Rechter laat Rabobank huurder uit chalet zetten, ontruiming pas na zes maanden Een man die al zestien jaar een chalet op een recreatieterrein huurt, moet het pand verlaten. De voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, gaf Rabobank toestemming om het huurbeding in te roepen. Daardoor kan de bank het chalet leeg laten verkopen.
Het chalet is met een hypotheek bezwaard. De eigenaar verleende die in 2002 aan de bank. Toen de eigenaar de maandelijkse betalingen niet meer deed, zegde de bank de geldlening op en eiste zij het openstaande saldo op. De eigenaar betaalde niet. De bank besloot daarom het onderpand in het openbaar te verkopen. De executie werd in mei 2026 aangezegd. De veiling stond eerst gepland voor 8 september 2026 en is uitgesteld tot 8 december 2026.
Intussen bleek dat de eigenaar het chalet verhuurde aan een man die er sinds een huurcontract van 3 juli 2010 woont. In de hypotheekakte staat dat verhuur alleen mag met toestemming van de bank. Die toestemming heeft de bank nooit gegeven. Omdat de bank niet wist onder welke voorwaarden het chalet is verhuurd en of er nog meer mensen wonen, riep zij in mei 2026 het huurbeding in tegen de huurder en tegen 'de onbekende huurders'. Voor die laatste groep plaatste zij een oproep in dagblad Trouw. De bank had daarvoor wel toestemming van de rechter nodig.
De rechter mag zo'n verzoek maar op twee gronden afwijzen: de huurovereenkomst bestond al vóór de hypotheek, of de bank kan ook bij verkoop in verhuurde staat volledig worden betaald. Geen van beide doet zich voor. Het huurcontract is van 2010 en de hypotheek van 2002. Uit het taxatierapport blijkt bovendien dat het chalet in verhuurde staat veel minder oplevert dan de bank nog te vorderen heeft. Het bod van de huurder van € 115.000 lag zelfs onder de getaxeerde waarde van het chalet zonder huurder.
De huurder voerde aan dat de bank hem al zeven jaar kende en nooit bezwaar had gemaakt. De rechter begreep dit als een beroep op rechtsverwerking, het verlies van een recht door er te lang niet op te hebben gewezen. Dat slaagt niet. Daarvoor moet de bank duidelijk en ondubbelzinnig hebben laten blijken dat de verhuur in orde was. Enkel stilzitten en het verstrijken van de tijd is daarvoor onvoldoende.
Wel kreeg de huurder extra tijd. Hij woont er al ruim zestien jaar, kan in de huidige woningmarkt geen woning kopen en staat niet ingeschreven als woningzoekende, waardoor de kans op snel vervangende huurruimte klein is. De rechter stelde de ontruimingstermijn daarom op het wettelijke maximum van zes maanden.
De voorzieningenrechter verleende de bank verlof om het huurbeding in te roepen. De huurder en de onbekende huurders moeten het chalet met alles wat daarbij hoort ontruimen en de sleutels aan de bank afgeven. Dat mag pas zes maanden na betekening van de beschikking worden afgedwongen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad. Elke partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 26 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: geen urgentieverklaring voor vrouw met PTSS die wil verhuizen Een vrouw uit Capelle aan den IJssel woont met haar dochter op de eerste etage van een flat. Ze kampt met pijn, kortademigheid, duizelingen, angst, PTSS en depressieve klachten. Door harde en plotselinge geluiden van medebewoners ervaart ze overlast, en ze wil verhuizen naar een rustigere, beter geïsoleerde woning. Daarom vroeg ze bij de gemeente een urgentieverklaring aan op grond van medische noodzaak, waarmee ze met voorrang een woning kan krijgen.
Het college van burgemeester en wethouders wees de aanvraag op 31 januari 2024 af. Het baseerde zich op het advies van een arts van het team Sociaal Medische Advisering van de gemeente Rotterdam. Die concludeerde dat er geen medische noodsituatie was: in de twee jaar voor het advies waren er geen aanwijzingen voor ernstige psychische decompensatie of crisissituaties. Ook kan een rustige woonomgeving na een verhuizing niet worden gegarandeerd, en de psychische kwetsbaarheid blijft bij een verhuizing bestaan. Na bezwaar van de vrouw bleef de arts bij zijn advies, en het college hield op 28 oktober 2024 de afwijzing in stand. De vrouw ging daartegen in beroep bij de rechtbank Rotterdam.
Eerst boog de rechtbank zich over de vraag of het beroep wel op tijd was ingediend. Het beroepschrift kwam op 19 december 2024 binnen, meer dan zes weken na het besluit. Toch was het beroep ontvankelijk: het college had het besluit aan de vrouw zelf gestuurd en niet aan haar gemachtigde, die haar in bezwaar had bijgestaan. Volgens vaste rechtspraak is het besluit dan niet goed bekendgemaakt, zodat de beroepstermijn nog niet was gaan lopen.
Inhoudelijk stelde de vrouw dat het college de feitelijke situatie onvoldoende had meegewogen en niet zomaar op het medisch advies mocht afgaan. De rechtbank volgde haar daarin niet. Een bestuursorgaan mag afgaan op een deskundigenadvies als dat zorgvuldig tot stand is gekomen, de redenering begrijpelijk is en de conclusies daarop aansluiten. Alleen als er concrete aanknopingspunten zijn om daaraan te twijfelen, moet het orgaan nader motiveren. Die had de vrouw niet aangedragen. De verklaringen van haar huisarts van 5 oktober 2026 en haar psychiater van 14 september 2026 gaan over haar huidige situatie en zeggen niets over haar toestand ten tijde van het besluit in oktober 2024. Is haar situatie daarna verslechterd, dan kan ze volgens de rechtbank een nieuwe aanvraag doen, wat het college ter zitting ook aangaf.
Ook het beroep op de hardheidsclausule slaagde niet. Het college mag in een schrijnende situatie met bijzondere, onvoorziene omstandigheden toch een urgentieverklaring geven, maar de rechtbank toetst die discretionaire bevoegdheid terughoudend. De vrouw had geen andere omstandigheden aangevoerd dan de medische klachten die al bij de beoordeling van de medische noodzaak waren meegewogen. Uit het medisch advies bleek bovendien dat haar situatie ten tijde van het besluit redelijk stabiel was, zodat het college in redelijkheid kon oordelen dat er geen schrijnende situatie was.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de urgentieverklaring blijft daarmee in stand. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven.
De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod.
Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden.
De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen.
De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter zet Nigeriaanse statushouder uit AZC na weigering van studio van 24 m2 Een Nigeriaanse man met een verblijfsvergunning moet het asielzoekerscentrum in een plaats in Noord-Brabant verlaten, omdat hij een aangeboden woning in Tilburg weigerde. Dat oordeelde de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, op 11 november 2026 in een kort geding van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA).
De man kreeg na zijn verblijfsvergunning een aankondiging dat zijn opvang zou eindigen. Hij werd gekoppeld aan de gemeente Tilburg, die hem een eenkamerstudio van 24 vierkante meter met eigen sanitair en keuken aanbood. Hij bezichtigde de woning op 14 augustus 2026 en weigerde haar. Zijn reden: hij lijdt aan PTSS en daardoor aan claustrofobie, en heeft een woning met een aparte slaapkamer nodig. In twee gesprekken (26 augustus en 2 september 2026) legde het COA hem uit wat een weigering betekent. Het COA vond de weigering onterecht en gaf hem 24 uur om de woning alsnog te accepteren. Daarna beëindigde het COA de opvang. Omdat de man bleef zitten en ook een sommatie van 14 september 2026 negeerde, vorderde het COA ontruiming.
De voorzieningenrechter vond de zaak spoedeisend: de man dreigt zijn huisvesting te verliezen en het COA heeft te maken met de algemeen bekende druk op de opvangcapaciteit. Inhoudelijk keek hij of het COA zorgvuldig had gehandeld. Dat was zo. Bij het huisvestingsgesprek van 2 oktober 2025 had de man op het formulier aangegeven dat hij niet was aangewezen op een woning met bijzondere eisen. Hij vroeg alleen om plaatsing in het noorden van Noord-Brabant. Het COA kan medische gegevens niet controleren bij het toewijzen van een woning en hoeft dat ook niet.
Het medisch dossier hielp de man niet. Daarin staat dat er geen psychiatrisch verleden was en melden aantekeningen uit 2022 slecht slapen en nachtmerries. Een diagnose claustrofobie ontbreekt. Pas in een aantekening van 13 oktober 2026 staat dat hij claustrofobisch werd van het aangeboden appartement, en dat is een mededeling van de man zelf, gedaan nadat hij de woning had gezien. De voorzieningenrechter achtte PTSS wel aannemelijk, omdat de man Nigeria moest ontvluchten vanwege zijn seksuele geaardheid. Maar dat betekent niet dat er bijzondere eisen aan zijn woning horen te gelden. Een verband tussen zijn klachten en het wonen in 24 vierkante meter met alle voorzieningen maakte hij niet aannemelijk. De rechter wees er ook op dat hogere eisen aan woonruimte de druk op de opvangcapaciteit zouden vergroten.
Bij de belangenafweging woog zwaar dat de man zijn eigen weigering heeft veroorzaakt, dat hij een netwerk heeft en elders kan verblijven, en dat het COA de plek nodig heeft voor andere asielzoekers. De reconventionele vorderingen van de man wees de rechter af. Een langere ontruimingstermijn tot hij een geschikte woning heeft gevonden zou voor onbepaalde tijd gelden, en het COA hoeft geen medisch onderzoek te starten.
De man moet de ruimte in het AZC binnen drie dagen na betekening van het vonnis ontruimen en ontruimd houden. Hij moet ook de proceskosten van € 2.254,01 betalen. De uitspraak is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst ontruiming af: huurster mocht huur opschorten wegens lekkage Een huurster in Rotterdam betaalt al jaren maar een deel van de huur van haar woning, omdat het water er nog steeds naar binnen komt. De verhuurder, woningcorporatie Hef Wonen, vond dat genoeg en stapte naar de kantonrechter. Tot 1 december 2025 liep de huurachterstand op tot € 14.886,14. Hef Wonen eiste betaling van dat bedrag met wettelijke rente, ontbinding van de huurovereenkomst, ontruiming van de woning en een vergoeding van € 1.204,87 per maand zolang de huurster er nog woonde. Volgens de corporatie was zij met drie maanden of meer achterstand in verzuim.
De zaak is niet nieuw. In een vonnis van 15 december 2023 had een kantonrechter al geoordeeld dat de huurster de betaling terecht had opgeschort vanwege een lekkage. Hef Wonen liet daarna werkzaamheden uitvoeren, maar stelde in de dagvaarding toch dat er geen lekkage was. Dat standpunt hield geen stand. Tijdens de zitting van 6 maart 2026 liet de huurster video's zien die van na het vonnis van 2023 dateren, en daarop is de lekkage te zien. Hef Wonen betwistte het bestaan ervan daarna niet meer. Wel zegde de corporatie toe de lekkage te onderzoeken, en er zijn later opnieuw werkzaamheden uitgevoerd.
Die werkzaamheden losten het probleem niet op. De huurster verklaarde op 9 september 2026 dat het water nog steeds binnenkomt. Die verklaring is aan Hef Wonen gestuurd, maar daar kwam geen reactie op. De kantonrechter rekent dat als een niet-betwiste stelling.
De huurachterstand zelf was niet in geschil. De huurster deed een beroep op opschorting (artikel 6:52 BW): wie verminderd huurgenot heeft door gebreken die voor rekening van de verhuurder komen en die de verhuurder niet verhelpt, mag de huur geheel of gedeeltelijk inhouden. Volgens de kantonrechter is daaraan voldaan. Omdat de huurster terecht opschortte, is zij niet in verzuim. Daarmee vallen ook de eisen tot ontbinding, ontruiming, betaling van de volledige huur vanaf 1 december 2025, buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke rente weg.
De rechter geeft de huurster wel een waarschuwing mee. Zij heeft verklaard dat zij de niet betaalde huur apart heeft gezet op haar rekening, en daar doet zij verstandig aan. Is de lekkage opgelost, dan moet zij de achtergehouden huur uiteindelijk alsnog betalen.
De huurster kreeg haar eigen wensen ook niet toegewezen. Zij vroeg om gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van de huurachterstand. De kantonrechter erkent dat een lekkage doorgaans het huurgenot vermindert en een huurprijsvermindering rechtvaardigt (artikel 7:207 BW). Toch kon hij nu geen evenredige vermindering vaststellen. De huurster had geen concrete vordering ingesteld, het was onduidelijk of de lekkage voortdurend aanwezig was en hoe ernstig die telkens was, zij had in 2021 en 2022 al huurkorting gekregen en zij had op de zitting erkend dat zij op een gegeven moment was gestopt met het melden van de lekkage.
Ook haar eis tot schadevergoeding wees de rechter af. Zij voerde emotionele en lichamelijke schade aan en gemiste inkomsten van € 500 per maand, omdat zij door de lekkage een deel van de woning niet meer kon onderverhuren. Dat onderbouwde zij niet met stukken of concrete gegevens, waardoor de kantonrechter niet kon vaststellen of en hoeveel schade zij had geleden.
De kantonrechter wijst alle eisen van Hef Wonen af. Hef Wonen krijgt ongelijk en moet de proceskosten betalen, die aan de kant van de huurster zijn begroot op € 50 aan reis-, verblijf- en verletkosten.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht