Rechter dwingt ex-vrouw tot overdracht bedrijfspand, afrekening polis van € 65.380 blijft liggen Een tandartsechtpaar dat na de scheiding nog steeds procedeert over de verdeling van het gezamenlijke vermogen, heeft opnieuw bij de rechter aangeklopt. Het stel dreef samen een tandartspraktijk in een maatschap, die op 31 juli 2019 werd ontbonden. De echtscheiding werd uitgesproken bij beschikking van 24 maart 2020. Daarna ontstond onenigheid over de verdeling van wat er van de maatschap over was, onder meer over het bedrijfspand waarin de praktijk was gevestigd.
In een arbitrale procedure kwam eind januari 2026 een eindvonnis. De scheidsrechters oordeelden dat de man in verband met het voortzetten van de praktijk € 102.718,41 aan zijn ex-vrouw moest betalen. Omdat hij al € 122.500 had betaald, had hij € 19.781,59 te veel voldaan. De vrouw werd veroordeeld om dat bedrag terug te betalen. Zij deed dat niet en stelde voor het bedrag te verrekenen met een vordering van haarzelf: de helft van de waarde van een levensverzekering bij ASR die bij de scheiding aan de man was toebedeeld. Die helft, € 65.380, had de man nooit aan haar betaald. De man ging daar niet mee akkoord.
Ook het bedrijfspand zelf zorgde voor een impasse. Een notaris stelde een akte van verdeling op, maar de vrouw wilde alleen tekenen als de akte uitsluitend over de overdracht van het pand ging. De conceptakte bevatte volgens haar ook slotbepalingen over de afwikkeling van de maatschap als geheel. De man vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om het arbitrale vonnis uitvoerbaar te verklaren, om de vrouw te dwingen mee te werken aan de overdracht van het pand en om haar de notariskosten van € 7.081,40 te laten betalen. De vrouw eiste in reconventie de € 65.380 plus wettelijke rente.
De voorzieningenrechter verleent verlof om het arbitrale vonnis ten uitvoer te leggen. De vrouw voerde daartegen op zichzelf geen verweer en er was geen weigeringsgrond. Haar beroep op verrekening staat dat verlof niet in de weg. Ook over de overdracht van het pand is de rechter duidelijk: de vrouw is verplicht mee te werken. Wel schrapt hij de twee slotbepalingen uit de conceptakte, omdat nog niet over de hele linie finale kwijting over en weer wordt verleend en die bepalingen daarom niet nodig of wenselijk zijn. Weigert de vrouw te tekenen, dan komt het vonnis in plaats van haar handtekening.
De notariskosten wijst de rechter af. Dat is een zelfstandige geldvordering, waarvoor in kort geding spoedeisend belang nodig is, en dat is niet aangetoond. De vordering van de vrouw over de ASR-polis wijst hij eveneens af. Hij vindt het aannemelijk dat partijen via hun advocaten hebben afgesproken dat alle onderlinge vorderingen pas worden afgerekend nadat de rechter daar definitief over heeft geoordeeld. Dat verklaart volgens hem ook dat de vrouw geen beslag heeft gelegd. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Het resultaat: de man krijgt verlof voor tenuitvoerlegging van het arbitrale vonnis en de vrouw moet de akte voor de overdracht van het bedrijfspand ondertekenen, zonder de slotbepalingen M2 en M3. De vorderingen over de notariskosten en de ASR-polis worden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Hof laat € 750 kinderalimentatie staan: vader bewijst zijn inkomen niet, rijbewijskosten blijven bij hem Na 28 jaar samenwonen gingen een vader en moeder in augustus 2023 uit elkaar. Twee van hun kinderen woonden bij de vader. De jongste dochter, nu 16, verbleef eerst om en om bij beide ouders, maar woont sinds 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder. Over de verdeling van de kosten van de kinderen hadden de ouders nooit iets op papier gezet.
De rechtbank Noord-Holland bepaalde in april 2026 dat de vader aan de moeder € 750 per maand kinderalimentatie moet betalen voor de dochter, met ingang van 1 mei 2025. De vader vroeg daarnaast om een bijdrage van de moeder voor zijn zoon, die op 13 april 2026 18 werd. Ook wilde hij dat de moeder de helft van de kosten van de rijbewijzen van de kinderen zou betalen. De rechtbank wees die verzoeken af. De vader ging in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, van 10 april 2026 (hersteld op 3 juni 2026). De zoon voegde zich later bij dat beroep.
Het hof verklaarde de zoon eerst niet-ontvankelijk. Het verzoek om alimentatie voor hem ging uitsluitend over de periode dat hij nog minderjarig was. In die periode worden minderjarigen door hun ouders vertegenwoordigd en kunnen ze zelf geen procespartij zijn.
Daarna keek het hof naar de ingangsdatum. De vader wilde dat de alimentatie pas op 1 juni 2025 zou ingaan, omdat de moeder dat in eerste aanleg zelf zou hebben gesteld. Het hof zag dat als een verschrijving. Vast staat dat de dochter vanaf 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder woonde, en de vader betwistte dat niet. De datum van 1 mei 2025 blijft daarom staan.
Het grootste punt was de behoefte van de kinderen en de draagkracht van de vader. De behoefte van kinderen wordt in beginsel bepaald op basis van het netto besteedbaar gezinsinkomen in de laatste periode dat het gezin nog samen was. De vader stelde dat daarvoor alleen zijn salaris van € 68.549 telde, omdat het gezin uitsluitend van de gezamenlijke bankrekening zou hebben geleefd. De moeder betwistte dat gemotiveerd: de vader deed ook veel contante uitgaven en betalingen vanaf andere rekeningen. Volgens het hof had de vader zijn stelling onvoldoende onderbouwd en niet weersproken dat hij veel contant uitgaf.
Bovendien bleek de vader meer inkomstenbronnen te hebben dan zijn salaris. Hij is directeur-grootaandeelhouder van een holding met meerdere werkmaatschappijen en mede-eigenaar van onroerend goed op achttien adressen. Daarover heeft hij nauwelijks stukken overgelegd: geen jaarrekeningen van zijn vennootschappen over 2023 tot en met 2025, geen overzicht van zijn huurinkomsten, geen belastingaangiften en aanslagen. Het hof kon daardoor noch de behoefte van de kinderen noch de draagkracht van de vader vaststellen. De gevolgen daarvan komen voor rekening en risico van de vader. Omdat een vergelijking van de draagkracht van beide ouders onmogelijk was, kwam het hof ook niet toe aan het inkomen van de moeder, die volgens de vader meer zou kunnen werken dan haar huidige 17 uur per week.
Tot slot vroeg de vader om een verklaring voor recht dat de ouders de kinderen een rijbewijs in het vooruitzicht hadden gesteld. Het hof wees dat af. Een eventuele afspraak met de kinderen zegt niets over hoe de ouders de kosten onderling moeten delen, en een concrete afspraak waaruit een betalingsverplichting van de moeder volgt is niet gebleken. De gevraagde verklaring ziet bovendien niet op een bepaalde rechtsverhouding tussen de ouders en is al daarom niet toewijsbaar. Het verzoek om de uitvoerbaarheid bij voorraad te schorsen verviel, omdat het hof in de hoofdzaak zelf besliste.
Het hof verklaarde de zoon niet-ontvankelijk en bekrachtigde de beschikking van de rechtbank. De vader blijft dus € 750 per maand betalen voor zijn dochter, met ingang van 1 mei 2025. Het verzoek om een bijdrage van de moeder voor de zoon en het verzoek over de rijbewijzen bleven afgewezen. De proceskosten in hoger beroep werden gecompenseerd, zodat elke partij de eigen kosten draagt.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter legt Amsterdamse man voorlopige kinderbijdrage van € 483 per kind per maand op Een echtpaar uit de regio Amsterdam, sinds 1 september 2022 uit elkaar, heeft twee kinderen van veertien en tien jaar. Jarenlang regelden de ouders de kosten van de kinderen zonder kinderalimentatie. Ze stortten allebei maandelijks € 800 op een gezamenlijke kinderrekening, waar ook de kinderbijslag naartoe ging. Over de bijdrage aan die rekening en over de zorgverdeling ontstond ruzie. De vrouw vroeg de rechtbank daarom om een voorlopige kinderbijdrage vast te stellen, vooruitlopend op de echtscheidingszitting, die gepland staat voor 11 januari 2027.
De vrouw stelde dat de man zich niet meer aan de afspraken hield. Ook was de zorgverdeling veranderd: de kinderen zijn volgens haar inmiddels bijna alle dagen bij haar. De man woont nog in een appartement met één slaapkamer, waardoor de kinderen er nauwelijks kunnen slapen. Zij vroeg een bijdrage van € 1.194 per maand voor beide kinderen samen, met terugwerkende kracht tot 1 september 2025. De man voerde verweer. Hij vond dat de afspraak om de kosten gelijk te delen moest blijven gelden, dat de zorg nog steeds fifty-fifty was en dat de vrouw haar inkomen niet transparant had gemaakt. Hij wees erop dat zij als fiscalist wel weet welke stukken zij moet laten zien.
De rechtbank vond dat de vrouw een spoedeisend belang had. Van haar kon niet worden gevraagd de echtscheidingsprocedure af te wachten. De man had een overzicht van zijn stortingen op de kinderrekening overgelegd, maar de vrouw betwistte dat en het was niet met bewijsstukken onderbouwd. Voorlopig ging de rechtbank er daarom van uit dat de bestaande afspraak niet werkt. Ook was vast komen te staan dat de kinderen in feite meer bij de vrouw verblijven. De te late stukken van beide partijen liet de rechtbank toe, omdat de vrouw er inhoudelijk op had kunnen reageren en zelf ook te laat stukken had ingediend.
De bijdrage gaat in op 9 september 2026, de dag waarop het verzoek werd ingediend. Een eerdere ingangsdatum wees de rechtbank af. Een bijdrage over het verleden kan ingrijpende gevolgen hebben en de man had aangevoerd dat hij steeds bedragen was blijven betalen. De behoefte van de kinderen stelde de rechtbank op € 832 per kind per maand. Daartegen had de man geen verweer gevoerd. Bij de man rekende de rechtbank met een jaarinkomen van € 102.455, het inkomen uit zijn jaaropgaaf over 2025. Hij had onvoldoende onderbouwd dat zijn inkomen lager was, ook al zou hij zijn WW-uitkering aanvullen met een transitievergoeding.
Bij de vrouw rekende de rechtbank met de winst uit haar eenmanszaak over 2025, € 63.747. Haar bedrijf in de vorm van een B.V. leverde geen inkomsten op en wordt naar verwachting dit jaar geliquideerd, dus die liet de rechtbank buiten beschouwing. Zij verwacht dit jaar dezelfde winst als in 2025. Het is haar dus gelukt haar inkomen op peil te krijgen, ondanks de extra zorgtaken. Een lagere winst voor 2027 was niet onderbouwd. Voor de zorgkorting koos de rechtbank 25 procent, passend bij de situatie dat de kinderen vaker bij de vrouw zijn. Uit de draagkrachtberekening bleek dat de man € 1.649 per maand kan dragen en de vrouw € 1.404.
De rechtbank bepaalt dat de man vanaf 9 september 2026 € 483 per kind per maand betaalt aan de vrouw, bij vooruitbetaling. De vrouw betaalt vanaf dat moment alle kosten van de kinderen die buiten de bijdrage vallen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en het meer of anders verzochte, waaronder de terugwerkende kracht tot 1 september 2025, wees de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter beveelt verkoop van echtelijke woning op Sint Eustatius, geen gebruiksvergoeding Na hun echtscheiding in 2021 bleven twee ex-partners ieder voor de helft eigenaar van de voormalige echtelijke woning op Sint Eustatius, in het district Princess. De vrouw, die op Bonaire woont, bleef na het uiteengaan in het huis wonen, samen met de zoon van partijen. De man gebruikte een tijd lang de annex. Zij vorderde verdeling van de gemeenschap en verkoop van de woning, omdat zij het huis zelf niet kan kopen. De man wilde dat de woning aan haar zou worden toebedeeld en stemde subsidiair in met verkoop.
Op 13 oktober 2026 hielden partijen een comparitie, een zitting waarbij zij hun standpunten toelichten en kijken of een minnelijke regeling mogelijk is. Daar bleek dat geen van beiden de woning kan of wil overnemen tegen de helft van de waarde. Ook waren zowel de woning als de annex inmiddels ontruimd. Partijen waren het eens over de makelaar en over een vraagprijs van USD 278.000, en over een verkooptermijn van een jaar. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, nam deze afspraken over in het vonnis.
Twee punten bleven over. De man vroeg om een gebruiksvergoeding voor de periode waarin de vrouw in de woning woonde. Het Gerecht wees dat af. De vrouw heeft alle kosten van de woning betaald en de man heeft daaraan niet bijgedragen, maar daar stond tegenover dat de man in de afgelopen vijf jaar over een eigen woning beschikte zonder hypotheek. Hij vroeg bovendien pas in zijn conclusie van antwoord om een vergoeding. Het gebruik van de annex door de man woog volgens het Gerecht niet zwaar genoeg om de vrouw tot betaling te verplichten.
Het tweede punt was de vraag of de man moest meebetalen aan de lasten die de vrouw tijdens haar bewoning droeg. In beginsel moet een deelgenoot daar evenredig aan bijdragen. Gelet op het oordeel over de gebruiksvergoeding vond het Gerecht het vanuit redelijkheid en billijkheid niet passend om de man hiertoe te verplichten.
De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het Gerecht noemde twee redenen: het is een familiekwestie en beide partijen krijgen deels ongelijk.
Het Gerecht beveelt dat de woning wordt verkocht en dat de netto-opbrengst voor 50% aan ieder toekomt. Partijen mogen de woning twaalf maanden lang onderhands verkopen via makelaardij Statia Realty, tegen een vraagprijs van USD 278.410. Wordt die prijs of meer geboden, dan moet de woning worden verkocht. Is de woning na twaalf maanden niet verkocht, dan mag elke partij zonder toestemming van de ander een openbare verkoop (veiling) laten houden voor notaris mr. M.D. Bouterse. Beide partijen moeten meewerken aan de verkoop en levering; doet een van hen dat niet, dan vervangt het vonnis zijn handtekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag direct worden uitgevoerd, ook als een partij in hoger beroep gaat.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank verlengt uithuisplaatsing van minderjarige bij oudtante tot september 2027 Een 14-jarige jongen mag van de rechtbank Noord-Nederland de komende periode bij zijn oudtante blijven wonen. De rechtbank verlengde de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin tot 18 september 2027.
De jongen verblijft sinds mei 2026 bij zijn oudtante, nadat hij niet langer bij zijn moeder kon wonen. De Raad voor de Kinderbescherming had gevraagd om een machtiging voor plaatsing in een pleeggezin of in een accommodatie van jeugdhulp, zoals een instelling. De rechtbank had op 16 september 2026 al een ondertoezichtstelling uitgesproken en een tijdelijke machtiging voor de plaatsing bij de oudtante verleend tot 30 oktober 2026. De beslissing over de langere duur was toen aangehouden.
De jongen heeft zijn hoofdverblijf formeel bij zijn moeder, maar terugkeer is op dit moment niet mogelijk. De rechtbank overwoog dat eerst gewerkt moet worden aan herstel van het contact tussen moeder en kind, via een traject bij zorginstelling KOEN. De vader had eerder gevraagd om het hoofdverblijf bij hem te bepalen, maar dat verzoek wees de rechtbank in een andere zaak af.
Bij de oudtante voelt de jongen zich goed en kan hij tot rust komen. De rechtbank achtte het noodzakelijk de plaatsing daar voort te zetten. Het verzoek om ook een machtiging te verlenen voor plaatsing in een jeugdhulpaccommodatie wees de rechtbank af. Zo'n plaatsing is een ingrijpende maatregel waaraan de jongen zich sterk verzet, en de rechtbank vond het te ver gaan om de gezinsinstelling Jeugdbescherming Noord en Veilig Thuis Groningen dat ruime mandaat te geven.
De rechtbank verleende de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin bij de oudtante met ingang van 30 oktober 2026 tot 18 september 2027.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht