgens Loewe heeft zij het ontwerp zelfstandig ontwikkeld en was zij niet eens bekend met de Ida. Ze stelde dat de ontwerpster juist haar rits-strook had overgenomen, de overhangende strook langs de bovenzijde van de tas, uit eerdere Loewe-modellen. De rechter liet dat laatste standpunt toe, ook al kwam het pas laat in de procedure. Het was een kleine wijziging waardoor de ontwerpster niet in haar verdediging werd geschaad.
Eerst bekeek de rechter of Nederland bevoegd is. Dat is zo, ook ten aanzien van het Spaanse moederbedrijf, omdat de Nederlandse dochter Loewe Holanda B.V. in Amsterdam is gevestigd en de vorderingen nauw samenhangen. Ook de spoed was er volgens de rechter: de vermeende inbreuk duurde dagelijks voort.
Over de Ida was de rechter positief. De combinatie van tien ontwerpkeuzes, zoals de lage taille, de buisvormige randen, de overhangende 'hondenoren' en de vijgvormige zijkant, weerspiegelt de persoonlijkheid van de maker en is daarom auteursrechtelijk beschermd. Loewe had alleen tassen genoemd waarin losse elementen voorkwamen, nooit de combinatie. De rechter vond het bovendien niet erg aannemelijk dat Loewe de Ida niet kende, gezien de publiciteit en de vertoning in de modewereld terwijl de Whisker nog in ontwerp was.
Toch was er volgens de rechter geen inbreuk. Een aantal kenmerken van de Ida keert terug in de Whisker, maar niet op dezelfde manier. De Whisker heeft geen verstevigde rand langs de voetjes, een duidelijker achthoekige onderkant en een geprononceerdere taille. De neerwaartse welving zit alleen aan de voorkant, de achterzijde is recht. Vanaf de zijkant heeft de tas geen vijgvorm, omdat hij naar voren kantelt voor een 'collapsed look'. Waar Loewe dezelfde elementen gebruikte, gaf zij die een eigen creatieve uitwerking, waardoor de Whisker een eigen oorspronkelijk karakter heeft. Of Loewe de Ida als voorbeeld nam, liet de rechter daarom in het midden.
Ook de tegenvordering van Loewe sneuvelde. De rits-strook van de Ida verschilt van die van de Madrid en de Strip Shoulder Bag: bij die tassen hangt de strook maar aan één kant of asymmetrisch over, bij de Ida hangt hij in een andere boog en met afgeronde uiteinden. Het verbod om te zeggen dat Loewe heeft gekopieerd was ook niet nodig, omdat de ontwerpster dat buiten de rechtszaak niet had gedaan.
De voorzieningenrechter weigerde alle gevraagde voorzieningen in conventie en reconventie. De ontwerpster en haar bedrijf moeten hoofdelijk € 2.101 aan proceskosten aan Loewe betalen, plus € 98 aan nakosten en wettelijke rente. De proceskosten in de tegenzaak werden op nihil begroot.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechtbank stelt gedeelde verantwoordelijkheid vast bij gebrekkige glascontainers na tegenstrijdige specificaties in aanbesteding Gemeenschappelijke Regeling Cure, een afvalverwerkingsorganisatie in de regio Eindhoven, en leverancier VConsyst B.V. uit Genemuiden staan tegenover elkaar in een geschil over gebrekkige ondergrondse glascontainers. Cure nam containers af bij VConsyst en stelde vast dat kettingen braken en bodemkleppen verbogen. Ze vordert onder meer gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst en schadevergoeding van ruim € 553.000.
In een eerder tussenvonnis had de rechtbank al vastgesteld dat VConsyst moet bewijzen dat de schade het gevolg is van oneigenlijk of buitennormaal gebruik door Cure, zodat de garantie niet van toepassing zou zijn. Beide partijen lieten partijdeskundigen aan het woord tijdens een verhoor op 20 maart 2026. De deskundige van VConsyst betoogde aan de hand van berekeningen dat de kettingen zijn blootgesteld aan krachten boven de toegestane werkbelasting. De twee deskundigen van Cure stelden op basis van materiaalonderzoek dat putjes in het staal, mogelijk door een onjuist uitgevoerde zoutbadbehandeling tijdens productie, corrosie hebben versneld en daardoor kettingbreuk hebben veroorzaakt.
Na bestudering van alle verklaringen concludeert de rechtbank dat de deskundigen het op hoofdlijnen eens zijn: zowel overbelasting als corrosie zijn denkbare oorzaken en kunnen tegelijk hebben plaatsgevonden. Bovendien acht de rechtbank aannemelijk dat een mate van overbelasting zich heeft voorgedaan, maar dat dit niet betekent dat chauffeurs van Cure fouten hebben gemaakt. De schade ontstond sluipend en was niet eerder te ontdekken.
Het centrale nieuwe inzicht van de rechtbank betreft een tegenstrijdigheid in de contractuele specificaties. Eis E1-24 uit het programma van eisen schreef een vrije slag van 600 millimeter voor, terwijl eis E1-5 via een verwijzing naar een NEN-norm een maximum van 500 millimeter voorschreef. VConsyst heeft de containers gebouwd op 500 millimeter, Cure stelde het hijsblok in op 600 millimeter. Die discrepantie is volgens de rechtbank de kern van het probleem.
De rechtbank oordeelt dat beide partijen, als ervaren professionals, verplicht waren deze tegenstrijdigheid op te merken, met elkaar te bespreken en op te lossen. Cure gaf onduidelijke en tegenstrijdige specificaties op; VConsyst liet na die onduidelijkheid aan de kaak te stellen. Daarmee dragen beide partijen naar het voorlopige oordeel van de rechtbank een gelijke verantwoordelijkheid voor de ontstane schade.
Dit leidt de rechtbank tot de voorlopige conclusie dat een verdeling bij helfte van de nadelen voor de hand ligt, mogelijk te bereiken via gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst over en weer. Partijen krijgen de gelegenheid zich hierover uit te laten, net als over de vraag of bij deze tegenstrijdigheid überhaupt een garantie van toepassing is. Ook mag Cure nog reageren op een aanvullende schriftelijke verklaring die de deskundige van VConsyst na het verhoor indiende.
De rechtbank wijst op dit moment nog geen vorderingen definitief toe of af. De zaak wordt verwezen naar de rol van 13 januari 2027, waarbij beide partijen zich mogen uitlaten over de aanvulling van rechtsgronden. Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter dwingt RBC bankrelatie met Union Caribe voort te zetten Union Caribe, een geldtransactiebedrijf met vestigingen op Curaçao, Aruba en Sint Maarten, verzorgt internationale overboekingen voor particulieren. Het grootste deel daarvan gaat in US-dollars. Daarvoor is het bedrijf afhankelijk van een US-dollarrekening bij RBC Royal Bank, die zelf een US-dollarrekening aanhoudt bij de Amerikaanse bank Wells Fargo. In maart 2026 zegde RBC de bankrelatie op Sint Maarten op, met ingang van 25 juli 2026. Die opzegging werd niet onderbouwd. De relatie liep daarna gewoon door.
Op 7 oktober 2026 volgde een nieuwe brief, die Union Caribe pas op 20 oktober zag: de US-dollarrekening zou per 16 oktober worden gesloten, omdat de correspondentbank RBC had gevraagd geen US-dollartransacties namens Union Caribe meer te verwerken. Union Caribe stapte naar de rechter in kort geding. Zij stelde dat zij zonder deze rekening haar activiteiten moet staken en dat geen andere bank op Sint Maarten haar als klant wil.
RBC voerde aan dat zij als bank aan antiwitwasregels is gebonden. Zij wees op de omvang van de contante geldstromen, de verificatie van de herkomst van geld, het cliëntonderzoek bij klanten en overboekingen via een ander geldtransactiebedrijf. Volgens RBC had Union Caribe nagelaten een onafhankelijk onderzoek te laten uitvoeren. Daarnaast zou RBC door de instructie van Wells Fargo niet aan de vorderingen kunnen voldoen.
Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten gaat uit van de contractsvrijheid van banken, maar die is niet onbegrensd. Banken hebben een maatschappelijke functie en een zorgplicht, en bedrijven hebben een zwaarwegend belang bij een betaalrekening. De rechter weegt daarom het belang van de bank af tegen dat van de klant. Volgens het Gerecht kon RBC de relatie niet opzeggen zonder dat te onderbouwen. De enkele verwijzing naar de instructie van Wells Fargo is onvoldoende, omdat noch die instructie noch de brief van RBC een verdere onderbouwing bevat.
De uitgebreide correspondentie tussen RBC en Union Caribe op Aruba kan RBC niet achteraf in dit kort geding gebruiken. De opzeggingen waren gericht aan Union Caribe op Sint Maarten, over rekeningen op Sint Maarten. RBC had moeten uitleggen waarom de Arubaanse gronden ook daar gelden. Bovendien kon niemand namens RBC tijdens de zitting uitleggen waarom Wells Fargo had verzocht geen transacties meer te verwerken. Die brief was gericht aan de vestiging op Aruba, zodat niet vaststaat dat Wells Fargo ook de transacties van Union Caribe op Sint Maarten wil weigeren. Een onderscheid tussen de US-dollarrekening en de rekening in lokale valuta maakt het Gerecht daarom niet.
Het belang van Union Caribe bij voortzetting weegt zwaarder dan dat van RBC bij beëindiging. Het Gerecht wijst de vordering om de relatie voort te zetten tot een bodemzaak onherroepelijk is beslist of voor een vaste termijn af, omdat zo'n procedure jaren kan duren en RBC in de tussentijd alsnog een grond voor opzegging kan krijgen. Ook de gevraagde dwangsom wijst het Gerecht af, omdat RBC heeft gezegd een vonnis op te volgen.
Het Gerecht beveelt RBC de bankrelatie met Union Caribe op de gebruikelijke voorwaarden en zonder nieuwe beperkingen voort te zetten, of onmiddellijk te herstellen als zij al is beëindigd. RBC moet de proceskosten van Union Caribe betalen, begroot op Cg. 3.000, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst factuurvordering van € 2.095 toe: geen contract, wel redelijk loon voor administratiewerk Een ondernemer die sinds 2019 haar administratie en belastingaangiften door een administratiekantoor liet verzorgen, moet de openstaande facturen alsnog betalen. De kantonrechter in Rotterdam oordeelde dat het ontbreken van een schriftelijke overeenkomst of vooraf afgesproken tarieven daaraan niet in de weg staat.
Het kantoor deed voor de opdrachtgever onder meer de loonbelasting, de btw-aangiften, de vennootschapsbelasting en de jaarstukken. Tussen augustus 2020 en oktober 2024 stuurde het meerdere facturen. Een deel bleef onbetaald: € 2.246,38 aan hoofdsom. Het kantoor liet de vordering incasseren via een gemachtigde. Tijdens de zitting verminderde het de eis met één factuur van € 151,25, omdat die aan een ander was gericht en niet aan de opdrachtgever. Zo bleef een hoofdsom van € 2.095,13 over, met buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke handelsrente.
De opdrachtgever voerde een reeks verweren. Het eerste was dat er geen schriftelijke overeenkomst was. De kantonrechter wees erop dat een overeenkomst van opdracht vormvrij is en dus ook mondeling of stilzwijgend kan ontstaan. Doordat de opdrachtgever gebruik had gemaakt van de dienstverlening, stond vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, helpt haar evenmin: dan is een redelijk loon verschuldigd. De bedragen op de facturen, van € 18,15 tot € 847, vond de rechter voor dit soort werk niet onredelijk, en de opdrachtgever had dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook het betoog dat de openstaande facturen niet in de jaarrekeningen stonden, hielp niet. Het kantoor liet aan de hand van de jaarstukken over 2023 zien dat onder de kostenpost voor accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan haar was opgenomen. Dat kon de opdrachtgever op de zitting niet weerleggen. Een beroep op verjaring faalde omdat de oudste factuur van 5 augustus 2020 was en de vijfjarentermijn bij de dagvaarding van 29 juli 2025 nog niet was verstreken. Dat facturen laat werden verstuurd of aangiften laat werden ingediend, ontslaat de opdrachtgever niet van betaling.
De opdrachtgever beriep zich verder op verrekening met cosmetische producten ter waarde van ongeveer € 3.000 die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor betwistte dat en zei dat zij de producten via de webshop had besteld en betaald. De opdrachtgever onderbouwde haar stelling niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, waardoor de tegenvordering niet eenvoudig was vast te stellen. De rechter passeerde het beroep op verrekening. De geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leidden ook niet tot een andere uitkomst: ze waren niet als aparte tegeneis ingesteld en als verweer onvoldoende onderbouwd. Stukken waarnaar de gemachtigde van de opdrachtgever op de zitting verwees maar die niet in het dossier zaten, liet de rechter buiten beschouwing.
De kantonrechter veroordeelde de opdrachtgever tot betaling van € 2.095,13 aan hoofdsom, vermeerderd met de wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen. Daarbovenop komen € 314,27 aan buitengerechtelijke incassokosten, lager dan de gevorderde € 336,96 omdat de hoofdsom lager uitviel. De opdrachtgever draagt ook de proceskosten van € 918,90 en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht