Raad van State: gemeente Gemert-Bakel hoeft geen extra Woo-stukken te zoeken in mailbox kabinetschef Een inwoner van De Mortel, gemeente Gemert-Bakel, wil alle correspondentie inzien die de provincie en de gemeente met elkaar hebben gevoerd over zijn dossier. Hij vroeg die stukken op 17 februari 2023 op via de Wet openbare overheid (Woo), de wet waarmee burgers overheidsinformatie kunnen opvragen. Het college van burgemeester en wethouders wees het verzoek af, omdat de gevraagde documenten al openbaar waren.
De man ging in bezwaar. Het college verklaarde dat bezwaar op 14 juni 2023 niet-ontvankelijk. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep daartegen op 29 maart 2024 gegrond en droeg het college op een nieuw besluit op bezwaar te nemen. Dat deed het college op 14 mei 2024: het bezwaar werd opnieuw ongegrond verklaard, nu met een nadere toelichting over hoe het naar de documenten had gezocht. De rechtbank verklaarde ook het beroep tegen dat nieuwe besluit ongegrond, bij uitspraak van 18 april 2025. Volgens de rechtbank had het college voldoende inzichtelijk gemaakt welke zoekslagen het had verricht.
De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Zijn kernpunt: de kabinetschef van de provincie had hem zelf verteld dat zij emailberichten naar de gemeente had gestuurd. Die berichten zouden dus bij het college moeten berusten. Ook vond hij dat het college ten onrechte afzag van het inschakelen van een digitaal opsporingsbedrijf, dat volgens hem wel meer documenten zou kunnen vinden.
De Afdeling oordeelde dat de gronden van de man grotendeels een herhaling waren van wat hij al in beroep had aangevoerd. De rechtbank was daar gemotiveerd op ingegaan, en de man had geen redenen genoemd waarom die beoordeling onjuist of onvolledig zou zijn. Wat hij op de zitting vertelde over zijn gesprek met de kabinetschef was volgens de Afdeling bovendien niet concreet genoeg om aannemelijk te maken dat er meer documenten onder het college berusten dan al openbaar zijn gemaakt.
De Afdeling verwees naar een eerdere uitspraak van 25 maart 2026 over een gelijkluidend verzoek van dezelfde man. Daarin zag de Afdeling geen grond om aan te nemen dat de inhoud van de mailbox van de kabinetschef toch onder het college berust, ondanks de toelichting van het college.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: geen bezwaar mogelijk tegen delen van politie-informatie met AIVD Een man kwam erachter dat de politie informatie over hem met de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) had gedeeld. Hij maakte op 10 december 2023 bezwaar tegen die gegevensdeling. Toen de korpschef van politie niet binnen de termijn besliste, stelde hij hem op 25 januari 2024 in gebreke. De politie liet op 7 februari 2024 weten dat het delen van informatie met de AIVD een feitelijke handeling is, en dat daartegen geen bezwaar openstaat.
Bij besluit van 23 februari 2024 verklaarde de korpschef het bezwaar niet-ontvankelijk. Omdat het bezwaar volgens de korpschef kennelijk niet-ontvankelijk was, was ook geen dwangsom verschuldigd voor het te laat beslissen. De rechtbank Amsterdam gaf de korpschef gelijk. Een besluit in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is volgens de rechtbank niet aan de orde, omdat het om een feitelijke handeling gaat die niet op rechtsgevolg is gericht. De man had bovendien niet aannemelijk gemaakt dat het delen van de informatie op schrift was gesteld.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State behandelde de zaak in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 19 juli 2024. De man voerde aan dat het delen van informatie met de AIVD wel een besluit is. Volgens hem zet het een proces in gang met vergaande gevolgen dat niet meer ongedaan kan worden gemaakt. Bij de AIVD vallen de gegevens onder de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten 2017 (Wiv). Die wet biedt minder mogelijkheden om gegevens te laten vernietigen of corrigeren dan de Wet politiegegevens, en gegevens worden gedeeld met andere landen. Hij trok een vergelijking met een eerdere uitspraak van de Afdeling van 3 juli 2024, waarin opname in een treiteraanpak (een aanpak van personen die anderen herhaaldelijk lastigvallen) werd gelijkgesteld met een besluit.
De Afdeling volgde de rechtbank. Het delen van informatie met de AIVD is een feitelijke handeling, en de korpschef heeft het bezwaar daarom terecht niet-ontvankelijk verklaard. Daarnaast sluit de Wiv zelf bezwaar en beroep op dit punt uit. Artikel 94 van de Wiv verplicht politieambtenaren gegevens door te geven die voor de AIVD van belang kunnen zijn, en de korpschef stuurt die gegevens door. Volgens artikel 145 van de Wiv is de Awb, en daarmee de mogelijkheid van bezwaar en beroep, niet van toepassing op de voorbereiding, totstandkoming en tenuitvoerlegging van besluiten op grond van hoofdstuk 6 van de Wiv. De Afdeling stelt vast dat de wetgever er bewust voor heeft gekozen dat tegen deze handeling geen rechtsbescherming openstaat bij de bestuursrechter.
De vergelijking met de treiteraanpak gaat volgens de Afdeling niet op. Bij die aanpak ondervindt iemand direct de gevolgen van vervolgstappen. Bij het delen van gegevens met de AIVD staat geen bezwaar en beroep open, en bovendien is onzeker of de betrokkene daar in de toekomst gevolgen van zal ondervinden. Ook het betoog dat het delen van de gegevens op zichzelf onrechtmatig was, kan de bestuursrechter niet beoordelen, juist omdat bezwaar en beroep zijn uitgesloten.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De korpschef hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank benoemt deskundige in zaak over Bitvavo-datalek en rekeninggluren Twee cryptobezitters vermoeden dat medewerkers van Bitvavo hun accounts hebben ingezien zonder goede reden. Fraudeurs benaderden hen met zeer specifieke gegevens: het exacte saldo van hun cryptotegoeden, de soorten crypto's, het type ledger van de een en het toegangsprotocol van de ander. Zij waren, zo stellen zij onweersproken, 'whales': grote bezitters die weinig handelen en hun crypto voor de lange termijn houden. Voordat ze Bitvavo aansprakelijk stellen, willen zij weten wat er is gebeurd. Daarom vroegen zij om een voorlopig deskundigenbericht, een onderzoek door een onafhankelijke deskundige dat vooraf feiten moet vaststellen.
In een tussenbeschikking van 21 mei 2026 beval de rechtbank dat onderzoek al. Het draait om twee kernvragen: zijn de gegevens van de verzoekers betrokken geweest bij het datalek bij Bitvavo van mei 2024, en welke medewerkers hebben wanneer en waarom hun accounts ingezien? In deze vervolgbeschikking regelt de rechtbank de uitvoering.
Bitvavo stelde eerst dat partijen na de mondelinge behandeling van 2 april 2026 een procesafspraak hadden gemaakt over het onderzoek. De verzoekers betwisten dat en noemen de e-mail van Bitvavo van 7 april 2026 een onjuiste weergave van het overleg. De rechtbank kan niet vaststellen dat er een afspraak is en houdt er geen rekening mee. Ook wijst de rechtbank het verzoek af om de feitelijke omschrijving in de tussenbeschikking aan te passen. Daar stond dat niet in geschil is dat bij Bitvavo betrokken personen zich zonder geëigende redenen toegang tot klantaccounts verschaften. Bitvavo heeft niet betwist dat er in het verleden mensen waren die toegang hadden tot klantgegevens zonder dat daar aanleiding voor bestond.
De deskundige is drs. W.A. Verloop, manager van de cyber security unit bij DataExpert B.V. De verzoekers stelden hem voor en Bitvavo heeft daar geen bezwaar tegen.
Bitvavo wil de privacy van haar medewerkers beschermen en beroept zich op de AVG. De rechtbank blijft bij haar eerdere afweging: het belang van de verzoekers om te weten wie in hun rekeningen heeft gekeken, weegt zwaarder. Doorslaggevend is dat de fraudeurs informatie hadden die niet lijkt te komen uit een datalek bij een derde. Wel erkent de rechtbank dat bekendmaking van medewerkersgegevens verstrekkende gevolgen heeft en een publicitair risico meebrengt. Het onderzoek omvat ook medewerkers die wel een geëigende reden hadden. Daarom moeten partijen eerst een geheimhoudingsovereenkomst sluiten. Bitvavo legt binnen een week na de beschikking een voorstel voor. Komen partijen binnen vier weken niet tot overeenstemming, dan beslist de rechtbank op verzoek van de meest gerede partij. Pas daarna kan het onderzoek beginnen.
De verzoekers wilden vijf extra vragen aan de deskundige voorleggen. Drie daarvan wijst de rechtbank af, namelijk de vragen naar de methode waarmee Bitvavo de getroffen klanten bepaalde, naar de volledigheid van de toegangslogs en naar de authenticiteit van de triggers (zoals supporttickets) die toegang rechtvaardigden. Door hun brede formulering gaat het om een 'fishing expedition', waar een voorlopige bewijsverrichting niet voor bedoeld is. Twee vragen worden toegevoegd: welke categorieën persoonsgegevens bij het datalek zijn blootgesteld, en op welke gegevens in de accounts de medewerkers daadwerkelijk inzage hadden. Daarvoor hebben de verzoekers belang, omdat Bitvavo niet toelicht waarop zij baseert dat wallettype, cryptosaldo, transactiehistorie en telefoonnummers niet zijn blootgesteld. Ambtshalve voegt de rechtbank een slotvraag toe waarin de deskundige andere relevante zaken kan melden.
De verzoekers moeten het voorschot voor de kosten van de deskundige betalen, ook voor het verstrekken van de gegevens. De deskundige begroot de kosten binnen twee weken na ontvangst van de vragen en brengt uiterlijk drie maanden na bericht van de betaling een rapport uit. Beide partijen zijn verplicht mee te werken. Doen zij dat niet, dan kan de rechtbank daar gevolgen aan verbinden, ook in hun nadeel.
De rechtbank benoemt Verloop tot deskundige, stelt negen vragen vast en verplicht partijen tot een geheimhoudingsovereenkomst over de gegevens van de Bitvavo-medewerkers. Het meer of anders verzochte wijst zij af.
Rechtbank Amsterdam · 15 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Zes jaar geëist, vier jaar cel voor omkoping gemeenteambtenaar en drugshandel; vrijspraak voor vier feiten Een man uit Amsterdam kocht jarenlang een gemeenteambtenaar om om persoons- en adresgegevens van kentekenhouders op te zoeken, en verkocht die gegevens door aan opdrachtgevers uit het criminele milieu. Dat blijkt uit het vonnis van de rechtbank Overijssel. Hij handelde daarnaast in cocaïne en had ruim 3,6 kilo amfetamine en 24 gram MDMA in huis. De rechtbank legt hem vier jaar gevangenisstraf op.
Het onderzoek begon in augustus 2024 bij de Rijksrecherche. Die onderzocht een buitengewoon opsporingsambtenaar van de gemeente Amsterdam, die tegen betaling kentekens opzocht in gemeentelijke systemen en de resultaten doorgaf aan een 'informatiemakelaar'. Later kwam een tweede ambtenaar in beeld die op dezelfde manier gegevens leverde. Op de Google Pixel-telefoon die bij de aanhouding van de verdachte op 20 mei 2025 bij Schiphol in beslag werd genomen, stonden Signal-chats waarin hij kentekens doorspeelde aan een tussenpersoon. Die liet de kentekens opzoeken bij een van de ambtenaren en stuurde de gegevens terug. De verdachte vroeg doorgaans 350 euro per kenteken en gaf de informatie via apps met berichten die zichzelf vernietigen door aan zijn opdrachtgevers.
De verdachte stelde dat hij alleen kentekenplaten liet dupliceren voor gestolen auto's. De rechtbank vindt dat niet aannemelijk. In de chats vraagt hij zelf wanneer hij 'de info' krijgt, ontvangt hij persoons- en adresgegevens en is niet gezien dat hij kentekenplaten overhandigde.
Lastiger was de vraag of hij ook de man was voor wie de eerste ambtenaar bevragingen deed. Zij verklaarde tegenover de rechter-commissaris onder ede dat hij dat niet was. De rechtbank gelooft haar niet. In een afgeluisterd telefoongesprek met haar zoon op 6 juni 2025 verwees zij naar een man die was aangehouden als informatiemakelaar, op een plaats en datum die overeenkomen met de aanhouding van de verdachte. Ze verklaarde bij de rechter-commissaris bovendien bang te zijn en niets met hem te maken te willen hebben, en wilde niet zeggen wie haar contact dan wel was. Daarbij komen overeenkomsten tussen de verdachte en haar beschrijving van de man (de oudste van zijn gezin, uit dezelfde buurt, een dure Volkswagen), chatgegevens die naar zijn vriendin leiden en bevragingen van zijn eigen kenteken en BSN door de ambtenaar. Zij ontving geld en een horloge. De rechtbank bewijst daarom omkoping en het medeplegen van het overnemen en doorgeven van niet-openbare gegevens.
Van vier andere feiten spreekt de rechtbank hem vrij. Ten aanzien van de beschieting van een woning in Leiden op 15 oktober 2024, waarvoor de verdachte inlichtingen zou hebben verschaft, kan niet worden vastgesteld dat zijn opzet daarop gericht was. Deelname aan een crimineel samenwerkingsverband acht de rechtbank niet bewezen, omdat niet vaststaat dat het oogmerk gericht was op levensdelicten, ernstig geweld, bedreiging, diefstal met geweld of afpersing. Het witwassen van ongeveer 30.000 euro is evenmin bewezen: niet vast te stellen is dat dit geld uit misdrijf afkomstig was of dat de verdachte het had. Ook verklaart de rechtbank een deel van de tenlastelegging van het samenwerkingsverband nietig: de zinsnede 'althans het plegen van misdrijven' is te vaag om je tegen te kunnen verdedigen.
In de tweede zaak, over drugs, bewijst de rechtbank de handel in cocaïne. De chats tonen dagelijks contact over blokken, prijzen en leveringen, waarbij de verdachte als tussenpersoon optrad en ook zelf klanten had. Handel in 3- of 4-MMC is niet bewezen. Ook het bezit van MDMA en amfetamine is bewezen. De stoffen, aangetroffen in de woonkamer en de vriezer van de woning waar hij verbleef, werden alleen met indicatieve tests onderzocht, maar de chats over MDMA en de precursor PMK en de gebruikelijke bewaarmethode van amfetamine bieden volgens de rechtbank voldoende steun. Dat hij van niets wist, vindt de rechtbank niet aannemelijk.
Bij de straf weegt zwaar dat de verdachte als informatiemakelaar fungeerde voor criminelen en zich moest realiseren dat de gegevens konden dienen voor gewelddadige misdrijven, en dat hij het vertrouwen in overheidsorganisaties aantastte. Dat hij de feiten pleegde tijdens een proeftijd weegt ook mee. De reclassering ziet geen mogelijkheden voor toezicht en adviseert geen bijzondere voorwaarden. De officier van justitie eiste zes jaar cel; de verdediging pleitte voor een straf gelijk aan het voorarrest. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot vier jaar gevangenisstraf, zonder voorwaardelijk deel, met aftrek van voorarrest. Vier gsm's worden verbeurdverklaard, het busje CS-gas wordt onttrokken aan het verkeer, en de Audi en een GPS-tracker worden teruggegeven.
Rechtbank Overijssel · 3 november 2026
Strafrecht Raad van State verhoogt proceskostenvergoeding in Woo-geschil van Veldhovense raadslid met gemeente Een raadslid uit Veldhoven vroeg op grond van de Wet open overheid (Woo) om documenten van de gemeente Veldhoven. Aanleiding was een verklaring die wethouders in februari 2022 hadden voorgelezen tijdens een raadsvergadering, waarin het raadslid werd beschuldigd van het doen van schadelijke uitspraken over collega's. Het raadslid wilde inzage in de stukken die aan die beschuldigingen ten grondslag lagen.
Het college van burgemeester en wethouders verstrekte vijf documenten, maar deels met zwartgelakte namen. Over andere gevraagde documenten stelde het college dat het ging om openbaar toegankelijke informatie die niet door het college was opgemaakt of ontvangen, en dus niet onder de Woo valt. Het raadslid maakte bezwaar, maar dat werd ongegrond verklaard. De rechtbank Oost-Brabant oordeelde vervolgens dat het college zijn weigering onvoldoende had gemotiveerd en gaf het college de kans dat gebrek te herstellen. Na een aanvullende motivering oordeelde de rechtbank dat het college dat herstel correct had uitgevoerd en liet de rechtsgevolgen van het besluit in stand.
Het raadslid ging in hoger beroep bij de Raad van State. Zij voerde onder meer aan dat zij haar Woo-verzoek in bezwaar niet had uitgebreid maar slechts verduidelijkt, dat er meer documenten bij het college moesten berusten, dat sociale mediaposts wél onder de Woo zouden vallen en dat de zwartlakkingen van persoonsgegevens onterecht waren. De Raad van State volgde al deze argumenten niet.
Over de sociale mediaberichten oordeelde de Raad van State dat het college slechts had kennisgenomen van die berichten zonder er printscreens van te maken. Die informatie was daarmee niet neergelegd in een door het college opgemaakt of ontvangen document en valt dus niet onder de Woo. Ook bestond er geen verplichting voor het college om dergelijke gegevens alsnog te vervaardigen. Over de volledigheid van de zoekslag oordeelde de Raad van State dat het raadslid niet aannemelijk had gemaakt dat er meer relevante documenten bij het college berustten.
Over de zwartgelakte namen bevestigde de Raad van State het oordeel van de rechtbank. Namen van ambtenaren die niet uit hoofde van hun functie in de openbaarheid treden, hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Dat sommige medewerkers hun naam en werk zelf op LinkedIn zetten, betekent niet dat zij daarmee als functionaris in de openbaarheid treden. Ook de naam van een externe adviseur was terecht weggelakt: externe adviseurs treden niet automatisch in de openbaarheid, net zomin als advocaten dat doen.
Op één punt kreeg het raadslid wel gelijk. De rechtbank had een tijdig ingediende zienswijze over de aanvullende motivering van het college ten onrechte niet bij de beoordeling betrokken. Dit raakte niet de inhoudelijke uitkomst, maar wel de berekening van de proceskostenvergoeding: voor het indienen van een zienswijze had de rechtbank nog een half punt extra moeten toekennen. De einduitspraak van de rechtbank werd op dat punt vernietigd.
De Raad van State veroordeelt de gemeente Veldhoven tot vergoeding van de totale proceskosten in beroep en hoger beroep van € 4.280,25, waarvan € 4.203,00 voor rechtsbijstand en € 77,25 voor reiskosten. Daarnaast moet de gemeente het betaalde griffierecht van € 289,00 terugbetalen.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht